Feeds:
Berichten
Reacties

Archive for mei, 2018

Te grazen genomen

Het komt wel vaker voor, dat ik een column schrijf die het daglicht nooit aanschouwt. Soms heb ik wel een aardig onderwerp te pakken, maar dan lukt het niet om er een kop en een staart aan te breien. Een andere keer word ik ingehaald door de actualiteit. En ook gebeurt het dat ik even al mijn emoties kwijt moet -wat met schrijven uitstekend lukt-, maar niet altijd is dat voor publicatie geschikt. Nu 2 wegwerpcolumns achter elkaar, dat is beslist uniek. En dan hebben beide onderwerpen ook nog zijdelings met elkaar te maken. Toeval???

Dat eerste verhaal ging over mensen te grazen nemen. Tegenwoordig is dat aan de orde van de dag op Internet, maar mensen kunnen ook face to face hard zijn. Toen mij dat laatste heel wat jaren geleden eens overkwam, kreeg ik een gouden tip. Schrijf alle ellende, met al je woede en frustratie, eens op. Herlees het dan. Is het volledig? Klopt het? Zo ja, kijk er dan nog eens kritisch naar: Moet je echt die harde woorden gebruiken? En vraag jezelf daarna af wat je met die tekst wilt. Is het alleen om je hart te luchten? Dan kun je die weggooien als het verhaal geschreven is. Wil je deze brief aan een ander geven, bijvoorbeeld om die persoon net zo hard te kwetsen? Of wil je een gesprek daarover? In dat laatste geval is het beter dat er niet staat dat je die ander een hufter vindt, want dan is een gesprek bij voorbaat zinloos. Dan moet je echt iets tactischer opereren. Maar oké, dat verhaal had geen kop en geen staart, dus weg ermee.

De tweede column ging over een rollercoaster waarin ik onverwacht terecht kwam. Precies 2 weken na ons feest stopte mijn moeders hart ermee. Wat een geluk dat ze er nog zo van heeft genoten! En ook dat ik haar voor en na het feest nog kon bezoeken en haar tot een dag voor haar sterven nog dagelijks aan de telefoon had. Een beter afscheid kon ik me niet wensen. Toch ontstond er meteen ” ruis op de lijn”. Mij werd bijvoorbeeld verteld dat de crematie na het weekend zou plaatsvinden. Het was echter al op zondag. Ook vreemd: een rouwkaart sturen per mail of WhatsApp bleek onmogelijk. Uiteraard kreeg ik die wel via een andere persoon, maar toch…Ik voelde me daardoor echt te grazen genomen.

Gelukkig waren de hartverwarmende reacties en acties van anderen veel talrijker, maar toch was het tamelijk enerverend. En wat is beter dan alle emoties van je af te schrijven? Toen het verhaal klaar was kon die column ook de prullenbak in…

 

Binnen een tijdsbestek van 64 uur was ik uit en thuis. Gelukkig kon ik naar Nederland meerijden met vrienden die toevallig de voorgaande week een appartement bij ons bewoonden. Ze legden me bij hen thuis in de watten en ik kon zo een auto meekrijgen. Geweldig toch?

De dag na de crematie moest ik met de trein van Ommen naar Eindhoven. Hun whizzkids wisten wel hoe ik via de Spoordeelwinkel goedkoop aan een ticket kon komen, zonder gedoe met een Ov-kaart. Direct na mijn bestelling kwam er een mededeling: uw winkelmandje is leeg. Oké, dan vullen we alles nog een keer in. Om meteen erna te zien dat ik 2 kaartjes heb betaald. Zo wordt een goedkoop kaartje ineens duur. Te grazen genomen dus.

Bij Ryan Air ging het ook niet zo feestelijk. Rien had een priority-ticket voor mij geregeld, richting Marseille, dan hoef je niet achteraan te sluiten. Nou, daar dachten de stewards dus anders over. Ik stond met ongeveer 15 personen precies 35 minuten te wachten, terwijl zij bezig waren met de instapkaarten van de overige reizigers. En helemaal zuur: die konden de hele tijd gewoon lekker blijven zitten.

