Feeds:
Berichten
Reacties

Archive for november, 2017

Vice versa

Het is weer tijd om naar Nederland te gaan. Normaal verkeer ik al weken van te voren in een staat van opwinding, deze keer doet het me niks. Dat is te wijten aan de schildkliermedicijnen. In Nederland waren deze bijna een half jaar niet verkrijgbaar, met alle nare bijverschijnselen van dien voor de patienten.
In Frankrijk speelde een ander probleem: de fabrikant vond het nodig het omhulsel van de pillen te veranderen en veel mensen kregen daardoor vervelende klachten. Ook ik raakte helemaal van de leg. Vooral de zwaarmoedigheid, alsof ik de hele dag een persoon extra op mijn rug moest meetorsen. Dus leuk naar Nederland? Laat mij maar in m’n bed, met een deken over mijn hoofd, dacht ik. Maar het lijf is er inmiddels aan gewend en dan is het leven ineens 100% leuker. Dus alsnog vrolijk op reis.

Die goede stemming was ook wel nodig, want voor de derde keer op rij ging onze navigator in Duitsland geheel zijn eigen gang. De vorige keer verdwaalden we zo in een bosgebied, dat we na een uur rondjes draaien 4 km verder van huis waren. Nu reden we op een weg, die ons in één rechte streep naar onze bestemming zou leiden. Onverwacht adviseerde de navigator een bepaalde afslag te nemen. Weer kwamen we in de rimboe terecht. Daarna de goede weg vinden viel nog niet mee. ( En we hebben heus recente wegenkaarten bij ons!). Maar eenmaal aangekomen in ons huisje was alles snel vergeten.

Om de kosten te dekken wordt dit object, als wij er niet zijn, verhuurd. Van de opbrengst worden o.a. de parkkosten betaald, het onderhoud van huis en tuin geregeld en wordt er geld gereserveerd voor vervanging.
Ineens is het hele huisje opnieuw ingericht, tot in detail is alles op elkaar afgestemd qua kleur en materiaal. De vorige inrichting vonden wij ook mooi, op een werkelijk afgrijselijk schilderij na. Het was een landschap, voornamelijk hardgroen en blauw, met koeien in de wei bij een meertje. Die koeien zag je in spiegelbeeld in het water terug. De laatste keer had een huurder het schilderij op de kop gehangen en dat viel nauwelijks op. Het is nu vervangen door een gestileerde hertenkop van hout. Daar moet je ook van houden, maar het past wel in de inrichting.

De volgende dag is er alweer een verrassing. Een van mijn creatieve schoonzussen kwam in de zomer bij ons langs. K. droeg t- shirts die ik heel mooi vond. “Zelfgemaakt”, zei ze. Nu heeft ze een hele serie voor mij genaaid.

Omdat het onduidelijk was of onze grote bouwklus op tijd klaar zou zijn, durfde ik niet alvast afspraken te maken met familie en vrienden. Met een aantal lukt dat nu niet meer, op zo korte termijn. Jammer, maar daardoor kunnen we ineens heel andere dingen doen. Zo gaan we naar Hardenberg, koffie drinken in onze favoriete tent. Onderweg komen we G. tegen. Hij was pakweg 8 jaar lang, gedurende 6 tot 10 weken per seizoen, een gouden vrijwilliger op onze camping, samen met echtgenote H. We halen meteen een heleboel herinneringen op, gewoon even genieten dus.

