Feeds:
Berichten
Reacties

Archive for oktober, 2019

Onze eerste vakanties in Frankrijk brachten we door aan zee. Echt verstandig waren we toen niet: meteen een hele dag in de felle zon, zonder ons in te smeren. Rood als een kreeft moesten we daarna een paar dagen in de schaduw blijven. Eigenlijk deden we niks anders dan liggen op een badlaken. Thuis was het bruine kleurtje razendsnel verdwenen, alle moeite dus voor noppes. Na een paar jaar zagen we de bekoring van de bergen in. Overdag maakten we er prachtige wandelingen en ‘s avonds zaten we dan voor ons tentje bij een eigen kampvuurtje, zonder krant, mobiele telefoon, iPad of Whatsapp. Dat bleven we doen tot onze emigratie naar Frankrijk.
Misschien komt het wel omdat we nu midden tussen de bergen wonen, maar tegenwoordig is het weer net als vroeger: ik wil de zee zien tijdens de vakantie: zeelucht ruiken, wind in mijn haren voelen, zeemeeuwen horen, langs boulevards of stranden lopen.
Deze keer start de vakantie wel heel bijzonder. We melden van tevoren dat we om ongeveer 4 uur denken aan te komen. Exact op dat moment zijn we op de plaats van bestemming. Een deurbel is er niet. Er zitten mensen buiten, die ons verwijzen naar de entree van de eigenaar. Als Rien zich daar meldt, komt er een blote man tevoorschijn. Eenmaal gekleed loopt hij eerst met ons naar de bovenkant van zijn terrein, tussen de wijnstruiken, onder sinaasappel- en vijgenbomen door om dan uit te komen op een schitterend pad, wat naar het stadje leidt.
Wij vertellen dat we al vaker in deze omgeving waren, de laatste jaren in Villa Capricorn. De man kent het pand en vertelt dat dáár precies het wereldnummer La Mer is geschreven door Charles Trenet, een Franse zanger die net zo bekend is als Edith Piaf en Charles Aznavour.
Hij schreef de tekst in 1943, volgens diverse websites in de trein van Carcassonne naar Narbonne. Dat is wel in de regio, maar nét niet in Villa Capricorn….Maar het verhaal is leuk. Meneer laat ons vervolgens het appartement zien. Het is smaakvol ingericht, maar zo grappig Frans: midden in de woonkamer een royale eethoek plus 3 barkrukken voor de ramen, met een prachtig uitzicht op zee. De bank staat een beetje weggemoffeld tegen een muur en om televisie te kijken verdraai je echt je nek. Gelukkig rekenen we daar al op en hebben we eigen stoelen meegenomen.
De eigenaren zijn kennelijk zorgzame mensen, aan alles is gedacht in het appartement: Olijfolie, peper, zout, koffiecups, blokjes voor de vaatwasser, wasmiddel, toiletpaper…noem maar op. En tegelijkertijd is er sprake van achterstallig onderhoud: een toiletpot die wiebelt, een mooi badkamermeubel, maar verkeerd gemonteerd, tuinstoelen die kapot zijn, een schuifwand die uit de rails loopt…Dat ben ik niet gewend met mijn eigen Piet Precies. Maar het zijn geen halszaken, dit doet niks af aan het goede gevoel hier. En wat heel erg prettig is, we kunnen lopen naar het stadje. Zo aan zee word ik een echt viswijf: alle dagen vis op het menu!
De laatste avond, in een Catalaans restaurant, hebben we zelfs life music, een accordeonist speelt nummers zoals Falling in love with you. Een prachtige afsluiter!
Na anderhalve week is het genoeg, dan verlang ik naar de bergen en de hellingen die nu langzaamaan herfstkleuren krijgen.

Voordat we in april 2017 gingen logeren bij Riens vriend op Ibiza verbleven we eerst 2 dagen in Avignon. Eigenlijk zijn wij geen stadsmensen, maar toen hebben we echt genóten! En daarom besluiten we de laatste 2 dagen van deze vakantie nog eens in de Pausenstad door te brengen.
We kiezen ook weer voor hetzelfde onderkomen, net binnen de vestingmuren.
Maar wat een crime om er te komen! De navigator had er niet op gerekend dat de hele binnenstad door paaltjes was afgesloten. Tweemaal rijden we hetzelfde rondje, pas daarna zien we het bord: Ga, om de wijk in te rijden, via de vestingmuren. Nou, dat doen we. De navigator pikt het meteen weer op en yes, daar stuiten we voor de derde keer op dezelfde afsluiting. Daarom maar eens de weg gevraagd aan een stel bouwvakkers. Geduldig leggen ze het uit: ietsje terugrijden en dan rechtsaf. Boem, voor de vierde keer geblokkeerd. Het humeur in de auto wordt er niet beter op. Na een half uur rondrijden maar eens met het hotel gebeld: we zijn 1 x te vroeg afgeslagen.
Deze middag en avond blijven wij dichtbij het hotel, in de Rue des Teinturiers, de straat van de ververs. Dat laatste is nu nog te zien aan de vele waterraderen. Het is een gezellig sfeertje door de verzameling kroegjes en restaurantjes en met een hoog gehalte aan kunstenaars en studenten. Wij beginnen met een drankje in La Cave des Pas Sages. Van dit woordgrapje snappen wij niks, de bardame legt het uit: sage is wijs, het is dus de wijnkelder van de niet-wijzen, terwijl het klinkt als passage, de doorreis.
De tweede dag lopen we eerst naar het centrum van Avignon. Wat een prachtige stad is het toch! Op het plein voor het Palais des Papes staat deze keer een man prachtige songs van Sinatra te zingen. Terug richting kamer bekijken we een paar mooie kerken. En we gaan theedrinken in een echt kattencafé. Er lopen minstens 10 poezen rond, die ter adoptie worden aangeboden. Ik verlang meteen terug naar mijn eigen kat…
En dan nóg een avondje in de Teinturiers. We nemen nu de tijd om ook daar een aantal monumenten te bewonderen. In de Cave des Pas Sages is het Happy Hour en dus een drukte van belang. Daarna gaan we ons laatste avondmaal nuttigen in een leuk restaurant met – toevallig? – alleen maar Engelse gasten. En dan zit het er weer op, terug naar de bergen.

Read Full Post »