Feeds:
Berichten
Reacties

Archive for januari, 2017

mountain-goats-1156056__340Met pijnlijke gewrichten blijf ik het liefst in de stoel zitten, maar juist dan is het beter om te bewegen. Dat weet iedereen wel, maar ik zag er letterlijk als een berg tegenop. Altijd als ik het over mijn goede voornemens heb, wil Rien namelijk een hele stap verder. Ik houd van korte wandelingen en graag zo vlak mogelijk. Voor Rien kan de berg niet hoog genoeg zijn en als een geit dartelt hij omhoog.  Neem daarbij nog eens die lange benen van hem: daar hobbel ik dan als een hijgend hert achteraan. Echt binnen een paar honderd meter ben ik volledig buiten adem. Daar heb ik weinig zin in, dus voor mij hoefde het niet meer.  Nu gaat hij gewillig mee met de wandelingen die ik zelf bedenk: een rondje in de buurt of de auto wat verder van het centrum parkeren en dan als beloning daar een kopje koffie drinken. Of… weer eens langs de vestingmuren van Die lopen.img_0688

De Romeinen vestigden zich in de 1e eeuw na Christus op een col net boven Die, een mooie tussenstop op de route van de Rhône naar Italië. De stad had in die tijd alles van een echte hoofdstad, zoals verschillende thermen ( badplaatsen) die gevoed werden door 2 aquaducten. Er waren mozaïeken gelegd in de domus, de villa’s van de rijke Romeinen, men had geplaveide wegen, monumentale pleinen enzovoort. Bij de laatste opknapbeurt van de plein voor de kathedraal kwam de wijnkelder van zo’n Romeinse villa tevoorschijn: zelfs de trap naar beneden was gedecoreerd…

img_1299Aan het eind van de 3e eeuw verzwakte het Romeinse Rijk. Er waren politieke en financiële problemen en men had te maken met aanvallen van de Germanen en de Kelten. Daarom werd er tussen de jaren 285 en 305 een vestingmuur gebouwd, van bijna 2 kilometer lang, om 25 hectare grond, verdeeld over 3 terrassen. De muur was ongeveer 4 meter hoog met bijna 50 torens, die elk tussen de 8 en 14 meter hoog waren. De vorm van die torens varieerde sterk: trapezevormig, halfrond,vierkant en zelfs een zevenhoekige, uniek in Frankrijk. De twee belangrijkste, aan het begin en einde van de oude hoofdweg, waren de Porte Saint-Marcel en Porte Saint- Pierre. Die laatste is in 1891 afgebroken, de eerstgenoemde staat er nog in volle glorie.

Tijdens de bouw werden niet alleen delen van grafmonumenten hergebruikt, maar ook andere overblijfselen van een begraafplaats, gedenkstenen, delen van een praalgraf en bovendorpels met inscripties.  En er werd een monumentale triomfboog gedemonteerd en hergebruikt in de Porte Saint-Marcel, aan de stadskant. Prachtig zijn de rozetten daar in de oude stenen, de stierenkop, en het deel van een centaur ( half mens, half paard). De andere kant van dezelfde poort was simpel, alleen bedoeld om de stad af te sluiten. Voor de bouw gebruikte men reusachtige kalkstenen, die men uit de hogergelegen Vercors hakte. Beide poorten hadden vroeger nog een kroon, maar die zijn verdwenen in de 13e eeuw. In de Middeleeuwen werden beide poorten verhoogd met pierres, keien. Deze poort is echt mooi om even bij stil te staan.die-porte-st-marcel-32g

Tijdens een wandeling langs de vestingmuren is veel hiervan te zien, tenminste voor degene die niet in een rap tempo voorbij loopt. Meteen na de -later gemaakte- opening naar het ziekenhuis vormen grote Romeinse blokken het fundament van een van die 50 torens. Iets verderop zijn de resten te zien van de Porte Sainte Agathe, die toegang gaf tot een klooster. Deze poort werd dichtgemaakt in de 13e eeuw en in de 15e eeuw werd daarin weer een vierkante toren gebouwd. Ook verdwenen, maar het verklaart wel waarom de hele stadsmuur niet regelmatig en netjes van bakstenen is opgestapeld.

img_0687Vanaf de 17e eeuw werd de vestingmuur volledig verwaarloosd, tot de oprichting van de historische vereniging Dea Augusta, die in 1991 eerst begon met alle begroeiing te verwijderen. Sindsdien wordt de muur beetje bij beetje opgeknapt. Een mooi voorbeeld daarvan is de middeleeuwse toren Sainte Agathe.  Een eindje verder bij deze wandeling is, met een beetje speurwerk, nog een restant te zien van een Romeins Aquaduct. In feite is dat aquaduct ouder dan de stadsmuur, die eroverheen is gebouwd.

