Feeds:
Berichten
Reacties

Archive for november, 2016

En colère, woest

logo-pole-emploiSoms zie je op de televisie mensen die in blinde woede alles en iedereen willen beschadigen. Ik heb dat stadium nooit bereikt, al kan ik best nijdig worden. Je hebt wel eens van die dagen dat er van alles misgaat: de poes maakt een haal in je nieuwe trui, je laat iets moois uit je handen vallen en als toppunt krijg je na het tanken de dop van de benzinetank niet meer dicht. Dan kan ik met een kwaaie kop wel eens stampvoeten bij die auto. Erger wordt het niet, want “Fuck!” of “Kut!” roepen is niet echt ladylike, zo kwaad ben ik toch ook weer niet.

Maar deze week was ik heel dicht bij die blinde woede. Ik had zelfs zin om Rien een mep te geven, terwijl die in al zijn onschuld alleen maar een vraag stelde om me verder te helpen.

Hoe het zo ver kwam?cheques

Al vanaf 2004 werken we met de cheques d’emploi. Door dat systeem wordt persoonlijke arbeid niet zwart maar wit betaald. Het gaat dan vooral om de huishoudelijke hulp en de tuinman. In het begin moest dat met een speciaal chequeboek van de bank. Maandelijks was er 1 exemplaar voor de werkster en  moest ik 1 opsturen, totdat het geautomatiseerd werd. En dat was zo simpel, dat ik het aan Fransen, die niet zo handig zijn met de computer, uit kon leggen.

Op een gegeven moment werd het systeem ook ingevoerd voor kleine zelfstandigen, om de administratieve lasten te verminderen.Moedig begon ik aan die klus. Naam, adres en woonplaats invullen was niet zo lastig, maar daarna. Ik moest een belastingpercentage invullen. Wat? Welk percentage? Hoe hoog? Over welk bedrag? Als je een vraag oversloeg, kon je niet verder. Liep je even bij de computer vandaan, dan was de site verdwenen, met alle gegevens. In die tijd viel ons Internet er regelmatig uit, alles dus weer weg. Ik heb wat gemopperd toen. Uiteindelijk heeft de accountant het opgelost en waren we het geld dat we dachten te besparen aan haar kwijt. Dus de jaren daarna deed zij de loonadministratie voor onze 5 parttimers.

C., die op de camping al het tuinwerk deed, is sinds vorig jaar weer terug bij ons en ze krijgt betaald met de cheques d’ emploi. Voor de winter 2015 vroeg zij mij ineens om de formulieren betreffende het einde van het contract in te vullen. Een vriendin van haar, die 10 jaar op die manier had gewerkt, kreeg kanker, kon niet meer werken en hoopte op een uitkering. Maar omdat zij haar dienstverbanden niet kon bewijzen kreeg ze uiteindelijk niks. Dat wilde C. graag voorkomen. Bovendien schijn je een boete te krijgen van € 750,- als je dat als werkgever nalaat. Onwetend welke administratieve ramp me boven het hoofd hing, zegde ik het toe. De formulieren ” einde contract” en “alles afgerekend” waren gemakkelijk te vinden op Internet. Van het andere formulier, over hoeveel uren er per maand waren gewerkt en tegen welk loon, had ik vorig jaar een kopie gemaakt. Hoe moeilijk kan het dan nog zijn ? Nou, ondoenlijk dus. En het is ook nog eens volkomen overbodig om dat in te vullen, want ze weten alles al. Zoals je in Nederland vroeger het Sofinummer had en nu de DiGiD, zo wordt alles wat met uitkeringen en werk te maken heeft, in Frankrijk geregistreerd met het secunummer, dat van de sociale zekerheid. Elke maand geef ik het aantal uren op en ook wat ik betaald heb. Per omgaande ontvang ik een mail over hoeveel geld ze gaan innen als werkgeverslasten. Bovendien heb ik inzage in de loonstroken die de werknemer ontvangt.

imagesrryuuy9tTel het gewoon even op of maak er een computerprogramma voor. Nee, ik moet zelf op zoek. Het eerste thema op Google gaat over de fusie tussen de Assedic en de ANPE, zeg maar het Arbeidsbureau en de uitkeringsinstantie. Niet erg actueel, ik denk dat die fusie 10 jaar geleden plaats vond. Nu heet dat Pole Emploi. Oké, naar die site dus. Onze gebruikersnaam en het wachtwoord van vorig jaar zijn verlopen, Rien maakt daarom nieuwe aan. Dan kom ik in een domein voor de particuliere werkgever. Dat lijkt me goed. De eerste 2 formulieren vind ik, een uitleg hoe het derde ingevuld moet worden, ook. Maar het formulier zelf ontbreekt. Klik hier, staat er, en dan zit ik weer in de openingspagina. Nog een keer geprobeerd, niks. Tien keer herhalen levert alleen maar meer ergernis op. Rien doet ook een poging en daarna zijn gebruikersnaam en wachtwoord weer ongeldig, want gebruikt vanaf een andere computer…

