Feeds:
Berichten
Reacties

Archive for juli, 2020

Keerpunt

Tot vandaag, 28 juli, geen Internet en daarom geen eerdere column!

Tot zondag 14 juni om 20 uur blijft het spannend of Frankrijk zijn grenzen zal openen.
Ed en Thea, onze vaste oppassers, staan dan al in de startblokken. Ze komen met een twee-assige aanhanger om de grote kuipplanten en tuingereedschappen te halen. Ed heeft het in Nederland al helemaal uitgedacht en zit ter plaatse nog eens te passen en te meten. Uiteindelijk, na 6 dagen, ligt er 6 kub strak op de aanhanger.
Thea en ik kunnen letterlijk wel inpakken. Dat hebben we bij de vorige verhuizing in 2012 ook samen gedaan en het verloopt nu net zo vlot. Precies een week later vertrekken ze weer.
Het is niet alleen geweldig vanwege het werk dat er verzet is. Gewoon door hun aanwezigheid wordt de in weken opgebouwde spanning een heel stuk minder.

’s Avonds eten we met de buurtjes van de camping. Tijdens de maaltijd bellen de verhuizers op: hun werk is vlotter gegaan dan ze dachten, dus komen ze eerder aan. Grote griebel, daar hebben we nog niet op gerekend!
Rien waarschuwt nog: met die grote bak van 18 meter lang kom je onze poort niet in. Maar ja, toch proberen en daardoor moeten ze 5 km doorrijden, via een bergweg, om daar te kunnen keren. Daarna lukt het wel, maar het is millimeterwerk, echt ongelooflijk knap!
Voor de trappen hebben ze ook al een oplossing bedacht: ze bouwen eerst een steiger halverwege, zodat ze op die manier elkaar de dozen aan kunnen geven. In 2 x een halve dag zit alles erin en daar gaat de boedel!

Wij pakken onze eigen auto in en gaan vroeg naar bed, om de volgende dag aan de grote reis te beginnen: vanwege de poes 1120 km in 1 ruk. Onze dame gedraagt zich voorbeeldig, ze mauwt alleen heel zachtjes. Gaia is daarna meteen gewend in het gastenhuis, achter onze nieuwe woning. Maar de volgende ochtend is ze niet meer te houden, ze móet en zál naar buiten. Met angst en beven gaan we met haar wandelen in de tuin. Ook dat doet de poes geweldig, ze blijft netjes bij ons. We durven het daarom wel aan haar buiten te laten als Ed en Thea hun volgeladen kar komen brengen. En in het gastenhuis ontdekt Gaia de zitzak, zo’n ding waarin je in neervalt en nooit meer uitkomt. De dame is er zielsgelukkig in. En nóg een cadeautje voor haar: er zijn overal vensterbanken. Dat was ze niet gewend. Nu kan ze over de landerijen uitkijken.

Het nieuwe huis staat vol met cadeautjes als we aankomen. De verkopers hebben in overleg een boel achtergelaten, maar er staat nog veel meer en alles is even mooi. Ook is er een grote bos bloemen van hen. Plus van die zorgzame dingen, zoals papier en verfrisser in het toilet. Ook een bak met informatie over het huis, zoals het merk van de keuken, een gebruiksaanwijzing van de combi-oven enzovoort.

Toen we in februari het huis bezichtigden, zagen we in de tuin al veel zelfgemaakte kunstwerken van mozaïek.  We hadden geen seconde verwacht dat ze zoveel zouden achterlaten. Het lijkt wel een beeldentuin, we genieten er elke keer weer van.
We hadden toen al geregeld dat Riens oudste broer en zijn oudste dochter de koopakte zouden tekenen. Zij doen nu ook de inspectie vooraf. We krijgen een bericht dat ze de sleutel hebben achtergelaten “in de vlinderpot”. Ze bedoelen dat ze namens de familie van Rien 2 potten met planten hebben neergezet, plus 2 bakken met hangplanten. De namen van alle familieleden staan genoteerd op papieren vlinders die daarin zijn gezet.
Ed en Thea, die al zoveel werk verzet hebben, nemen ook nog eens een prachtige roos mee, plus een bak met geraniums. Maar het grappigste cadeau staat op het aanrecht. Twee pakjes, de een met koffie en lekkers, de ander met wijn, 2 glazen en nootjes. Geen naamkaartje te vinden. Daarom bedanken we ongeveer iedereen die in aanmerking komt als gulle gever, maar niemand weet iets.
Het zijn ook niet de mensen die bellen, of die een kaart hebben gestuurd. Wie o wie? Totdat Rien de wijnglazen uitpakt. Dan rolt er een toepasselijk kaartje uit van de schenkers. Die vlak daarna op de stoep staan, om het huis in te drinken.

Onze nieuwe buren komen ook een boeket brengen, vrienden uit Frankrijk laten 2 boompjes bezorgen, er zijn kaarten gestuurd en er bellen mensen. Na alle onrust van de afgelopen maanden zijn dat cadeautjes voor de ziel.
Echt een keerpunt.

En dan begint het grote uitpakken. Een zus van Rien komt met haar partner 2 dagen helpen. P. is een handige Harry, hij zet stellingen in elkaar, mijn bureautje ook, plaatst nieuwe wc-brillen en denkt mee met Rien over probleempjes: zo branden alle lantarenpalen op het hele terrein de hele nacht. Dat mag wel ietsje minder. En zus A. is een geweldige hulp met het uitpakken. Als wij ons moeten melden bij de gemeente als nieuwe inwoner, heeft zij in die 2 uur pakweg 10 dozen leeggemaakt. Dat schiet nog eens op.

Het uitpakken levert aardige verrassingen op. Zo heb ik voor de verhuizing alle sleutels van ladenblokjes, kasten etc keurig vastgeplakt. Kennelijk ben ik er 2 vergeten en dat lossen de verhuizers zelf op: die gooien ze, met een label eraan, zomaar in een doos. Laat ik die nou toevallig als eerste uitpakken… Maar een doos met ondergoed, sokken, hemden enzovoort is en blijft zoek. Gelukkig heb ik voldoende in de reiskoffers gepakt. Als we alles 3 x hebben bekeken, geef ik het op. Er staan nog 2 koffers, waar volgens mij onze schoenen in zitten. Nee dus, al het ondergoed ligt ertussen gepropt.

Zo’n nieuw huis brengt allerlei onverwachte dingen met zich mee. In Die hebben we bijvoorbeeld alle lampen in het hele huis laten hangen. En hier hebben de bewoners- volkomen terecht- hun schemerlampen meegenomen. Daardoor zitten we de eerste avonden in het donker.

Het kantoor van Rien is een verhaal apart. De verkopers laten hun hele inrichting daarvan achter, maar ja, wij hebben 3 bureaus en een bijpassende kast, zonde toch om weg te doen? Maar bij binnenkomst vinden we dat wat er staat toch veel mooier. Dus onze kantoorinrichting, nog van de campingperiode, gaat deels in de aanhanger bij Ed, zijn kleindochter is er blij mee.

Als we hier op vrijdag 26 juni aankomen is het nog heerlijk weer. Maar dat slaat al snel om. Vooral voor Rien is dat wel even slikken. En toch… we genieten erg van dit huis, dit plekje. Het is weer een keerpunt in ons leven, de zoveelste verrassende wending..

Read Full Post »