Feeds:
Berichten
Reacties

Archive for augustus, 2020

Bokkige burgers

Als ik deze column al voor de helft heb geschreven, valt mijn oog op de term bokkige burgers, in een Volkskrantartikel. Het gaat om mensen die het niet eens zijn met de Coronamaatregelen en dat op ongepaste wijze laten merken. Dus demonstreren ze op plekken en momenten waarop dat niet mag. Of ze vallen politieagenten en Kamerleden fysiek aan. Absurd vind ik dat, even los van de mening van die mensen. De politie is er voor onze veiligheid. Agenten voeren beleid uit, dat uiteindelijk goedgekeurd is door politici. En je kunt het met alle Kamerleden oneens zijn, ze zitten er wel voor “het volk” en zijn gekozen door dat volk. Als je het niet me hen eens bent, moet je gewoon de volgende keer op een andere partij stemmen…

In mijn column belichtte ik juist de andere groep.

Het zijn vreemde tijden en dat roept rare reacties op. Vanaf het begin van de Coronacrisis houden Rien en ik ons aan alle regels en adviezen. In Frankrijk was en is het heel wat strenger dan hier: alleen met een formulier de straat op, uitsluitend naar de dichtstbijzijnde supermarkt, hooguit 500 meter vanaf je huis voor een wandeling, geen afspraken met vrienden enzovoort. We wisten precies waar de controles waren, konden dus best ontsnappen, maar toch deden we dat niet. Gewoon, om onszelf en anderen te beschermen. Toen we gingen verhuizen was deze fase net voorbij.  Maar op dit moment moet je in openbare ruimtes je mondkapje alweer op.

Hier is het nog steeds een stuk soepeler.

Wat me opvalt zijn de extreme reacties, de naam Viruswaanzin is in dat opzicht wel goed gevonden. Een aantal meningen begrijp ik best, bijvoorbeeld dat jongeren weer feest willen vieren. Of dat ouderen in verzorgingshuizen graag bezoek ontvangen. Maar de felheid waarmee sommige protesten gepaard gaan, dat verbaast me.
Je mag uiteraard zélf bepalen of je je aan bepaalde voorzorgsmaatregelen wilt houden. Maar je hebt niet het recht om een ander aan gevaar bloot te stellen.  Dat is waarom wij ons ook in Nederland keurig aan de regels houden.

Wat wel verwarrend is: in Frankrijk moest je 1 meter afstand houden, hier is het 1,5. Ik vergis me daar soms in, niet met opzet. Als een stout kind krijg ik dan een standje. En niet alleen daar.
Bij de plantenzaak bijvoorbeeld ontsmet ik keurig mijn handen en loop er vervolgens naar binnen. Overal pak ik een boodschappenkar, nu wil ik alleen een klein boeketje bloemen halen, zo eentje die in je vuist past, uit een afgesloten bloemenkas. Het is stuitend, hoe ik terecht gewezen word. Een werknemer roept keihard door de zaak: “De VOLGENDE keer een kar meenemen! De VOLGENDE  keer!” Ik ben zo perplex, dat ik hem niet wijs op andere kopers zonder kar.
Als ik, nog steeds opgefokt, thuiskom, zegt Rien: ” Misschien was jij wel de dertigste klant zonder kar.” Dat kan, maar tóch had dit best vriendelijker gekund.
Iets soortgelijks overkomt me bij een supermarkt. Keurig met een winkelwagen, netjes afstand houdend, tot ik bij een echtpaar kom dat in een hoek staat te overleggen. Ze blokkeren het schap, maar ik kan net pakken wat ik nodig heb. Misschien dat er tussen mijn uitgestoken hand en hen inderdaad net geen 1,5 meter zit, maar veel zal het niet schelen. Juf spring meteen als een bok op de haverkist: “U moet afstand houden!”
Ik ga niet in discussie en bied mijn excuses aan. Maar dat is niet genoeg: “Als iedereen zich daaraan houdt, gaat het een stuk beter”. Ik zeg nog een keer: “Mijn excuses”, maar het liefst had ik haar een mep verkocht!
In principe heeft ze gelijk met wat ze zegt, maar “C’est le ton qui fait la musique”.

