Feeds:
Berichten
Reacties

Archive for juni, 2020

Corona treft sommige mensen heel hard, dus wij mogen eigenlijk helemaal niet mopperen over wat ons daardoor allemaal overkomt. Het meeste is -achteraf zeker- klein ongemak, al levert mij dat veel slapeloze nachten op.
Zo was er eerst nogal wat gedoe over de verkoopdatum van ons huis. In heel Frankrijk lagen aan- en verkopen van huizen ineens stil door de effecten van het Coronavirus. Bij ons zou dat ook gebeuren, omdat de koper van het huis van ónze koper als rechter ineens moest beslissen over vervroegde vrijlating van gevangenen. Dat verzin je toch niet, dat zoiets jou overkomt? Maar na heel veel geregel kwam het goed. In eerste instantie dus, want toen trok de koper van háár huis zich terug, vanwege het Coronavirus. Onze eigen kopers hebben bij familie het ontbrekende bedrag geleend en toen was dat financiële gedeelte eindelijk afgerond.

Dat alles heeft wel een grappig gevolg. Dat ene stel kopers moet het huis daardoor eerder leeg opleveren. Daarom komt die inboedel al op 16 juni hier en moeten wij een halve woonkamer, een halve garage, een halve zolder en een hele slaapkamer vrij hebben. En dat is nog niet vroeg genoeg, ze komen al eerder met een auto vol spullen. En een dag nadat hun boedel arriveerde kwamen er nog eens 2 fietsen binnen. Maar het zijn ontzettend leuke mensen, we accepteren alles van hen.

En dan reken je niet op een volgende donderslag bij heldere hemel. Er is hier een organisatie, de SAFER, de Société d’ Aménagement Foncier et d’ Etablissement Rural.
Je zou het kunnen zien als een landbouworganisatie, die opkomt voor alle belangen van agrariërs. Zij heeft bij elke verkoop van een huis of stuk grond een voorkeursrecht, ten gunste van boeren die die grond zouden kunnen gebruiken. Dat is best begrijpelijk, zeker als boerderijen massaal worden opgekocht door mensen uit de grote steden of, zoals momenteel voorkomt, door cohorten Chinezen. Dan komen die jonge agrariërs niet meer aan de bak.
Maar de verhalen over deze club zijn beslist niet positief:

Er wordt regelmatig misbruik gemaakt van die positie, zodat ze al de Maffia wordt genoemd. In 97% van de gevallen waarin gebruik gemaakt wordt van het voorkeursrecht wil ze de grond helemaal niet hebben. In de volksmond wordt gezegd dat ze de macht gebruikt om de grondprijs te drukken voor boeren die zonder alle subsidies toch al geen schijn van kans zouden hebben. Intimidatie, gebruikmaking van trucs en machtsmisbruik is hen niet vreemd, zo lees ik.
Er is bijvoorbeeld een kwestie uitgevochten voor de rechter, omdat ze een boer 10% boden van wat hij van een particulier kon krijgen, om vervolgens zélf de grond te verpatsen tegen een hogere prijs…

Normaal heeft de SAFER na de ondertekening van het voorlopige koopcontract 2 maanden de tijd om bezwaar aan te tekenen tegen de verkoop van een huis in een agrarisch gebied.
Toen wij de camping kochten, kregen we ook al met deze club te maken. Dat vonden we raar: de boerderij stond op dat moment al 3 jaar te koop. Het huis was te groot voor een gezin en de grond te weinig om er nog als boer van te kunnen leven. Zou de SAFER dan toch dwars gaan liggen? Dat liep toen met een sisser af.

Nu worden we volkomen overvallen door diezelfde club. Welk belang kan zij nou hebben? We hebben een perceel waarop ons huis staat, een kleine boomgaard plus een weiland, met een paar moerbeibomen, verwilderde bramen en een bult stenen van een afgebroken huisje: wat wil een boer hiermee? Bovendien, de 2 boeren om ons heen pachten de grond, beide eigenaren hebben helemaal geen geld om het van ons te kopen. En pakweg 800m2, volkomen ingesloten zonder toegangsweg, is voor niemand interessant. Bovendien moet de SAFER, als er een voorlopige koopakte is getekend, ook nog het huis voor dezelfde prijs kopen die in de akte staat. We begrijpen daarom volstrekt niet waarom ons dit nou overkomt.

