Feeds:
Berichten
Reacties

Archive for januari, 2018

Nee, hier ga ik de Me#Too- discussie niet overdoen. Iedereen is het er wel over eens dat je een ander niet ongewenst bij zijn of haar intieme delen aanraakt. Nou ja, iedereen?? Als je Trump heet mag je ongestraft zeggen dat je “ze wel bij hun poesje mag pakken”. En seksuele misdadigers vinden hun gedrag natuurlijk ook volkomen onschuldig.

De beroemde Française Catharine Deneuve deed onverwacht ook een duit in het zakje. Zij beweerde in een krantenartikel – onder de kop Pas Moi, niet ik – met zo’n 100 vrouwelijke medestanders  dat “mannen het recht moeten hebben om jou duidelijk te maken dat ze je leuk vinden”. Wat een pertinente onzin, dat is het onderwerp helemaal niet: een ongewenste intimiteit is heel iets anders dan onschuldig geflirt. Dom, dom. Maar op 1 punt had ze in mijn ogen wel gelijk: je kunt niet zomaar beschuldigingen de wereld in slingeren zonder enige vorm van bewijs. Want dan is het  een heel goedkope afrekening.

En er zit nog een andere waarheid in. ( Voor alle duidelijkheid: ik heb het dus niet over verkrachting of ander seksueel geweld.). Vroeger dachten we echt anders over een aantal zaken. Bijvoorbeeld over roken. Er zijn veel oude film- en televisiebeelden met  mensen die een sigaret in de hand hadden. Dat zie je nu nauwelijks meer. En er was een Alcoholwet voor nodig om een meerderheid van de mensen ervan te overtuigen dat je beter niet met drank op achter het stuur kunt kruipen. Verkrachting is natuurlijk nooit goed geweest, maar in het verleden gold toch wel het stereotype beeld van de man als de veroveraar en hij kon daarom bijna alles maken. En daar heb ik ook wel ervaring mee, Me#Too.

Ik kreeg wat dat betreft mijn vuurdoop in de politiek. Vlak voordat ik naar de Tweede Kamer ging, was ik behoorlijk afgevallen. Dat liet ik graag zien, dus op een partijcongres droeg ik een korte broekrok, een trui met aan de achterkant een ontblote rug en een paar naaldhakken. Het was allemaal netjes, maar toch.

Toen ik een paar maanden later echt in functie was, kreeg ik meteen de wilde mannen achter me aan. Op dat moment nog niet de collega’s, maar de medewerkers. De eerste wilde mij wel even afzetten bij mijn Haagse kamer. Heel naïef stapte ik in zijn auto, maar al rap kreeg ik het gevoel dat er een andere bedoeling achter zat. Toen hij moest wachten voor een kruising, sprintte ik de auto uit. De volgende avond was het weer raak. Die bobo vergezelde mij in de tram, best gezellig hoor, maar bij mijn stopplaats wilde hij ook ineens uitstappen “om mij naar de deur te begeleiden.” Ja dáág, mij naar bed brengen zeker!

En temidden van pakweg 50 mensen vroeg een minister hardop, dus niet eens stiekem in mijn oor, : ” Ga je met mij naar bed?” Het was een onooglijk mannetje, maar zelfs al was het de knapste man op aarde – die had ik thuis al-, dan nog: ik zou meteen bekend staan als een gewillige vrouw. Nou nee, bedankt. Maar het is toch absurd dat iemand in zo’n positie denkt dat hij dat wel kan maken?

Anderen in dat circuit keken mijn bloes ongeveer uit. Een van hen kwam later in de problemen vanwege ongewenst gedrag tegenover vrouwen. Hij ontkende, maar ik wist wel beter.

Beslist niet iedereen was zo, echt niet alle mannen, maar een enkele wel, de liefhebber zullen we maar zeggen. En dan heb je thuis een vrouw, daarnaast een minnares en dan nog lust je er elders wel pap van…Ik veroordeel dat niet, had alleen nooit de behoefte om de nieuwste verovering van zo iemand te zijn. Maar goed, zo lang je nee kunt zeggen, en je nee wordt geaccepteerd (!), ben je geen slachtoffer. Pas moi.

In weer een andere baan ( ik had er 8 voor ons vertrek naar Frankrijk) werd ik geconfronteerd met iemand die zijn handen letterlijk niet thuis kon houden. Dat was zo’n onhandige versierpoging, dat ik er alleen maar om kon lachen. Net als om de man die zomaar vanuit het niets in mijn tepels kneep. Wat dacht hij daar nou mee te bereiken? Dat ik voor zijn charmes viel?  Het was zo krankjorum, dat ik het niet eens als aanstootgevend heb ervaren. Maar dat was het natuurlijk wel.

