Feeds:
Berichten
Reacties

Archive for december, 2018

In hogere sferen

Onze eerste kerst in Frankrijk, in 2001, was voor mij een diepe teleurstelling. Ik wílde al helemaal niet weg uit Nederland, o.a. vanwege alle dierbaren die er achterbleven. En daarbij kwam het gebrek aan kerstsfeer hier: weinig verlichting en wat er toen brandde was spuuglelijk. Alles knipperde in alle kleuren van de regenboog. Inmiddels is het wel een stuk smaakvoller geworden. En wij hebben een nieuwe kring van dierbaren hier gecreëerd, met wie we de feestdagen doorbrengen. Maar toch….ik zou zo graag de kerstsfeer in Nederland weer eens willen proeven! Met mijn vriendinnen maak ik in de zomer al plannen daarvoor.

Het begin van deze reis is onverwacht vervelend: Riens auto start niet -op zondag! -, het is een probleem met de accu. Voor de zekerheid leg ik startkabels in de auto. Onderweg geen problemen, maar het voelt gewoon onzeker. In Nederland wordt er een nieuwe ingezet, probleem opgelost.

Ik reis met vriendin L. die zelf niet rijdt, maar wel prettig gezelschap is. Bovendien navigeert ze goed. We nemen een kamer in Hotel Arlon, in België, maar wat een drama! In de cafetaria staat een meisje absoluut liefdeloos te koken. De hamburger leek wel van karton, de frietjes waren smakeloze bleekscheten. De inrichting daar heeft een hoog plasticgehalte, ook niet echt uitnodigend. In alle opzichten vergane glorie, dat is geen aanrader.
In Nederland word ik dagenlang in de watten gelegd door mijn vriendinnen. Lekker eten, borrelen, genieten van de prachtige herfststukken van C, shoppen, naar de kaasboerderij, kerstsfeer proeven in de mooie omgeving daar, naar een gigantisch en mooi verlicht tuincentrum, eten bij de Griek Olympia: eigenlijk is het één groot feest. En de topper: speciaal voor mij hebben ze gin-tonic in huis gehaald!
In mijn eentje rijd ik de Randstad in, voor familiebezoek. Had van tevoren echt nachtmerries van het drukke verkeer, want dat ben ik hier natuurlijk helemaal niet meer gewend. Een paar dagen later ga ik naar vriendin S. in Den Haag en ook die reis verloopt voorspoedig. Best stoer toch? Omdat S. net met pensioen is gegaan, heeft ze een angstig hondje uit Spanje laten komen. Het beest heet zoiets als Blaf, maar geeft geen kik. Die is bij haar best in een warm bad terecht gekomen.

Mijn vriendinnen, die ik in 2003 op de camping heb leren kennen, gaan met mij naar Theo en Paula, óók van de camping. Behalve dat het onwijs gezellig is, kan ik ook nu weer een hele avond genieten van alle kerstverlichting overal. Dat is zo leuk in Nederland, je kunt mooi naar binnen kijken. In Frankrijk is dat echt heel anders.
De laatste dag doen we de stadswandeling in Leiden. Het is zo ongelooflijk koud, dat ik bijna in mijn broek bevries. Gelukkig weten de meiden een goede zaak, waar ik warmere kleding koop. Als we ergens lunchen vraag ik of ze Glühwein hebben. Het staat niet op de kaart, maar speciaal voor mij wordt het even geregeld. Ik mag gratis proeven, top toch? En we drinken -ook gratis- koffie door de munten die Wolky aan haar klanten geeft. Ik ben een heel goede Internetklant van dit schoenenmerk, maar een cadeautje kan er nooit af. Vriendin R. heeft dus wel genoeg munten gespaard.