Op 7 december al hebben bij het voorlopige verkoopcontract getekend met een verkoopdatum in juni. Toen kwam de confinement, de opsluiting, meteen met een wet waarbij in Frankrijk allerlei termijnen werden opgeschort. Daarom beroept de SAFER zich nu op de verlenging van die termijn van 2 maanden.
De notaris belt ons zelf om het probleem mee te delen: de SAFER zal een beslissing nemen voor eind juli. We schrikken ons weer helemaal lam, dan ligt de hele verkoop opnieuw op zijn kont. Hij belooft meteen de volgende dag contact op te nemen met de SAFER en dat doet hij ook. Het is de koper van dit pand die ons de volgende dag goed uitlegt wat er nu precies aan de hand is.
In ons eerste koopcontract stond dat wij de afvoer van de septic tank vóór de overdracht moesten aanpassen aan de nieuwe normen. Omdat de kopers een ecologisch systeem willen, hebben we daarna een andere oplossing gekozen: de verkoopprijs verlagen en deze voorwaarde uit het contract. Wij zouden dit een aanpassing van een bestaand contract noemen, in Frankrijk is dit een splinternieuwe zaak. En dan beginnen alle procedures opnieuw. Eigenlijk valt die SAFER dus niks te verwijten.
Ik word hier heel onrustig van, durf zo langzamerhand niet meer te geloven in een goede afloop. Maar gelukkig, de SAFER gaat akkoord. Ook dit was weer een storm in een glas water.

We hebben nóg een gevalletje met de notaris. Frankrijk kent de Plus-Value, de meerwaardebelasting bij verkoop van je tweede woning. Nou, niks te vrezen dus, dachten we. Maar de gîte, waarvan we al die jaren netjes de inkomsten hebben opgegeven, wordt als zakelijk goed gezien. En dus dreigt die Plus-Value. Van het te betalen bedrag mag je de werkzaamheden van bedrijven aftrekken, niet de kosten van materialen die je zelf hebt gebruikt. Rien krijgt ongeveer angstdromen van wat we moeten betalen, omdat het lijkt alsof de notaris onze hele opsomming afwijst. Hoe hij het doet, snappen we niet, maar uiteindelijk komt zijn berekening op nul. Ik kan de man wel zoenen!

Meteen steekt de volgende storm op. Ik schreef al dat de basisverzekeringen tegen ziektekosten van ondernemers is veranderd. Bij Rien is dat soepel verlopen, bij mij is er een probleem ontstaan door het wisselen van een voornaam. Een aardige mevrouw belooft me een code te sturen, zodat ik weer toegang krijg tot mijn eigen verzekering. In plaats daarvan ontvang ik twee brieven waarin staat wat ik allemaal moet aanleveren voordat dit rechtgezet wordt. Zoals een geboortebewijs en als dat niet in het Frans is, met een vertaling van een beëdigde tolk, eventueel te regelen via het Consulaat. Dat zit in Parijs! Een nieuwe RIB, bankincasso, is ook nodig, want de oude staat op de verkeerde voornaam. Kletskoek, er staat dus geen voornaam op zo’n RIB! Wat te doen? Ik stuur een mail naar de aanvullende verzekering, met de naam en het mobiele nummer van degene die dit probleem heeft veroorzaakt en dan is het zomaar opgelost.
En nóg gekker: het ziekenhuis was de eerste die me de blokkade van mijn carte vitale meldde. Nu ga ik ernaartoe, met mijn nieuwe inschrijvingsbewijs en de receptioniste kijkt me aan alsof ik niet goed snik ben: Probleem? Er is helemaal geen probleem met u, er is ook geen openstaande rekening.