De eerlijkheid gebied me wel te zeggen dat er naast de mannelijke veroveraars ook de vrouwelijke verleidsters zijn. De zogenaamde Golddiggers, zij die via het bed omhoog willen klimmen. Ook die ben ik in mijn carrière wel tegengekomen. En soms kun je daar nog wel een beetje begrip voor hebben. Want wat zijn je toekomstkansen als je geen opleiding hebt en bijvoorbeeld in de kantine van een fabriek werkt? Maar ook in het politieke circuit zag ik dat. Voor een medewerkster was een Kamerlid heel interessant, voor fractiegenoten de (macht van de) voorzitter. Ik voelde me (en was dat misschien ook wel…) een provinciaaltje in dat circuit. Rien gaf me wekelijks mijn eigen “voorbehoedsmiddel” mee, in de vorm van videobanden. Met een drankje erbij kon ik in mijn eigen appartementje even ontspannen naar een filmpje kijken.

Het is gemakkelijk oordelen over dit soort situaties. Maar als je een baan hebt van 9 tot 5, en je daarna thuis wordt verwacht, dan zijn de verleidingen en ook de mogelijkheden  een stuk minder. En de politiek is een stressbaan. Je moet continu op scherp staan. Zo werd ik eens overvallen door een journalist met vragen over de ontvoerder van Heineken. Dan moet je stante pede een antwoord formuleren, namens jouw fractie, zonder ooit over die kwestie te hebben nagedacht. Dat voelt echt als lopen op glad ijs: je kunt alleen maar hopen dat je overeind blijft. Door zulke spanningen zoeken mensen naar ontlading, in drank en/ of seks. Omdat ik er dicht opzat kon en kan ik het wel een beetje begrijpen. Maar dit kan nooit, echt nooit een vrijbrief zijn voor ongewenste intimiteiten.

Hier in Frankrijk heb ik dit soort Me#Too-achtige ervaringen niet opgedaan. Maar ik ben natuurlijk ook niet meer een lekker jong ding… En ik moet eerlijk zijn, het bovenstaande valt natuurlijk helemaal in het niet bij hetgeen  de echte slachtoffers hebben meegemaakt. Hopelijk zegt over een tijdje niemand meer Me#Too, maar wel Pas Moi.

 

Read Full Post »

Heel Frankrijk Bakt

Natuurlijk moet de eerste column in dit nieuwe jaar wel beginnen met een nieuwjaarswens, dus hier komt ie: ik hoop dat eenieder het mooiste jaar van zijn of haar leven gaat beleven. ( En dat zeg ik dan volgend jaar weer…) Voor mij is het in ieder geval een bijzonder jaar, ben nu namelijk officieel bejaard. Ontvang nog geen AOW, maar kom al in de buurt. Een echt kroonjaar is er voor Rien. In Frankrijk geeft dat allerlei voordeeltjes, zoals korting op bijvoorbeeld treinreizen. En nu wordt het nog mooier. Wij hebben een zogenaamde witte werkster. Zij ontvangt haar salaris netto en ik vul de gemaakte uren en het betaalde bedrag maandelijks in op een website. Per omgaande wordt er een mail verzonden over de sociale lasten die automatisch van onze rekening worden afgehaald. Om een indruk te geven: bij een betaling van € 13,- per uur komt daar ongeveer € 11,- bovenop. Dat is een dure grap, maar de Franse overheid stimuleert het wit werken, door van die € 24,- ongeveer de helft “terug te betalen” als aftrekpost. Dan moet je wel genoeg loonbelasting betalen en aan die eis voldoen wij niet: onze Nederlandse pensioenen worden grotendeels dáár belast en dus betalen we hier te weinig om in aanmerking te komen voor dit voordeeltje.

Maar omdat wij het belangrijk vinden dat onze helpers goed verzekerd zijn, hebben wij dat de afgelopen jaren zonder klagen opgehoest. En nu komt diezelfde overheid ons tegemoet: we gaan de helft minder aan sociale lasten betalen voor onze hulp. Dat is een maatregel, speciaal voor ouderen. Dank u wel!!

De Franse regering stimuleert op meer manieren gewenst gedrag. Om elektriciteit te besparen zijn er verschillende subsidies. Daar hebben we al gebruik van gemaakt met de aanschaf van de houtkachel en de rolluiken. Nu gebeurt er nog iets grappigs. Ik lees op Facebook dat je een zolder kunt isoleren voor € 1.-. Net als bij Nederlandse reclames geldt hier ook: als het te mooi lijkt om waar te zijn, dan ís het ook niet waar. Dus hier doen we niks mee. Tot we onverwacht een telefoontje krijgen van een bedrijf dat 3 maanden te laat reageert op een mail van ons, over de renovatie van de muren. Rien vergist zich, denkt dat het een ander bedrijf is en zegt: “We hebben nog wel een andere klus voor u”. Vrijwel meteen arriveert er een soort vertegenwoordiger, gekleed in een joggingpak. Ik heb er niet een prettig gevoel bij, maar de man maakt een goede indruk op Rien. We moeten wel rap beslissen: het gaat om een subsidieregeling die per 1-1-2018 verdwijnt. Dus we harken die 30% korting weer binnen. Op een zaterdagochtend wordt onze zolder geïsoleerd: een paar dakpannen eraf, een grote slurf op die manier naar binnen en blazen maar, zakken vol met glaswol gaan zo naar boven. Uiteindelijk ligt er een laag van 50 cm, dat isoleert best. De 3 mannen doen de klus snel en goed, hebben alle papieren bij zich plus de factuur, dus boter bij de vis. En ze vertellen dat er nog een extra subsidie op zit vanwege Riens leeftijd. Een onverwacht cadeautje.