Pontaix

Pontaix

Ik probeer het opnieuw: voor het opvragen van het formulier moet je gecertificeerd zijn. Wat is dat? Hoe doe ik dat? “Ga naar de pagina met vragen” Daar staat: “Welke formulieren heeft u nodig bij einde contract?” Ja, zover was ik al. Dan ” nous contacter” maar eens geprobeerd. Dus ik begin aan een mail, die halverwege gewoon verdwijnt. Grrrrr.

Het contactformulier met de vraag versturen lukt ook niet. Dan de URSSAF maar eens een mail gestuurd. Dat is de instantie waar de hele regeling van de cheques d’ emploi wordt uitgevoerd. Antwoord: men verwijst naar de website van de Pole Emploi. Grrrr.

Als Rien op dat moment nog een suggestie doet, is het kookpunt bereikt. Ik kan me nog nét beheersen… De volgende dag dezelfde ellende, tot ik plotseling op een organisatie stuit voor gesalarieerden in zeer kleine bedrijven. En daar zie ik het formulier, niet een printversie, maar dat kan Rien natuurlijk wel regelen.

C. helpt met het invullen en dan kan het worden verstuurd. Zelf heeft ze 7 werkgevers. Vorig jaar leek het erop dat ze in de winter werkloos zou zijn, dus alle werkgevers moesten die formulieren invullen. En C. moest zorgen voor voldoende kopietjes, 110 in totaal. En daarna kreeg ze een andere baan, dus ze had ze niet nodig. Bij dit soort zaken zeggen wij vaak: die Fransen hebben de bureaucratie uitgevonden.

Met C. hebben we altijd leuke gesprekken tijdens de koffie- of theepauze. Vaak gaat het over taal. Zij werkt ook bij een ander Nederlands echtpaar, praat nooit over hen, maar deze keer zegt ze over de heer in kwestie: ” Hij is een echte Jonkelman.” Het duurt een hele tijd voordat we snappen dat ze gentleman bedoelt. Zij lacht wel 1000 x over onze uitspraak, nu mogen wij een keertje. En ach, ik ben daardoor niet meer woest.

Hele bomen gaan mee met de stroom

Hele bomen gaan mee met de stroom

 

Wel woest: de rivier de Drôme. November is hier vaak een regenmaand en dat is op zich heel goed voor de natuur. Die kan zich dan lekker volzuigen voor de komende zomer. Maar de regen valt nu wel echt met bakken uit de lucht. Gelukkig niet 24 uur per dag, tussendoor kunnen we nog wel even op een terras zitten en genieten van de zon.

Dat er heel veel water valt, is goed te zien aan de rivier. Die is vele malen hoger en breder dan in de zomer. De sterke stroming neemt alles mee wat in de weg ligt: hele bomen zien we voorbij drijven. Bij Volvent, een dorp in het zuiden van de Drôme, is een nieuwe brug bijna klaar, als het het regengeweld losbarst. De noodbrug spoelt daardoor mee met de stroom. Gelukkig kunnen de inwoners wel gebruik maken van de nieuwe brug. Dat was heel anders in 2003, toen de brug in Die door de sterke stroming werd verwoest. Drie weken waren we afgesloten van de wereld. Maar goed, er vielen geen doden en de rest is te vervangen. Hier kwam een mooi en stevig viaduct, ook bestand tegen een woeste rivier. En de brug in Crest ligt er ook gewoon nog…

De brug bij Crest

De brug bij Crest

Read Full Post »

 voetBijna 10 pond woog ik bij de geboorte, meteen was ik een gewichtig persoon. Mijn voeten moesten die last al die jaren ( ver)dragen en dat ging niet altijd goed.

Net uit de studiebankjes, als buurtopbouwwerker, deed mijn kleding er nog niet zo toe. Twee jaar later hopte ik naar een andere job, waar ik een immens lange wachttijd voor het spreekuur van een woningbouwstichting moest oplossen. Daar zat ik dan, als snotneus, te luisteren naar mensen die dubbel zo oud waren en problemen kenden waar ik geen enkel benul van had. Keurige kantooorkleding droeg eraan bij dat ik enig gezag kreeg. In de volgende baan, als lerares Maatschappijleer, kon ik weer eventjes vrijbuiteren, maar daarna als schooldecaan was het gedaan met de pret. Mijn kleren moesten wel bij de functie passen.

