Feeds:
Berichten
Reacties

Archive for september, 2016

img_0520Op een zaterdag zwaaien wij om 9 uur de laatste gasten van dit seizoen uit. Een uurtje later zitten wij in de auto, op weg naar ons eigen vakantieadres. Het was de dagen ervoor nog zo druk, dat we nauwelijks beseffen dat we vrij zijn. En als je je hoofd er niet bij hebt, gaat er ook van alles mis. Vlak voor vertrek vraagt de laatste gast aan mij of ik misschien een vlek in mijn shirt heb. Ik heb dat nog geen uur aan, schoon uit de kast gehaald. Gelukkig zijn we nog thuis, dus een ander shirt gepakt en de vlekken even wegpoetsen. Onderweg pak ik een choco tof. Dat zakje snoepjes ligt al vanaf maart in de auto en heeft verschillende hittegolven overleefd. Daardoor zitten er wel brokjes chocola in het papiertje en dus 3 vlekken in mijn  lichte broek. Ook die ochtend schoon uit de kast gehaald. Als we ’s avonds in een restaurant zitten bevat mijn mooie witte bloes na afloop de restanten van een heerlijk vleesgerecht en van de rode dessertsaus. ‘ n Lekker dagje dus.

"Ons" huis op de top

“Ons” huis op de top

Het mag de pret niet drukken, we zitten hier op een daalders plekje. De villa die 9 appartementjes bevat, ligt op de top van een heuvel. Het is een prachtig gebouw, maar met veel achterstallig onderhoud. Dat herkennen we wel, onze boerderij zag er bij aanschaf net zo uit. De jonge Nederlands-Franse eigenaar is bezig met het herstel, maar dat kost hem nog wel even tijd.

 

Omdat ik dit seizoen zoveel gekookt heb voor de gasten, willen we deze vakantie niet zelf de hoofdmaaltijd bereiden. We gaan daarom die eerste avond naar Collioure, een toeristisch stadje waar de parkeerplaatsen in het centrum altijd vol zijn. Bij de eerste P. flikkert een bord met de tekst: nog 9 plaatsen beschikbaar. Helaas alleen voor abonnees. En dan, in het mooiste deel van de stad, ineens een vrije plek. Rien moet de auto er bijna op zijn zijkant inrijden, zo smal is het, maar het lukt. Daarna dus een ticket regelen. We bekijken de betaalautomaat van alle kanten, nergens kan er geld in. Dan een volgende paal geprobeerd. We stoppen er meer geld in dan het maximum, maar toch geeft het apparaat aan dat we onvoldoende betaald hebben. Deze is voor autobussen, met een eenheidstarief van 20,-. Uiteindelijk gaan we terug naar de auto, op zoek naar een andere plek. Net op dat moment komt er een grote familie terug bij hun twee auto’s. Ik vraag hen hoe het moet. Bizar: je moet je kenteken invoeren, daarna krijg je een ticket. Dat staat dus nergens. De oudere man hoort dat we niet Frans zijn en wil weten waar we vandaan komen. Als we Pays-Bas antwoorden, geeft hij ons meteen zijn ticket, “want die Hollanders houden immers niet van geld uitgeven”. De Fransen krijgen ook meteen een sneer: “Zo ’n ticket is helemaal niet nodig, want je denkt toch niet dat de Police Municipal op zaterdagavond werkt?”

Er ontspint zich een leuk gesprek en Rien nodigt het gezin zelfs uit om een borrel met ons te gaan drinken. De mannen hadden dat best gewild, maar de rest van de familie lag dwars. Zo’n kleine gebeurtenis maakt je dag zomaar bijzonder.

Collioure

Collioure

 

Die maandag rijden we de Spaanse grens over. We kopen een auto vol sigaretten en whisky voor onze vrienden. Natuurlijk ook een paar flessen van onze eigen favorieten, dat scheelt toch bijna 30 %. Vlak over de grens zijn een paar gigantische Mc.Donaldachtige eetgelegenheden, maar wij rijden 2 km verder, naar een echt Spaans restaurant. Het eten is er goed en niet duur. Rien bestelt een uiensoep, Sopa de Cebolla, maar er wordt een witte crèmesoep met een gepocheerd ei erin geserveerd. Leg maar eens uit in het Spaans dat je dat niet besteld hebt. Gelukkig smaakt het wel, net als de rest van de maaltijd. Bij het afrekenen betalen we ook voor 2 Cubierto. Het is maar € 1, 90, dus we maken geen stampij. We vinden het wel belachelijk, betalen voor de couverts, je lepel en je vork.