Maanden geleden zagen we op Internet de ideale nieuwe eetkamerstoelen. Het ging om een Nederlandse fabrikant, maar ze werden ook verkocht in een meubelzaak in Valence. Dus wij die kant op, met het chequeboek alvast in de tas. Wat een teleurstelling! Allereerst stonden de stoelen niet in de toonzaal en de verkoper was ook niet van plan op een andere manier iets te regelen. Je moet zo’n stoel toch even uitproberen voor je tot de aankoop overgaat?
Weer thuis ging Rien zoeken waar ze wel te bezichtigen zijn. Zo komen we terecht bij Eijerkamp in Zutphen. Dat is een verademing: een prachtige zaak, deskundig personeel en een goeie service. Zonder dat we het gevraagd hebben krijgen we € 10,- korting per stoel. Nog een cadeautje: als de koop gesloten is ontvangen we een bon voor de lunch plus een kop koffie.Als we daarna vragen hoe we het centrum van Zutphen kunnen bereiken, loopt de verkoper zelfs even mee naar buiten om de weg te wijzen.
Zutphen is een van de oudste steden in Nederland en dat is o.a. te zien aan de vele historische gebouwen, de prachtige torens en een mooie stadsmuur. Wat is het leuk om hier rond te struinen! Echt een aanrader.
De volgende dag wordt ook al een toppertje. We hebben kaarten gekregen van het Klein Orkest, maar moeten daarvoor wel naar Emmeloord rijden. Een dorp, midden in een kale vlakte en een gevaarlijke weg er naartoe, dat is het beeld in ons hoofd. In alle opzichten is het anders: een goede en veilige route, een mooie winkelstraat en het eindeloze eetcafé Eindeloos. We kunnen er wel iets drinken, tot 6 uur, daarna is het al volgeboekt. Dus op naar de buren, want het theater ’t Voorhuys heeft ook een bar. Dat is een schitterende ambiance met vriendelijk personeel…hier wat eten lijkt ons wel een goed idee. We zijn de laatsten die nog een plek krijgen.
Na het hoofdgerecht loopt Rien binnendoor naar het theater, om de gereserveerde kaarten te halen.

” O, u bent die meneer uit Frankrijk?”

Dat vindt de directeur wel heel bijzonder. Helemaal als Harry Jekkers na afloop van de show uitgebreid de tijd voor ons neemt. Als hij even op de foto moet met verschillende fans, nemen de andere leden van de band het gesprek met ons over. Het is echt jammer dat het om middernacht afgelopen is. De directeur brengt ons daarna persoonlijk naar de uitgang, het is een heuse VIP- behandeling.
De uitnodiging voor Ibiza hebben we alweer op zak, maar ik hoop dat Harry eerder bij ons komt.

En hierna begint het gebruikelijke carrousel van familie- en vriendenbezoek. Ook leuk, want daarom gaan we tenslotte naar Nederland. Maar die  dagen in Zutphen en Emmeloord, die maken het dit keer wel heel bijzonder.

De terugreis verloopt voorspoedig. In Duitsland smachten we naar koffie, er zijn  weinig mogelijkheden langs de autobanen om een kopje te drinken. En net als er voor onze neus een ongelukje gebeurt, waardoor er een file ontstaat, zien we een bord: Koffie, over 500 meter, speciaal voor Rien en Jacqueline. ( Nou ja, dat laatste natuurlijk niet echt…)

In Toul overnachten we. Naast het hotel zit een goed restaurant, met een speciale kaart waarop alleen gerechten met orgaanvlees staan: darmen, niertjes, zwezerik etc. Gelukkig is er een tweede kaart, meer onze smaak. En voordat we gaan eten, drinken we nog even wat in de buurtkroeg. Op ongeveer 30m2 is er een bar, een tabakszaak, een lectuurhal en een gokafdeling. Wij kijken onze ogen uit: wat kun je er in korte tijd een boel geld doorjagen…

En dan verder naar huis, waar een poesje op ons wacht. En de oppas natuurlijk.

Het was weer fijn.

Read Full Post »

Leuke gasten

Vaak heb ik het al geschreven: negen van de tien gasten zijn leuk, normaal, gezellig en fatsoenlijk. Verhalen over de enkeling die afwijkt van de norm – en niet persé negatief- boeien meer, omdat wij niet de enigen zijn die denken: Hoe bestaat het?

Deze keer een selectie uit alle andere gasten, die weliswaar normaal zijn, maar beslist niet saai.

De eerste gasten van dit jaar zijn oude bekenden van de camping. Ze willen deze keer aan vrienden de Drôme laten zien. Alle dagen is het viertal op stap en een van de mannen maakt werkelijk prachtige foto’s. Voor ons een reden om een paar van onze eigen toeristische routes weer eens te bekijken.

