Feeds:
Berichten
Reacties

Archive for maart, 2017

De stekker eruit.

Trump in Amerika heeft het uitgevonden: als zijn leugens worden doorgeprikt, gaat het ineens om “alternatieve feiten”. Waarmee onzin zomaar de waarheid wordt. In Nederland heeft hij al navolgers. De woordvoerders van DENK beweerden bijvoorbeeld dat artsen bij oudere allochtonen eerder de stekker eruit zouden trekken. Volgens mij zijn juist artsen de allerlaatsten die lichtzinnig een leven beëindigen. Sterker nog, als het je diepste overtuiging is dat jouw leven voltooid is of niet meer zinvol, of als het een ondraaglijke last is, dan moet je nog flink je best doen om een arts te vinden die jou wil helpen bij het sterven. Dus dit is volstrekte kletskoek van DENK.

Wat wij hier van anderen horen en ook zelf meemaken is dat “allochtonen” niet altijd even gemakkelijk met artsen kunnen communiceren.

Sommige Fransen rebbelen in een moordend tempo, praten binnensmonds of een beetje dialect: wie raakt dan niet de draad kwijt? Artsen voegen daar dan medische termen aan toe, die je zelfs in het Nederlands nauwelijks kent. En ze draaien hier ook nog eens bekende begrippen om: AIDS  is SIDA en een MRI-scan is een IRM. Niet altijd simpel dus. Ik red me meestal best met de Franse artsen, maar als het even kan vergezelt Rien mij.

Toen ik in januari uit Nederland terugkwam met  een flinke verkoudheid, die daarna overging in bronchitis, was Rien solidair, kreeg het ook, dus gingen we samen naar de huisarts. Zij begon over de ontstekingsremmer die ik al minstens 2 jaar slik. Daar moest ik mee stoppen, had de reumatoloog gezegd. Uit het gerebbel maakte Rien op dat ik het af en toe wel mocht nemen als pijnstiller, maar ík begreep juist dat het een absoluut verbod was. Met een boel ellende als gevolg: de ontstekingen terug en alle energie weg. Zes weken later moest ik er weer zijn voor iets anders en toen wilde ik even weten wie het nu goed had begrepen, Rien of ik. Nou, geen van beiden, want ik moest er pas mee stoppen als ik een vervangend medicijn heb. Sterker nog, gedurende 6 weken moet ik ze allebei gebruiken. Dat had ze toch echt niet gezegd, zo slecht is ons Frans niet…

De reumatoloog is op dit punt echt het tegenovergestelde. Alles wordt gewikt en gewogen, het hele lijstje met mogelijkheden wordt afgevinkt. En eindelijk komt ze ook bij een specifiek medicijn terecht. Maar we zijn er nog niet, ze wil eerst nog een onderzoek van de lever en de longen. Nou, prima, zo’n APK. Het leveronderzoek ging voorspoedig en de arts echode meteen even de nieren. Alles goed, dus fluitend door naar de longarts. Ik heb weliswaar tientallen jaren gerookt, maar nooit veel. Het maximum van 4 sigaretten per dag ben ik al sinds 2013 aan het minderen. Ik zat nu op 1 à 2 per week. Denk maar niet dat iemand zegt: Goed gedaan! En de longarts was al helemaal niet onder de indruk.

Artsen vragen altijd naar je beroep. Wat zeg ik dan? Membre du Parlement National? Dat zei deze man dus niks. Deputé? Dat is een afgevaardigde. Kan zomaar van alles zijn.

“En in Frankrijk, wat deed u daar? Een camping gehad? Wat deed u dan, de administratie?”

Ja, onder andere, maar ook de stadswandeling en koken voor 30 tot 50 personen.(Pas later werd me duidelijk dat hij wilde weten of ik in een vervuilde omgeving had gewerkt.) Daarna begon het echte onderzoek. Eerst op de weegschaal. Ik zei:

“Dat is een beetje “penible“.

Gevatte reactie: “Niet mijn schuld.”

Ik wees op mijn schildklier, maar hoefde verder niks uit te leggen: het litteken in mijn hals had hij meteen al opgemerkt.

