Feeds:
Berichten
Reacties

Archive for april, 2018

’n Blij ei

Deze uitdrukking hoor en zie je steeds vaker. Daar kon ik me eerst weinig bij voorstellen. Is een ei blij met een biologische scharrelkipmoeder? Misschien wel. Ze zeggen toch ook dat baby’s in de baarmoeder gevoelig zijn voor de stemmingen van de moeder? En de invloed van goede voeding op het kind is al lang vastgesteld. Maar hoe gezond ook, als ei beland je óf in kokend water óf je wordt gebakken. Dus hoezo blij?? Maar toch is het déze uitdrukking die goed weergeeft hoe ik me op dit moment voel. Ik ben namelijk echt een blij ei.

Zoiets heb ik altijd al, als we naar Nederland gaan. We hebben onderweg ook nog eens een schitterende hotelkamer, in de Abdij des Prémontrés in Pont-à-Mousson, wel met een trap van 47 treden: in zo’n oud gebouw zit natuurlijk geen lift. Vanuit de kamer kijken we zo uit op de Moezel. En in de grote kerkzaal was ook nu weer een expositie. Niet eens bekeken, want na de inspannende reis – druk op de weg- wilden we alleen maar een drankje en lekker eten.

De volgende dag reden we van de ene file in de andere, maar we kwamen wel heelhuids bij ons huisje aan. De dagen erna konden we genieten van het mooiste weer dat we de afgelopen 17 jaar hier meemaakten. Daar hadden we ook wel tijd voor. Voorgaande jaren regen we het ene bezoek aan het andere, nu niet. In het weekend hebben we namelijk het Nederlandse feest voor onze verjaardagen en het 40-jarig huwelijk.

Het begon al op vrijdag, toen ik Rien dropte bij vriend R. Daarna lekker shoppen in mijn eentje. Ei is heel blij met een nieuw lingeriesetje (maatje kleiner!) en een mooi kookboek. Daarna gedrieën naar een restaurant waar het buitenterras zeer uitnodigend is. Geweldige sfeer, prettige bediening.  R. wilde de drank betalen en dat heeft ie geweten: voor de maaltijd namen de heren p.p. twee glazen whisky, wijn bij het eten en tot besluit allebei tweemaal een Irisch Coffee. En toen kwamen we terug bij de auto…Ik zou rijden, maar de grote bak van Rien was volkomen ingebouwd. Geen probleem, Rien millimeterde hem er zó uit. Die rijdt zelfs met drank op beter dan ik, wanneer ik nuchter ben! Eenmaal thuis meldde hij me een bestelling van een onderbroek voor € 0,01. Ik dacht: die moet dronken zijn. Zo’n slip met allemaal gekleurde driehoeken is helemaal niks voor hem en die prijs klopt ook niet. Maar een dag later ligt de onderbroek al bij broer T., ons bezorgadres. Inmiddels is duidelijk waarom het zo goedkoop is: als je niet reageert heb je een maandabonnement aan de broek van € 9,98 per keer.

Op die zaterdag dronken we eerst gezellig koffie met mijn vriendinnen. Ze zijn met hun camper neergestreken in Sibculo en het café-restaurant van ons park ligt precies tussen de camping en ons huisje, voor beiden op loopafstand. ’s Middags gingen we naar Zwolle. Harry Jekkers zou die avond optreden voor 900 man. Omdat hij op ons feest wilde komen, mailden we: je kunt bij ons slapen, we willen je ’s avonds ook wel ophalen. Waarop hij ons uitnodigde voor zijn show. Helaas, wij hadden toen al met, zeg maar mijn Wordfeudclubje, 4 man, afgesproken. Dus het was 6 kaarten of niks. Dat wilden we natuurlijk wel zelf betalen, maar de voorstelling was al maanden uitverkocht. Nou, geen probleem, Harry regelde het gewoon even. Rien en ik zaten boven in de loge, absoluut eerste klas. Wat een geweldige voorstelling!!! We werden er ook plaatsvervangend trots van: “Kijk eens, ons vriendje. Doet ie toch leuk he?”

Voorafgaand aan het optreden aten we onze vingers er bijna bij op in theaterrestaurant Koperen Kees. Over service gesproken: bij binnenkomst stond men ons al op te wachten en ik werd persoonlijk begeleid in de lift. Mooie boy ook, we hadden best een paar keer vaker op en neer gemogen, met de lift dan.

