Feeds:
Berichten
Reacties

Archive for november, 2018

Vanaf maart 2002 gaan wij 2 x per jaar naar Nederland. De eerste keren maakte ik 5 weken van tevoren al een doe-lijstje. Door de opbouw van de camping hadden we namelijk een boel andere dingen aan het hoofd. Nu is dat wel anders. Desondanks is het altijd krankjorum druk voordat we kunnen vertrekken.

Om maar wat voorbeelden te noemen. Onze poezenprinses doet haar behoefte bij voorkeur in de tuin. Toch moet ze de kattenbak binnen wel eens gebruiken. Bij het passeren ruiken we dat soms en dan grijpen we in. Maar voordat onze oppassers aankomen moet de bak dus persé uitgeboend zijn. Idem met de koelkast en de vriezer. Er moet uiteraard voldoende kattenvoer in huis zijn en dat betekent 3 soorten brokjes, 2 verschillende zakjes met zacht voer, knabbelstokjes en stukjes kip, de laatsten apart verpakt in de diepvries. En dat in een hoeveelheid waar ze wel 3 maanden van kan leven.

De winterbanden moeten bij beide auto’s worden geregeld. Precies 1 keer gokten we dat het nog wel kon en dat hebben we geweten. Vanwege hevige sneeuwbuien moesten wij heel België door met een gangetje van 40 km per uur, terwijl iedereen met winterbanden ons voorbij sjeesde. In de laatste week voordat we naar Nederland gaan hebben we daarom nu een dubbele afspraak. Eerst auto 1 naar de garage, meteen doorrijden naar het laboratorium voor onze jaarlijkse controle en daarna thuis ontbijten. Normaal is de eerste wagen dan klaar en kunnen we nummer 2 brengen. Maar nu loopt het anders, uiteindelijk worden er 6 banden afgekeurd, niet helemaal onverwacht. Bij de garage hebben wij de gewoonte om meteen af te rekenen. Maar helaas, het pinapparaat is kapot. Ik wil daarna een cheque brengen, maar – dat zul je altijd zien- het boekje is leeg en het nieuwe is niet aangekomen. Gelukkig geeft de garage mij een RIB, een Rélevé d’Identité Bancaire – de bankgegevens met het IBAN nummer erbij- zodat Rien het geld kan overmaken.

Nieuwe brillen

Onze huisarts vond de griepinjectie tot nu toe nooit nodig, nu moeten we dat wel doen en ook beslist vóór onze reis. Dus alweer een extra tripje naar de apotheek. Nog zoiets. Als je in Frankrijk je ogen wilt laten meten, moet je naar de oogarts, en die heeft een wachtlijst van drie tot vier maanden. En ja hoor, twee weken voor ons vertrek kunnen we er pas terecht. Daardoor krijgen we uiteindelijk de nieuwe brillen een dag voordat we afreizen. Eerst een keertje op en neer, 80 km., om de montuurtjes uit te zoeken en dan nogmaals om ze op te halen. Dat kost ons 2 x een middag. Het kan dan nog niet op met de onverwachte klussen. Zo stuurt een van mijn pensioenfondsen een brief met het verwijt dat ik de In-leven-verklaring niet heb ingeleverd. Potverdorie, de ambtenaar van de gemeente is mijn getuige dat die ingevuld en gepost is. Maar ja, ik moet er weer achteraan. Zucht.

Als onze oppassers uit Nederland aankomen, hebben we alle klussen afgewerkt. Geheel ontspannen kunnen we met hen uit eten. Onze poes vindt het niet leuk als wij niet thuis zijn, dus normaal komt zij dan, uit baldadigheid, behoorlijk laat binnen. Nu is ze er meteen, begint te eten, komt op schoot, gaat weer eten en daarna weer op schoot. Ik aai haar, niks aan de hand. Als Rien naar het toilet wil, sprint ze voor hem uit. Dat betekent: Meelopen! Ik wil vers water! En wel nu! Hij pakt haar even op en ze geeft een kreet van de pijn. Daar begrijpen we niks van. Als ze daarna weer op mijn schoot springt, zie ik een open wond op haar flank. Toevallig is onze oppas een gepensioneerde dierenarts, dus die roep ik uit zijn bed. Hij ontsmet de wond, zegt dat het niet ernstig is en dat hij het goed in de gaten zal houden.

