Feeds:
Berichten
Reacties

Archive for maart, 2018

Fatshaming

 

Meestal gaat mijn verhaal over ons leven in Frankrijk, maar soms moet ik gewoon even stoom afblazen over iets dat me opwindt.

Al eens eerder vermeldde ik mijn geboortegewicht, bijna 5 kilo. Het is nog niet zo lang geleden dat mijn moeder bekende dat ik als peuter altijd snoep kreeg, omdat zij zelf dan ook iets mocht. Dus was het wel logisch dat ik lange tijd een mollig meisje bleef. Nog op de HBS nam ik zelf het heft in handen en viel toen lekker af. Tot 1989 bleef ik redelijk op gewicht, al was er wel een periode dat ik het programma van de Weight Watchers volgde. Op mijn werk viel een collega daarmee zo razendsnel af, dat ik dit ook wel wilde, samen met nog 2 anderen. Wat was dat een leuke periode!! Op maandagavond, dus net na het weekend, reden we met zijn viertjes er naartoe. We hadden een strenge begeleidster, dus je hoefde niet wekelijks te zeggen dat je ongesteld was en daarom vocht vasthield. Daar trapte ze niet in en dan volgde een donderpreek ten overstaan van iedereen. Dat waagde je dus niet.

Na mijn eerste dieet, 18 jaar..

Als het lijnen een keer niet zo goed gelukt was, hadden we allerlei trucjes in de aanbieding: de bh ging thuis al uit, je koos voor de minst wegende kleren, de sierraden gingen af en eventueel dronk je de hele dag druppels Solidago, een middeltje om vocht te verliezen. Je hield jezelf op die manier voor de gek, want de volgende week moest die gefakete kilo er dus wel echt af. Ook de onderlinge competitie hielp mee: Potverdorie, zij is wel afgevallen en ik niet….

Binnen een paar weken was ik de overtollige kilo’s kwijt en daarna volgde nog een programma om op gewicht te blijven.

Dat lukte heel aardig, tot ik op de kieslijst voor de Tweede Kamer kwam. Er was een geweldige campagne bedacht: we fietsten 12 keer 50 kilometer per dag, allemaal routes langs de mooiste plekjes van Overijssel. Je zou denken dat je de kilo’s er dan wel aftrapt, maar niets was minder waar: iedere afdeling verwende ons gedurende de hele dag, tot en met grote ijsco’s aan toe. Toen kwam de Tweede Kamer en dat was absoluut funest voor mijn figuur. In die periode was het restaurant voor de Kamerleden bedroevend slecht. Om 5 uur stonden de gebakken aardappelen op de warmhoudplaatjes en ieder half uur ging er een kledder boter op. Met het vlees ging dat net zo en de groenten waren helemaal grijs gekookt… De kilo’s vlogen eraan en die verdwenen nooit meer. In de volgende banen bleef ik ongeveer op hetzelfde gewicht. Maar het ging toch nog even helemaal fout in het jaar voor onze emigratie. In mijn herinnering aten Rien en ik echt iedere avond samen een heel blok chocola. En dat had effect! Maar eenmaal in Frankrijk, als manusje van alles tijdens de bouw van ons sanitairblok, vlogen diezelfde kilo’s er weer af.

In de eerste campingjaren dronken Rien en ik tussen de middag wel 2 mixdrankjes. Een calorieënbom, maar met werkdagen van 15 à 18 uur konden we dat wel hebben. In de jaren erna gingen we gezonder leven: minder werkuren, minder drank (dat ik er snel hoofdpijn van kreeg, hielp ook wel mee) en bewuster eten.

En toen, in 2009, begonnen de schildklierproblemen. Mijn huisarts wilde liever geen medicijnen geven, vanwege de bijwerkingen. Dus ik doorstond de hartkloppingen en benauwdheden en zag telkens de weegschaal verder in de verkeerde richting opkruipen. Elk dieet volgde ik, iedere calorie werd geteld, maar zonder resultaat. Echt om wanhopig van te worden! En ook al kende “iedereen” mijn kwaal, ook al wisten ze hoe erg ik dit vond, toch bleef een aantal van hen mij consequent daarmee kwetsen. Fatshaming noemen ze dat. Een paar voorbeelden:

-Een van onze ” vrienden” hier heeft altijd een schaal met chocolaatjes op tafel. Terwijl Rien die wel 5 x aangeboden krijgt, wordt er scheef naar mij gekeken als ik er 1 neem. Zo van, zou je dat nou wel doen? Dezelfde man schenkt het glas van Rien telkens vol, terwijl ik moet vragen of ik ook een beetje wijn mag.

– Iemand uit Nederland heeft het aan de telefoon regelmatig over onze Bourgondische levensstijl, over dat ik niet zoveel wijn moet drinken, dat ik toch eens aan de lijn moet doen en, als toppertje – na mijn aankondiging dat er vrienden komen eten- het advies: Eet niet te veel he?

