Feeds:
Berichten
Reacties

Archive for april, 2019

Regeltjes….

Frankrijk is een prachtig land om te wonen. Niet alleen qua natuurschoon, maar ook de mentaliteit van laisser faire, —leven en laten leven-, spreekt ons bijzonder aan.
En toch zijn er hier zaken die ons hogelijk verbazen. Dat geldt trouwens niet alleen voor Frankrijk.
Maar we wonen nou eenmaal hier en dus komen de voorbeelden van onze verbazing ook uit Frankrijk. Dankzij Napoleon gebruiken wij in de Nederlandse taal nogal wat Franse woorden. Garage, compromis, factuur, maar ook bureaucratie, regeltjes dus.

Toen we een andere auto kochten werd ons aangeraden om een kleine lening te nemen, want daarmee zouden we de garantieperiode aanmerkelijk verlengen. En, zeiden ze erbij, na een half jaar los je de lening af, maar de garantietermijn blijft dan wel gelijk. Dat is best een goed advies, maar de bureaucratie die hierbij komt kijken! De belastinggegevens van voorgaande jaren, een recente factuur van de elektriciteitsmaatschappij, identiteitsbewijzen…, alles willen ze weten. En als we uiteindelijk de auto ophalen moeten we meer dan 20 papieren van een paraaf c.q. handtekening voorzien. Dat was met de camping wel anders. De accountant adviseerde ons om niet steeds alle investeringen uit eigen zak te betalen, maar daarvoor bedrijfsleningen te nemen. Wilden we pakweg € 10.000, – lenen voor een nieuwe gîte, dan vroeg de bankmeneer: Wil je niet een beetje meer? En dat werd dan geregeld met 1 handtekening.
Nu rollen we opnieuw van onze stoel van verbazing. Sinds kort werkt de partner van onze tuinvrouw bij ons en we zijn heel blij met hem. Hij doet zijn werk heel secuur, denkt mee, adviseert ons, is betrouwbaar en stipt. Hij heeft daarnaast een vaste baan als onderhoudsman. Daar moet ook wel eens een lamp verwisseld worden. Tegenwoordig is daarvoor een cursus van 2 dagen vereist! In het eigen huis mag iedereen dat zonder diploma doen en nu, in overheidsdienst, moet je een formation volgen om op een trapje te mogen staan. Want anders moet je een steiger opbouwen. Schiet dat niet een beetje door?
Nog zo’n voorbeeld. Toen wij in 2002 een vergunning vroegen voor de table d’hôte moesten we daarvoor naar de douane. Er werd een formulier ingevuld, we betaalden € 10,- en dat was het. Als je er letterlijk en figuurlijk niks van bakt, blijft de klant vanzelf weg, zo was de redenering. Een paar jaar later moesten nieuwe campingeigenaren in de regio ineens 3 dagen naar een cursus. Dat een kennis van ons toen nog geen 1 woord Frans sprak, was geen bezwaar, hij was immers aanwezig geweest? De verkoop van de cursus was kennelijk belangrijker. Die indruk kreeg ik in ieder geval ook, toen ik in 2012 informeerde naar de nieuwste regels voor de table d’hôte. Omdat ik inmiddels 10 jaar ervaring had met het koken voor gasten, zou ik ontheffing kunnen krijgen. Een halve dag cursus à € 300,- was voldoende. En voor wat? Leren koken soms? Nou, mooi niet dus. Mijn grootse plannen heb ik in de kast gezet en nu kook ik slechts af en toe voor anderen.