Na de voorstelling konden we nog een tijdje met de hoofdmoot van de avond kletsen. En wat een toeval: zijn vriendin is een collega van mijn vriendin S.: zelfde niveau, zelfde regio, zelfde tak van sport…

En dan ons eigen feest, de dag erna, in bistro/restaurant De Rheezerbelten in Hardenberg. Wat een prachtige accommodatie, wat een geweldig personeel, wat een heerlijk eten…alles echt een 10+ waard.

Vanwege het schitterende weer hebben we tot het dessert buiten kunnen zitten. Het grootste cadeau was de aanwezigheid van alle mensen die voor ons van betekenis zijn: familie, vrienden uit Hardenberg en omgeving en mensen die we op de camping in Die hebben leren kennen, dus vaste klanten die vrienden zijn geworden. En Harry natuurlijk.

Ze hoefden van ons geen extra cadeaus mee te nemen, omdat het er- zijn voor ons echt het belangrijkste was. Maar niemand kwam met lege handen. Van de enveloppen met inhoud gaan we “iets” in de tuin doen. Per dag wisselt ons idee daarover van een zonnewijzer plaatsen, een prieel kopen of een rozentuin aanleggen. Maar ook de enveloppen zelf waren al bijzonder: mijn moeder had hem zelf gemaakt, Riens familie had er een prachtige fotocollage in gestopt. En op een derde envelop zat een “postzegel” met een mooie foto van ons. Weer een ander bevatte een diner bon, eentje ook met een bijzonder lieve tekst, het kon echt niet op.

Ik ga alle cadeaus hier niet opsommen, dat is een beetje saai. Twee typisch Nederlandse cadeaus meld ik hier wel. Vrienden M. en J. hebben een heel eind moeten reizen voor een vaas. Dat klinkt als een saai cadeau, maar dat was het niet. Het is dé Holland Vaas, een kunstwerk van Sander Alblas. Het ding is als vaas te gebruiken, maar liggend heeft het de vorm van Nederland. Nou, daar komt geen boeket in!! En de dag na het feest, als we samen een kop koffiedrinken, geeft vriendin S. ons een fiets. Haar tekst op het bijbehorende kaartje is, zoals altijd, weer heel bijzonder: “de kleuren van Nederland en Frankrijk, ons nationaal vervoermiddel, symbool van verbinding. Met speciaal een bloemetje erbij (ook in de Nederlandse kleuren). Slotregel: Bon voyage door het leven!”

Bij de mooie kaasplank van Tout à l’Heure heb ik wel dubbele gevoelens: omdat we nog naar Frankrijk moeten liggen er geen kaasjes op, maar zakjes met nootjes. Als ik die nacht niet kan slapen eet ik zo een half zakje leeg en de weegschaal straft dat meteen af. Thuis direct weer op water en brood…

En vriendin Bruni heeft in totaal 170 foto’s van het feest gemaakt. Dat is echt een mooie herinnering aan deze dag. Fleur heeft daarbij geassisteerd, en ook Tout à l’Heure mocht de camera af en toe vasthouden.

Dan nog een cadeau dat niets te maken heeft met al deze heuglijke feiten: mijn moeders pleegmoeder kreeg op haar 19e verjaardag in 1913 een gezangenboek met een gouden sluiting. Ik ben naar die “oma” genoemd, dus na haar dood erfde ik het. Alleen bleef het in bewaring bij mijn moeder. Tot nu. Het is voor mij een herinnering aan een heel lief mens. Dus ik ben echt een blij ei.

Read Full Post »

Dit dorp ligt zo’n 25 kilometer verderop, pal aan de rivier de Drôme. In de eerste jaren ging ik daar naar een kapster, die getrouwd was met een Nederlander. Haar man legde haar dan piekfijn uit wat ik wilde: Alleen de puntjes eraf, dus niet een afgrijselijk bloempotmodel. En dat kwam helemaal goed. Mireille was echt een schatje, ik bezocht haar graag in de zaak waar de tijd 50 jaar had stil gestaan.

Vanaf de parkeerplaats liep ik dan door de hoofdstraat en dacht: Niks aan, dit dorpje. Tot ik de stadswandeling in handen kreeg en door de kruip-door-sluip-doorsteegjes de geschiedenis aan mij voorbij zag trekken. Ineens is er een nieuwe versie van die wandeling. We hebben vrienden te logeren, die moeten eraan geloven: de vernieuwde rondleiding gaan we samen ontdekken. En wat is dat weer leuk (en gezellig).