Zo’n wandeling is net iets voor mij: het barst van de historie, bij elke meter vraag je je af welk verhaal erachter zit. En…het is precies in mijn tempo. Bovendien heb je er prachtige uitzichten.   ( meer foto’s op Facebook, Mas Dea Augusta) .

Als beloning drinken we een lekker kopje biologische thee bij Café des Lys. Mijn dag kan niet meer stuk.img_0664

Op de terugtocht gaan we nog even langs de apotheek, herhalingsrecepten halen en het reiskoffertje met medicijnen weer aanvullen met middeltjes tegen hoest et cetera.  De huisarts vindt dat ik een bepaald geneesmiddel moet vervangen door een lichte pijnstiller, Ixprim. Dat ken ik niet, dus ja, doe maar. Bij de apotheek heb ik zo weer 5 doosjes voor mijn neus staan en er wordt nog gevraagd of ik daaraan wel genoeg heb. Zijn het soms snoepjes? Bovendien zie ik nu pas wat het is, Tramadol, daar heeft Rien nog een hele voorraad van, nooit gebruikt. We kunnen er wel een handeltje in beginnen…

De oogst van 1 bezoekje..

De oogst van 1 bezoekje..

 

Read Full Post »

Egotrip 2

 

gaia1Als de gasten na het seizoen weg zijn en wij eind oktober in Nederland zijn geweest, krijg ik daarna een paar weken last van de winterblues. Dan mis ik Nederland, de winterverlichting, het gedoe rond Sinterklaas en de kerstdagen, het theater enzovoort. Misschien is het ook wel iets dat tussen mijn oren zit, want de hele maand december kunnen we vanwege het schitterend weer om 12 uur buiten een glas wijn drinken, gewoon in de trui.Daar word ikzelf ook een stuk zonniger van.

Zo gauw de kerstboom afgetuigd is, mogen de voorjaarsbollen naar binnen en dan wordt mijn humeur ook beter: de goede tijd van het jaar breekt aan, de reserveringen komen binnen en dus moeten we weer aan de slag voor het nieuwe seizoen. Maar eerst voor mij weer een egotrip naar Nederland, net als vorig jaar. Als Rien achter het stuur zit let ik goed op de airco: Uit dat ding, ik word er altijd verkouden van. Nu vergeet ik dat en loop ik ook steeds zonder jas naar buiten. Een paar dagen later is de verkoudheid overal voelbaar: benauwd, hoesten, verhoging, keelpijn, snotneus, oren die hol of bol staan. Ik slik Fluimicil Forte, drink Citrosan, zuig op Tachitrol,stoom met Toco-Tholin, gebruik mentholsnoepjes en af en toe een speciaal Frans aspirientje, de Rhinadvil. De laatste dag in Nederland ga ik nog een keer naar een drogist: “Geef me alsjeblieft energie, anders haal ik die terugreis niet!” Het voelt alsof ik om drugs vraag, maar de dame geeft me iets verstandigers: Echinaforce Forte.

De heenreis met vriendin L. verloopt heel plezierig. Zij houdt haar eigen echtgenoot en die van mij onderweg op de hoogte van de vorderingen, want mijn telefoon stopt ermee. In totaal vragen we onderweg drie whizzkids of ze het probleem kunnen oplossen. Uiteindelijk lukt het Rien met vriendin R. om de vergrendeling te verwijderen. Niet dat het helpt, ik heb “geen service”. In Hardenberg constateert een verkoper in een telefoonwinkel dat de Simkaart kapot is. Juist nu! Balen!

Mijn medereizigster moet in Haarlem zijn, daarom rijden we eerst naar het westen van Nederland. Ik slaap bij mijn vriendinnen en L . wordt daar opgehaald door familie. De beide dames hebben heerlijk voor me gekookt, met een toetje waar me nu nog het water van in de mond loopt: daar ga ik op oefenen voor het komend seizoen.

