Feeds:
Berichten
Reacties

Archive for september, 2020

Emigreren brengt op veel fronten veranderingen met zich mee. Niet zo wereldschokkend, maar toch: het is even aanpassen.

Frankrijk staat bekend als een culinair land. En de Fransen weten ook echt wel wat lekker is. Waar wij het niet altijd mee eens zijn. Zo eet een Fransman bijvoorbeeld het hele beest, dus ook de organen. Veel Nederlanders griezelen daarvan.
Toen we net in de Drôme woonden, bestelden we in een chauffeursrestaurantje eens een lunch. Ik verstond de ober niet goed, hoorde alleen het woord boeuf. Dat is rund, dacht ik, dat zal wel goed zijn. Maar ik kreeg coeur du boeuf op mijn bord, runderhart. En dat vind ik dus echt niet lekker. Niet omdat het hart is, maar gewoon qua smaak.

Verder proberen we alles wat zij ook eten: slakken, oesters, spreeuwenpaté, ganzenlever, kikkerbillen, cailles (kleine vogeltjes), enzovoort. Niet dat we dat zelf zouden kopen, maar als je bij vrienden bent, kun je dat niet weigeren. Wat die kikkerbillen betreft: doodzonde om kikkers op een barbaarse manier dood te maken voor een smaak die in mijn beleving niet verschilt van kipfilet. En bij foie gras, de eendenlever, moet je echt uitkijken: alleen als het de duurste versie is, zijn de dieren niet op een afgrijselijke manier vetgemest.

Die spreeuwen mogen alleen worden gevangen als er een plaag is. Maar ook hier geldt: wat mij betreft  niet de moeite waard. En de kleine vogeltjes? (Die worden overigens speciaal gefokt, het is niet meer zo dat Fransen alles wat vliegt maar uit de lucht schieten.) Even los van de smaak van die vogels, dat gepeuter met de piepkleine botjes vind ik helemaal niks. Maar verder? Frankrijk is absoluut een luilekkerland voor fijnproevers!

Er zijn maar liefst 628 sterrenrestaurants, waarvan 28 met 3***. En daarnaast hebben 559 restaurants een Bib Gourmand, een onderscheiding voor restaurants met een uitstekend driegangenmenu voor minder dan € 40,-.
Bij het schrijven van deze column zoek ik even iets op over Michelinsterren en kom daarbij een grappige uitleg tegen:
Een restaurant met 1 ster is een stop waard.
Voor 2 sterren maak je een omweg.
Een 3sterrenrestaurant is een reisbestemming.
Lollig, maar persoonlijk heb ik daar niks mee….

Want ook zonder *** eet je fantastisch in Frankrijk, en voor weinig geld. Onze favoriete stek in Die was Mazel, vooral voor een middagmenu. En dat is wel een groot verschil met Nederland. Daar is het heel gewoon om tussen de middag een warme maaltijd te nuttigen in een restaurant. Juist omdat zoveel mensen dat doen, kan de prijs laag blijven. Zo kost een dagschotel ongeveer € 8,-. Voor een driegangenmenu ben je tussen de € 13,- en € 15,- kwijt, soms inclusief een glas wijn. Bij Mazel heb je dan ook nog keuze uit 5 voorgerechten, 5 hoofdschotels en 5 desserts en iedere week een ander menu.
Dat is wel even anders in Nederland.

Tijdens de campingperiode is onze gewoonte ontstaan om op zondag samen te gaan lunchen. Dan had ik de zaterdag ervoor voor 30 à 40 man gekookt, was daar vanaf vrijdag al druk mee en dan kon ik op zondag die kookpotten echt niet meer zien! En een prak opwarmen waar je een dag lang boven had gehangen? Niet voor mij!

Hier moet je de restaurants die én op zondagmiddag open zijn én iets meer dan een broodje serveren, met een lampje zoeken. Die vinden we toch, en dat levert ook weer verrassingen op. Zo lopen we in Hardenberg een mooi terras op. De kaart is simpel, je kunt kiezen tussen een 3,4,5 of 6 gangendiner. Pardon? Midden op de dag? Dat red ik niet. Het minimum is dus 3 gangen, daar wagen we ons dan maar aan. En wat is het allemaal top! Niet alleen het eten, maar ook de locatie. We zitten op een terras aan de Vecht, er varen af en aan bootjes voorbij, jongelui zwemmen in de rivier en er is een verkoelend briesje. Daar vermaken we ons een hele middag.
Qua mogelijkheden en qua prijs past een restaurant in Diffelen wel beter bij ons. Alleen al voor hun biefstuksalade wil ik elke zondag wel terug.