Fort Saint Elme en de Moulin à Huile

Fort Saint Elme en de Moulin à Huile

 

We doen nog iets meer dan alleen eten, drinken en lezen. Vanaf ons terras zien we Fort Rond, Ford Carre en Fort Saint Elme ligggen, allemaal bouwwerken van Vauban. Vanaf ons appartement lopen we eerst naar een strandje en vanaf daar gaat er een pad naar de eerste 2 forten. Imposant, de uitzichten op de zee, rotsen en de bouwwerken. Om te voorkomen dat we hetzelfde pad terug moeten, zoekt Rien een andere route. Hij vertrouwt daarbij blindelings op de kaart op zijn telefoon, ik heb er weinig fiducie  in. Maar het lukt, ook al moeten we ongeveer 15 meter omlaag via bramen en andere prikstruiken. En precies daar waar ik denk dat we op een priveterrein terechtkomen, is een smalle doorgang naar het strand gemaakt. Dat is fijn, want ik had er op onze eigen camping ook een hekel aan als onbevoegden zomaar over het terrein struinden. Dus doe ik dat zelf ook niet.

Twee dagen later gaan we naar Fort Saint Elme, een kasteelachtig gebouw bovenop een heuvel. Oorspronkelijk stond er in de 8e eeuw een vuurtoren, die later meermalen versterkt werd , het laatst door Vauban. Alhoewel je er met de auto en de Petit Train ( een toeristentreintje) kunt komen, gaan wij te voet. Het is een pittige klim, maar absoluut de moeite waard. Op 3 verdiepingen kun je buiten om het fort lopen, met schitterende uitzichten op zee, Collioure en de rest van de omgeving. Binnen is een museum gevestigd, met talloze harnassen, helmen, zwaarden enzovoort.

De kasteelheer zelf

De kasteelheer zelf

We gaan gedeeltelijk hetzelfde pad terug, want we hebben de Moulin à Huile gemist, de Middeleeuwse graanmolen die nu voor het fijnmalen van olijven wordt gebruikt. Hij ligt notabene vlak naast het pad, van bewegwijzering hebben ze hier kennelijk nog nooit gehoord.Dat is in de Drôme beter geregeld. Beneden aangekomen vullen we eerst wat vocht aan, voor we de weg terug nemen. Omdat we een gratis bus moeten halen naar de parkeerplaats hebben we flink de gang erin. Als we daarbij een hele groep ouderen passeren fluistert Rien: “Bejaardenclub.” Ik pareer: “Dat zijn je leeftijdgenoten.” En of ze het gehoord hebben: een van de dames die we voorbij vliegen, waarschuwt de anderen: Pas op, de TGV.( train, maar in dit geval tres grande vitesse)= Zeer hoge snelheid.

En dan is het  voorbij, ons vakantieweekje. Nu begint de klusperiode weer. Ook dat is leuk.

Slechts een deel van ons terras daar

Slechts een deel van ons terras daar

Read Full Post »

Mr. Bricolage

naamloosMr. Bricolage is de naam van een keten van bouwmaterialenzaken in Frankrijk en bricoleur betekent klusjesman. Dit verhaal gaat over klusjesman Abdel, want Rien wil niet bij naam worden genoemd (??)

Al meer dan 40 jaar klussen wij, waarbij Abdel vooral het zware werk doet en ik de domme kracht ben. Als student kochten we ons eerste minihuis met daaraan vast gebouwd een royale houten schuur, helaas zo rot als een mispel. Dat werd onze eerste klus, die schuur afbreken. Rien sloeg meteen een spijker van 20 cm door zijn duim en werd afgevoerd naar het ziekenhuis. Dat liep gelukkig goed af.pijnlijke-duim-met-hamer-5277476

Een bouwvakker uit de buurt metselde daarna nieuwe muren. Onze studiefinanciering was natuurlijk niet voldoende voor deze activiteiten, maar in de zomervakantie verdienden we het benodigde geld daarvoor. Rien werkte toen via een koppelbaas in Duitsland, zwart betaald en best gevaarlijk. Achteraf bezien hoogst onverantwoord, maar daar dachten we toen helemaal niet over na. Van Abdels vader kregen we een boek voor Doe-het-Zelvers en dat vatten wij op als: we kunnen alles zelf doen. Voor de eerste keer behangen is niet eenvoudig en al helemaal niet als het om een schuine kap van een huisje gaat. Maar er kwam uiteindelijk toch behang aan die wanden. Het vervangen van de verrotte kozijnen stond ook goed beschreven in het boek. Maar wat doe je als de kalk van de muur ernaast naar beneden valt? Gelukkig waren er altijd wel mensen aan wie we dit soort vragen konden stellen.