De Fransen zijn echt dol op regeltjes en bureaucratie. Schrijf je een cheque uit van € 50,-, dan moet je je legitimeren. Is het bedrag hoger dan € 100,-, dan eist men 2 legitimatiebewijzen. En toch gaat het ondanks dat soort formaliteiten nog mis. Begin november kregen Rien en ik beiden een nieuwe bril. We waren bij een opticien, die zelf de vergoeding van zowel de basis- als aanvullende verzekering regelt. Dat is gemakkelijk. Terwijl we bij de opticien onze beide ziektepassen hebben laten zien, gaat het met die van mij mis. Ze hebben niet mijn nieuwe nummer geregistreerd en dat blijkt pas 5 maanden later. Maar dat is toch idioot? LaRam is mijn basisverzekering, Eovi is de naam van de aanvullende. Hoeveel Beijlens hebben ze daar in het bestand met een corresponderend adres en geboortedatum? Maar nee, zelf denken is er niet bij. Ze sturen elk verzoek om een vergoeding van de opticien gewoon terug: nummer correspondeert niet met de naam. Gelukkig is het de fout van de leuke opticien zelf, anders zou ik me nog schuldig voelen ook.

En voordat ik me nog meer kan opwinden over allerlei bureaucratie, gaan we weer even naar Nederland.
Sinds half februari hebben we dus de andere auto en er was sindsdien nog weinig gelegenheid om die uit te proberen. Natuurlijk, Rien zat dagen in de kar om alle knopjes uit te proberen. Ik daarentegen ben een paniekvogel met dat soort nieuwe dingen. Rien moet mij dus echt dwingen om ook achter het stuur te kruipen. Eerst was die versnellingspook al een probleem, maar goed, hij startte toch. Gewoon recht op de weg blijven was ook geen kunst, maar toen ik de cruise control ging proberen, werd het penibel. Net op dat moment ging namelijk de handsfree telefoon en stuiterde ik ook nog eens recht op een rotonde af. Ik dus volkomen in paniek, maar het liep goed af. Inmiddels lukt het allemaal wel…
Nu gaan we samen naar Nederland en heeft Rien de kans om alle nieuwigheidjes uit te proberen.
Hij vindt het prachtig dat de cruise control zich aanpast aan de voorganger: als die snelheid mindert, doet de auto dat automatisch ook. Als een andere bestuurder er plotseling tussen schiet, remmen wij ineens af. Wij rijden 130 km per uur als een vrachtwagen plotseling sterk van links naar rechts buigt voor een afslag en ik vlieg naar voren. De gordel houdt me tegen, maar mijn maag zit dubbel. Even later voegt Rien strak in in de linkerbaan, net achter de bumper van de voorganger. Auto remt automatisch af en mijn maag zit in de keel. “Goed he?”, glundert hij, “Hij doet het!” Maar ik voel me net een geklutst ei. Verder is het een mooie auto, dat wel. En ik heb mijn zin, hij is 20 cm korter. Al mag er nu wel minder bagage mee…En eerlijk is eerlijk, dat met die cruise control was gewoon even wennen.

De reis is verder een feestje en we slapen in een prachtig hotel, Scheid’s in Wasserliesch, net in Duitsland, met uitzicht op de Moezel ( foto boven). Eenmaal in Nederland hebben we het mooiste weer ooit. Tussen alle bezoekjes door kunnen we lekker in ons tuintje zitten. En we hebben zomaar 2 volle dagen zonder afspraken. Beide keren maken we een mooie wandeling langs de Vecht in Hardenberg. En met vriend R. eten we ook nog eens op een terras aan die Vecht, omdat hij toevallig daar gereserveerd heeft. Datzelfde geldt voor J. en M., ook zij nemen ons mee naar een restaurant aan die rivier. Toeval?

HJ en A leiden ons via een schitterende route naar een restaurant in Twente, waar we buiten kunnen lunchen. In alle opzichten is ook dat een lekker uitje.
Ik ga niet alle bezoekjes en alle attente cadeaus opnoemen, maar eentje verdient wel drie sterren. We hebben al geluk met drie fantastische oppasstellen voor poes en huis, nu heeft een van hen, J., voor ons een quilt gemaakt met alle poezen erop waar ze in de afgelopen jaren op gepast heeft. Dat moet haar honderden uren hebben gekost…
En terwijl wij in Nederland zijn, wordt in Frankrijk onze tuin aangepakt. Eigenlijk heb ik alleen maar wat te klagen over de bureaucratie, toch?

