Feeds:
Berichten
Reacties

Archive for juni, 2018

Mijn (?) Macron

Omdat wij de Nederlandse nationaliteit hebben, mogen wij hier niet meedoen aan de landelijke verkiezingen. Dat neemt niet weg dat de Franse politiek mij wel interesseert. Heel grof ingedeeld bestaat het politieke landschap hier uit links en rechts, met aan beide kanten een extreme versie.

Ik heb nog altijd een rood hart, maar moet erkennen dat de Franse socialist Hollande er weinig van heeft gebakken. Daar zou je bijna Republikein van worden. Maar ja, de voortrekker van die club was echt niet zuiver op de graat. Zette zijn familie op de loonlijst voor werk dat ze niet deden en liet zichzelf voor duizenden euro’s aan kostuums aanmeten zonder te betalen. Daar kun je met goed fatsoen toch niet op stemmen.

En toen was daar ineens Macron. Niet rechts, niet links ( nou ja, een beetje dan, als voormalig socialist), maar in het midden. Hij pakte in no time het hele land in en won de verkiezingen. De eerste effecten van zijn plannen zijn inmiddels merkbaar. Vanwege het milieu werd bijvoorbeeld de dieselolie ineens 10 cent duurder. Niet lekker voor mijn portemonnee, maar wel begrijpelijk. En per 1 juli gaat om dezelfde reden de maximumsnelheid op de wegen naar 80 km. Macron heeft de helft van zijn afgevaardigden vrijwel van de straat geplukt, dus zonder veel politieke ervaring. Daarom regelt hij veel per decreet, daar heeft het parlement geen invloed op. Ondemocratisch? Beslist, maar niet geheel onbegrijpelijk. Om het minste of geringste wordt er hier namelijk gestaakt. Een parlementaire behandeling duurt altijd lang en dan hebben vakbonden alle tijd om het Franse leven te ontregelen. En dat verschillende keren voor hetzelfde wetsvoorstel. Dat omzeilt hij dus.

Zo wil Macron, net als voorgaande presidenten, het onbetaalbare pensioenstelsel aanpakken. Om te beginnen met de cheminots, de bijnaam voor alle mensen die bij de spoorwegen werken. De mannen die vroeger de treinen lieten lopen door steenkolen te stoken, waren door dat zware werk lichamelijk vroeg versleten. Begrijpelijk dat zij daarom op hun 52ste al met pensioen mochten. Maar dat beroep is al heel lang uitgestorven, terwijl die gasten dezelfde rechten behielden. Ook in die  pensioenregeling staat dat het rijdend personeel voor het leven wordt aangesteld en automatisch loonsverhoging krijgt. Hoe verzin je het? Wat doe je dan met iemand die niet functioneert? Zo’n systeem is bovendien volkomen onbetaalbaar, de schuld van de SNCF is inmiddels opgelopen tot 47 miljard. Die heeft de Franse overheid grotendeels overgenomen, maar daar moet wel iets tegenover staan: voor nieuw personeel gelden de gunstige arbeidsvoorwaarden nu niet meer. Uiteraard staat de vakbond op zijn achterste benen, maar het hele land ligt nog steeds niet plat. En nu is het parlement deze week akkoord gegaan met zowel de versobering van de arbeidsvoorwaarden, als de mogelijke privatisering van de spoorwegen. Dat is alvast een begin. Er komt binnen afzienbare tijd überhaupt een heel nieuw pensioenstelsel, waarbij allerlei voordeeltjes voor de publieke sector zullen worden geschrapt. Om nog zo’n voorbeeld te noemen: de Gendarmes mogen op hun 50ste met pensioen. Dat begrijp ik best als je gevaarlijk werk doet, bijvoorbeeld in de achterbuurten van de grote steden. Maar de Gendarmes hier in Die hebben het echt niet zwaar.

Ik denk ook beslist niet te licht over werkzaamheden aan de weg. Maar de kantonniers hier mogen al op hun 55ste met pensioen. Om vervolgens er nog een heel salaris per week bij te klussen. Ik gun het iedereen, maar het moet wel betaalbaar blijven. Dus Macron krijgt mijn steun op dit punt.

Terwijl de dieselprijs ineens omhooggaat, wordt de taxe d’habitation over een paar jaar afgeschaft. (Dat is de onroerendgoedbelasting). Voor de hogere inkomens geldt dat overigens niet, en terecht. Er zit wel een visie achter dit soort maatregelen: het gebruik van je auto kun je best (een beetje) beperken, maar iedereen moet de eigen huisvesting kunnen betalen.