Met het beklimmen van de maatschappelijke ladder nam ook de hoogte van mijn naaldhakken toe. Net voordat ik in de Tweede Kamer kwam was er in mijn fractie min of meer een kledingcode afgesproken. Iemand drukte dat als volgt uit: “Jullie zitten daar in Den Haag van mijn belastingcenten. Dan mag ik verwachten dat je je fatsoenlijk kleedt.” Daar zat wel wat in. Bij het eerstvolgende partijcongres droeg ik een korte broekrok, een mooi truitje met aan de achterkant een lage hals, en megahoge hakken. Na een geslaagde afvalrace was dat ook echt een mooi plaatje. Ik kwam vol in beeld bij het NOS-journaal…

Bij de Emancipatieraad -de volgende baan- hadden we, als er geen belangrijke afspraken waren, soms een ” casual friday”, dan deden we in spijkerbroek en trui ons kantoorwerk. Op zo’n dag reisde ik eens naar Den Haag en ik had zelfs mijn haar niet keurig gefohnd. Bij binnenkomst wilde de Voorzitter dat ik, haar Vice-Voorzitter, meeging naar een persconferentie in Nieuwspoort. Ik stribbelde tegen, maar er was geen ontkomen aan. Ook toen kwam ik pontificaal in beeld in het journaal en helaas zag “iedereen” mij. Vanaf dat moment ging ik dus altijd, onder alle omstandigheden, keurig gekleed naar mijn werk.hak

En toen, tijdens mijn laatste baan, kreeg ik heel plotseling ontzettend pijn in mijn voet en kon bijna niet meer lopen. De dokter: ” Loop je vaak op hoge hakken? Vanaf nu dus nooit meer!” Was ik toch van mijn eigen voetstuk gevallen! Nou ja, de naaldhakken de deur uit.

 

Een paar jaar later, inmiddels in Frankrijk, diende zich een nieuw probleem aan. Ik kreeg aan beide voeten tegelijk een hielspoor. Dat is een kalkafzetting onder de hiel.Bij iedere stap die je zet, lijkt het of je in een punaise trapt. En ik maakte nogal wat kilometers op een dag. Mijn huisarts wist raad, die gaf – onverdoofd- een injectie in beide hielen. Ik gilde als een mager speenvarken, maar het hielp wel, een jaar lang. Toen het weer zover was, dacht ik slim te zijn. Een andere huisarts hier was heel wat soepeler, die wond ik zo om mijn vinger. “Eerst verdoven!”, zei ik, en hij deed dat zonder protest. Maar daardoor kwam de Cortizon net niet op de juiste plek, het hielp dus niks. Zo wordt eigenwijs zijn – terecht- afgestraft.hielspoor

Maar ja, wat dan? Zoals een campinggast tegen me zei, ik liep inmiddels als een oude vrouw. Er moest dus wel wat gebeuren. Op Internet las ik een advies: ga 30 minuten met de voeten in dieselolie zitten en dan is de pijn verdwenen. Ik deed het,maar mooi niet. Het enige resultaat was dat ik een uur in de wind stonk, naar dieselolie…

 Ten einde raad stuurde ik een mail naar een podoloog, die ik in Nederland al eens raadpleegde. “Loop voortaan alleen op schoenen met een dempende zool, bijvoorbeeld van Mephisto of Wolky”, adviseerde hij. Het eerste merk had in die tijd alleen schoenen met een hoog truttigheidsgehalte, dus probeerde ik de Wolky’s. Ik stapte in het eerste paar en slaakte meteen – letterlijk- een zucht van verlichting: ik voelde echt helemaal geen pijn meer. Mijn kast staat inmiddels dus vol met schoenen van dat merk.