Alsof ik de hele dag gebak, snoep en chocola met wijn weg loop te spoelen…Pardon, zít te spoelen, want dikzakken bewegen natuurlijk ook te weinig.

– Ook een mooi voorbeeld: vanwege de zware medicijnen voor de artritis moest ik o.a. naar de longarts. Gewoon uit voorzorg. Die man zag iets wat hij niet vertrouwde en liet een MRI maken. Uitslag: een restant van bronchitis veroorzaakte de benauwdheid van dat moment. En toch voegde een vriendin me daarna toe dat zij het óók benauwd had toen zij een paar kilo te zwaar was. De conclusie is duidelijk, niet?

– En twee mensen die zelf hun leven lang overgewicht hadden, maar door vervelende omstandigheden hun overtollige kilo’s kwijtraakten, meenden mij ook in ieder contact een wijze les te moeten leren. Totdat ik woest werd en zei hun commentaar niet meer te accepteren.

Want iedere uitleg over de schildklier, het effect van de medicijnen, en het ontbreken van een goed dieet, dat drong gewoon niet tot hen door.

De endocrinoloog had het wel gezegd, dat het 2 jaar kon duren voordat het lichaam gewend is aan de hoge dosis schildklierhormonen die je dagelijks kunstmatig toegediend krijgt. En warempel, het was waar! Zomaar, eind mei vorig jaar, stopte het groeiproces. De hele zomer heb ik ervan genoten. Kon wel 4 glazen wijn drinken zonder meteen gestraft te worden. Joepie, wat een genot, letterlijk en figuurlijk! Maar na die mooie zomer was er werk aan de winkel. Inmiddels zijn de eerste kilo’s verdwenen. Nu de rest nog.

Nou is dat van mij maar klein leed, alleen een gekwetst zieltje. Maar er zijn dikke mensen die een baan niet krijgen vanwege hun overgewicht. Want ze zijn vast lui, langzaam, ongezond en improductief. Ook zijn er die geconfronteerd worden met glurende blikken: Wat doe jij allemaal voor slechte dingen in je boodschappenkar? Mensen die, áls ze al eens een patatje eten, zomaar van onbekenden commentaar krijgen: Zou je dat wel doen? Niet goed voor jou! Of mensen die áltijd elk gebakje afslaan en als ze dat één keertje niet doen, meteen veroordeeld worden.

Fatshaming heet dat. Maar wie moet zich nou eigenlijk schamen???

Read Full Post »

 

Volgens de Franse Wikipedia zijn villages perchés dorpen die boven op een bergtop liggen, van nature dus moeilijk toegankelijk en meestal met vestingmuren.

Ze ontstonden in de prehistorie, men sprak toen over habitants de castellas. Dat laatste woord betekent kasteel en bij bestudering van de brochure over deze bergdorpen valt op dat er vrijwel overal sprake was van een kasteel. Later, tijdens de Romeinse bezetting aan het begin van onze jaartelling, werden er Gallo-Romeinse dorpen gebouwd in de valleien, langs de hoofdwegen. Maar in de 9e en 10e eeuw gingen mensen weer naar de hogergelegen dorpen.

Lang dacht men dat de huizen zo gebouwd werden om zich te verdedigen tegen de Saracenen, een bende van dieven en plunderaars, maar in feite beschermden de rijke heren zo hun bezittingen, zoals ovens en molens.

Aan de bouwstijl van de huizen is te zien hoe mensen vroeger leefden. Het waren hoge huizen, de beesten verbleven op de begane grond,  daarboven 1 of 2 woonlagen en dan een zolder. Vaak was er nog een terras om fruit en groente te drogen. Vanwege ruimtegebrek had men soms een trap aan de buitenkant. En men had een poelie, om materiaal naar boven te transporteren.

De brochure die de villages perchés beschrijft, heeft prachtige teksten, zoals deze: Men bouwde de huizen tegen de berg, “om te zien en gezien te worden”.  Er is heel veel te ontdekken in deze dorpen, als je door de steegjes flaneert. Welk uur van de dag ook, van zonsopgang tot zonsondergang, het licht plaatst alles in reliëf.Veel van de kastelen zijn geheel of gedeeltelijk verdwenen, maar de charme van vroeger is behouden gebleven.

De Drôme kent wel 36 van dit soort hogergelegen dorpen. Ik ga nog autoroutes uitzetten om ze allemaal te kunnen bekijken. Maar hier alvast een paar toppertjes.

Mirmande is zowel 1 van de 150 mooiste dorpen van Frankrijk, als 1 van de 25 mooiste villages perchés in het hele land. ( En dan ook nog eens een botanisch dorp, met een mooie wandelroute langs 150 verschillende rotsplanten).

Het dorp heeft als credo “Tussen kunst en natuur” en dat heeft o.a. te maken met het feit dat er zich veel kunstenaars hebben gevestigd. Het is een prachtig dorp waar de huizen Renaissanceramen hebben, waar de geplaveide straatjes allemaal naar de top leiden, met een kerk uit de 12e eeuw, en her en der mooie vergezichten.