Maar Rien was degene die écht te grazen werd genomen. Hij was wat vroeger afgereisd naar het vliegveld van Marseille, om daar een pizza te kunnen eten. Helaas, geen pizzeria te bekennen op de luchthaven, dus op naar de Burger King voor een hamburger. Hij betaalde met zijn creditcard, daarbij oplettend dat onbekenden zijn code niet zouden zien: hand ervoor en het zicht blokkerend met zijn lijf. De portemonnee ging in de jaszak, rits weer dicht, en toen het jack over een rugleuning. Maar voor de zekerheid ging hij zitten op de mouwen, zodat de jas niet gestolen kan worden. Toen de hamburger verorberd was, stond Rien op en zag dat de rits van zijn jaszak openstond. Bij controle van zijn portemonnee rolden de pasjes er bijna uit. Dat is vreemd: Rien is zo’n Pietje Precies, de pasjes zitten normaliter keurig in een vakje, niet een millimeter scheef. Alleen de creditcard miste, zelfs de bankbiljetten zaten er nog in. Ogenblikkelijk belde Rien met het noodnummer van de bank en werd de rekening geblokkeerd.

Maar ja, wat zal de schade zijn? We werden er toch wat onrustig van, daarom gingen we de volgende dag naar onze bank in Die. Gelukkig maar, want ook al is de kaart verzekerd, je krijgt helemaal niets vergoed als er geen aangifte is gedaan. Dat had Rien bij de luchthavenpolitie wel geprobeerd, maar die scheepte hem af. De Gendarmerie hier in Die deed vervolgens hun werk. Het kostte ons 2 uur voordat alle details op papier stonden. Het bleek dat de boeven toch € 900,- hadden gepind. Zeven volgende pogingen waren mislukt. Dat geld krijgen we wel terug, al zal dat nog wel even duren. Er moet namelijk “een dossier” worden gemaakt en dat kennen we: Dat duurt tot St. Juttemis. Maar goed, we leven nog.

Er gaat nog meer mis in deze periode. Rien heeft een vernuftig systeem van verlichting bedacht voor in de woonkamer: alles is te dimmen en op afstand te bedienen. Tot de lamp boven de salontafel niet meer uit wil. De sensor is kapot en een nieuwe vinden is nog steeds niet gelukt.

Ook “en panne”: op de heenreis naar Nederland hebben we het eerste stuk op de tolweg geen enkel probleem. We hebben al jaren een badge, waardoor je zo door de poortjes kunt. Betaling gaat automatisch. Als we het tweede stuk afleggen weigert het poortje ineens. Geen probleem, de juf opent hem zo voor ons. Bij de terugreis gebeurt ons hetzelfde. Blijkt dat zo’n badge een batterij heeft die om de 5 jaar vervangen moet worden. Maar voordat je dan weer een nieuwe in huis hebt, ben je weken verder.

En ook de auto’s bezorgen ons problemen. Onze oppas meldt dat er iets met de bougies is. Later blijkt dat ook de bobine kapot is. Een duur grapje, maar omdat we nooit pech hebben met deze auto klagen we niet. Het kan dan nóg niet op. Als we aankomen op het vakantiepark in Nederland houden wij ons daar keurig aan de snelheid van 10 km per uur. En toch schiet bij de eerste verkeersdrempel het raam van Riens auto zomaar in de deur naar beneden. Volgens de Citroëngarage is onderweg geprobeerd om in te breken in onze auto. Dat is dus niet gelukt, maar de schade is behoorlijk. Die gasten hebben ons wel even te grazen genomen. Maar… we leven nog. Als ik op tv de ellende in de wereld zie, dan besef ik dat wij hier helemaal niks te klagen hebben. Doen we dus ook maar niet.

Read Full Post »