Helaas kan ik ze hier in Frankrijk niet kopen. Gelukkig bestaat Internet en zonodig bestel ik nieuw schoeisel op die manier en laat het bezorgen bij vrienden, die deze kant opkomen. De laatste keer in Nederland moest ik nieuwe laarsjes. Na 7 jaar waren mijn zwartjes aan vervanging toe. In de winkel zag ik niet alleen mooie zwarte, maar ook prachtige blauwe. Schreeuwend duur, dat wel. Gelukkig stopte mijn moeder me al eerder wat briefjes toe en die zaten nog in mijn geheime vakje. Daardoor kon ik beide paren kopen..img_1145-2

 

Op de camping hebben Rien en ik heel wat kilometers afgelegd en dat leverde wel vaker problemen op. Tegenwoordig hebben we alle tijd om te douchen. Naast de gewone “quickies” ( alleen even opfrissen) hebben we ook twee keer in de week de grote beurt: na het wassen het lijf in de smeerolie, de voeten raspen, nagels knippen, haar in de krul enzovoort. Maar tijdens de zomers op de camping vergaten we het voetenwerk nogal eens. Dat had bij Rien op een bepaald moment een raar effect. Hij kreeg zo’n last van een voet, dat hij nauwelijks meer kon lopen. Toevallig hadden we een feestje bij de buren en daar waren verschillende “experts”.

” Het was heel ernstig, misschien een vorm van diabetes en dan konden je voeten wel afsterven!” Ze keken er heel serieus bij, het was echt geen grap. Er was ook een verpleegster bij die we goed kenden, dus we gingen het ook nog geloven. Rien ging daarom naar de “Urgence” van het ziekenhuis, er werden foto’s gemaakt en een arts bekeek de voet van alle kanten. Hij vond niets, dus Rien keerde teleurgesteld terug. Een paar uur later, onder het douchen, vroeg Rien mij of het misschien een likdoorn zou kunnen zijn. En dat was het dus, de pedicure loste het probleem zo op. Niks aan de hand.

 Alhoewel… Met mijn hand is er nog steeds van alles mis. Pakweg 5 verschillende behandelmethodes van de fysiotherapeut, 1 operatie, 4 verschillende spalken, een apotheek vol medicijnen… tot nu toe was er niets dat de ontsteking in de ringvinger kon verhelpen. En wat is nou een vinger? Nou, geef bij de stadswandeling maar eens 20 x een hand aan mensen: er is altijd wel eentje die vindt dat het een ferme handdruk moet zijn. Drie dagen later denk ik nog aan hem… En nu, eindelijk, is via een MRI vastgesteld waar de ontsteking precies zit. Met behulp van een rontgenapparaat kan de reumatoloog nu precies op de goede plek een Cortizoninjectie inspuiten. Zij plus de afdeling radiologie sturen me een brief met wat ik allemaal mee moet nemen: verwijsbrief, foto’s, bloedonderzoeken, MRI- scan enz. Geen hond die er vervolgens naar vraagt. De arts verdooft niks en ik word bijna lek geprikt omdat zij de juiste plek toch niet zomaar vindt. Daarna gaat de hand dik in verband, met een stokje van een soort reuzenmagnum als spalk erin. Als ik vraag wat ik met de hand mag doen, kijkt ze me aan alsof ik achterlijk ben: Niks, er zit toch verband om?img_1151-3

Dus ik laat me door Rien vertroetelen. Helemaal niet erg om even aan handen en voeten gebonden te zijn.

Inmiddels is het alweer een simpele pleister…

 

 

Read Full Post »

Zwart-wit denken

zw-geziDe zwartepietendiscussie ga ik niet over doen, al heb ik er wel een eigen mening over. Of je nu Nederlander of buitenlander bent, je past je aan aan de gewoonten, gebruiken en tradities van het land waar je woont of verblijft. Hier in Frankrijk is het bijvoorbeeld een doodzonde om iemand tussen 12 en 14 uur te bellen, dat is een heilige pauze en daar kom je niet aan. En in de winkels wacht je heel keurig, zonder te steunen en te kreunen, omdat de caissière aan iedereen vraagt hoe het gaat. Als jij zelf aan de beurt bent, heeft ze namelijk ook alle tijd voor jou.

Van de Zwartepietendiscussie word ik steeds meer onpasselijk. Nooit één seconde in mijn leven heb ik Zwarte Piet als een domme knecht gezien, een ondergeschikte, goed voor grappen en grollen, maar niet serieus te nemen. Zo heb ik ook nooit naar negers gekeken. En ik gebruik hier het woord neger, omdat ook dat voor mij niets denigrerends is. Het is mijn oprechte overtuiging dat je onder alle volken, rassen en huidskleuren goede en slechte mensen hebt, domme en slimme, dikke en dunne, valse en eerlijke en ga zo maar door.

En nu, voor het eerst in mijn leven, ervaar ik racistische gevoelens bij mijzelf, veroorzaakt door de anti- Zwarte-Pietmensen. Blijf van de Nederlandse tradities af, als het je niet past, ga dan alsjeblieft wonen in een land zonder het Sinterklaasfeest. Ik vind het prima als er wat concessies worden gedaan, met Roetpieten of een paar anders gekleurden. Maar stop die vervelende discussie!