Ze waren hier in mei, het zwembadwater was nog fris, maar ja, als je een appartement met zwembad hebt, moet je er wel in. Brrrr….

Onze laatste gasten dit jaar, in oktober, waren net zo: ook het zwembad nog in en iedere dag op stap. Op de elektrische fiets.

We controleren onze gasten niet, maar we houden wel in de gaten of ze weer op het honk terugkomen. Het is hier toch een bergachtig gebied, de zon gaat ook sneller onder. En verdwalen, dat overkwam zelfs vrienden van ons, terwijl het zeer geoefende wandelaars zijn.

Maar gelukkig, vlak voor het donker werd, kwamen ze binnen. Waren inderdaad verdwaald, maakten vele kilometers extra en moesten daardoor de accu’s tussentijds opladen. Ook dat kost tijd.

Er zijn wel meer van die actievelingen. Een van onze vaste gasten is een mooie meid uit Friesland, wij noemen haar daarom Doutzen Kroes. Het eerste jaar kwam ze met vriend A. Ze hadden maar een week vakantie, dus het was een vol programma: eerst een autorit of bergwandeling, daarna het zwembad in en ’s avonds nog een kleine wandeling. Dat wil zeggen: Zij ging het zwembad in, hij maakte alleen zijn voeten nat.

De keer erop zaten ze in de studio, hadden een pizza besteld en ineens hoorde ik luid: ” Ja, dat kan ik echt niet eten!” En met een klap werd de deur dichtgegooid. Ik vroeg me af wat ik fout had gedaan, zeker toen ze na een kwartier alweer buitenkwam, in opperbeste stemming. Maar A. at met smaak twee pizza’s op en was de volgende dag niet ziek, dus daar lag het niet aan. Een half jaar later bleek wat er aan de hand was: hun relatie zat niet goed en was inmiddels voorbij.

Dit jaar was Doutzen er weer, met een nieuwe vlam. En ook die moest het drukke programma in, alles bekijken. Loverboy hield wel van het zwemwater en ook van zijn mooie vrouw in bikini…

We zien hier wel vaker nieuw geluk voorbij komen. Bijvoorbeeld twee mensen die elkaar leerden kennen bij de christelijke zangvereniging. Als de appartementen weer opgeleverd zijn, controleert Rien altijd even de tv: de zenders zijn namelijk nogal eens van plaats veranderd. Deze keer was het een verrassing. Radio Maria paste beslist bij hen, maar een pornozender toch niet helemaal. We moesten er om lachen, al snap ik wel hoe zoiets gebeurt: zelf kan ik door 1 verkeerd knopje in te drukken óók de hele boel ontregelen.

En nog een mooi voorbeeld van nieuw geluk. Wij weten dat natuurlijk niet van te voren, daardoor kun je wel eens een ongemakkelijke vraag stellen. Ik vroeg belangstellend of het wandelaars waren, of ze meer van autotochtjes hielden of liever dorpjes en markten wilden bezoeken. Dan zou ik misschien wat tips kunnen geven. De twee mensen keken elkaar vragend aan: “Dat weten we eigenlijk niet, we kennen elkaar nog niet zo lang.” Meteen vertelde zij haar verhaal. Ze was op heel jonge leeftijd getrouwd en bleef vanwege haar zoon in dat huwelijk hangen. Na 38 jaar kwam de echtgenoot op een dag thuis van zijn werk en zei: “Ik ga bij je weg.” “Dat is goed”, antwoordde zij.  Dat lijkt mij best een vreemde ervaring, maar zij voelde zich duidelijk een stuk gelukkiger.

Naar de markt of mooie dorpjes bekijken?

Ook nieuw geluk voor een weduwe en weduwnaar, gekoppeld door vrienden. Als ze het niet zelf hadden verteld, zouden we zomaar denken dat ze al 40 jaar getrouwd waren.

En nog veel langer samen, onze vrienden M. en J. Vanaf 2002, ons eerste verhuurjaar, komen ze al bij ons. En dan ken je ook hun gewoontes en de hobby’s. Daarom doet Rien hen dagelijks een plezier met de puzzels uit de Volkskrant.

