Feeds:
Berichten
Reacties

Archive for april, 2017

Omdat we op 400 meter hoogte wonen komen de bloembollen pas laat boven de grond. Eind maart kwamen ook pas de eerste blaadjes aan de bomen. Maar daarna ging het ineens hard. De bollen bloeien inmiddels uitbundig, de fruitbomen lijken overdekt met een laken van kant en de rozen zitten volop in de knop. Ook buiten onze eigen tuin is het mooi. Ik geniet mateloos van de Wilde Bostulp. Dat is een beschermde plant, die vooral rondom Die voorkomt.

Bijna iedere dag passeer ik het nieuwe bedrijventerrein in aanbouw en telkens moet ik een beetje grinniken. Jaren geleden werd er aan de noordkant van Die een project met sociale woningbouw wel een half jaar stilgelegd, vanwege die Wilde Bostulp. Er kwamen biologen aan te pas om ze uit te graven en op een andere plaats te planten. En waar werd dat gedaan? Precies op de plek waar een ecologisch bedrijventerrein was gedacht. De bouw daar werd eerst drie maal stilgelegd vanwege allerlei archeologische vondsten, zoals grafheuvels. En dat is ook typisch Frans: ze stuiten op iets, gooien het gat dicht, dan komt er een tweede ploeg graven en de boel onderzoeken. Gat dicht en nog een derde keer…

Als er leidingen in de grond moeten worden gelegd gaat dat net zo: men graaft een geul,leggen buizen voor elektra erin en dicht. Daarna, voor de aanvoer van bijvoorbeeld water, wordt er weer een greppel gemaakt, die vervolgens ook dichtgegooid wordt. En dat kan voor een derde of vierde keer gebeuren als er riolering of een telefoondraad in moet. Voor ons Nederlanders onbegrijpelijk, maar het heeft hier alles te maken met wie verantwoordelijk is voor wat. Daar zit wat in. 

Zo ging dat dus ook met die opgravingen. Daarna moest de Wilde Bostulp opnieuw worden verplaatst door een stel biologen. En de bedrijven die wilden bouwen, moesten maar wachten…

Of de verplanters hun werk niet goed hebben gedaan, of dat er spontaan vermenigvuldigingen hebben plaatsgevonden, dat weet ik niet. In ieder geval is het toch nog een zaaibed van gele bollen. Helaas zijn ze superbeschermd ( boete € 800,- als je ze uitgraaft), dus ik mag er niet een paar pikken om in mijn eigen tuin te zetten. Gelukkig krijg ik er een stel van de vroegere buurman. Die vindt de bescherming maar onzin: hij woont achter de grote Cave, waar ze vanwege de uitbreiding zoveel onkruidverdelger hebben gespoten dat daar deze hele eeuw geen bol meer op zal komen. Maar ja, regels zijn regels: pikken en herplanten is verboden, doodspuiten mag wel.

Met dezelfde buurman gaan we uit eten en we rollen weer eens van verbazing van de stoel. Niet ver van Die is er een gemeente, Rochefourchat, die bestaat uit 1 inwoner. Deze oudere dame woont er zelfs niet eens permanent. Het kan nog gekker: op Internet valt te lezen dat er in Frankrijk 7 gemeentes zijn die überhaupt geen inwoners hebben. In Nederland is er regelmatig sprake van een gemeentelijke herindeling, omdat men vindt dat gemeenten met minder dan 10.000 inwoners niet de mogelijkheid hebben om voldoende deskundige ambtenaren aan te trekken. Hier denken ze daar dus anders over. Overigens: met 1 inwoner is het wel zo gemakkelijk: de burgemeester, ambtenaren en bevolking zijn het altijd met elkaar eens…

Ondertussen blijven wij genieten van het voorjaar. Niet alleen de gele Wilde Bostulp staat te bloeien, de Gewone Vogelmelk met haar witte bloemen valt goed op het gras, net als de honderden Blauwe Druifjes. Maar ja, het gras moet weer gemaaid, dus de Druifjes worden door Rien geplet.

Als we weer eens naar Valence gaan, komen we onderweg een wonderboom tegen. Een Blauwe Regen heeft zich daar omhooggewerkt langs alle takken van een boom. Nu die plant volledig in bloei staat is het een juweeltje om te zien.

Nog zo’n juweeltje begint net in onze tuin te bloeien, de Tamaris. Deze boom stond er al toen we dit huis kochten en is dus al behoorlijk groot. Vanaf ons terras kijken we op een roze wolk van fijne bloemen. Straks, na de bloei, vormen de takken met zijn smalle bladeren een prachtig,natuurlijk zonnescherm.

Tamaris

De tuin biedt ons nóg een onverwacht cadeautje. In juni hebben we in ons weiland wel 30 tot 40 orchideeën staan, de Orchis Pyramidalis. En de Bokkenorchis groeit hier ongeveer als onkruid langs de kant van de weg. Van de Orchis Militaris, het Soldaatje, hebben we er maar eentje, ooit eens weggenomen van een plek waar niemand ervan kon genieten. Gestolen goed gedijt niet, zeggen ze, maar deze wel. En nu vinden we zomaar een Purperorchis in het talud dat vorig jaar met een shovel volledig omgespit is. Er blijken er nog meer te staan, wat een cadeautje, zomaar half april.

Het lijkt wel of de natuur inmiddels in de hoogste versnelling staat. In Die zijn verschillende gevels veranderd in een lila wolk, dankzij de Blauwe Regen. In de bermen en in de tuinen staan ook de Irissen volop te bloeien, net als de Sering in verschillende kleuren en de gele Gouden Regen. Prachtig allemaal.

En waar ik ook van geniet: Riens belangrijkste project van deze winter is eindelijk af. Het heeft hem heel wat hoofdbrekens gekost voordat de schets van een veranda veranderd was in een bouwtekening. En daarna het traject van tekening naar de realisatie. Meestal denk ik wel mee,maar deze keer wist hij precies hoe het moest worden. Ik had er een hard hoofd in, maar moet toegeven dat ie het mooi bedacht heeft en uitgevoerd.

Nu heeft de grote gîte een mooie schaduwhoek. Omdat we hebben gekozen voor een waterdicht scherm kunnen gasten ook buiten zitten als het – zeldzaam hier- even regent. Nu nog het zwembad schoonmaken en dan kunnen de gasten komen.

Maar eerst gaan we zelf nog een weekje weg.

Tot later!

 

Read Full Post »