In Frankrijk speelt al twee jaar een soortgelijk verhaal. Niet over Zwarte Piet, maar over de kerststal die in de hal van ieder gemeentehuis staat. “De overheid” zou daarmee een voorkeur uitspreken voor een bepaalde  godsdienst en dat mag niet meer in een multiculturele samenleving. Ik vind dat op dezelfde manier bizar als de pietendiscussie: voor mij hoort het bij Frankrijk en het betekent in mijn ogen niet dat andere godsdiensten minderwaardig zijn. In een stadje als Die, met 4500 inwoners, hebben we maar liefst vier geloofsgemeenschappen met een eigen gebouw en dan heb ik de moslims nog niet meegeteld. Dat leeft hier allemaal vredig met elkaar.

Maar ook Frankrijk is een land van compromissen: nu mag de kerststal wel, mits tijdelijk. En er mag geen verwijzing bij liggen met gegevens over de kerstmis ( waar en wanneer) en dergelijke. Werkelijk idioot, want zou ik me nu echt laten bekeren door die kerststal in de Mairie? Of een ander geloof daardoor afzweren??kerststal

Ik vind dat zwart-wit denken, het vertekent de werkelijkheid.

In 1994 was ik waarnemer bij de eerste democratische verkiezingen in Zuid-Afrika. Van te voren dacht ik dat alle blanken daar rijk waren, en alle zwarten ( niet denigrerend bedoeld!) arm. Dat ligt dus iets genuanceerder.

Alle waarnemers werden ingevlogen naar Johannesburg, alwaar we een briefing kregen over de aanstaande verkiezingen, de procedures enzovoort. Daarna hadden we een paar uur voor onszelf. Omdat het een erg onveilige stad is, regelde het hotel een taxi, zodat we met deze chauffeur de township Soweto konden bekijken. We verwachtten hier uitsluitend schamele hutjes te zien, zonder water en elektra. Dat zie je namelijk op televisiebeelden. We waren dan ook hoogst verbaasd toen we het mooie stenen huisje van onze donkere chauffeur mochten bekijken. En de prachtige villa van de ex-vrouw van Mandela,  midden in een grote, omheinde tuin, dat beantwoordde ook niet aan mijn beeld. Overigens was het merendeel van de bewoners natuurlijk wel straatarm..

De volgende ochtend moest mijn ploegje vroeg op, doorvliegen naar Kaapstad. Vlak nadat we vertrokken waren, ontplofte er een bom voor ons hotel, daarbij vielen 10 doden en 100 gewonden. In Kaapstad moesten we overstappen in een busje, het binnenland in. We waren nog maar net weg, toen er verschillende bommen op het vliegveld ontploften. Die werkelijkheid zagen wij niet, op weg naar onze werkplek. De waarnemers moesten alle kieskantoren controleren, de procedures, de formulieren enzovoort. En wij Nederlanders moesten de analfabeten helpen met het invullen van de stembiljetten.

verkiezingHet waren de eerste democratische verkiezingen daar, mensen stonden echt uren in de brandende zon, te wachten om hun stem te mogen uitbrengen. Dat is in Nederland wel anders.

En ’s avonds spraken wij met de plaatselijke bevolking. In ons hotel kwamen vaak mulatten: mensen met een blanke en een donkere ouder. Die voelden zich het meest gediscrimineerd, omdat zij noch bij de ene, noch bij de andere groep hoorden. Hoe zo, zwart-wit denken?

Het was heel leerzaam, dit reisje. Toen de klus met de verkiezingen erop zat, reden we terug naar Kaapstad. Daar aangekomen stapte een stel collega’s net in een taxi, voor een rondje siteseeing. Of ik meewilde? Ik bedacht me geen moment, ging mee naar de Tafelberg en beklom deze op mijn hoge hakken. Later reed de zwarte chauffeur ons naar een township, waar blanken absoluut niet veilig waren. Maar door hem kwamen we in een nachtclub terecht waar afgestudeerde zwarten  ons vertelden dat ze geen baan kregen als advocaat en dergelijke, vanwege hun huidskleur.

En dat is een vorm van discriminatie waar ik me wél druk om maak:  het negatief onderscheid maken op basis van ras, geslacht, huidskleur of geloof. Niet dat gedoe over Zwarte Piet en de kerststal, maar over het echte zwart-wit denken dus. Als iedereen daar nou eens mee zou stoppen…zwart-wit-pastilles-fortuin

Read Full Post »