Bokkige burgers…ik vind het een prachtige term.

Het is wel een verschilletje met Frankrijk: Als iemand daar voor je langs buigt in de supermarkt, zeg je simpelweg ” Pardon”,  en dat klinkt een stuk sympathieker. Overigens, het kan in een grote stad Lyon natuurlijk best minder gemoedelijk toegaan als in de regio Diois.

Ik wil de Fransen hier niet verheerlijken, maar één verschil is algemeen bekend. Nederlanders zijn heel direct, Fransen verpakken hun mening meer. Daar moesten we in de eerste jaren in Frankrijk wel aan wennen. En het was ook niet altijd een zegen. Bijvoorbeeld suggereren dat de vergunning voor de camping binnen 2 maanden rond kan zijn. Dat klinkt aardig, tot je erachter komt dat het  bewuste misleiding is.
In het begin ging er ook wel eens iets verkeerd met onze betalingen. Dan dachten we dat we een automatische overboeking hadden geregeld en dan was dat niet het geval. Een betalingsherinnering begon dan zó:
Wij zijn die en die organisatie en ons doel is huppeldepup. Van u hebben we nog geen betaling ontvangen. Als dat komt omdat u problemen heeft, dan helpen we u graag.
In Nederland sla je dat over en val je met de deur in huis. Volgens onze administratie hebben we nog geen betaling ontvangen. Pats.

Ik heb geen oordeel over wat beter is. Maar dit weet ik wel: ik houd níet van bokkige burgers…

 

Read Full Post »

 

De afgelopen jaren las ik regelmatig negatieve berichten over de gezondheidszorg in Nederland. Voordat het Coronavirus toesloeg overigens.

In Frankrijk is de zorg heel goed. We dachten daarom dat we er hier flink op achteruit zouden gaan. De Franse huisarts en de apotheker bezorgden ons samen een mooi buffertje aan geneesmiddelen. Voor de reumaspuiten echter was dat onmogelijk en daar maakte ik me best zorgen over. Al in april zocht ik het uit, maar daar werd ik niet echt rustiger van.

– Deze medicijnen krijg je alleen op voorschrift van een reumatoloog.

– Uitsluitend met een verwijzing van een huisarts kun je een afspraak maken met deze specialist.

– Maar ja, dan moet je je eerst inschrijven bij een huisarts.

– En dát kan pas, als je een ziektekostenverzekering hebt.

– Die kun je regelen als je ingeschreven bent in een Nederlandse gemeente.

-Wat pas mogelijk is, als je ook echt in dit land woont. Pffft.

 

Precies toen ik het polisnummer van de ziekteverzekering kreeg, begon voor mijn nieuwe huisarts de vakantie.

Toen de man terug was, ging het ineens pijlsnel: Tijdens een prettige intake beloofde hij digitaal een verwijzing te regelen. Ik was nog maar nét thuis, toen er al gebeld werd door het ziekenhuis in Almelo: “Morgenochtend om 10 uur kunt u komen”. Hoezo, wachttijden?

Eenmaal daar tref ik het óók al. Een uiterst vriendelijke arts staat me te woord. In Frankrijk had ik ook een goeie, maar o, wat een stijve hark! Deze vlotte dame hier meldt me meteen digitaal aan voor een bloedonderzoek. In Frankrijk moest je dat allemaal zelf regelen, gewapend met een verwijsbrief.

En ook zo grappig, de reumatoloog begint over plotselinge ontstekingen: “Je moet meteen bellen bij zwellen”.

 

Nóg zo’n prettige ervaring. Als Kamerlid heb ik indertijd zelf artrose in de nek veroorzaakt. Ik las alles wat maar op mijn bureau terechtkwam, maar in een verkeerde houding. Met een lessenaar kon ik de schade toen beperken.

Eenmaal op de camping kreeg ik weer problemen. Dat had een aparte oorzaak: Fransen zijn over het algemeen kleiner dan Nederlanders. De standaardwerktafels en -aanrechtbladen in mijn professionele keuken waren daardoor voor mij te laag. De nek ging protesteren en er verschoven wel eens een paar wervels. Gelukkig had ik een fysiotherapeut die daar best raad mee wist, die duwde dat met enig geweld zo op zijn plek. Na de verkoop van de camping werd ik snel weer gezond en wel.

