Feeds:
Berichten
Reacties

Archive for februari, 2018

Feestbeest

Als je wat ouder wordt ben je sneller geneigd om over vroeger te praten. Immers, je hebt meer jaren achter je dan voor je.

Zo komt het onderwerp feesten naar boven. De directe aanleiding is ons “Franse ” partijtje de afgelopen week. ( Het ” Nederlandse” volgt later.) Rien en ik ontmoetten elkaar ooit op een studentenfeest. Om het preciezer te zeggen: we passeerden elkaar al eerder in het huis van een studiegenoot, maar op mij maakte dat toen geen indruk. Dit veranderde nog tijdens dat feest, toen Rien behendig een dronken student in de goede richting manoeuvreerde. En hij verdiende een extra pluim, omdat hij me midden in de nacht op zijn brommertje naar mijn kamer terugbracht. Waarschijnlijk kreeg hij daarna wel spijt van die romantische ingeving, want op de terugreis verdwaalde hij volkomen in de stad Groningen…

Toen we eenmaal een stelletje waren, gaven we ons eerste feest samen. Er kwamen wat vrienden van overver, die bleven allemaal slapen in onze kamer van 3 bij 4 meter. Overal lagen mensen, midden in het looppad, onder het bureau en dwars onder ons bed. Het maakte ons niks uit, nu moet ik niet meer denken aan zo’n inbreuk op mijn privacy.

Toen wij en onze vrienden de studies hadden afgerond, zwierf iedereen uit. Bij volgende feesten betekende het automatisch dat de hele club bleef slapen. Op zaterdagmiddag druppelde iedereen binnen, ik zorgde voor de maaltijd en daarna begon de partij, tot diep in de nacht. De volgende ochtend moesten Rien en ik als eersten opstaan, om het ontbijt te maken. Daarna nog een lunch en in de loop van de middag ging iedereen weer naar de eigen woonplaats. Wij moesten dan het huis nog opruimen, de restanten verwerken en de volgende ochtend begon de nieuwe werkweek weer. Maar daar draaiden we onze hand niet voor om.

Toen de vrienden kinderen kregen bleven er steeds minder bij ons slapen. En ook al waren die feesten best heel gezellig, ik kreeg er toch steeds minder zin in. We hadden een druk bestaan met allebei een volledige werkweek, deden aan wedstrijdsport, volgden cursussen en vervulden bestuursfuncties. De boodschappen inslaan voor zo’n partij en de hapjes maken ( ieder jaar weer exclusiever), dat was al een heel gedoe. En dan het feest zelf: eerst sta je tijden in de hal alle gasten te ontvangen en cadeaus uit te pakken. Daarna wordt ieder gesprek onderbroken door vragen zoals: “Heb je ook Apfelkorn?” Tegen de tijd dat je de hele voorraadkast van boven tot onder hebt bekeken, heeft degene met wie jij sprak alweer een ander contact gelegd. En nét heb je weer een leuk babbeltje als iemand zegt dat de cola op is. Daarna gaan de eerste gasten alweer naar huis en sta jij opnieuw een poos bij de deur, om afscheid van iedereen te nemen. Eigenlijk heb je zo’n avond nauwelijks tijd voor de mensen die jíj belangrijk vindt. En precies dat vond ik dus steeds minder leuk.

Eenmaal in Frankrijk veranderden we ons verjaardagsfeestje in een meeting vanaf koffietijd. Ik bakte in eerste instantie wel 5 Nederlandse appeltaarten. Later maakte ik me er gemakkelijk vanaf door bij de bakker een paar Galettes des Rois te kopen, de taart met amandelspijs die je hier op 6 januari eet. En voor de hapjes kreeg ik hulp van de topkok die mij al zoveel leerde. Maar toch….je blijft de gastvrouw die steeds klaar moet staan. De laatste jaren ” verdwenen” we daarom met onze verjaardagen voor een dagje van de aardbol. Dan gingen Rien en ik samen een leuke stad bezoeken en ergens lekker eten.

Maar ja, als je binnen 14 dagen resp. 65 en 70 jaar wordt, en als je het 40-jarig huwelijk nog steeds niet hebt gevierd, dan wordt het toch wel tijd voor een echt feest.

We organiseerden daarom hier een apéro dinatoire, zeg maar een lopend buffet, in het restaurant van de Portugese dames die ons jarenlang hebben geholpen op de camping.