Na het afstuderen kochten we een splinternieuw huis, waar niet veel aan viel te klussen. Alle aandacht dus voor het buitengebeuren. Abdels oudste broer maakte een mooi ontwerp voor een zogenaamde wilde tuin. Het was best zuur toen jaren later de volgende eigenaar binnen 2 weken alle prachtige bomen en struiken omzaagde en verving door een grasveld met een coniferenhaag. Wij gingen toen naar een cascohuis, daar konden we weer volop aan de slag. Voor de vloerverwarming moesten wij bijvoorbeeld alle buizen in de kruipruimtes leggen. Gelukkig waren we toen nog jong en soepel. De tegels in de badkamer plakten we er zelf aan. Toen het voegsel erop gesmeerd was, gingen wij even lekker relaxen. Daarna moesten we het op de tegels vastgezette voegsel letterlijk eraf schuren: leergeld heet dat. Dat betaalde Abdel ook toen hij een laatste latje voor een kast moest zagen. Terwijl hij met het hout op zijn bovenbeen steunde, schoot de zaagmachine uit, zijn been in, net langs alle spieren en zenuwen.

Meestal ging het goed, soms wel na heel veel moeite. Anderhalve dag lag manlief onder onze Lelijke Eend, om een ringetje van 50 cent te vervangen. Ook de reparatie van onze eerste – goedkope- vaatwasser kostte hem een dag. Geld voor een monteur hadden we toen nauwelijks. Onze allereerste wasmachine kwam van de sloop. Als die niet werkte, mocht Abdel hem terugbrengen. Er was maar één probleem: halverwege stopte het programma. Als ik hem een schop gaf, deed ie het weer. Een goed werkende tijdklok van de sloop, een paar uurtjes werk van Abdel en ik was de koning te rijk. Als student een wasmachine, wie had dat nou?

De boerderij die we later kochten, was technisch in goede staat. Maar alles was groen, bruin, oranje of geel gekleurd. Na de verhuizing zei ik meteen: die mosgroene badkuip haalt de kerstdagen niet. Helaas wel, vier jaar later pas kwam er een mooie, witte badkamer. Uiteraard deden we alles zelf. Toen mijn echtgenoot daar in de stenen schuur een eigen bedrijf wilde beginnen, moest eerst een andere houten schuur worden vergroot. Omdat we geen vergunning hadden gevraagd, planden we de aanbouw op het moment dat het mais op de omringende akkers heel hoog was. Ik verfde het nieuwe gedeelte daarna pijlsnel in dezelfde kleur, niemand die het verschil opmerkte. De stenen schuur vervolgens omtoveren in een winkel en werkplaats viel qua werk wel mee.  Op een doordeweekse dag kreeg ik er onverwacht bezoek van de Belastingdienst. We hadden geïnformeerd  naar inkoopprijzen voor de koopwaar, maar een inschrijving bij de Kamer van Koophandel was daarvoor noodzakelijk. Prompt kregen we controle: of het bedrijf wel bestond?? Ambtenaartje  zag gelukkig dat het voorbereidende werk in volle gang was. Ga echte boeven vangen, zou ik zeggen.

Maar de echte grote bouwactiviteiten kwamen pas op ons pad bij het creëren van de camping. Voor het sanitairblok hadden we wel metselaars aangenomen,maar Abdel en ik gaven alle moellons aan. Dat zijn betonblokken van 20 x 20 x 50 cm, ze wegen 19 kilo per stuk. We maakten zelf ook nog het cement, met zakken van 35 kilo en kruiden dat mengsel naar de metselaars. En tussendoor haalde ik alle bouwmaterialen en voorzag iedereen van een natje en een droogje. Zes dagen per week, meestal 10 uur per dag, 3 maanden lang. Toen stond het gebouw er, de inrichting met toiletten en douches moest nog beginnen. Later kwam daar de bouw van de 3 appartementen bij. Dat ging ook niet altijd in 1 x goed. Voor de aansluiting van een nieuwe vaatwasser bijvoorbeeld moest Abdel een waterleiding verleggen. Hij zaagde het verkeerde buisje door, en hield daarom, net als Hans Brinker, zijn duim voor het gat. Schreeuwde naar mij om hulp, maar in het huis met de 28 kamers kon ik hem niet horen. Het kwam uiteindelijk toch weer goed.14107404-professionele-loodgieter

Al met al zijn er inmiddels 10 badkamers en 10 keukens gemaakt. Geen wonder dat manlief populair is als bricoleur bij anderen hier in de buurt. Het zware werk doet ie niet meer. Maar alle elektriciteit aanleggen voor een nieuw te plaatsen keuken of een toegangspoort vind hij nog steeds een leuke uitdaging. Computers die ontregeld zijn, Canal Digitaal die ineens de zenders verandert..hij verveelt zich nooit.

