Feeds:
Berichten
Reacties

Archive for maart, 2019

Een column schrijven lijkt wel een beetje op bouwen met legoblokjes: je kunt er een heel aantal hebben, maar dan is het nog geen bouwwerk. En ook áls er al iets staat, kan dat toch nog in elkaar storten.
Zo wilde ik een stuk schrijven over de ongenoegens waar je als gewone burger mee geconfronteerd kunt worden. En dan heb je, met een tussenpoos van 3 dagen, ineens een aanslag op moslims, in Nieuw-Zeeland, en ook eentje in Nederland, gepleegd door een al dan niet verwarde man met misschien wat terroristische trekjes. Wat een geluk dat je op dat moment niet dáár bent. En wat worden je eigen ergernissen dan ineens onbeduidend!

Op een heel andere – en absoluut niet te vergelijken- schaal worden wij ook wel eens geconfronteerd met slechte mensen. Een voorbeeld. Omdat een paar keer het favoriete kattenvoer niet op voorraad was, bestelden we dat per Internet. De eerste zending ging perfect, van de tweede kregen we uitsluitend een berichtje dat het afgeleverd was. He? Dat is gek, wij waren gewoon thuis en er was ook niks gebracht. Toen Rien reclameerde mailde men een foto van een bon met daarop zijn handtekening voor ontvangst. Dat was dus vervalst. Gelukkig hebben wij een verborgen camera:  dat er niets was afgeleverd, konden we gemakkelijk bewijzen. En raad eens? Een paar uur later stond de leverancier op de stoep, mét het pakje. Hij wist zogenaamd van niks…
Overigens hebben wij die camera níet omdat het hier onveilig zou zijn, het is een speeltje van Rien, in dit geval wel handig.

Omdat we een andere auto hebben, moet er ook een nieuwe milieusticker op. Met een duidelijke website is dat gemakkelijk zelf te regelen. Rien heeft nét voor het afrekenen in de gaten dat hij wordt opgelicht: criminelen hebben de site gehackt en zij voeren de verzendkosten nogal op. Hetzelfde gebeurt bij een paar nieuwe handgreepjes voor de badkamer. Als hier in Die zulke spullen niet te koop zijn, kijken we op Internet. Waarachtig, Rien vindt een prachtig stel en ook hier komt er ineens € 30,- aan verzendkosten bij. Nou, dan zoeken we wel even verder.

Bij alle aanschaffingen per Internet moet je bedacht zijn op een andere oplichterstruc. Hoe ze het weten, dat mag Joost weten, maar na een bestelling volgt al rap een mail van Colissimo: Voor aflevering a.u.b. even bellen met een mobiel nummer, niet een vaste lijn. Je bent geneigd dat te doen, maar daarna ben je beslist de klos: ze blijven je lang aan de telefoon houden en ondertussen tikt de teller maar door. Waarom het een instinker is: Colissimo is de officiële pakketdienst van La Poste, het staatsbedrijf. Pas als je de mail echt goed bestudeert, zie je dat het een nepper is.
La Poste gaat trouwens zelf ook in de fout. Een vaste gast vraagt me mijn eerste boek op te sturen. Alle kosten zijn voor haar. Van een andere schrijfster heb ik al gehoord dat je expliciet moet vragen naar het tarief voor boeken en drukwerk, dat scheelt enorm. Ik laat daarom het boek zien, vraag naar de verzendkosten en toch geeft de man mij het tarief voor een brief. In plaats van € 1,35 zou dat € 10,- zijn. Ik ga naar huis en print de bewuste pagina van La Poste uit. Toevallig moet Rien voor iets anders daarheen en die zegt gewoon: De verzendkosten zijn € 1,35. Hij hoeft de print niet eens te laten zien, de man accepteert het zo. Schurk!