 Ondertussen beleef ik een geweldige verjaardag, terwijl Rien en ik op die dag gewoon met zijn tweetjes zijn.(We hebben namelijk zowel in Frankrijk als in Nederland later nog een feest.)Twee dagen ervoor krijg ik een envelop van mijn hartsvriendinnen, gevuld met maar liefst 15 verjaardagskaarten en op de achterkant allemaal mooie teksten. Bijvoorbeeld:

-Verjaardagen zijn net als wijntjes. Je geniet er meer van als je niet telt hoeveel je er gehad hebt.

-Vandaag ben je geen jaar ouder, maar slechts een dag, vergeleken met gisteren.

-Het leven is een feestje! Je moet wel zelf de slingers ophangen.

– De mooiste jaren van het leven beginnen elk jaar opnieuw.

Vijftien dus. Echt lief.

 Onze hulp neemt die dag al met een fantastische, zelfgemaakte taart mee. Heel Frankrijk Bakt zou ze zomaar kunnen winnen, zo lekker! Om te voorkomen dat ze te vaak met zo’n calorieënbom binnenkomt, bestel ik bij de Franse Hema (echt waar!) een minitaartvorm voor haar.

En Rien laat een prachtige voorjaarsbak maken met Helleborus, Primula’s en Violen. Daar moest hij wel veel moeite voor doen, want Frankrijk was massaal op vakantie tussen 22 december en 9 januari. Bloemist daarom dus gesloten, maar gelukkig was het tuincentrum wel open. En middenin deze periode had Rien een lekke band met zijn auto. Mooi alle garages dicht. Gelukkig is er mijn autootje, voor een boodschap helemaal prima. Maar dat zul je altijd zien: net nu hadden we een afspraak in een restaurant, hoog in de bergen. Hoe dichterbij we kwamen, hoe ijziger het werd op die bergweg. Dat was knap griezelig, omdat vangrails daar ontbraken. Ik stierf duizend doden. En toen begon het tijdens de maaltijd ook nog te sneeuwen. Het eten was overheerlijk, we hebben de terugreis overleefd, maar zonder sneeuw en ijs op de weg is het toch wel plezieriger.

 

Er komen nog meer kaarten binnen, o.a een zelfgemaakte van mijn wordfeudvriendin. Ze heeft duidelijk heel lang gewerkt aan die compositie. Echt heel mooi! Via Facebook stromen tientallen felicitaties binnen, ook een heel stel per mail, verschillende telefoontjes, zoals van mijn lievelingstante en dan ’s avonds ook nog een keer van mijn vriendinnen: zo’n dag kan toch niet meer stuk??

 Persoonlijk is leeftijd voor mij niet zo’n dingetje. Dat alles niet meer zo soepel gaat als vroeger, dat je kwaaltjes krijgt waar je niet meer van af komt… dat verandert niks aan mijn levenslust. Ik erger me dan ook aan mensen die iedere zin beginnen of eindigen met: Nu ik ouder word… Die praten zichzelf het graf al in.

Je kunt het proces van aftakelen best proberen te vertragen. (wat overigens niet voor iedereen is weggelegd..) Toen ik ineens nieuwe plooien in mijn gezicht ontdekte, was dat tijd voor actie. Al tientallen jaren gebruik ik een dagcrème, een dure, vanwege een allergie voor parfum in dat soort smeersels. Zo’n pot kost € 25,- en ik doe er ongeveer 2 maanden mee. Met een nachtcrème van hetzelfde merk wordt dat dus het dubbele. Bij de supermarkt hier vind ik een crème van € 2,73. Uitermate effectief, al ga ik wel als een glimmende eikel naar bed, maar ach, wat geeft dat? Ik smeer heel wat af nu, Rien inmiddels ook. Het levert ons regelmatig complimenten op, maar als iemand veronderstelt dat wij wel vijftigers lijken, denken wij toch eerder aan een oogafwijking van die persoon. Maar leuk om te horen is het wel…

 Al met al vind ik het tot nu toe best een Happy New Year.

 

 

 

Read Full Post »