Read Full Post »

Huismus

Vroeger was ik altijd overal voor te porren, het was me ook niet gauw te gek. Zo heb ik in 1994 op hoge hakken de Tafelberg in Kaapstad beklommen.
Als lid van de Tweede Kamer hoorde ik óók bij een internationale associatie van parlementariërs die als verkiezingswaarnemer  werden uitgezonden. Mijn eerste keer was meteen historisch, dat waren de eerste democratische verkiezingen in Zuid-Afrika. Het was niet uitsluitend interessant, op sommige momenten zelfs gevaarlijk. De eerste dag kwamen waarnemers uit de hele wereld aan in Johannesburg, de tweede dag moest ik al om 6 uur opstaan voor een binnenlandse vlucht van daar naar Kaapstad. Gelukkig dat ik zo vroeg weg moest, want vlak na mijn vertrek ontplofte er een bom voor ons hotel: 10 doden, 100 gewonden. Ik had daar net te voren nog gestaan, maar nu kreeg ik er niets van mee. In Kaapstad stapten wij over in een busje, om het binnenland in te gaan.  We hadden het vliegveld nog niet verlaten of ook daar ontplofte een bom. Wederom merkte ik er niks van, in tegenstelling tot Rien, die het allemaal op het journaal zag en doodongerust was.
Slechts 1x was het voor mij echt bedreigend, toen 3 mannen met geweren in de aanslag op ons afkwamen. Dat liep goed af en verder was het uitsluitend een zeer interessante ervaring. Toen de verkiezingen achter de rug waren gingen wij met ons busje weer terug naar Kaapstad. Omdat ik in functie was, zag ik er keurig uit: bloesje, broekrok en hoge hakken. Bij ons hotel aangekomen liepen net een paar collega’s naar buiten voor een toeristische trip. Vanwege ons werk hadden we daar nog helemaal geen tijd voor gehad, dus toen ze vroegen of ik meeging, bedacht ik me geen seconde. Hups, meteen hun taxi in. En dan sta je even later op je hoge hakken voor de Tafelberg. Die kans laat je toch niet lopen? De chauffeur liet ons daarna de mooie omgeving zien en we eindigden diep in de nacht in een nachtclub in een township. Praten met donkere mensen, afgestudeerd als arts of advocaat, die geen werk kregen omdat ze de verkeerde huidskleur hebben. Dat maakte een diepe indruk.

Tegenwoordig ben ik niet meer zo doldriest, al zijn er nog steeds dingen waar ik zo blind in meega. Een etentje met vrienden? Dagje naar een wijndomein? Toeristische trip maken? Meteen!
Maar niet meer ieder feestje vind ik leuk. Kortgeleden werden we overvallen met een uitnodiging voor een verjaardagsfeestje van een vijfjarige, die – een understatement- niet echt gehoorzaam is. Daar zit je dan met dichtgeknepen billen tussen, want ja, je ermee bemoeien, dat mag natuurlijk niet.
We weten niet wat we mee moeten nemen voor de jarige. Lego misschien? Gelukkig doen we dat niet, het zou volledig in het niet vallen bij de andere cadeaus. Maar liefst 3 op afstand te besturen race-auto’s krijgt hij. Die vliegen alle kanten op. Bijvoorbeeld tegen een ukkie aan, dat net kan lopen. Een van de raceauto’s is zo groot, dat het monstertje er zelf op kan zitten. Zuslief mag even achterop en vliegt er bijna met een noodgang weer af. Het ukkie wordt net op tijd van de grond gehaald, voor ze omver gereden wordt. Dan grijpt opa in, die zegt dat de batterijen opgeladen moeten worden. Rust in de tent…
We hebben toch best plezier en vermaken ons om hoe alles geregeld is. De vorige keer was er alleen bier en sterke drank en toen sprintte de gastvrouw alsnog weg om wijn voor mij te kopen. Nu is er plenty wijn, maar geen kurkentrekker. Uiteindelijk gaat de fles open met een mes. De drankjes gaan in plastic bekertjes, het eten op dito bordjes. Belachelijk? In onze studententijd ging het niet anders. Het is wel grappig om te merken hoe je verandert door de toenemende leeftijd: tegenwoordig moet alles van te voren perfect voorbereid zijn, niks geen plastic bekers en borden. Niet op de grond zitten met elkaar, maar op een fatsoenlijke stoel. Maar gezelligheid en sfeer hangen daar niet van af, ook nu niet.
We moeten uiteraard weer mee-eten en zijn vervolgens 2 dagen helemaal van de leg, de maaltijd viel ons letterlijk zwaar op de maag.

