Feeds:
Berichten
Reacties

Archive for februari, 2020

“Later ga ik terug naar Nederland”, iedereen kent die uitspraak wel van mij.
Maar later, dat was nooit nú. Ook niet toen ons huis vrij onverwacht verkocht werd. Dagelijks bekeek ik daarna websites met huizen in en rondom Die, echt een maand lang, maar dat leverde niks op. De bezichtigingen die onze makelaar regelde vielen daarnaast voortdurend tegen. Rien zei zelfs 1 x, bij een te duur huis:”Hier wil ik niet eens dood gevonden worden!”
We werden er echt moedeloos van. Ineens kwam de vraag op: Hoe lang willen we nog in Frankrijk blijven? Toen Rien een periode van 5 jaar noemde, was het plotseling glashelder voor mij: Dát duurt me te lang. En voor 2 jaar een ander huis kopen, met verhuis- en inrichtingskosten, de forse betalingen aan een makelaar en/of notaris en dan alsnog naar Nederland gaan, dat is pure geldverspilling.
Er volgden een paar intensieve gesprekken, want ook al wil ik dolgraag terug, we zijn wel realistisch. Iedereen vindt het altijd leuk als we in Nederland op bezoek komen. Zelfs als we een uurtje van te voren bellen voor een bezoekje worden agenda’s leeggemaakt. Dat wordt vast anders als we er wonen. En we laten hier een heel stuk van ons leven -18 jaar-  achter, met echt dierbare vriendschappen.
Natúúrlijk kun je mailen of bellen met de achterblijvers. Ze kunnen ook bij ons logeren. Maar van sommige mensen weet je dat ze dat nooit zullen doen. Sommige reacties zijn zo emotioneel, dat je je bijna schuldig voelt.

Maar goed, het hele zoekproces begint dus opnieuw, nu op Funda. Meteen merken we de krapte op de Nederlandse woningmarkt. Soms is een huis maar heel eventjes te koop. Als een pand langer dan een paar maanden op Funda staat, is er steeds iets mee aan de hand. Zo zien wij foto’s van 2 prachtige huizen. Gelukkig hebben we vrienden die wel even willen kijken. Huis 1 staat bijna tegen een groot bedrijf aan. Nummer 2 is prachtig, maar onze spionnen constateren dat er een crossbaan pal achter ligt. Vaste gasten vanaf 2002 bezichtigen een woning ook van binnen. Het huis is echt mooi, maar ligt ingeklemd tussen andere bebouwing. Dat zijn we helemaal niet gewend.

Onze novemberoppassers bekijken 3 woonboerderijen van de buitenkant: overal staan vraagtekens achter. Als gepensioneerd veearts kent A. alle boeren in de wijde omgeving, weet dus waar stankoverlast is etc.

We zijn al die mensen dankbaar dat ze dit voor ons doen, maar zelf kijken en ervaren hoe de plek voelt is toch beter. Maar ja, hoe organiseer je op zo korte termijn oppas? Nou, Thea en Ed gooien meteen hun programma om en staan een paar dagen later al op de stoep. Onbetaalbaar zijn zij toch.
Landal werkt ook voor de tweede keer soepeltjes mee. Eerst toen ze toestemming gaf om tijdelijk te mogen wonen in onze recreatiebungalow. En nu gooit ze 2 reserveringen om, zodat wij in ons eigen huisje kunnen.

 

Voor we naar Nederland gaan hebben we een lijst met 10 huizen om eerst eens langs te rijden. Die vallen meteen af. Zo’n pand ligt bijvoorbeeld te dicht bij een drukke weg en dat vinden we link voor ons poesje.

Kippen- en varkensboeren vlak naast ons waarderen we ook niet zo. Een schattig boerderijtje is van binnen en buiten een plaatje, behalve de bovenverdieping: een steile trap, kleine slaapkamers, geen toilet boven… niks voor mijn zwakke knieën. Een tweede woonboerderij ziet er op Funda geweldig uit. Dat er in de wei ernaast duizenden kippen lopen, staat er niet bij. En hoe dat ruikt weten we uit ervaring: in onze onbenulligheid strooiden wij vroeger eens de mest van onze 10 kippetjes onder de bessenstruiken. De hele zomer zaten we vervolgens in de stank.
We bekijken ook nog een boerderijtje dat een kopie lijkt van het huis waar we in Nederland het laatst woonden. Ons hart slaat meteen over als we daar komen. Maar…in de keuken kun je nauwelijks met zijn tweetjes staan, terwijl wij graag samen koken. ‘s Morgens tegelijk tandenpoetsen kan niet, de doucheruimte is veel te krap. En midden in de bijkeuken staat zomaar een toiletpot. Ik ben niet zo preuts aangelegd, maar een wc vind ik wel privé. In ons enthousiasme zijn we al meteen aan het verbouwen, maar daarvoor is de vraagprijs toch echt veel te hoog.

En ook komen we die week ons droomhuis tegen! Op de foto’s ziet het er mooi uit, maar ja, met die groothoeklenzen tegenwoordig weet je dat maar nooit. Als we er naartoe rijden slaat mijn hart al helemaal op hol: wat een mooi landschap, wat een leuke dieren overal in de wei! Het huis is net als op de foto’s. En de makelaar? Die pakt ons volledig in. Een aardige man, een gastvrije ontvangst met een kopje koffie en eerlijke voorlichting over het huis.
De dag erna hebben we een informatief gesprek met de bank, want het is best een ingewikkelde situatie: ons onderpand bevindt zich in Frankrijk, zelfs een overbruggingskrediet is daardoor lastig. Maar volgens de bank is er geen centje pijn en kunnen we veel meer geld lenen dan we nodig hebben. Dat is wel verleidelijk, maar niet verstandig.

Drie dagen later gaan we voor een tweede bezichtiging en daarna volgt een biedproces. Alles verloopt prima, en in de auto richting Frankrijk lees ik het voorlopig koopcontract voor, zodat we thuis alle parafen en handtekeningen kunnen zetten. Maar daar volgt een domper: de bank neemt gas terug, er moet nog een taxatie komen en dat wordt voor hen te kort dag. Gelukkig springt de makelaar in, de taxatie is ineens in orde. Maar ik zweet peentjes door een recent voorbeeld in Die. We kennen een alleraardigst, hardwerkend en serieus stel dat nu een hypotheek aanvraagt. Door hun beroepsopleiding en soms omstandigheden buiten hun schuld lukte het -tot voor kort- niet echt om langdurig een vast dienstverband te krijgen. Maar ze pakken alles aan en daarom hebben ze in 25 jaar nooit een cent schuld gehad, zelfs flink weten te sparen. Door een buitenkansje kunnen ze in het centrum van Die een opknappand kopen. De helft van de koopprijs hebben ze op hun spaarrekening staan. De rente en aflossing per maand is lager dan het huurbedrag dat ze nu betalen. En een van hen heeft alweer een tijdje een vast contract. Geen centje pijn, zou je denken. Nee dus, ze moeten ongeveer bedelen voordat ze uiteindelijk geld kunnen lenen. Daar krijg ik ook de kriebels van.
Terwijl Rien er alle vertrouwen in heeft dat het met ons goed komt, durf ik dat alleen maar te hopen. Zó dichtbij een mooi huis, het zal toch niet misgaan? Partir, c’ est mourir un peu. Nou, ik sterf duizend doden…

Read Full Post »