En dan komt er wéér een tegenvaller: Rien informeert keurig op tijd wanneer hij allerlei abonnementen op moet zeggen. Bij Orange, de Franse KPN, is dat 2 weken van tevoren. Als Rien dat op die dag doet, krijgt hij ook antwoord: abonnement gewijzigd per eind juni. Maar wat blijkt? Ze gooien ons er meteen uit en dat rechtzetten kost 2 weken. Maar diezelfde avond nog is het Internetgedeelte hersteld. Telefonisch zijn we even onbereikbaar, maar soit, het zij zo.

Het gaat allemaal voorbij, deze stormen in een glas water, maar leuk is anders.

Nu eerst verhuizen. Tot later, in Nederland.

Read Full Post »

Werkrelaties kunnen heel verschillend zijn qua beleving. De ene persoon ligt je meer dan de ander, er loopt af en toe een deugniet tussen én je kunt het treffen, dat het echt een prettig mens is. Zelfs een vriendschap komt er wel eens uit voort. Ik ken alle variaties.

Nu worden we door een van onze werkrelaties hier uitgenodigd voor een apéro in de volkstuin. Hun vaste woonadres is een sociale huurflat. De verhalen die we daarover in de loop der jaren hebben gehoord zijn schrikbarend: tochtig, gevaarlijk qua elektra en slecht onderhouden. Niet verwonderlijk dus dat ze van eind april tot eind oktober eigenlijk wonen op hun volkstuin. Daarvan zagen we regelmatig foto’s. Ook de opbrengst van bijzondere tomaten, komkommers, courgettes, de bijen etc. werd met ons gedeeld. Of we kregen stekjes van hen of van de buurvrouw, die daar bloemen kweekt.
Nu dus een apéro ter plekke. We kijken onze ogen uit. We verblijven in “de serre”, gemaakt van doorzichtige golfplaten. Het huisje zelf bestaat uit een keukentje met daarboven een slaapplaats waar je alleen rechtop kunt zitten, niet staan. Een paar jaar geleden hebben ze het volkstuintje ernaast gekocht. Daar hebben ze een houten chaletje gebouwd, waar hun 2 pubers kunnen slapen.
Ze tappen -met toestemming van de buurvrouw- stroom bij haar af voor de koelkast en 1 lampje. Buiten is er een primitief toilet. Alhoewel ze niet op een waterleiding zijn aangesloten, beschikken ze wel over water.
Zielsgelukkig zijn ze daar. Het is geen zuinigheid, dat ze zo leven, maar een overtuiging. Als ze heel soms een paar dagen op vakantie gaan, gooien ze een matras achter in hun bestelautootje en dan slapen ze ergens in een bos. Een simpel leven dus en wat een verschil met ons! Vergeleken met hen zijn wij echt een stel verwende gasten…

Misschien komt het door het Coronavirus, dat je meer nadenkt over alles wat je hebt, en over alles wat er veranderd is in de wereld. En hoe dat soms wel, maar niet altijd een verbetering is.
Kijk naar de mobiele telefonie. Toen ik in 1989 in de Tweede Kamer kwam werden wij uitgerust met een semafoon, want we moesten áltijd en óveral bereikbaar zijn. Met een bepaalde regelmaat werden we opgepiept met dat ding. Dan zat je in de trein naar huis en was je verplicht op het eerste het beste station uit te stappen om te bellen met het secretariaat van de fractie. Want in het geval van een hoofdelijke stemming moest je met spoed terug. Dat laatste is nooit echt gebeurd, telkens was het loos alarm. En dan reed je trein inmiddels het station uit. Grrrrr!

Aan het begin van de negentiger jaren kwamen de eerste mobiele telefoons op de markt, een koelkastmodel, maar daar was ik wel blij mee. Zelfs als Kamerlid moest je aantonen dat je over voldoende inkomen beschikte. En nu heeft iedereen zo’n ding.
In diezelfde periode raakte de computer ingeburgerd. Wat een zegen! Een van mijn leukste klussen was het houden van spreekbeurten. Die tekst had je dan op papier en iedere keer kon je alles overtypen, omdat het accent in elke situatie iets anders lag. Met de computer was het met een beetje knippen en plakken zo gebeurd…(Overigens was later een papiertje met steekwoorden voldoende).