 

Misschien is het een reactie op de spannende tijden die achter ons liggen: er zit weer eens een nekwervel vast. Bij een chiropractor kan ik meteen komen. En wat is dat een belevenis! In mijn ondergoed ziet ze het al: ik sta helemaal scheef, knieën tegen elkaar, voeten als een X naar buiten. Dus werk aan de winkel. Staand op een voetenplank kantel ik automatisch in de ligstand. Ze waarschuwt nog dat mijn borstbeen omhoog zal gaan. En vervolgens is het 3 x alsof de behandeltafel onder mijn rug weg klapt: Zo! 3 wervels op zijn plek.  Daarna moet ik op mijn buik liggen en volgt dezelfde procedure: Tak! Tak! 2 wervels in de goede stand. Vervolgens moet ik naar een andere slachtbank, voor de nek. Heel eventjes lijkt het op de voorzichtige massage van mijn laatste Franse fysio, maar dan wordt het echt ruig. Het is alsof ze mijn hoofd achterstevoren op de romp plaatst. Ik geef een gil van de pijn. En dan moet de andere kant ook nog. Maar daarna zitten 2 nekwervels weer op de normale plek. En ik heb onmiddellijk, behalve spierpijn, ook een heel opgeruimd gevoel.

 

Het bovenstaande zit wat mij betreft allemaal in de categorie lastig, ernstig is het zeker niet. Eigenlijk gezond en wel dus. Dat geldt echter niet voor iedereen. Daar worden we deze dagen weer eens hard mee geconfronteerd.

In Frankrijk heb ik al die jaren gezegd wat ik mis: naar het theater gaan, musea bezoeken en ik wil vooral mijn Nederlandse vrienden vaker zien. Corona legde die eerste dingen -tijdelijk- stil. En of de duvel ermee speelt: al vanaf dat onze verhuizing bekend is krijgen een paar van onze vrienden echt pittige gezondheidsproblemen. Heel wat ernstiger dan een verschoven nekwerveltje…

 

Read Full Post »

Hortensiadorp

Al bij de eerste aanblik op Funda was ik verliefd op dit huis. En ook op de voor ons toch nog vrij onbekende omgeving.

In Frankrijk woonden we in een regio met – naast de bergen- vooral akkerbouw, wijngaarden en kruidenteelt. Een kudde schapen kon je er nog wel eens tegenkomen, maar dat was het wel. Bij het eerste bezoek aan de huidige woonplek vielen de dieren in de weilanden me meteen op: mooie sierkippen, geiten, schapen met een gevlekte vacht, paarden, ezels en pony’s. Daarna zag ik ook de koeien. Weer later reigers, ooievaars, pauwen, zwanen met jonkies en ganzen. En ik heb een zeldzame watersnip gehoord. Die maakt een geluid alsof er een mekkerend lammetje boven je hoofd vliegt…

Een tuin aanleggen in de Drôme is beslist niet simpel: rotsachtig, veel keien en loodzware leemgrond, gecombineerd met grote droogte in de zomer. Eventjes schoffelen is er niet bij. Hier zie ik overal mooie en vooral keurig aangelegde tuinen. Voor mij kon het al niet meer stuk.
Gelukkig was Rien ook meteen weg van dit huis en van de plek, de koop was daarom snel gesloten.

Was het verkoopproces in Frankrijk één groot drama (niet door de plezierige kopers overigens), hier begon het al meteen goed: een prettige relatie met de behulpzame verkopers, die ons vervolgens weer in contact brachten met de overburen, per mail. Duizend vragen kunnen we hen stellen en ze worden niet moe van het antwoord geven.

Ook de andere buurman biedt meteen zijn hulp aan: “Zeg het maar als je iets wilt weten, of als je een paar handen nodig hebt”. Dat voelt goed.