Het dorp zelf dateert van de 12e eeuw en het bereikt in de 19e eeuw een periode van grote bloei, met het kweken van zijderupsen, en het weven en spinnen van de zijde. Daar leefden toen 3000 mensen van. Door het instorten van de zijde-industrie verviel het dorp en werd het een ruïne. In 1926 richtte een schilder er een schilderacademie op en de vele artiesten die daarop afkwamen, restaureerden het dorp.

Ook de moeite waard: l’ Eglise Sainte-Foy uit de 13e eeuw/de wijngaard Charreyon bij de zuidelijke vestingmuren/de botanische route.

Vlakbij ligt het dorp Cliouscat, met als credo “Tussen wijngaarden en cultuur”. Het dorp ligt helemaal rondom een berg. Van oudsher is de grond daar belangrijk, de Clio. Deze leem werd vlakbij het dorp gevonden en tot in de 19e eeuw leefde iedereen hiervan, zoals de wassers van de grond, (potten)draaiers, bosbouwers,vuurmakers en zelfs koetsiers.

Aan het begin van het dorp staat de kerk Saint-Jean-Baptiste, in de 17e eeuw herbouwd. Men stijgt daarna via de hoofdstraat langs eenvoudige huizen met verborgen tuintjes, tot aan de pottenbakkersfabriek, inmiddels een historisch monument. Er zijn nog steeds veel pottenbakkers en galerietjes. Verder mooi om te zien de vierkante poort/toren en de oude wasplaats.

En nog een mooie village perché,  Poët-Célard.

Mirabel-et-Blacons

Boven het riviertje de Roubion gaat de weg steil omhoog naar dit dorp. Bovenop het plein kijkt een imposant kasteel uit de 16e/17e eeuw uit over het dorp, dat in een cirkel op de zuidelijke helling ligt. Het versterkte kasteel van de Graven van Poitiers wordt voor het eerst genoemd in 1278. Het kasteel is te bezoeken, er is een bar, restaurant en taverne in gevestigd.De Chapelle Notre Dame herbergde, zo zegt de overlevering, jonge dames uit het kasteel die nooit trouwden. Ook verdwenen, die kapel. De kerk Sainte-Foy werd in 1850 gesloten, omdat ze niet meer te herstellen was. Deze vormt nu de entree van het dorp. De renovatie van dit dorp begon in 1985 en tegenwoordig, als je de weg met de straatkeien volgt naar de poorten van het kasteel, beneemt de charme van het dorp je de adem.

 

En qua naam soortgelijk, maar verder heel anders, Poët-Leval. Ook deze village perché behoort  tot de 150 mooiste dorpen van Frankrijk. Credo: “Land van dromen en ontdekkingen”. Dit dorp, in 1269 voor het eerst genoemd, heeft een allesoverheersende kasteeltoren. Maar eigenlijk is dat kasteel niet meer dan een toren met 2 zalen. Het dorp werd gebouwd in de 12e eeuw door de Ridders van de Hospitaliers,een middeleeuwse katholieke orde ( ook wel commanderij genoemd), van de Ridders van Malta.Het was van sobere architectuur en bood gastvrijheid aan pelgrims en garnizoenen langs de route naar het Heilige Land. Er was toen ook al een ziekenhuis. In de 13e eeuw bezat de Commanderij verschillende hoedanigheden, landerijen en privileges. Rond haar kasteel en de vestingmuren werden winkeltjes opgericht.

In de 15e eeuw was deze Commanderij een van de belangrijkste in Zuid-Oost Frankrijk. In de 16e en 17e eeuw onderging Poët-Laval de kwellingen van de Reformatie, zoals bijvoorbeeld de jacht op de Hugenoten. De Commanderij vertrok en het kasteel werd vernield. In de 18e eeuw waren er maar liefst 25 glasblazerijen, die ” van hangar naar hangar” gingen. Dit kwam omdat ze veel bos nodig hadden voor het vuur om glas te blazen. In de 19e eeuw was de aardewerkpottenbakkerij, ook een eeuwenoude traditie, op haar hoogtepunt.Aan het eind van deze eeuw verlieten de inwoners dit dorp. Het raakte in verval, zoals de gewelven en gevels. Vanaf 1929 begon het herstel, door een aantal gepassioneerden. Het kasteel werd gerestaureerd in 1996/1997, vooral door een actieve vereniging van vrienden.

Ook mooi om te zien: Museum van het Protestantisme in de Dauphine( 16e eeuw), kasteel ( 12e eeuw), kapel St. Jean des Commandeurs, la Commanderie en het internationale centrum voor kunst en animatie Raymond du Puy.

Dit waren nog maar 4 van de 36 villages perché in de Drome. Ik ken ze lang niet allemaal, ga dus opnieuw op onderzoek uit.

Wordt vast wel vervolgd.

Read Full Post »