Toen we in Frankrijk arriveerden, eind 2001, was het bellen naar het buitenland nog schreeuwend duur. Een gesprek met Nederland kostte al gauw € 5,- en omdat we die eerste jaren nauwelijks een inkomen hadden, was dat een rib uit ons lijf.
Door de aanstaande verhuizing kom ik die eerste jaaropgave van de belasting tegen: inkomen in 2002 € 6000,- in de min.
Dat is gelukkig nadien wel veranderd en ook het bellen naar het buitenland, eerst met de vaste lijn en veel later ook met het mobieltje, is nu betaalbaar.
Maar of het zo’n zegen is, dat je altijd en overal en voor iedereen bereikbaar bent?

Inmiddels maakt die telefoon het leven in bepaalde opzichten óók wel een stuk simpeler. Bij de groenteboer en de bakker reken ik contactloos af. Bij de supermarkt nog niet, omdat ik dat wat ingewikkelder vindt. Uit eten met je vrienden en de rekening delen? Even een tikkie sturen en het is zo gepiept. WhatsApp of een klein berichtje sturen? Uitermate handig, al houd ik zelf niet zo van allerlei filmpjes en grapjes versturen.

Het bankieren tussen 2 landen was in onze beginjaren hier echt een crime. Al lang voordat Nederland zover was kon je in Franse supermarkten pinnen. En vervolgens hielden die ontwikkelingen hier op. Daar hadden we vaak last van. Bijvoorbeeld: toen we de camping bouwden stond het budget nog op een Nederlandse rekening. Als we daarvan een deel nodig hadden moesten we eerst schriftelijk bij de Postbank formulieren aanvragen, om daarmee een internationale overboeking te regelen. Dat kostte zo maar 10 dagen. En het telebankieren, zoals we in Nederland kennen, staat hier nog steeds in de kinderschoenen. Zo kregen we nu, mei 2020, voor het eerst van de accountant -die we sinds 2002 hebben- een factuur met daarop een banknummer. Dus werken we nog steeds veel met cheques. Dat moet toch simpeler kunnen?

Wat de sociale zekerheid betreft hebben we hier geen klagen, als het om de voorzieningen gaat. Maar de uitvoering! Eerst moesten we wennen aan alle afkortingen en namen: de Organic voor het pensioen, de Urssaf voor familie-uitkeringen, een basisverzekering voor ziektekosten en de aanvullende, een heel ander systeem dan het Nederlandse. Vooral in het begin was het een heel gepuzzel. Na een paar jaar werden voor ondernemers alle sociale lasten op een hoop gegooid en heette dat ineens RSI. Toen ik me als stadsgids moest inschrijven als ondernemer, was de situatie wéér helemaal anders. Sociale premies en belastingen draag ik af via die URSSAF. Voor mijn ziektekostenverzekering moest ik naar LaRam, die ik omdoopte tot de Ramp, vanwege de bedroevende dienstverlening. Wat ik vroeg, deden ze niet, en wat ik niet vroeg (me ten onrechte uit de verzekering gooien) dus wel. Dat betekende een nieuwe pasfoto maken en 3 weken wachten op een geldige carte vitale. En overal maar uitleggen dat je geen wanbetaler bent…

In de opperste wijsheid zijn alle basisverzekeringen tegen ziektekosten voor ondernemers nu opeens samengevoegd. Dat is een goed idee, tenminste, als het werkt.
Ineens ben ik er weer uit gekieperd. Dat is knap vervelend als je op 1 dag naar het ziekenhuis moet, vervolgens naar de huisarts en daarna naar de apotheek…
Het duurt 8 dagen voordat ik een wachtwoord krijg en dan hóóp ik maar dat ik een schriftelijke verklaring-van-verzekerd-zijn kan downloaden. En dat terwijl aan het eind van de maand net vanwege de verhuizing een dubbele hoeveelheid medicijnen moet meenemen. Getver. Maar ze zijn tenminste telefonisch bereikbaar, en de dame helpt me prettig.
Zoals gewoonlijk gaat deze verandering bij Rien in één keer goed. Gelukkig maar, want hij heeft een broertje dood aan administratie, dat is meestal mijn klusje. Maar ik zucht dan wel even: Had dit niet simpeler gekund?

Read Full Post »