En dan is het tijd voor een paar dagen in het huisje in het Oosten. Dat is dan ineens héél kaal en alleen, ook al heb ik daar een druk programma. Thee drinken bij de een, met een ander eten in het paviljoen bij ons huisje. En een bijzondere lunch met B., een collega met wie ik in de vorige eeuw slechts 2 jaar samenwerkte en nog steeds een leuk contact heb. Op zondag naar een vriendin met wie ik de Kunstroute in Hardenberg wil lopen. Maar dat gaat niet door: ik ben weer in Nederland en dus is het slecht weer, het sneeuwt grrr….Een been breken is nóóit leuk, maar al helemaal niet als je ver van huis bent. Ik durf dus niet, het blijft wel op mijn verlanglijstje staan. De dag erna ga ik nog even thee drinken bij Gea en Hans, een van de gouden teams van de camping. Het duurt geen 2 minuten voordat we over die goede oude tijd praten.
Tussendoor scoor ik ook nog op een grappige manier nieuwe kleren. Hier in Frankrijk kan ik die niet zo goed vinden, want de grotere maten zijn niet overal te koop. De Nederlandse 42 valt daar al onder.  In november had ik mijn voorraad op peil gebracht. Nu kijk ik eigenlijk alleen even rond, maar een verkoopster schiet mij meteen aan: ” We hebben nog een half uurtje een korting van 30% op de hele collectie”. Een mooi zwartrood gestreept vestje is al sterk afgeprijsd en na de korting moet ik nog € 14,- betalen. Dat kun je dan toch niet laten liggen? Ik gris ook nog een goedkoop glittervestje mee voor de kerst. En “vind” ergens nog een mooi zomerjasje. Heb ik nu niks aan, maar die tijd komt nog wel.

Bij de kaasboerin

Bij de kaasboerin

En ik ga ook nog op stap met een andere man, heel gezellig!
Mijn computer in Frankrijk is minstens 8 jaar oud en die vertoont kuren. Soms duurt het echt een aantal minuten voor hij opgestart is, dat is voor een ongeduldig iemand echt een ramp. Ik klaag steen en been, maar als Rien alleen maar naar dat kreng kijkt, doet ie alles normaal. Tot het apparaat eindelijk bezwijkt…gelukkig! En dan lopen we tegen een typisch probleem aan. Het Franse toetsenbord van computers en telefoons is heel anders dan de Nederlandse versie. Nou hebben we dat inmiddels wel onder de knie, maar “ons” toetsenbord blijft toch gemakkelijker. Dat geldt ook voor de Nederlandstalige versie van Windows. Vroeger regelde je dat allemaal via een chat met Dell in Ierland. Maar dat kan tegenwoordig niet meer. Dus bestelt Rien een nieuwe computer en laat die bezorgen bij zijn maatje in Nederland. Dat is een mooie gelegenheid om samen lekker te lunchen. Ik drop vriendlief daarna weer bij zijn huis en vertrek dan naar het westen. Daar heeft C. een prachtig kerststuk voor mij klaar staan, echt lief.

De volgende dag vertrekken L. en ik na de spits richting Frankrijk. De reis gaat voorspoedig, tot het donker wordt. Dan bel ik mijn eigen reisagent. Rien regelt een mooi hotel, la Bonbonnière in Talant, een voorstad van Dijon, maar let daarbij even niet op de afstand. Ruim 20 km door druk stadsverkeer, maar met mijn navigator L. gaat dat moeiteloos. En het was absoluut de moeite waard. De volgende ochtend zitten we op tijd in de auto. Rien heeft net een nieuwe telefoon en ik krijg zijn afdankertje. Door de app “Zoek mijn IPhone” kan hij me tijdens de reis volgen. Zo ziet hij dat vlak vóór mij de tunnels in Lyon worden afgesloten en daarom belt hij me. Maar ja, Jacqueline en knopjes…dat gaat dus fout. Gelukkig zie ik zelf het bord bouchon precies op de plek waar ik nog net de périferique op kan zwaaien, de kleine rondweg in Lyon. Zonder files bereiken we daarna ons huis.

Het was echt, echt heerlijk om de kerstsfeer te proeven in Nederland, maar weer thuis, met man en poes…dat is ook fijn! En Rien heeft het hele huis feestelijk aangekleed, omdat ik daar zo van houd. Dat is goed thuiskomen, dus ik verkeer nog steeds in hogere sferen…..

 

Voor 2019  wens ik u een bruisend jaar, vol liefde en gezelligheid.

Kerststuk van C.

 

 

Read Full Post »