Feeds:
Berichten
Reacties

Archive for oktober, 2016

img_0605Voor de toeristen, maar ook voor onszelf zijn de markten in Die echt de moeite waard. Zomers en ’s winters brengen ze leven in de brouwerij. Of, zoals in een folder staat, de markt laat het centrum van Die bruisen. Je ziet er alle geuren en kleuren van de Drôme.

Op woensdag en zaterdag komen in de zomer de bezoekers van heinde en ver deze kant op. Dat is ook geen wonder: zo’n 120 kraampjes staan zij aan zij met allerlei koopwaar. Het hele jaar door vind je er groente en fruit, worsten, kaas, gegrilde kip, olijven, nougat, vis, brood. Ook dingen die je niet kunt eten, zoals zeep, kleding, mutsen, schalen, notenkrakers, slalepels etc. En natuurlijk sierraden, die ambachtelijk gemaakt zijn. In de zomer ook de Clairette de Die en andere wijnen. En dan zijn er de kraampjes die speciaal voor de toeristen zijn, met bijvoorbeeld aardewerk, nog meer zeepproducten, tafelkleden.

Vaak gaat het om producten die in Die of in de omgeving zijn geproduceerd of verbouwd. Bijvoorbeeld de walnoten, de Noix de Grenoble, die zijn heel gewild. En de Nougat de Montelimar. Of de zeep van de plaatselijke zeepfabriek.img_0606

Op de markt loopt het water je echt in de mond, je proeft iets en je bent verkocht. Daarna valt de prijs soms wat tegen. Maar ja, als je in de nougatfabriek gaat kijken en ziet hoe werkelijk alles handmatig wordt gedaan- tot aan het pellen van de amandelen en pistachenootjes toe-, dan begrijp je dat ook wel. Hetzelfde geldt een beetje voor de heerlijke kaas van een kaasboer uit het zuiden van de Drôme. De man spreekt je in het Nederlands toe, biedt een plakje aan om te proeven en daarna koop je  een mooi stuk. Kosten € 40,- per kilo, maar wel extreem lekker.

Al die toeristen trekken ook muzikanten aan en die maken vaak prachtige muziek. Het zijn geen amateurs, dat kun je zien en horen. En natuurlijk gaan zij na hun optreden met de pet rond.

muts

Ook in de zomer een speciale pottenbakkersmarkt, waar 40 kunstenaars hun producten aan de man proberen te brengen. En de wolmarkt, waar zelfgemaakte spullen worden verkocht zoals truien, mutsen, sjaals maar ook gesponnen wol. Het is best prijzig, maar alles is handgemaakt. Ik brei zelf graag, een trui kost mij ongeveer 200 uren. Reken zelf maar uit.

Op de markt is uw gulden een daalder waard, zegt men. Maar dat gaat hier niet echt op. De vallei van de Drôme staat bekend als hét biogebied van Frankrijk, dus veel van de producten in de winkels en op de markt zijn biologisch geteeld. Het vereist menskracht, dat is nu eenmaal duur.

Ondanks dat is het toch heel leuk om naar de markt te gaan. Het is  gezellig, wij komen er altijd bekenden tegen. De bedrijvigheid is ook leuk om te zien. En ga gewoon eens een uur op het terras van Café de Paris kijken naar andere mensen. In Die zijn veel kunstenaars en ook die biologische boeren. Het lijkt wel of men een eigen kledingcode heeft, deze mensen zien er bijna allemaal uit als hippies uit de vorige eeuw. Persoonlijk vind ik dat prachtig, veel boeiender dan grijze muizen.

padderNu de toeristen weg zijn is het weer een gewone Franse markt. Meteen komen de winterspullen tevoorschijn: mutsen van lamswol, handschoenen en sjaals, ook pantoffels. En heel bijzonder, een hele kraam met allerlei paddenstoelen. Een kilo eekhoorntjesbrood kost zomaar € 34,- per kilo. Het is hier ongeveer een nationale sport om zelf op zoek te gaan naar eetbare exemplaren, maar wij durven het niet: we kennen het verschil niet tussen de eetbare en de absoluut dodelijke paddestoelen. Gaan we maar niet proberen.