En onverwacht krijgen we ook nog een cadeautje van de president. Wij hebben al jaren een witte werkster. Als ik maandelijks de gewerkte uren opgeef, worden de sociale lasten automatisch geïncasseerd. De helft van dat nettoloon en die premies krijg je via de belastingen terug…áls je tenminste voldoende belasting in Frankrijk betaalt. Want het was een redúctie op die belastingen, geen subsidie. En omdat wij pensioenen hebben die in Nederland belast worden, ging de reductie aan onze neus voorbij. Ineens heeft Macron dat veranderd, heet het nu een credit d’impôt en krijgen we een derde van het betaalde terug. Bedankt. Vanaf januari betalen wij al minder sociale lasten voor ons witte personeel: dat is weer een maatregelen om ouderen langer thuis te kunnen laten wonen. Dan is het toch wel even leuk om bij de ouderen te horen….

Ook fijn: de nota voor de elektriciteit gaat plotseling een stuk omlaag. Het is heerlijk om in een zonnig land te leven, maar het kan ook wel eens wat teveel worden. Dan is de temperatuur in ons huis ineens boven de 30 graden. Die warmte krijg je er niet zomaar uit. Daarom hebben we geïnvesteerd in elektrische rolluiken (we hebben de houten gewoon laten zitten, voor de show). De verkoper wees ons op een mogelijke subsidie: als je kiest voor aluminium aan de binnenkant, betaalt de staat een derde. Dat is wel aantrekkelijk en het heeft ook werkelijk een energiebesparend effect: in de zomer hebben we geen ventilatoren meer aan en in de winter blijft de warmte juist veel langer binnen.

Ineens valt ons oog op wéér een nieuwe subsidieregeling: als je je zolder isoleert kan dat voor € 1,-. Nou, als het te mooi lijkt om waar te zijn, dan ís het ook niet waar. Dat geldt hier ook. Toch gaan we nadenken. Uitsluitend boven de woonkamer is een stuk van ons dak niet geïsoleerd en daar komt de buitentemperatuur gemakkelijk doorheen, in de zomer dus de warmte, in de winter de kou. De staat betaalt weer 30% van de investering en onze elektriciteitsrekening gaat omlaag. Plus dat het een stuk behaaglijker is. Dat het goed is voor het milieu is ook mooi meegenomen.

Deze week was Macron nog op de Nederlandse televisie. Tijdens een officieel bezoek schudde hij handjes met de omstanders. Een puber begroette hem met “He, Manu, hoe gaat het?” Manu is een populaire afkorting van de voornaam Emmanuel. Daar was Manu niet van gediend en de jongen werd ter plekke opgevoed:” Het is hier een officiële bijeenkomst en dan zeg je Meneer of Meneer de President. Ga eerst je school maar eens afmaken en een baan zoeken”. En de puber knikte gedwee.

Kijk, dan denk ik: Dat is nou mijn Macron!

 

 

 

Read Full Post »

Ieder jaar,rond de twintigste september wordt Die overspoeld door fietsers, want dan vindt de Drômoise plaats.

Het idee is overgenomen van het departement dat hier net aan de andere kant van de Rhône ligt,de Ardêche. De Ardêchoise is een fietsfeest dat vanaf 1992 jaarlijks in juni gedurende 4 dagen plaatsvindt. Daar komen zo’n 14.000 fietsers op af, de liefhebbers, recreanten, families en semi-profs. Er zijn zelfs routes voor gehandicapten, Om het toerisme te bevorderen heeft de Drôme haar eigen variant gecreëerd, de Drômoise, nu alweer voor de elfde keer.

Het stadje Die is het centrum van alle festiviteiten. Dus de brochure opent met een aardige tekst van de wethouder sport, die tegelijk bakker is. Dat is zo grappig in een kleine plaats, het bestuur wordt gevormd door mensen die daarnaast een fulltime baan hebben. Kwaliteiten zijn niet echt vereist, men is al blij vrijwilligers te vinden. Aanwezigheid schijnt ook geen absolute voorwaarde te zijn: de vrouw van mijn vroegere fysiotherapeut werd gevraagd gemeenteraadslid te worden en dat ze een jaar naar het buitenland zou gaan, was geen bezwaar. Niet geheel onbegrijpelijk als je weet dat er gemeenten zijn met maar 30 inwoners, inclusief de kinderen. Maar dit terzijde.