Met een gerust hart gaan we de volgende dag op weg naar Nederland. Als we een paar uur gereden hebben, komt er een telefoontje: onze dame heeft nóg een open wond, deze is 3 cm en moet echt worden gehecht. Op zondag! Met veel moeite krijgen we een dienstdoende dierenarts te pakken. Deze ontdekt nog een derde wond, onder de andere oksel. Onder verdoving worden er pakweg 20 kleine hechtingen aangebracht. Hij denkt, net als onze oppassers, dat Gaia ergens in verstrikt is geraakt en zich los heeft geworsteld. En dat gebeurt dus net als wij niet thuis zijn! Heel naar, niet in het minst voor de oppassers. Iedere dag krijgen we gelukkig een verslag over de stand van zaken, soms met een foto erbij.

De ellende is inmiddels voorbij, en de knuffelfactor van Gaia is door de goede verzorging wederom een graadje opgeschroefd…

Uit angst toch eerder naar huis te moeten -vanwege onze prinses- plan ik alle afspraken achter elkaar en vaak 2 op een dag. Druk, druk, druk dus. Maar de ene is nog leuker dan de andere. Zo gaan we naar een feest van vrienden. In ’t Waarhuis in Aduarderzijl- een mooi, karakteristiek en drie eeuwen oud rechthuis- wordt gegeten, gedronken en gekletst. Tussen de bedrijven door zingen de eigenaren, de kok en zijn vrouw, prachtige songs. Ook heel bijzonder, vooral voor mijzelf: Ik draag een jurk! Een rok of jurk heb ik in Frankrijk niet meer aan gehad. Ze zien me hier aankomen! In de zomer in luchtige kleding, in de winter -voorheen- als bouwvakker verkleed, en dan ineens als dame? De Diois komen vast niet meer bij. Maar ik moet eerlijk zeggen dat het advies van mijn favoriete verkoopster heel goed is. Ze probeert me al zo’n 2 jaar in een jurk te persen, tot nu toe zonder succes. Maar ja, met dit feest voor de boeg, met een hoog jurkgehalte, moet ik wel…En wat heel schattig is: de verkoopster is speciaal voor mij aanwezig in de winkel, op wat voor haar normaliter een vrije dag is. Top.

De dag na dit feest gaan Rien en ik samen naar een voorstelling van Ellen ten Damme. Wat een geweldige zangeres! Wat een energie! Wat een spetterende show! Ze hupt en springt over het podium op enorm hoge hakken en heeft haar stem dan ook nog onder controle. Alleen erop lópen vind ik tegenwoordig al een hele uitdaging. Ook heel grappig: Als we thuis zijn, wijst het theater per mail ons op de volgende voorstellingen, onder andere een optreden van de Chippendales. Laat ik dan net in mijn eentje in Nederland zijn! Wie weet…

 

Doordat alle afspraken in het eerste deel zijn gepland, hebben we zowaar de laatste 3 dagen voor onszelf. Wij zetten de tuintafel voor het raam, strooien iedere dag voer voor de vogels en eekhoorns en zitten daardoor echt eersteklas…

 

En dan komt de tijd om weer naar Frankrijk te gaan. We vertrekken wat vroeger dan anders en het is volgens de navigator minder kilometers dan we gedacht hadden, dus opgewekt gaan we op reis. Dat gevoel gaat snel over: het is een aaneenrijging van wegwerkzaamheden, ernstige auto-ongelukken en ellenlange files. We doen uiteindelijk 10 uur over 600 kilometer, maar komen wel heelhuids aan. En dat is wat telt.

De tweede reisdag worden we geconfronteerd met de Gilets Jaunes, de Gele Hesjes. Macron heeft een aantal heftige beslissingen genomen. Zo wordt voor de laagste inkomens de Taxe d’ Habitation, een deel van de onroerendgoedbelasting, afgeschaft. Daartegenover zijn de brandstofprijzen heel snel verhoogd. Plotseling ontstaat er een opstand. Al ver voor Dijon geven borden boven de weg aan dat heel Lyon geblokkeerd is, niet alleen de weg door de stad, maar ook de grote rondweg. Wij kiezen eieren voor ons geld en nemen een andere route. Vlak voor Grenoble duiken wij toch de fuik in: de Gele Hesjes hebben de afrit van de tolweg geblokkeerd, zorgen voor enig oponthoud maar ook voor een gratis doorgang. En in tegenstelling tot de televisiebeelden:  het is een gemoedelijk sfeertje, de betogers en Gendarmes staan gezellig met elkaar te kletsen. Dat zien we de dagen erna ook.

Thuis kunnen we lekker knuffelen met Gaia, die – zoals het een poes betaamt- even goed laat merken dat ons vertrek niet op prijs werd gesteld. Pontificaal gaat ze spinnen bij de oppas, niet bij ons. De oppassers nemen ons daarna mee uit eten, ondanks alle extra zorgen die zij hadden. Chapeau!