De studio is onder ons terras en toch horen we elkaar nauwelijks. Alleen als er een overwinningskreet klinkt bij het zoveelste potje scrabble..

D&A zijn ook gast vanaf 2002. Ze kwamen met hun 2 jonge pubers op onze camping, of beter gezegd, op ons weiland. Er was toen 1 douche en 1 toilet, verder niks. Maar ik kookte al wel voor de gasten en deze table d’ hôte vond iedereen – wij ook! – heel bijzonder. De pubertjes vonden het prachtig om ons te helpen: auto poetsen, kippenhok uitmesten, lege flessen naar de vuilstort brengen, ijsblokjes uit de machine halen…allemaal even leuk. Voor het jaar daarna dacht Pa dat het grut een grote camping fijner zou vinden, met een aquaparadijs, animatieteam en disco. Na 3 dagen vroegen de kinderen of ze alsjeblieft naar ons mochten. Pa had alles al betaald, voor 3 weken, maar het gezin kwam toch bij ons terug. Dat schept natuurlijk een band. Dit jaar waren ze er niet en we hebben hen echt wel gemist.

En net als op de camping overkomt het ons ook hier, dat de eerste indruk van mensen niet altijd juist is. Zo kwam een oudere dame vloekend uit de auto. Even denk je dan: Nou, dat kan leuk worden! Maar ze had gewoon veel te lang doorgereden en was oververmoeid geraakt. Een kopje koffie deed wonderen en we hadden het heel gezellig met hen. Vrouwlief was echt heel grappig. De navigator vertrouwde ze niet erg, dus her en der werd een andere weg gekozen, met als gevolg tientallen kilometers omrijden. Ach, zei ze, die Route Napoleon had ik altijd al eens willen zien.

Die navigator en oudere mensen is niet altijd een gelukkige combinatie. Nog op de camping wachtten we op nieuwe huurders van de caravan. Om 22 uur kregen we een telefoontje. De mensen hadden zelf bedacht dat ze vanaf Lyon richting Grenoble moesten rijden en dat hadden ze dus ingetoetst. Na Grenoble verloren ze volledig het overzicht. En de thuis net aangeschafte telefoon deed het ook al niet. Die hadden ze namelijk niet opgeladen.Gelukkig mochten ze het mobieltje van een Fransman lenen. Redelijk in paniek vroegen ze wat te doen. Ik beloofde op hen te wachten en uiteindelijk ging ik met de auto zoeken: rond middernacht vond ik hen, totaal verloren in Die.

Terwijl het ene stel de hele dag actief is, pendelt een ander echtpaar hier alleen heen en weer tussen zwembad en een schaduwboom. En soms verschillen man en vrouw daarin. Dit jaar was er een echtpaar, dat ogenschijnlijk weinig samen deed. Zij ging hardlopen, hij lag bij het zwembad. Maar ’s avonds hadden ze het reuze gezellig samen, onder het nieuwe afdak, bij een kaarsje, met een fles wijn…of misschien wel twee.

 En er zijn nog zoveel meer van die gewone gasten, die toch heel bijzonder zijn. We hebben ze ook in alle soorten en maten: de onderhoudsman, een nefroloog ( arts, gespecialiseerd in nieren), de chauffeur van een Belgische minister, een marktkoopvrouw in een kaaskraam, de activiteitenbegeleidster, werkenden en gepensioneerden uit alle vormen van onderwijs, een psychiater, een medisch specialisten, iemand van de thuiszorg, anderen uit de gezondheidszorg, een bobo uit het bedrijfsleven, een bel-stel van een Belgische telefoonmaatschappij… allemaal met hun eigen boeiende levensverhalen.

 Het is heerlijk om na een zomerseizoen weer een poosje met zijn tweetjes te zijn. Maar als ik dit zo opschrijf, heb ik alweer zin in het volgende seizoen, met veel leuke gasten. ( Anderen kennelijk ook, we hebben de eerste reserveringen al binnen).

Ons leukste gastje???

 

Eerst even naar Nederland nu, uitrusten van de grote bouwklus en ons daarna weer voorbereiden op het volgende seizoen.

 

Read Full Post »