Het heeft wel wat, dat sfeertje, vind ik. En het leukste van de markt? Het terras van Café de Paris. Onder het genot van een kopje koffie kijken naar alle mensen die voorbijkomen. Dat is gratis vermaak ( op het drankje na dan). Geweldig!

En…binnenkort is het Allerheiligen en Allerzielen. De kunstbloemen zijn alweer overal te koop. Maar eerlijk is eerlijk: elk jaar worden de boeketten qua kleur mooier.knst

Read Full Post »

Een Frans weekje

Ponet St.Auban

Ponet St.Auban

Het vakantieritme achter ons laten valt nog niet mee. Het prachtige weer nodigt ook niet uit tot klussen. Daarom gaan we maar eens een wandeling door de wijngaarden van de Clairette maken. In de eerste jaren van de camping heb ik die allemaal vertaald en samen met Rien gecontroleerd. Later kwamen daar nog zo’n 50 wandelingen bij, dus die eersten vergaten we een beetje. Nu gaan we naar Ponet St. Auban, vlakbij ons huis. Het is een gesloten vallei, een pittoresk dorpje, omgeven door mooie wijngaarden. We lopen eerst door de nauwe ” hoofdstraat” ( waar je met de auto geen tegenligger moet tegenkomen) en komen dan in een mooi, rustig dal. img_0597

Tot onze verbazing is er een monument bijgekomen.Tot halverwege de 19e eeuw waren daar twee bassins van 12 bij 6 meter elk, waar men de stelen van hennep in te weken legde. Daardoor werd het soepel, kon de schors van de hennep worden verwijderd en van het binnenste maakte men o.a. kleding, lakens en touwen. Dat weken moest in stromend water gebeuren, anders zou het gaan stinken. Men heeft het geheel nu in ere hersteld, dus niet alleen de twee bassins, maar ook de oude fontein. En dat is net bij de laatste Open Monumentendagen( 17 en 18 september) opgeleverd. Hebben we gemist, omdat we op vakantie waren.

img_0584Als we dat allemaal hebben bewonderd en de bijgeplaatste uitleg hebben gelezen, gaan we verder, het dal in. Overal wijnvelden om ons heen, geen mens te zien. Zo lijkt het tenminste, maar dat is gezichtsbedrog: tussen de wijnranken lopen overal mensen die de trossen knippen en op de grond leggen. Ook dat is anders dan een paar jaar geleden, toen liep elke plukker met een grote mand voor zijn buik.

Ook mooi om te zien zijn de bloeiende rozen aan het begin van de rijen met druiven. De roos is gevoeliger voor ziekten dan de wijnstruik. De wijnbouwer houdt die dus goed in de gaten en kan op tijd beschermende maatregelen treffen. En wat een toeval: ik kom diezelfde middag M. tegen, een Tsjech die ons in 2003 een maandje heeft geholpen. Wij konden daarna via via voor hem een baan als druivenplukker regelen. Nu is hij er weer. De Muskaatdruif is geplukt, zegt hij, het duurt nog even voor ze aan de Clairette beginnen. Een lieve jongen, maar het is nog net zo’n chaoot als 13 jaar geleden. Ik herinner me nog dat hij zo op een winteravond op de stoep stond, met een voor ons onbekende man: hij had wel zin in een whisky, zei hij. Nooit een saaie dag bij ons.img_0590

We gaan, zoals gebruikelijk, op woensdag naar de markt in Die. Nu de toeristen weg zijn, is het er heel anders: minder kraampjes, minder toeristische spullen en meer lokale bevolking. Vrijwel nooit gaan wij het hele plein rond, meestal beginnen en eindigen we bij Cafe de Paris. Nu gaan we ook naar ons olijvenvrouwtje. Vanuit een piepklein busje verkoopt ze vooral olijven, maar ook amandelen,cranberry’s en worst. Er staat altijd een rij wachtenden, niet alleen omdat ze goedkoop is, maar ook omdat ze onder alle omstandigheden vriendelijk blijft. De man voor ons kiest een handvol olijven en 5 plakjes worst, het wordt apart verpakt en hij krijgt een zakje mee.