De wethouder begint de brochure met een tekst over zijn zoontje, een fietsfan, die voor de eerste keer meedoet. Het joch waant zich al de kampioen van de Tour de France. Maar het parcours is voor iedereen, niet alleen voor de kleintjes.

Vervolgens is de regio aan de beurt. Een heleboel nietszeggende woorden, samen te vatten met: het vindt plaats in een prachtig decor. En dat klopt. Het departement heeft wél een leuke tekst: Allemaal het zadel op voor de elfde editie! Op weg voor 2 dagen van fietsgeluk! Absoluut de mooiste routes! Te ontdekken op nieuwe kaarten met fietsroutes in de Drôme. En dan hoog, hoger, hoogst in de hiërarchie: de regio Auvergne-Rhône-Alpes. Die voegt daaraan toe dat dit het mooiste gedeelte van Frankrijk is, “al zeggen we het zelf”.

De hele week voorafgaand aan de 2 fietsdagen druppelen de fietsers binnen. Sommigen vlak voor die tijd, anderen zijn er al dagen, ook om de verschillende circuits te ontdekken. Hotels zijn volgeboekt, net als de gïtes en chambres d’hote. Ook de campings pikken een graantje mee. Zelf kregen we al in september vorig jaar een mail met de vraag wat er nog vrij was in de periode tussen half augustus en eind september. Ik schreef: “Alles nog” en kreeg vervolgens een reservering van 5 aaneengesloten weken. We kennen de fietser en zijn vrouw al jaren, een leuk vooruitzicht dus…

Nieuw dit jaar is de tocht van 2 dagen. Deze is volkomen gelijk aan een route die wij al eens voor autorijders hadden uitgezet. Maar 7 cols met de fiets doen en daarbij een hoogteverschil van 2600 meter overbruggen in 128 km, dat is echt wel wat anders. Qua natuur overigens prachtig!

Geef mij maar de simpelste tocht, geschikt voor gezinnen: 20 kilometer en 282 meter hoogteverschil. Met een E-bike prima te doen! Net als de bovengenoemde rit komt deze voor onze deur langs. De iets langere route, van 47 km, is al wel pittiger, met 815 meter hoogteverschil. Er zitten ook een paar scherpe bochten in, dus zomaar naar beneden sjezen is niet zo’n goed idee. Ook hier is het landschap mooi, door de wijngaarden van de Clairette. Weer een stukje moeilijker is de route van 79 km met 1227 meter hoogteverschil. Het is vooral de beruchte Col de Penne, waarbij je op 10 km bijna 500 meter stijgt. Mij niet gezien! Maar wel weer heel mooi, door 3 valleien, namelijk die van de Roanne, de Drôme en die van de Quint. En dan heb je dat gehad, komt er nóg een colletje…. Tip voor als je niet op de fiets zit: boven op de berg is er een Auberge – restaurantje-  met een fenomenaal uitzicht.

Wel 84 km lang en 1321 meter hoogteverschil is het volgende parcours, met 2 cols en een tijdcontrole. Ook deze prachtige route correspondeert met een van onze autotochten.

 En dan 2 ritten alleen voor de allerbesten. De eerste is 119 km lang. Ga je als eerste omhoog naar die Col de Penne, heb je daarna nóg zo’n hoge col en daarna nóg eens zo’n hoge! In totaal is er 2011 meter hoogteverschil te overbruggen. Ik moet zeggen dat ik dat in de auto al griezelig vind.

Tenslotte letterlijk de topper, 147 km, 2598 m hoogteverschil en maar liefst 4 cols. Maar het landschap is overal even mooi, met bergen, kronkelige wegen, diverse keren een vals plat, en ook gewoon rechte stukken.

 Bij alle circuits geldt dat vrijwilligers de veiligheid op de wegen bewaken. Daarnaast zijn er mensen actief bij de start, bij de ravitaillering en bij de tijdritten. Het gaat echt om honderden mensen die dit festijn mogelijk maken.

 Rondom die fietstochten gebeurt er dat weekend in september nog van alles, zoals bijvoorbeeld optochten met oude fietsen.

Kortom, een echt fietsfestijn, de Drômoise, op 22 en 23 september. ( La Diecyclette is een woordgrapje op Bicyclette, fiets)

PS. Alle foto’s zijn uit de brochure van de Drômoise)

 

 

Read Full Post »