Kaastaart met Molotovdessert

En wat was dat ongelooflijk leuk!

Toen we binnenkwamen stonden alle hapjes al klaar. Dinges, onze ex-schilder, was als barman uiterst charmant. De beide kokkinnen liepen af en aan, om te controleren of er van alles voldoende was. En dus konden wij gewoon genieten van de vrienden die binnenkwamen.

Ik heb zelf niet zo’n boodschap aan beleefdheidsinvitaties, zo van als jij mij uitnodigt, dan moet ik jou ook weer vragen. Dus als je een uitnodiging van mij krijgt, dan is je aanwezigheid het mooiste cadeau. Andere giften hoeven dan niet. Maar eerlijk is eerlijk: ik ben wel helemaal stil van wat we allemaal krijgen. Prachtige bossen bloemen en planten ( en dat ís hier duur!!! ), een heleboel fantastische flessen wijn, een theaterbon, een Portugese likeur en een boek over natuurpark De Vercors. Daar heb ik pakweg al een meter van en dan is het reuze knap dat je net die ene vindt die ik niet nog bezit. Niet geheel toevallig, want de beschreven wandelingen zijn adembenemend mooi en tegelijkertijd doodeng om te doen: met touwen door grotten afdalen, langs steile kliffen lopen…ik krijg er spontaan hoogtevrees van. Maar het is een prachtig boek.

De boeketten zijn trouwens schitterend qua kleur. Ton sur ton, alles in één kleursoort, dat kennen ze hier niet echt. Maar toch passen de gekozen tinten goed bij elkaar. Toen we hier net woonden liet Riens moeder elk jaar voor onze verjaardagen een boeket bezorgen. € 65,- kostte dat en het was net een bont grafstuk. Superlelijk! Natuurlijk was het goed bedoeld, maar tegelijkertijd echt zonde van het geld.

En terwijl het in Nederland – volgens de reclames- steeds meer in de mode is om kakelbonte boeketten te maken, wordt het hier juist wat stemmiger. Wie volgt nu wie??

En nu vergeet ik het boek van mijn oud-collega van de Emancipatieraad, haar tiende, dat zij mij stuurde, omdat ze niet bij het feest kon zijn. Weer reuze interessant, over Moeder Aarde en Moeder Natuur, die samen twintig “Wereldvrouwen” bespreken. Hoe verzin je het!

 

Maar goed, ons Franse feest hebben we achter de rug, het Nederlandse nog voor de boeg. Het verslag komt later. Nu eerst een column schrijven over de ” villages perchés” , de hooggelegen dorpen in de Drome. Het zijn weer pareltjes, de teksten die ik lees, ter voorbereiding….

 

Read Full Post »

In of boven de wolken bij de Col de Rousset?

Twintig kilometer van Die, 8 haarspeldbochten verderop en zo’n 800 meter hoger ligt de Col de Rousset. De Col vormt de grens tussen de Alpen en de Provence, het is daardoor ook een scheidslijn tussen het klimaat van de bergen en de Mediterranee. En dat merk je meteen als je de tunnel-die vlak voor de Col ligt- uitkomt. Zo gingen wij met vrienden eens op 24 oktober naar boven, om er een wandeling te maken. Thuis liepen we met blote benen en een T-shirt. Namen wel warmere kleren mee, want bij de Col is het meestal 10 graden koeler. Maar toen we de tunnel uitkwamen, wisten we niet wat we zagen: het was een volledig besneeuwd winterlandschap! Het werd een lastige wandeling, maar wel mooi om te doen.

24 oktober…

In de zomer zijn er heel andere activiteiten dan in de winter. De allernieuwste is de luge, de bobslee, over een traject waar je 300 meter stijgt en 760 meter daalt, langs steile hellingen, door verschillende bochten, over een voetgangerspassage, door het bos en langs open plekken. Het is absoluut een sensatie, maar wel een veilige: de bobslee zit vast op een rail, dus je vliegt er niet uit. Nog een activiteit voor de durfals, de zogenaamde trottins, de steps met grote banden. De trottin-tout-terrain is een soort mountainbike met grote banden. Op de camping hadden we eens een moeder die net zo doldriest als haar puberdochter naar beneden sjeesde, die kwam bont en blauw terug. Maar meestal gaat het dus wel goed…

In de zomermaanden is ook de stoeltjeslift open. Boven kun je prachtig de Vale Gieren zien en er is een oriëntatietafel. Vanaf daar heb je een magnifiek uitzicht op Die, de regio Diois en de Grand Veymont (met 2341 m. de hoogste berg van de Drôme). De niet zo sportieve mensen kunnen met de lift ook weer terug, anderen lopen via de skihellingen naar beneden, simpel en mooi om te doen. Voor de kinderen is er nog een groot springkussen waar je 7 meter naar beneden kunt jumpen. En de Pumptrack, een bochtig circuit voor BMX en VTT, steps en skateboards.