De volgende ochtend rijd ik verder, naar ons huisje in het oosten van het land. Het is de derde dag achter het stuur, ik zit uren in een file, ben moe en hoor dan ook nog de weersverwachtingen: vanwege de ijzel wordt afgeraden de volgende dag de weg op te gaan. Getver! Net als vorig valt het plan om mijn verjaardag met mijn moeder te vieren in duigen. Hoe vertel ik dat zonder telefoon? Waar vind je nog een gewone telefooncel? Gelukkig speel ik Wordfeud met een tante, die licht haar wel even in. Rien had het ook kunnen doen, op de Ipads wisselen we namelijk voortdurend berichtjes uit. Die verbinding met hem is niet alleen fijn, maar ook nog eens uitermate nuttig. Want wat ben ik technisch toch een onbenul!fullsizerender-3

 

In het huisje is Wifi, maar de parkeigenaren hebben net een nieuwe code ingevoerd. Die staat op het toegangspasje van het park. Helaas niet op dat van ons.De receptie helpt me gelukkig uit de brand. Dan probleem nummer twee: ik krijg de televisie niet aan. Er liggen drie afstandsbedieningen en inmiddels weet ik dat je eerst naar het merk van het apparaat moet kijken en daar dan de afstandsbediening bij moet zoeken. Ook al heb ik de goede combinaties te pakken, het helpt niet. Ik druk op alle knoppen en stuur uiteindelijk een bericht naar mijn Redder-in-Nood.Hoe simpel kan het zijn? “Zit de stekker er wel in?” Nou, ik zie verschillende stekkers, ze zitten allemaal in de contactdoos. O nee, toch een zwart snoer,onder het meubel weggestopt. En een aan- en uitknop onder het apparaat.

Volgende hobbel: de printer werkt niet. Rien heeft de computerproblemen al voorzien en installeerde thuis een speciaal hulpprogramma. Ik hoef hem alleen de code door te geven en daarna gebeurt er van alles, totdat het werkt: de printer was niet aangesloten op het Wifinetwerk. Ja, dat is ook veel te moeilijk voor mij.

Uit de informatiemap in het huisje is de gebruiksaanwijzing voor de gaskachel verdwenen. Er is naast centrale verwarming ook vloerverwarming, maar het wordt er sneller aangenaam door de kachel even aan te zetten. Dit probleem los ik zelf op. De waakvlam later uitdoen, dat lukt alleen als Rien me de gebruiksaanwijzing per mail stuurt.

En die echtgenoot van mij heeft in Frankrijk al een paar afleveringen van een televisieserie op de computer gezet. Maar ja, waar staan die opnames ook alweer? Een berichtje naar hem en ik zit daarna te smullen. Op mijn iPad noteer ik al die adviezen, want de volgende keer wil ik niet opnieuw zo’n onnozele hals zijn.

verjaarEn dan gebeurt er die dag ook nog iets leuks: er wordt een prachtig boeket bezorgd, van onze vaste oppassers. Omdat ze gebracht worden bij de receptie, heeft men daar mijn verjaardag in de gaten. Daarom ook van hen een cadeautje.( De volgende dagen volgen er nog meer, van anderen..)

 

Op de heuglijke dag zelf blijf ik binnen, het is echt spiegelglad. Normaal kan ik buiten auto’s op twee wegen horen, nu is het doodstil. Met een laagje sneeuw op de bomen, struiken en het gras is het er sprookjesachtig mooi. Een paar eekhoorntjes, genietend van het voer dat ik er strooide, maken het compleet. Zo is het niet erg, om er in mijn uppie te zitten. Via Facebook stromen meer dan veertig verjaardagswensen binnen, dat maakt zo’n dag wel heel bijzonder. Een paar mensen bellen eerst naar Frankrijk en horen van Rien dat ze mij het beste kunnen mailen. Ik heb het er gewoon druk mee.

De volgende dag kan ik dan toch naar mijn moeder, 100 km verderop. Het is er gezellig, mede omdat haar fijne buren er een tijdje zijn. Die nemen de mantelzorg over omdat mijn broer en ik op grote afstand wonen. Zo maar, voor niks, dat bestaat nog.

Ik ben al meer dan vijf dagen van huis voordat ik in Hardenberg een kop koffie kan drinken in mijn favoriete kroegje. ’s Middags ga ik theedrinken bij de oktoberoppas, en volg een mooie en prachtig slingerende route. Wat geniet ik ervan om in dat landschap rond te rijden!