En toen werd het echt grappig. Rien kon vanuit de spreekkamer alles zien en die had de tijd van zijn leven. De arts legde uit wat ik moest doen, eerst met woorden, daarna met gebaren. “Héééél diep inademen en dan abrupt uitademen!” Hij leek net een dansende dirigent, die het orkest tot ongekende hoogte opzweepte: hóger, hóóger, hóóóger!! Daarna was het een schoolmeester, die zijn klas tot bedaren probeerde te brengen: láger, lááger, láááger!!

Ik deed echt mijn best, maar het bleef foute boel, ik had niet genoeg lucht. Hij legde omstandig uit dat het om COPD ging. Op Internet las ik later dat COPD voor 85% veroorzaakt wordt door roken, maar dan moet je wel 10 jaar lang ongeveer een pakje per dag hebben weg gepaft. Dat heb ik nog nooit gedaan, geen dag. Maar ja, na de donderpreek van deze arts beloofde ik meteen te stoppen met ook die laatste sigaret.

Na dit onderzoek reden we door naar Noord-Frankrijk, waar we een schitterende chambre d’hôte hadden geboekt. Het lag aan een zijarm van de Moezel en er was een restaurant op 50 meter afstand. Wel dicht, dat stond er net even niet bij op de website. Nadat we het hele dorp – wel mooi- hadden rondgereden vonden we Chez François, een onooglijk dorpscafeetje waar heerlijke pizza’s werden gemaakt. Tot onze verbazing had de man ook een toetje in de aanbieding. Zo uit de supermarkt, nog in het plastic bakje. Reuze grappig. Onze overnachting daar was geweldig. We kregen een ruime kamer, met een behoorlijke stoel en een echte zitbank. En de eigenaresse was allerliefst, we vertrokken uiteindelijk met een fles wijn uit de regio. In veel hotels tref je het slechter.

’s Ochtends voor het vervolg van de reis maakten we nog even een wandeling langs de Moezel. Werkelijk schitterend! We begonnen in de mist en eindigden in de zon.

Toen we twee weken later terugkwamen in Die troffen we huis, haard en poes geweldig verzorgd aan. ( Iedere avond kregen we een appje, met een foto van Gaia: op schoot, op de kast, buiten, verkiezingsuitslag kijken enzovoort) Als dank voor de goede zorgen loop ik daarna met de oppassers de stadswandeling in Chatillon-en-Diois. Wat was dit weer leuk om te doen!

En meteen daarna mocht ik weer het medische circuit in. Eindelijk kreeg ik het recept voor de nieuwe medicijnen, daar rijd je dan weer 140 km voor… Twee dagen later opnieuw naar hetzelfde ziekenhuis, want de dansende longarts wilde een MRI van de longen. Om zeker te zijn, zei hij, maar ondertussen begon ik hem wel te knijpen. Met COPD kan ik wel leven, maar wat als het longkanker is?

De ontvangst bij de scanner was niet echt plezierig. Als een stout kind werd ik terechtgewezen door zo’n jonge hittepetit die me niet goed uitlegde wat ik moest doen.

” Normaal ademen en als ik het zeg helemaal uitademen en dan blokkeren!” Ja, maar als je dan net uitgeademd hebt, kun je er niet veel extra lucht meer uitpersen. Nog een keertje overdoen dus en toen dat opnieuw fout ging, dreigde ze: misschien moest het onderzoek nog wel een derde keer. Zou die geit dat nou ook doen met Fransen? Ik zou haar stekker er wel even uit willen halen!

Na een uur wachten hadden we een gesprek van 3 minuten met de arts die de MRI moest beoordelen: helemaal niets aan de hand,slechts een minimale bronchitis.

Met die resultaten liepen we naar de longarts. Hij herkende me meteen, zei tegen de assistente dat ik beloofd had onmiddellijk te stoppen met roken en was beslist tevreden met de uitkomst van het onderzoek. Was dat nou zijn bedoeling? Mij flink schrik aanjagen? Dat is hem gelukt. Maar deze allochtoon trekt voorlopig even de stekker uit die artsen…

Read Full Post »