En dan kan ik gaan aftellen voordat ik (weer) vertrek, voor mijn vrouwentripje.

 

Read Full Post »

AOW, AaahOhWee

Regelmatig lees je iets over de koopkrachtdaling van ouderen. Dat hebben wij niet echt meegekregen, misschien heeft onze voorgeschiedenis daar wel mee te maken. Als campingeigenaar ben je zelfstandig ondernemer, met een onzeker inkomen. Soms verdien je goed, maar door omstandigheden buiten je schuld kan dat ook zo omdraaien. Een hittegolf in Frankrijk, prachtige temperaturen in Nederland, een benzineoorlog…mensen die nog niet hebben geboekt, maken dan zó een andere keus. Het omgekeerde geldt ook: bij slecht weer in Nederland stromen de toeristen deze kant op. Maar het blijft dus altijd onzeker. Sinds Rien zijn pensioen heeft, komt er zomaar elke maand een vast bedrag op de bankrekening. Dat ervaren wij als pure rijkdom. Mij hoor je dus niet klagen.

En nu moet ik zelf AOW aanvragen. Grote griebel, wat is dat ingewikkeld! Toen we in Frankrijk gingen wonen en werken, adviseerde de accountant mij om “meewerkend echtgenoot” te worden. Onbetaald, want anders werd het te duur in de premies voor de sociale voorzieningen. En, zei ze, jij krijgt later toch al een goed pensioen. Als het daarbij was gebleven, was er geen vuiltje aan de lucht geweest. Dan had ik simpelweg de gekorte AOW kunnen aanvragen. Maar ja, in de zomer van 2012 heb ik nog als kok gewerkt op Domaine du Mûrier. Omdat daar netjes premies van zijn betaald, heb ik recht op een -uiteraard minimaal- pensioen. Drie jaar geleden kreeg ik daarover al eens een brief. Vervolgens gingen wij naar Valence, om dat pensioentje op te vragen. Met de benzinekosten, het parkeergeld en de kop koffie die we dronken, zaten we al in de min. Dus die vroege aanvraag hebben we toen maar laten zitten.

Vanaf 2013 werk ik hier als stadsgids. Drie maanden lang, 1 à 2 x per week leid ik mensen door de historie van Die. Daar verdien ik een leuk zakcentje mee, waar dan 25% aan sociale lasten en 5% belasting afgaat. Maar dan ben ik wel verzekerd voor de ziektekosten. En…- dat wist ik niet eens- daar bouw ik pensioen mee op.

Dat moet ik nu tegelijk aanvragen met de Nederlandse AOW, of ik nu stop of niet. Gelukkig helpt onze accountant daarmee, want aan dat soort administratieve processen waag ik me niet meer. Dat deed ik op de camping eens, toen de regeling van de witte werkster ook voor kleine bedrijven inging. Dapper begon ik, om bij vraag 3 al helemaal de kluts kwijt te raken. Wat is uw taux? Taux?? Het woordenboek gaf wel de vertaling, nl. het belastingpercentage, maar welk percentage, over welk bedrag? En als je vraag 3 niet had ingevuld, kwam je niet verder. Grrrrr…..

Het kan nog erger: Heb je je eindelijk, eindelijk door een tiental vragen heen geworsteld, valt Internet eruit. Weg alles wat je hebt ingevuld! Wat ik toen zei, kan ik hier niet op paper zetten…

Gelukkig is de Sociale Verzekeringsbank in Nederland heel klantvriendelijk. Een aardige meneer belt me terug -na een mail van mij- en stuurt de benodigde formulieren op. Heel fijn, nu heb ik meteen de naam van iemand die me daar kan helpen.

Want AaahOhWee, wat is het lastig! Bij Rien ging het simpel, die heeft in het onderwijs gewerkt en daarna zijn eigen bedrijf gehad. Alle data zo voorhanden. En Rien is bovendien een Piet Precies, die bewaart alles keurig in mappen en ordners, op datum of op alfabet. Ik verzamel óók alles, alleen weet ik nooit wáár…

Maar liefst 9 verschillende banen had ik in Nederland. Toen ik vanwege stemproblemen afgekeurd werd uit het onderwijs ben ik per dezelfde datum begonnen in een andere functie. Maar eerst op proef, dus met een herplaatsingstoelage. Toen ik uit de Tweede Kamer ging, startte ik de dag erna bij de Emancipatieraad. Omdat dit parttime was, kreeg ik wachtgeld, waarop de verdiensten werden gekort. Dat gebeurde ook met mijn inkomen als lid van de Provinciale Staten. Op de dag dat de Emancipatieraad ophield te bestaan, kon ik beginnen in een andere functie. Omdat het een aan de overheid gelieerde instelling was, werd er maximaal gebruik gemaakt van mijn wachtgeld, eigenlijk dus werken met behoud van uitkering, voor een bepaalde periode. En nu moet ik bewijsstukken van dat alles verzamelen…Zucht.