De dag erna ga ik met een van de gouden vrijwilligers van de camping dekbedovertrekken scoren. H. en ik hebben jarenlang samen de boodschappen voor de table d’hôte gedaan en wat hadden we daarbij een pret! Met twee boodschappenkarren door de Intermarché racen, de auto parkeren waar het niet mocht, maar wel kon, nieuwe kleren halen in Valence…altijd pret. En zij had steeds  de koopjes in de gaten, scande de prijzen eerder dan de kassa, wist beter dan ik wat we nog op voorraad hadden. We halen weer urenlang herinneringen op…

Voor de tweede keer kan ik de verjaardag van een vriend in Hardenberg vieren. Als het daar tijd is om naar ons huisje te gaan, pak ik weer een ” route van vroeger”. Wederom genieten!

’s Middags kan ik een tijdje aan mijn boek werken. Het wil eerst helemaal niet lukken, tot ik besluit om een print te maken. Door letterlijk te knippen en te plakken komt er ineens structuur in. Overigens, in 10 dagen tijd maak ik niet eens 1 hoofdstuk af. Dus daar moet nog wel wat gebeuren…

’s Avonds laat ik me verwennen door de oppassers die hier in maart komen. Als ze bij ons komen kook ik altijd uitgebreid, zo’n diner krijg ik nu ook. En het is veel gezelliger dan in mijn eentje eten. Er gebeurt nog wel iets grappigs. Ze gaan binnenkort naar een Spaanse eilandengroep, hebben daar een appartement geboekt en krijgen antwoord in het Spaans. Dat is voor mij ook onbegrijpelijk, maar daar weet ik iets op: vanwege mijn vertalingen hier gebruik ik regelmatig een vertaalprogramma. Op de mij onbekende laptop is het even zoeken naar de functietoetsen, maar dan heb ik toch de vertaalmodule te pakken. De lamme helpt de blinde, mail ik later trots naar Rien.

De volgende dag ga ik alweer via een prachtige route naar Riens oudste broer en vrouw en naar mijn vaste kledingwinkel. Helaas is mijn eigen verkoopster er niet, maar het lukt best om mijn geld uit te geven. Die avond valt de eerste centimeter sneeuw. ‘ s Ochtends staat een buurman sneeuw te ruimen bij hem en zijn naaste buurman. “Zal ik het bij jou ook even doen?”, vraagt hij. “Ach, hoeft niet, morgen ga ik alweer weg.” Als ik later terugkom, is mijn hele stoep schoon.Ik zou hem bijna knuffelen, maar durf dat niet. Gelukkig heb ik nog een stuk nougat vanuit Montélimar voor hem.

Daarna echt even buffelen: de koffer en auto inpakken,het huisje een beetje poetsen, douchen en haren in de krul. De allerlaatste dag daar ga ik eerst lunchen met een oud-collega. We werkten in de tachtiger jaren samen bij Welzijn en Cultuur. De Cultuurclub kreeg- helaas voor mij- een eigen kantoor in het theater en ons contact werd minder frequent. Maar telkens als we elkaar weer zien vallen de tussenliggende jaren gewoon weg. Bijzonder.

Na een gezellige lunch rijd ik naar mijn vriendinnen in het westen van het land. Daar slaap ik weer een nachtje, en net als de vorige keer is de maaltijd heerlijk en het sfeertje heel fijn.  Reisgenoot L. wordt er de volgende ochtend afgeleverd en dan gaan we samen terug naar Frankrijk.

Het begin van de rit is heftig. De wegen lijken goed, maar tussen de rijbanen ligt drab. Tot de stad Luxemburg rijd ik in een witte wereld en de waarschuwingsborden – pas op, gladheid- houden me alert Gelukkig wordt het later beter en op de tolweg is het rustig. In precies  12 uur leg ik 1050 km af. Net als vorig jaar, maar nu, met mijn hoofd vol watten, vind ik het best een prestatie.

Het zit er weer op, mijn egotrip 2. Of er een egotrip 3 komt? In maart gaan we weer met zijn tweetjes en dat is toch echt fijner.

gaiareisPS. De foto’s zijn allemaal van Rien, onderdeel van de vele berichtjes die we uitwisselden. En de poes miste me echt! Ze heeft een nieuwe gewoonte aangeleerd: al haar speeltjes op de grond gooien, als het moet drie maal daags….

 

Read Full Post »