Nu de laatste gasten weg zijn, hebben we eerst een week vakantie. En dan begint ons klusseizoen weer. Een schaduwhoek voor de grote gîte, een nieuwe overkapping bij de studio, misschien verwarming voor ons zwembad…de lijst is lang.

schaduwterras, eerste schets

schaduwterras, eerste schets

En ik? Ik ga eindelijk beginnen aan mijn derde boek.

Alhoewel ik al een grote lijn in het hoofd heb, ben ik toch benieuwd naar wat u het leukst vindt om te lezen. Taalblunders, Franse gewoontes? Ik hoor het graag. Mag ook privé naar jacq.beijlen@wanadoo.fr

 

 

Read Full Post »

imagesSXB0VJYDDe letterlijke vertaling van het begrip is: valse vrienden. Maar dat is een contradictio interminis, een tegenspraak. Immers, een vriend is niet vals en een vals iemand is niet je vriend.

Faux amis lijken qua vorm op een woord uit een andere taal, maar ze hebben een geheel andere betekenis. Niet alleen de toeristen maken hier mooie blunders mee, wij zelf zijn ook experts. Eentje die er heel lang in zat bij mij is het woord ordinair. Ik vind dat het echt Frans klinkt en er zijn nogal eens situaties die ik als ordinair bestempel. Om maar een voorbeeld te noemen: boodschappen doen in je bikini of zwembroek. Hevig verontwaardigd kan ik dat vertellen en mijn gezicht spreekt daarbij boekdelen. De Fransen begrijpen niets van mijn opwinding, want het woord ordinair betekent hier heel gewoon. Ook zo’n aardige fout die we in het begin maakten, toen we iets wilden bestellen. Het woordenboek geeft daarvoor aan ordonner of commander. In mijn hoofd zit de uitdrukking: commandeer je hond en blaf zelf. Dus kies ik voor ordonner. Maar dat betekent juist bevelen, voorschrijven. Ik word hartelijk uitgelachen…hond

De batterij van een zaklantaarn is geen batterie ( dat is een accu) maar une pile. En une pile is dus geen pil, een vergissing die ik ook vaker maakte. Deze week was er nog een grappig misverstandje bij de huisarts door dat woord. Ik moest alleen een verwijzing voor de fysiotherapeut halen, dus was er tijd over voor een praatje. Het ging over slaappillen. De sterkste krijg je hier alleen op recept, maar de lichtere zijn zo te koop. De huisarts is hoogst verbaasd over de strengere regels hierover in Nederland. Ik antwoord dat homeopathische slaapmiddelen wel vrij verkrijgbaar zijn, maar niet la pilule. En daarmee creëer ik het misverstand dat “de pil” daar niet verkrijgbaar is. Vanaf nu denkt ze waarschijnlijk dat Nederland een achtergebleven kolonie is.

Sommige mensen menen dat de term Faux Amis ook van toepassing is op valse vrienden.

Henk Westbroek schreef daar een bekend lied over:trump

Een keer trek je de conclusie.

Vriendschap is een illusie.

Vriendschap is een droom.

Een pakketje schroot

met een dun laagje chroom.

 

Als je een keer heel erg teleurgesteld bent in een relatie – en wie is dat niet?-  zou je dat zo kunnen voelen. Persoonlijk vind ik dat de term vriendschap dan niet van toepassing is. In dat geval heb je je, zoals Rien zegt, gewoon heel erg vergist in de ander, ben je zelf naïef geweest en/ of heb je misschien bepaalde signalen gemist. En dat kan de beste overkomen.