Bij het Cafe de Paris ontmoeten we altijd bekenden. Niet te missen Pepito, die ik al zo’n 10 jaar ken. Iedere donderdag ontmoette ik hem in de kathedraal, tijdens mijn stadswandeling. Hij bestudeerde de geschiedenis van dat gebouw en bij elke ontmoeting gaf hij een detail prijs. Omdat, zo zei hij, zijn hart er sneller van ging kloppen dat een Nederlandse zo enthousiast over de stad kon vertellen. Nu pakt hij uit zijn tas het enige exemplaar van het boekje dat hij over de kathedraal schreef. En volgende week krijg ik er ook eentje, die laat hij deze week speciaal voor mij maken. Geweldig, hij krijgt een dikke knuffel en van Rien geld voor zijn onkosten).

img_0595Pepito weet veel van de stad en haar historie. De boeken die erover geschreven zijn kent hij vrijwel allemaal. Van drie weet hij te vertellen dat de “schrijver” een professor uit Royans is – net boven de Drôme-, die de afzonderlijke hoofdstukken van zijn studenten verzamelde, zonder hen te benoemen in het boek. Dat schijnt geen unicum te zijn. Met andermans veren pronken noemen wij dat.

En de humor ligt hier op straat! Als je een camping verkoopt, is bij de prijs alles inbegrepen wat nodig is om het bedrijf draaiende te houden. Dat is natuurlijk discutabel, maar wij lieten wel om die reden de bosmaaier achter. Toen we dit huis kochten, moest er dus meteen een nieuwe worden aangeschaft. Rien koos voor een goede, geschikt voor amateurs. Maar Ed, onze vaste oppas en tuinspecialist, vond het apparaat niet sterk genoeg. Er moest een zogenaamd bramenmes op. Hij zorgde zelf voor een mooie occasion. Nu moest de ” oude” dus worden verkocht. Hier heb je ” Le Bon Coin”, een website zoals Marktplaats. Rien zet de bosmaaier erop en heeft vrijwel meteen een serieuze belangstellende. Als we de dame “googlen” blijkt het een springruiter uit Lyon te zijn. Rien heeft het volste vertrouwen in haar, ik zie meteen spoken: wat heeft iemand uit Lyon, 180 km verderop, nou hier te zoeken? Als de bel gaat, stop ik gauw mijn Ipad onder een vel papier, je weet immers maar nooit? Tot onze stomme verwondering komt er eerst een ambulance ons terrein op en daarna een oude roestbak op wielen. Ik vertrouw het voor geen cent, maar zie dan een jonge vrouw uit de roestbak stappen, niet een getatoeëerde skinhead of zoiets. Uit de ambulance komt een keurige man met een bekend voorkomen. Omdat we hem toch niet helemaal kunnen plaatsen, vraagt Rien of ze nu net uit Lyon komen. Dat zou de vertraging van een half uur immers kunnen verklaren. Nee hoor, ze wonen in Chamaloc, 5 km verderop, en hij is eigenaar of beheerder van een bekende bar hier.Hij weet dus wel precies wie wij zijn.ambulance

Nou ja, appeltje eitje. Rien legt het apparaat uit, de man verdwijnt met hem in de garage en ik lig in katzwijm voor de meegebrachte baby van 6 weken oud.

We hebben het nog even over de ambulance. Hij kon hem goedkoop overnemen van het plaatselijke taxibedrijf. En het is wel handig, iedereen gaat namelijk opzij voor hem. Maar het had ook wel een bezwaar: toen de bevalling aanstaande was moesten ze naar Valence, 70 km verder. Maar bij Crest werden de weeën zo ernstig, dat ze naar het ziekenhuis daar gingen om vervoer per ambulance te vragen. Daar begrepen ze er niets van: je zit toch al in een ambulance? Zoals Cruijff zei: Elk nadeel heeft zijn voordeel, of omgekeerd..

Toen ze weg waren vroeg ik Rien naar de verkoop: wat heb je ervoor gekregen? De man durfde bij ons niet af te dingen, dus deed Rien zelf maar de onderhandelingsruimte er vanaf…

En nu is het gedaan met de pret. Voor we eind oktober naar Nederland gaan, moet er nog heel veel gebeuren. Koffiezetters en waterkokers ontkalken bijvoorbeeld, de kuipplanten naar binnenhalen, winterbanden regelen, bijna alle buitenstoelen in de opslag, het zwembad winterklaar maken enzovoort.

Maar we zijn uitgerust, dus kom maar op. En een Frans weekje? Volgende week weer eentje.

 

 

Read Full Post »