De vallei van de Drôme staat bekend om haar bijzonder vriendelijke bewoners, maar de omgang met buren hebben wij er als heel anders ervaren.
Ze waren altijd bereid om te helpen, maakten wel een praatje als je hen tegenkwam, maar bleven verder op afstand. Niet hooghartig, maar afwachtend. Dat de buurtjes van de camping onze beste Franse vrienden zijn geworden, ligt anders. Buurman is namelijk een heel handige klusser. Vooral in de opbouwfase van ons bedrijf heeft N. veel werk verzet. Hij en Rien begrijpen elkaar zonder woorden. Ik was ook wel een klusser, maar letterlijk iets aanpakken met Rien, dat gaat altijd mis: hij loopt naar links en ik naar rechts…Met N. loopt het altijd gesmeerd.
We zullen die buurtjes nog missen.

Als ik hier de eerste dag mijn boodschappen ga doen, valt me op hoeveel bloeiende Hortensia’s overal staan, hele hagen, en nu allemaal in volle bloei. Het lijkt wel alsof er een actie is geweest van een muziekvereniging of zo. Ik ben echt gek op die plant. Onze vaste oppasser in Die, Ed, nam vaak zo eentje mee en uiteindelijk was er heel laantje ontstaan. Dat was net op zijn mooist toen we vertrokken.
En hier komt Ed ook alweer langs. Hij kan onze verhuisdozen goed gebruiken, een bureau, een tuinset etc. En wat neemt hij voor ons mee? Een bak vol met Hortensia’s! Onze andere 2 oppasstellen in Die komen ook langs, de een geeft ons een mooi boeket bloemen en dat is voor ons ook heel bijzonder: Die zijn duur in Frankrijk, omdat veel van die bloemen uit Nederland komen.
En het derde stel neemt dus ook een grote Hortensia mee.

We zijn er nog nauwelijks van bekomen of de bel gaat. Daar staat een dame namens de buurtvereniging. Zij heet ons van harte welkom en heeft in haar handen….alweer een prachtige Hortensia!

Riens oudste broer en zijn vrouw zijn beiden tuinarchitect. Zij wijzen ons op de mooie bomen die al in de tuin staan. Er zijn er ook bij die in de herfst prachtig gaan kleuren. Maar ze zijn niet zo kapot van de 2 grasperkjes voor ons huis. Die krijgen meteen de naam grafzerkjes. Ze zijn wel vaker kritisch, zo heeft schoonzus een bloedhekel aan tuinen waar geen gras meer inzit, slechts grint. Kattenbaktuinen noemt ze die. Nou, wij hebben een oplossing voor onze grafzerken: die worden aangeplant, o.a. met de gekregen Hortensia’s.

De buurtdame is nog niet weg, of we zien op Facebook een vreemd bericht: Er is een lijk gevonden in de sloot vlakbij ons. Oeps. In wat voor buurt zijn wij terechtgekomen, vragen we ons even af. Gelukkig is het geen criminele actie.
De volgende dag hoor ik bij de supermarkt hoe het zit: een oudere, wat verwarde man, had geen zin meer in het leven en was daarom in een sloot gesprongen. Volgens de brandweer deed onderkoeling de rest.
Hierdoor dachten we terug aan onze eerste maandag in Frankrijk. Omdat de koop van de boerderij was uitgesteld gingen we, een beetje uit verveling, naar het centrum van Die, om er koffie te drinken. Nou, dat ging mooi niet door, want de brandweer was daar aan het nablussen. Die nacht was de koffietent in de fik gestoken door criminelen. Hier geldt wel het gezegde: In de brand, uit de brand, want er werd daarna een gezellig nieuw Café de Paris gebouwd.

De buurtdame wist ons ook nog te vertellen dat er binnenkort een baby bij zou komen. Inmiddels is dat meisje geboren en de buren zetten dan een ooievaar op, een eeuwenoude traditie hier. Ze vragen of we mee willen doen, dan kunnen we kennismaken met iedereen. De ooievaar opzetten was in een mum gebeurd, maar we bleven nog wel een uur buiten praten met de groep. Op een droogje, want als de ooievaar weer neergehaald wordt, moeten we borrelen.
Rien en ik zijn niet meer van die fuifnummers, maar dit was toch wel erg leuk!

We burgeren dus al aardig in, in Hortensiadorp.

PS. Voor de geïnteresseerden:  We hebben hier een vrijstaand gastenhuisje. In de winter gaan we die oppimpen voor verhuur of als bed-and-breakfast 

 

 

 

Read Full Post »