Als ik nadenk over mijn vroegere vriendinnen van de HBS, dan weet ik precies waarom ik met sommigen nog contact heb en met anderen niet. De een moest trouwen en was gelukkig als huisvrouw, een ander ging driftig sparen voor een uitzet. Dat moest wel botsen met de studente die van een groentekistje een tafel maakte en van een conservenblik een lamp. En de domineesdochter kon het niet zo waarderen dat ik al snel ging samenwonen. Vriendin G., die tijdens de opleiding kind nummer 1 baarde, studeerde gewoon door en bleef ook later met 3 kleintjes werken. Ik zeg niet dat het een beter is dan het ander,volstrekt niet. Maar je maakt keuzes en die bepalen hoe je verder in het leven komt te staan. Dat kan effect hebben op welke relatie stand houdt en welke niet. Al hoeft dat niet altijd zo te zijn.

valsRien verloor ook eens het contact met 2 studievrienden. De eerste kreeg op redelijk jonge leeftijd een hersenbloeding en was daarna de weg helemaal kwijt. Nummer twee van het drietal reageerde daarop met de woorden: “Ja, zo heb ik niks meer aan hem!” Alsof je alleen maar vrienden hebt om iets van hen te krijgen.

Deze P. verbruide het kort daarna ook helemaal bij mij. Ik was toen lid van de Tweede Kamer. Daar komen honderden onderwerpen voorbij, waarvan je niet alles kunt weten. Daarom moet je afgaan op wat de woordvoerder daarover meedeelt. Die heeft zich dan al lange tijd met dat item bezig gehouden, met ” iedereen” in het land erover gepraat en dus een doordacht standpunt ingenomen. Voordat dit in de openbaarheid wordt gebracht moet die woordvoerder het verdedigen in de fractie, aan de hand van een notitie. Op die manier ben je als fractielid altijd op de hoogte van nieuwe beslissingen, standpunten, wetten en dergelijke. Die P.begon over het zogenaamde grijze kenteken. Ondernemers hoefden in die tijd geen wegenbelasting te betalen als ze een bestelbusje hadden. Helaas werd er niet gecontroleerd of men wel ondernemer was, dus ineens wilde iedereen zo’n auto. De politiek reageerde daarop door dit aan banden te leggen. P. was des duivels, want hij was zo’n onterechte gebruiker en zijn voordeeltje werd nu afgepakt ( wat hij wel kon missen, maar dit terzijde). Het werd een echte scheldpartij op “die niets wetende en zakkenvullende lui uit Den Haag”. Ik vind het prima dat je het niet eens bent met het Haagse beleid,maar dit was wel echt ver onder de gordel. Ik wist precies waar het over ging, en werkte daarbij ook nog eens heel hard voor mijn inkomen. Hoezo, zakkenvullende niksnut?

Als je dan, desnoods later, niet je excuses kunt maken voor je wangedrag, is het bij mij wel klaar. Maar hij was niet echt een valse vriend, deze P., wel een man met een groot ego.

Gelukkig hadden we vanaf ons afstuderen al andere, stevige vriendschappen opgebouwd. Het eerste stel dat we 40 jaar kennen, zit nu voor de 16e keer in ons appartement. Onze vaste oppassers kennen we respectievelijk 12, 38 en 40 jaar. Mijn hartsvriendinnen ook alweer 13 jaar. En al hebben we geen camping meer, sommige vrijwilligers komen jaren later nog steeds langs. Vaste gasten zijn soms ook meer dan alleen een klant geworden. En dan vergeet ik er ook nog een paar  die veel voor ons betekenen. Vrienden noem ik hen, omdat je lief en leed samen deelt. Omdat je elkaar steunt bij vervelende dingen die iedereen wel eens meemaakt. En omdat je voor elkaar klaar staat, als dat nodig is. Natuurlijk zijn het er geen honderden en is er wel een verschil in hoe dicht ze bij je hart zitten. Maar het zijn echte vrienden, geen valse dus.035

 

Ter afsluiting nog een leuke. Vrijwel alle Portugezen hier gaan in augustus op vakantie, dus ook onze femme de menage. Vlak voor haar vertrek praten we over trouwen of een samenlevingscontract opstellen. Doe je dat niet, dan heb je bij een onverwacht overlijden nergens recht op. Ook je gezamenlijke spaarpot kan dan ineens toevallen aan de familie van je partner. Op Facebook zie ik ineens dat V. getrouwd is, stilletjes, zonder zelfs de familie in te lichten. Het grote feest wordt nu voorbereid.

Wij kunnen dat niet zomaar voorbij laten gaan, want we zijn gek op haar en op haar partner. Een spaarpot met geld lijkt me een leuk cadeau, alvast voor de bruiloft. Dat heet une tirelire. En dat is een faux ami, dus geen tierelier. Dat laatste is een klein, taps toelopend aardewerken potje met een harde brandstof en een pit. Niks spaarpot dus.

Wat is die Franse taal toch leuk, we blijven dagelijks leren… en fouten maken.heart-1450302__180

Read Full Post »