De VVV in Twenterand stuurt een interessante mail, met daarin o.a. informatie over een restaurant in een mooi bos met prachtige wandelpaden en een partycentrum. Het ligt er schitterend, het eten en de bediening is perfect. Ook dat is een blijvertje.

Een groot verschil met Frankrijk zijn hier de Chinese restaurants. In de grotere steden zoals Valence, Grenoble en Lyon heb je wel Aziatische eetgelegenheden, maar de gerechten die ik zelf kook zijn gewoon beter. Niet omdat ik zo’n topkok ben, maar de meeste Fransen houden beslist niet van pittig eten. Daardoor zijn hun Oosterse gerechten maar saai qua smaakbeleving.

We zijn hier al naar een gemoderniseerde Chinees geweest en proberen nu de afhaalchinees uit: allebei geweldig.
In Den Ham zit ook een restaurant waar je in het cafetaria- gedeelte hele maaltijden kunt afhalen. Met name vlak na de verhuizing was dat een uitkomst.
En we gaan nog verder op culinaire ontdekkingsreis. Zo is hier ergens midden op het platteland een pizzeria, waar we 25 jaar geleden ook al kwamen. Als je binnenkwam hoorde je steevast: “Pas op het afstapje!”. En als je wilde afrekenen was de vaste grap: “Heeft het gesmaakt? Dan heeft u geluk gehad”. Daar moeten we echt nog eens naartoe.

Inmiddels kook ik vaker zelf. En nog zo’n verschil met Frankrijk: de voorgesneden groenten. Als je niet zoveel zin hebt om te kokkerellen, koop je hier zo’n zak voor nasi, pasta of voor de wok, je voegt reeds gekruide vlees- of visblokjes toe, met een sausje, en klaar is Kees. In Frankrijk moet je voor de nasi een hele kool kopen én snijden, met een prei idem. Als je een ui of paprika toevoegt: weer in stukjes maken…
Maar dáár had je veel meer soorten voorgesneden groente in de diepvries. Als je een wortel- of broccolisoepje wilde maken, was dat ook wel weer handig. Oftewel: elk land heeft zo zijn voor- en nadelen.

Dus welke land nou Luilekkerland is??? Ik kan niet kiezen.

De foto’s zijn trouwens uit beide landen…

Read Full Post »

Vanaf het moment dat we de boerderij in Frankrijk voor het eerst bezichtigden, in mei 2001, buitelden de plannen over elkaar heen. Het was maar goed dat we niet genoeg tijd en geld hadden om alles ineens te realiseren, daardoor was er tenminste tijd voor bezinning. Zo ging ons ondernemersplan nog uit van 10 appartementen. Omdat die niet op stel en sprong gerealiseerd konden worden, begonnen we met een kleine camping. Tegen mijn verwachting in was dat ontzettend leuk.

Die tijd voor bezinning is bij ons nooit een overbodige luxe. In de zomer van 2018 hadden we het plan om ons huis in Die te verkopen. Een kleiner huis dáár en dan wat vaker en vooral langer naar Nederland gaan. Misschien wel in een appartementje, want 2 tuinen onderhouden zagen we niet zitten. Maar in Die vonden we niet wat we zochten en uiteindelijk kwamen we hier terecht.
De bedoeling was een kleiner huis, wat minder grond en geen gastenhuis. Dat is dus niet helemaal gelukt. Die grond is trouwens vooral grasland en Rien vindt het maaien een leuke klus. Het huis past ons echt als een jas. En dat gastenhuis, dat we eigenlijk niet wilden? Daarvoor hebben we alweer een mooi plan!

In een nieuw huis zijn er altijd dingen anders dan je gewend was. Soms is dat prettig. Zo is onze privéruimte nu veel groter. Maar niet alles is helemaal naar wens, zoals bijvoorbeeld de keuken. We vinden hem prachtig en hij is ook van mooie materialen gemaakt, maar de grote apparaten zaten bij ons anders. Zo staat de vaatwasser hier in de bijkeuken. Dat willen we veranderen. Wat een geluk trouwens dat de verkopers hun “oude” hebben laten staan! We bestellen een aanvulling op de keuken, met vaatwasser en koelkast, maar er is een levertijd van maar liefst 15 weken!

