Feeds:
Berichten
Reacties

Archive for juli, 2016

vuurwerkSoms heb ik een column in mijn hoofd waarna ik word ingehaald door de actualiteit. Zo ook nu. Ik dacht een lollig stukje te maken over hoe ik vroeger ( nou ja, vroeger???) een opgewonden standje was en tamelijk kort door de bocht kon reageren. Maar voordat er een letter was geschreven vond er een aanslag plaats in Nice.

Op de 14e juli gaan wij s’ avonds nooit naar de stad: zowel vanaf het terras van de boerderij als het terras hier hebben we prachtig zicht op het vuurwerk. Maar deze keer gaan we uit eten met mijn vriendinnen en we zijn nog in het centrum als het feest begint. Er is niet veel plaats meer, het hele plein voor de kathedraal staat al vol. Gelukkig vinden we achteraan nog een paar stoelen. Als het schitterende schouwspel voorbij is, gaan de mensen weg en zien wij nog wat politie rondlopen. Bij thuiskomst lezen we de eerste berichten over de aanslag in Nice: een kleine crimineel, net opnieuw veroordeeld, en pas gescheiden, zoekt kennelijk een uitweg voor zijn frustraties. Rijdt 84 mensen dood en verwondt pakweg 300 anderen. Je zult er maar staan met je gezin…

 De kans op zoiets is hier gering. Die is een klein stadje, we kennen hier geen echte achterstandswijken en de politie is snel ter plekke als er wat gebeurt. Maar toch…het stemt weer eens tot nadenken. En vervolgens gaat het leven door, dat kan ook niet anders.

Oleanderlaantje

Oleanderlaantje

 Dan ben ik als opgewonden standje toch minder schadelijk dan die chauffeur van Nice…

Met oude en nieuwe gasten praten we nogal eens over het vorige bedrijf en de ervaringen met gasten. Met de positieve moeten we een beetje oppassen. Deze week gebeurde het weer, dan vertel ik over de onbekende kampeerder die direct na aankomst een hele Edammer kaas kwam brengen. Prompt zegt een van de huidige gasten: ik heb me nog afgevraagd of ik iets mee zou nemen. En dat is nu net wat ik niet wil uitlokken. Of de man met zijn grote hond, die spontaan ons campinggras ging maaien. Bij zo’n verhaal denken mensen meteen dat ze ook iets moeten doen. Nee dus!

Bij minder prettige ervaringen heb je dat dus nooit, dat mensen zeggen: o, zal ik ook even doen. Gelukkig niet.

Hibiscus met 2 kleuren

Hibiscus met 2 kleuren

Tijdens onze campingjaren kon ik nog wel eens uit de slof schieten. Dan ontving ik een reservering, maar wel met de mededeling dat men niet wilde aanbetalen. Vooral ’s avonds laat, na een drukke dag, ging ik dat niet eens meer uitleggen.

 ” Er zijn nog 5 andere campings in Die, probeer het daar maar.”

Of de Franse dame, die in wel 10 mails elke keer een andere vraag stelde. Dat ging dan over de afstand naar de rivier in meters, de temperatuur in juni, hoe diep de rivier was enzovoort. Uiteindelijk heb ik haar geantwoord dat ze kennelijk op zoek was naar het paradijs en dat ik dat niet in de aanbieding had. Toen kwam er nog een nijdige mail overheen over mijn klantvriendelijkheid…

 Dit jaar hadden we ook weer zo’n apart figuur. Rien en ik zaten naast elkaar te computeren, toen deze mail binnenkwam:

“Kunt u mij een scherpe prijs geven voor de huur van uw gîte?”

Riens antwoord: “De scherpste prijzen vindt u op onze website.”

Meneer weer:

“Ik bied € xxx.”

Dat was ongeveer tweederde van de prijs, wat denkt hij wel?

Ik: “Graag verwijs ik u naar http://www.gites.nl, waar ook appartementen staan die bij uw portemonnee passen.”

Wekenlang hoorden we niks, tot meneer mailde:

“Ik ben eruit, ik wil graag een optie voor 1 dag, dan kan ik nog even overleggen met mijn vrouw.”

Ik kon me bedwingen, schreef nog net niet wat ik voelde: gasten zoals u willen we helemaal niet.

 

Mooi plaatje van Cynthia

Mooi plaatje van Cynthia

En dat is wel bijzonder: het opgewonden standje windt zich tegenwoordig minder op! Ik ben mijn leven lang al een slechte slaper geweest. Bij het naar bed gaan moest ik nog een hele dag evalueren, een volgende dag voorbereiden en/ of opwinding verwerken over wat-dan-ook. Tig keer bedacht ik : O, dat moet ik niet vergeten. En dan sprintte ik mijn bed weer uit om het gauw op te schrijven. Na middernacht nog mails beantwoorden was ook al zo onverstandig, dan was ik weer klaarwakker. En die slaap had ik echt hard nodig, vooral toen we op de camping in de eerste jaren werkdagen van 15 uur maakten. De siësta tussen de middag loste voor mij ook niks op, dan was ik net zo’n stuiterbal.