In en rond Saillans zijn er sporen van 6000 jaar bewoning, o.a. door de Voconces, een Keltische stam. De Romeinen vestigden zich later op deze pleisterplaats, langs de route van Valence naar Italië. Zij verbouwden toen al wijn en dat gebeurt nog steeds: vanuit Die gezien zijn het de laatste akkers van de Clairette de Die. Naast de wijnbouw was er de zijdeproductie: moerbeibomen voor de zijderups, spinnerijen, twijnderijen etc. De laatste fabriek werd pas gesloten in 1968.

Dat de Romeinen hier vroeger woonden, is op een aantal plaatsen te zien. Dat begint al voor het Office de Tourisme, het startpunt van de wandeling. Daar liggen 2 enorme marmeren blokken met een deel van een inscriptie. Ze werden gevonden op een plek waar vroeger bij de rivier de paarden werden gewisseld. De stenen zijn afkomstig van een praalgraf van een belangrijke Romein, uit de eerste eeuw na Christus.

Als we verder lopen, blijkt de route op zijn Frans te zijn uitgezet: Het lijkt ons logisch dat de wandeling correspondeert met de gele lijn op een kaartje. Dat levert nogal wat zoekwerk op, tot we ontdekken dat de hele route perfect met rode pijlen staat aangegeven op bordjes op de gevels van huizen. Wat de gele lijn dan wél betekent is ons niet duidelijk geworden.

We zien ook een fontein, zo eentje waar je normaal aan voorbij zou lopen. Maar als je leest dat hij 9 kanten heeft, ga je toch even tellen. Daarna komen we bij de kerk in Saillans, die is echt heel bijzonder en niet voor niks een historisch monument. In de folder die er ligt, lees ik dat de eerste Benedictijner priorij er al werd gesticht ergens aan het eind van de 9e eeuw. In de 12e eeuw werd het een kerk, de basis van de huidige. Ook bijzonder: de authentieke apsiskapel uit de 12e eeuw, de van oorsprong meer hoekige hoofdapsis en de gedeeltelijk herstelde noordelijke apsis.(De 3 ronde uitstulpingen op de foto). In 1575 werd de kerk door godsdienstoorlogen verwoest, later herbouwd en in de 17e en 18e eeuw vergroot.

Er zijn ook sporen van een zuilengang van een klooster ( rechts op de afbeelding).

Niet alleen het gebouw is de moeite waard, ook het interieur. Rien en A. maken er mooie foto’s.

 

Als je de stadswandeling vervolgt, kom je ook op plekken waarvan je denkt: Nou, dat zal wel. Het huis van een beroemde Franse schrijver en dichter, die ook nog eens Minister werd. De gemeentelijke broodoven, niet meer dan een houten luik, met een bordje dat die oven daar heeft gestaan. Of de ” fragmenten van kroonwerk, Romeinse overblijfselen”, dat zijn simpele stenen bovenop een muurtje. Maar er zijn ook écht mooie dingen te zien.

Persoonlijk bewonder ik de smalle straatjes met de gewelven, al dan niet bewoond. Een van die straatjes heeft zelfs 5 bogen. En eentje heeft 2 overspanningen boven elkaar, dat zag ik nog nooit. De bovenste is duidelijk wel later gemaakt. Ook mooi, de ramen met de stenen spijlen, de bogen erboven, de bovendorpels met de accolades en andere decoraties. De prachtige huizen van de gegoede burgerij, een paar zeldzame tuinen, de galets, de straatkeitjes, de antieke bouwstenen, de gehouwen stenen. De daken met de oude dakpannen en verschillende génoises, ter vervanging van de dakgoten, soms wel 4 in totaal. Verder ook veel inscripties op de lateien boven de deuren en af en toe boven een kelderraam.

En ook heel bijzonder, de deur van de oude gevangenis. De sloten zijn indrukwekkend en door het luikje slaat onze fantasie op hol: Kregen de gevangenen hierdoor soms te eten? In de beschrijving staat dat er ook een ontnuchteringszaal was, maar die zit achter de gesloten deur.

En onderweg zien we ook nog oude slagershaken, onder een bewoonde boog. Daar werd een beest zomaar in de buitenlucht geslacht. Het waren echt andere tijden…

Soms moet je wel heel ver naar boven kijken, maar dan zie je ook iets heel moois, zoals het raam met 3 gelobde bogen. En de deur van het oude jachtlokaal, dat Louis XI heet, is gewoon prachtig om te zien. Al met al zeer de moeite waard, echt weer een middagje genieten.

Read Full Post »