Ik ben zelf dus een chaoot met papieren, ben regelmatig wat kwijt en vind het pas na lang zoeken terug. Nu kan ik bijvoorbeeld mijn aanstelling als lid van de Emancipatieraad niet vinden. Dat was een Koninklijk Besluit, dus een aanstellingsbrief met de -echt handgeschreven- handtekening van Koningin Beatrix eronder. Dat zou ik toch nooit weggooien??? Maar ja, die brief is niet te vinden.

Nou hebben we met onze verhuizing naar Frankrijk ook wel pech gehad. We hadden een erkende verhuizer ingeschakeld, die onze inboedel een paar maanden in de opslag had. Toen hij met de vrachtwagen in Die aankwam, bleek er van alles te missen. Dat onze matrassen er niet waren en twee fauteuils ook niet, dat hadden we meteen door. Het duurde toch nog 3 maanden voordat die ook kwamen, en pas nadat we dreigden nieuwe te kopen op hun rekening. Hoezo erkend??? Een ” nest” grote bloempotten voor de tuin is nooit meer boven water gekomen. Die hadden zij niet gehad, zeiden ze.

Datzelfde geldt voor sommige boeken en een deel van onze administratie. Je mist het een en ander, maar je kunt niet bewijzen dat het bij hen in de opslag was. En nu zoek ik me dus wezenloos naar stukken die hier misschien nooit geweest zijn. Op mijn speurtocht kom ik wel dingen tegen waarvan ik niet eens wist dat ik ze in mijn bezit had. Bijvoorbeeld de rapporten van de lagere school en die van de HBS. Leuk om terug te zien.

We zinken nog een stukje verder het bureaucratische moeras in. Eerst komt er een mail van het Office de Tourisme, dat onze gite opnieuw geklasseerd moet worden. Wat een onzin, via hen krijgen we 0% reserveringen binnen. Toch informeer ik even. Gelukkig maar, want het ontmoedigingsbeleid voor wildgroei à la Airbnb is pittig: de toeristenbelasting wordt bij het ontbreken van een geldige classificatie verhoogd tot 4% van de huursom, met een maximum van € 2,40 per persoon per dag. Goedemorgen, voor onze gasten betekent dat een verhoging van 66%. En daarbovenop voor de eigenaar óók nog een nare maatregel. Omdat je geen enkele aftrekpost hebt voor appartementen (niet voor de bouw, inrichting, schoonmaakster, niks) geldt er een vaste regel: 29% van de ontvangen huursom wordt meegenomen voor de belastingen. Bij niet geklasseerde appartementen wordt dat 50%. Nou, die rekensom is snel gemaakt…Toch maar die € 165,- betalen voor de keuring. Maar de papierhandel die hierbij weer komt kijken!!! Alle afmetingen moeten worden genoteerd. Denken ze dat zo’n appartement krimpt of zo?? En deze: Zitten de hotelschakelaars er nog in? Nee, die hebben we inmiddels gesloopt. Echt idioot, dit soort vragen. Overigens is dit landelijk vastgesteld beleid, ons Office valt niets te verwijten.

En dan moeten we als toegift een bewijs bij de gemeente halen dat ons appartement ingeschreven staat. Die heeft nota bene net een brief gestuurd dat ze onze toeristenbelasting heeft ontvangen. Zijn daar geen computers waarin bestanden zijn gekoppeld?

Het houdt nog niet op met de bureaucratie. Een van mijn pensioentjes is ineens een stuk lager, daarom informeer ik naar de reden. Krijg keurig antwoord: mijn belastingvrijstelling geldt niet meer, die moet ik opnieuw aanvragen. Ook dat is gek: de Belastingdiensten van verschillende landen wisselen wél uit wat jij op je bank hebt staan, maar simpelweg informeren of jij belastingplichtig bent in een ander land is er niet bij. Dat moeten wij dus zelf bewijzen, met een formulier van 9 velletjes.

Na die hele papierwinkel mag ik best even klagen, AaaahOhWee dus. Maar alles is opgestuurd, hopen maar dat het goed komt.

PS. De volgende column komt ietsje later dan normaal.

Read Full Post »