Er is nóg een probleempje: onze wasdroger heeft een lange flexibele slang die door de geopende deur naar buiten moet. Daar ben ik inmiddels al een paar keer overheen gerold. Een nieuwe kopen is geen probleem, maar deze dan wegdoen? Nee, dit past weer wonderwel bij ons nieuwe plan…

Het gastenverblijf was al zó leuk ingericht, dat we alle meubels over hebben genomen. En van de studio van Mas Dea Augusta hebben we alle borden, bestek, glazen etc. meegenomen, dat komt hier goed van pas.
We gaan het gastenverblijf dus optuigen, een vaatwasser, wasmachine en droger hebben we dan al.
Daarvoor moeten we de vroegere stal wel een beetje aanpassen. Verder is het kookgedeelte niet in orde, maar dat is allemaal een peulenschil voor Rien. En ik? Ik ben al druk bezig met de toeristische informatie te verzamelen….

Overigens is het gastenverblijf uitsluitend beschikbaar voor vrienden, familieleden en gasten die we kennen uit Die, we gaan er niet de boer mee op. Daarom ook de naam MesAmis, mijn vrienden. Gewoon een leuke woordspeling…

Ondertussen genieten we van het feit dat we de familie dichterbij hebben. Oudste zwager komt adviseren over de tuin, zijn vrouw over de beplanting. Dat is dik in orde, maar we moeten wat open plekken vullen. Riens jongste broer komt zomaar even langs. En wat een superverrassing: hij neemt een bloeiende orchidee mee, een Spiranthes Spirales. Deze is zo bijzonder voor ons, omdat de stek afkomstig is van Riens lievelingsoom.

Nog meer bijzonderheden. Vlak achter ons zit een garage met een autowasstraat. We rijden er naartoe en hebben meteen een alleraardigst contact. De eigenaar wil ons wel helpen met het officieel verhuizen van onze auto’s. Dat lijkt me niet nodig, het formulier van de Belastingdienst was simpel, de rest kan ik ook wel…denk ik dan nog. De volgende dag ontvang ik een brief van de Belastingdienst. Er wordt verwezen naar de website van de RWD. Lollig hoor, de eerste regel luidt dat ze geen afspraken maken voor keuringen, vanwege de Covid. En nu? Daar weet de achterbuurman wel antwoord op: die Apk-keuring is niet nodig, de Franse geldt nog. En dat kenteken?  Dat vraagt hij wel even aan…

Niet alle ervaringen zijn leuk. Ruim een maand voor ons vertrek uit Frankrijk heeft Rien een Internetabonnement geregeld. Hij kiest voor Online, omdat de verkoper van dit huis tevreden was over die provider. Nadat we een halve dag waren aangesloten bedacht een goochemerd dat de lijn nog afgesloten moest worden. Ja, van de vertrekkende bewoner, niet die van ons!

Je zou denken dat ze simpel een knopje om moesten zetten, maar dat is niet zo. Drie weken hebben we gedonder met hen: ze erkennen hun fout, herstellen hem echter niet en incasseren ondertussen het maandbedrag. Ik mag het abonnement wel opzeggen, omdat zij de Internetverbinding niet kunnen realiseren, maar ze houden ons nog 13 maanden aan het contract. Boeven! Als ik een klacht indien bij Klachtenkompas (gelieerd aan de Consumentenbond) krijg ik meteen een excuusbrief, met de toezegging dat we hen geen geld verschuldigd zijn. Twee dagen later halen ze € 748,- van de rekening ( wat Rien natuurlijk meteen terughaalt).

En nóg stoppen ze niet. Terwijl we de router direct hebben teruggestuurd, met een track & trace bon, zeggen ze dat die niet is ontvangen. Contact met hen levert weer niks op. Prompt dien ik opnieuw een klacht in, met het verzoek ons met rust te laten. Dat doen ze…eventjes.
Ik ben echt een oen met mijn mobiele telefoon en dat is in dit geval heel prettig. Daardoor mis ik een bericht dat wij niet hebben gereageerd op 3 betalingsverzoeken à € 748,-. De volgende dag zal daarom de Belastingdienst komen om spullen uit ons huis te halen. Dat bericht hebben we gemist, die belastingman dus ook. Alhoewel dit een gevalletje van oplichting is, kan het niet anders dan dat Online hiermee te maken heeft. Raar immers dat het om hetzelfde bedrag gaat.
Boevenbende!
Wat mij betreft halen ze Online definitief Offline. Maar goed, inmiddels zijn we alweer 4 weken gelukkig met Caiway.

En we verheugen ons op een nieuw seizoen, met ons gastenverblijf mesAmis…

Read Full Post »