Ondertussen nadert het nieuwe seizoen en wat is dat weer leuk. De eerste gîte hier werd tegelijk met het zwembad gerealiseerd, dat was toen een hele rib uit ons lijf. Voor de buitenzithoek kozen we daarom voor een goedkope oplossing: hard plastic met dikke kussens. Dat zat echter voor geen meter. We hebben al 2 “sleepstoelen”, die overal mee naartoe mogen, maar nu hebben we nog 2 fijne stoeltjes erbij gekocht. De bijpassende salontafel moest apart besteld worden. Als we die gaan halen zijn er net mooie lampjes op zonne-energie in de aanbieding. Rien pakt er 9 en de tree glipt vervolgens uit zijn handen: 5 kapot. En daarmee wordt een aanbieding ineens toch duur….
En er komen nu alweer allerlei gasten logeren. Met vriendjes H en A hebben we een heel bijzondere relatie. Rien en H waren beiden leraar en leerlingbegeleider cq. counselor. Haalden samen het diploma voor een cafébedrijf. De éen begon een natuurcamping in Nederland, de ander in Frankrijk. H wees ons op het huisje in Sibculo. Enthousiast door onze verhalen kocht hij daarna een appartement in Portugal. A en ik wisselen o.a. campingervaringen uit, dat blijft nog altijd leuk. Nu komen ze even logeren. Superleuk! Jammer genoeg moeten ze na 1 nachtje onverwacht naar huis.
Ook jammer: voor de tweede keer in 6 weken gaat een afspraak met onze BN-er niet door. Eerst moest hij zelf zijn heenreis naar Nederland omgooien. Nu wil hij graag op zijn terugreis langskomen, maar dan zijn wij net in Nederland. Gelukkig gaat het lukken in de zomer.
Nu eerst nog 2 weekjes naar Nederland, en daarna ben ik met liefde het komende half jaar een huismus, met alle leuke gasten die gaan komen. Mijn boek met recepten ligt ook alweer klaar…

En op de valreep nog een bijzondere ervaring met een verkeersboete. In principe rijden wij nooit te hard, maar kennelijk heb ik op 10 december, op weg naar Nederland, te gezellig zitten te kwekken met mijn reismaatje en daardoor een bord gemist. Op 27 februari krijg ik de boete thuisgestuurd, met de waarschuwing vóór 3 maart te betalen. Dat probeert Rien wel 10x, maar het lukt niet. Daarom gaan we naar de bank, om een overschrijving te regelen. Extra kosten € 4,50 en dan, zo blijkt later, doet de juf het nog fout ook. Op 8 april krijgen we een aanmaning. Wederom lukt het niet om via Internet contact te leggen, maar telefonisch gaat dat wel. De bankjuf heeft niet een referentie vermeld en dus is het bedrag geparkeerd en wordt het teruggestort. Hoezo? Je hebt toch een naam, adres, en bedrag? Dat moet je toch terug kunnen vinden? Maar daar doen ze niet aan…Dat terugbetalen moeten we dan maar geloven, want ondertussen moeten we binnen 10 dagen de boete opnieuw betalen, anders krijgen we alsnog een verhoging aan de broek. En die 10 dagen…die verlopen 2 dagen na ontvangst van deze aanmaning…En net als de vorige keer wordt de betaling keer op keer geweigerd. Opnieuw naar de bank. Grrrrrrr.

En ook alvast voordat het seizoen begint, Rien haalt hier het zwembad uit de winterslaap, in de stromende regen…

Read Full Post »