Ook schurken zijn de verzenders van nep-reserveringen. Deze week meldde meneer Petiteau zich, een bekende Franse naam. Hij wilde voor 2 personen 3 weken onze gÎte huren. Op het moment dat iemand vraagt of we een overschrijving vanaf een Ierse bank accepteren, (en dus ook even onze bankgegevens willen vermelden) staan al mijn haren meteen overeind. Hoe zo, of overmaken mag? Moet ik dan zeggen: Nee, kom je aanbetaling maar brengen vanuit Ierland?
De tekst was keurig Frans. Eindigen met meilleures salutations, beste groeten, is weliswaar correct Frans, maar minder gebruikelijk. En dat je onderschrijft met Monsieur, dat is ook opvallend. Je schrijft óf Mr. Huppeldepup óf je laat met je voornaam weten dat je een mannetje of vrouwtje bent.

Gelukkig houdt de Gendarmerie zich actief bezig met fraude. Waar zij echter nog niet vat op krijgt, is de telefoonterreur van bedrijven, ondanks de registratie bij een soort bel-me-niet- register, de Bloctel. Werden we eerst vooral door callcenters rondom Parijs benaderd, nu komen de belletjes vanuit het hele land. (Dat zie je aan het kengetal). Als ze beet hebben, moet je ook nog uitleggen waarom je geen interesse hebt in hun product. Nu pakken we de telefoon niet eens meer op bij een onbekend kengetal.
En dan komt “Nederland” ook nog even pesten. Tot een paar jaar geleden was het bellen met een mobiele telefoon naar het buitenland erg duur. Daarom had ik een Nederlands mobieltje, met een goedkoop abonnement, voor als we in Nederland waren.
Alleen vrienden en familieleden hebben dat nummer. En zomaar rinkelt dat ding dagelijks, met een anonieme beller. Ra, ra, hoe kan dat? Om een onverklaarbare reden had ik vlak daarvoor een mail gekregen van Radio Help, met de mededeling dat ik binnenkort gebeld zou worden voor een enquête. Ik mailde netjes terug dat mij ondervragen geen zin heeft, omdat wij in het buitenland wonen. Maar het kwaad was al geschied, ik kwam er pas vanaf na een paar pittige mails. Onbeschoft, om jezelf zo op te dringen!

Maar het zijn allemaal slechts kleine ongenoegens in een verder kalm en vredig bestaan. En dat past wel bij de uitkomst van het World Happiness Report van de Verenigde Naties: daar staat Nederland op de vijfde plaats, van de hele wereld! Alleen de Scandinavische landen staan boven ons (ook politiek gezien een heel interessant gegeven, bijvoorbeeld met hun klimaatbeleid, asielbeleid etc. Kennelijk word je daar juist gelukkiger van.)

Als ik even om me heen kijk, heb ik in ieder geval niks te klagen: de zon schijnt, de blaadjes komen weer aan de bomen en struiken, de bloembollen bloeien uitbundig, de nachtegaal heeft zich al weer laten horen. De beide Kerspruimen zijn schitterend, nu een roze wolk, de hele zomer een bordeauxrode schaduwplek. En dan de kleine cadeautjes…. Planten zijn in Frankrijk relatief duur, dat scheelt soms wel een factor 3. Daarbij is de keus in de plantenzaak niet optimaal. Soms val ik dan bij de Lidl met de neus in de boter en hebben ze net dat wat ik graag wil hebben. Zo moesten we in de afgelopen zomer onze bloembakken op het terras weer even opfleuren. De voorraad bij de plantenzaak was naatje, daar kon ik niks mee. De Lidl had precies toen potjes met anjers in de aanbieding. In Nederland vond ik dat indertijd supertruttenplanten, maar onze smaak past zich inmiddels aan aan Frankrijk. Ik maakte het hele schap leeg, € 1,25 per pot was echt een koopje. Maandenlang hadden we er plezier van. Tot onze verbazing hebben ze de winter overleefd en bloeien de eerste nu alweer. En de Hyacinten die vrienden 4 jaar geleden meenamen, komen ook weer overal in de tuin naar boven.
Daar wordt een mens blij van, ondanks het gemopper van hierboven. Dat zijn toch maar kleine ongenoegens?

Read Full Post »