En heel erg spannend: er is een Via Ferrata, waarbij je de berg op kunt klauteren, gezekerd aan een kabel en met steunen voor handen en voeten. Je gaat daar van 1215 naar 1375 meter hoogte, bijna loodrecht omhoog. Ik griezel al bij het opschrijven hiervan…

Zelf blijf ik liever met de benen op de grond, bijvoorbeeld met de prachtige bergwandelingen die je kunt maken rond de Col de Rousset. De mooiste 2 zijn toch wel die naar het Plateau du Beure en de Rotsen van de Aiglette. De eerste leidt je naar de top van de Glandasse, de megahoge kliffen waar je ook tientallen Vale Gieren kunt zien. En de rotsen van de Aiglette bereik je via een oude Romeinse weg. Rien heeft ze beiden al tientallen keren gelopen met onze gasten.

In de winter is de Col de Rousset vooral een sneeuwparadijs. Er zijn maar liefst 26 skipistes, waaronder 2 zwarte en 5 rode. Er is 1 stoeltjeslift, de andere zijn slepers. Even verderop is er nog een skigebied, Font d’ Urle, voor wie van afwisseling houdt. Men kan hier niet alleen langlaufen, maar ook alpineskiën en….de biatlon: dat is alpineskiën en daarna met een karabijn schieten. Verschillende wereldkampioenen komen uit deze regio, die kunnen hier naar hartelust oefenen. En nog een bijzonderheid: de Vercors is DE plek voor het trainen van sledehonden. Het is ook mogelijk om een ritje in zo’n slee te maken. Natuurlijk kun je in de winter ook met een gewone slee de hellingen af of weer in de luge, de bobslee over een rail.

Een laatste inspannende bezigheid in de sneeuw is het lopen met de zogenaamde raquettes. Dit zijn een soort tennisrackets, vastgezet aan de schoenen. Door het grotere oppervlak is het mogelijk om over dikke lagen sneeuw te lopen. Dat lijkt mij zeer vermoeiend. Net als het langlaufen tegen de helling op. Dat doen ze met de ski’s in een V-vorm. Ik voorzie dat ik op die manier ongewild met een noodgang richting dal zal gaan. Brr.

Kortgeleden gingen Rien en ik weer eens naar de Col, met de bedoeling er sneeuwfoto’s te maken. Maar de tunnel bood alweer een verrassing, er lag vrijwel geen sneeuw. Gelukkig was het restaurant Le Rustic wel open. Het was er behaaglijk warm, de eigenaar adviseerde ons een huisgemaakte wafel te nemen en Rien at er zijn vingers bijna bij op. Op de terugreis naar huis wachtte ons nog een verrassing. Een parkeerplaats was helemaal gewijd aan de Vale Gier. Deze grote vogel (spanwijdte van de vleugels 2,75 meter!) is in 1999 hier opnieuw uitgezet. In het begin werden ze bijgevoerd met botten uit het abattoir, maar sinds 2007 mogen de karkassen niet meer worden verstrekt. Nu de populatie groeit is de voedselvoorziening dus een probleem, waardoor het een enkele keer voorkomt dat een Gier een koe aanvalt. En dat terwijl het een vredelievend dier is, en ook nuttig, omdat het andere kadavers opruimt. Een paar jaar geleden is de Gypaete Barbu (de Lammergier) hier ook uitgezet. Er kwam een vrouwtje met 2 mannetjes, ze werden in een soort grot gezet en een webcam legde alles vast. En wat ik wonderbaarlijk vond: toen de tijd rijp was, ging het uitgebroede jong op de rand van de berg staan, keek even naar beneden, spreidde zijn vleugels uit en vloog! Die wist dus precies wat ie moest doen…

Als je dat zo ziet, dan kun je alleen maar denken: wat is de natuur hier toch allemachtig prachtig.

 

Read Full Post »