Het ging echt mis in 2009, midden in het seizoen, toen ik helemaal geen oog meer dicht deed. Ik ging naar de huisarts met de vraag om slaappillen. De vervanger wees echter op mijn keel. Daar begreep ik niets van, ik had geen keelpijn en waarom ik dan bloedonderzoek moest doen snapte ik ook al niet. Maar toen bleek er dus iets mis te zijn met de schildklier. En dat gaf meteen de verklaring waarom ik helemaal hyper was, hele dagen lang. Hoe druk het ook was, bij mij kon alles nog wel erbij op het lijstje.

Natuurlijk was dat niet zo en kreeg ik dagelijks de rekening gepresenteerd: in de maanden juni, juli en augustus kon ik op 1 migrainepil 36 uur vooruit. En de fysiotherapeut zette 2 à 3 x per week de geblokkeerde nek- of rugwervels weer recht. Mijn eigen huisarts was gemakkelijk met het voorschrijven van slaaptabletten en bij de apotheek kletste ik elke keer wel weer een nieuw doosje met pillen bij elkaar. Op die manier kon de hamster in de tredmolen blijven rennen. Niet gezond, maar wel doeltreffend.

 Anderhalf jaar geleden is mijn schildklier verwijderd. Het duurt minstens een jaar voordat het lichaam op de juiste manier op de medicatie reageert. Dat lees je dan, maar ik merk het nu ook: er komt rust in het lijf, rust in het hoofd en rust in de nacht. Het opgewonden standje is niet meer. Dat ik van de pillen langzaam in een kamerolifant verander is een ongewenst bijeffect, maar je kunt niet alles hebben.

Borrelhap voor gasten

Borrelhap voor gasten

 En dus kan ik nu genieten van de kleine dingen. De Oleanders staan weer prachtig in de bloei, net als de Hibiscussen. We hebben een heel bijzonder exemplaar: de ene helft heeft witte bloemen, de andere lichtblauwe. Een gast maakte prachtige foto’s van het zwembad, van de maaltijden en van mijn borrelhappizza. En ook heel mooi: een drone heeft ons terrein met de gebouwen gefotografeerd. Binnenkort meer daarover.

 

Opname met de drone

Opname met de drone

Read Full Post »

Geluk hebben

01b0d9d694bea303e21073b1347d369336b25d13cfNooit schrijf ik een column in 2 delen, maar het volgende voorbeeld sluit zo mooi aan, dat het wel moet. Ik had het over ongenuanceerde reacties op Internet bij onderwerpen die mij aanspreken. Bijvoorbeeld over hoever de service als verhuurder moet gaan en of je de gasten mag corrigeren bij ongewenst gedrag. Niet dat wij dat zelf vaak meemaken: de voorbeelden waren óf van anderen óf uit het verleden. Eigenlijk hebben wij met onze gasten bijna altijd wel geluk gehad.

Het andere item ging over de Franse slag en de verschillen tussen Nederlanders en Fransen. Generaliserend: wij zijn de Preciezen, zij de Rekkelijken. Bij de camping hadden we fantastische buren, ook hier hebben we het niet slecht getroffen. In de huizen links en rechts van ons wonen een weduwe en een weduwnaar, allebei 80 plus. De een moppert op de wereld om hem heen, de ander is ontevreden over iedereen. In het derde huis woont een stel vijftigers, nog werkend, kinderen de deur uit en bijzonder aardig. Ze hebben een gîte voor de verhuur in juli en augustus. Buiten die periode is de ruimte beschikbaar voor studenten van een kopklas op het lyceum. Het zijn 18- jarigen, maar altijd heel keurig, dus geen drukke, overlast bezorgende tieners. Plotseling is er een bedrijvigheid van belang. Alle meubels gaan naar buiten, het matras staat tegen de buitenmuur en we horen veel stemmen van mensen die er bezig zijn. De gîte is pas gerenoveerd, wat zouden ze doen? Nieuw laminaat leggen? Of hebben ze lekkage gehad? We weten het niet. Later op de dag zijn alle spullen van buiten verdwenen, alleen het matras blijft staan, zelfs in de regen. Een paar dagen daarna komen we de buurman tegen en we vragen belangstellend wat hij aan het doen is.

Nou, zijn laatste huurder heeft het huis in 6 maanden tijd volledig uitgewoond. Had zijn vuilnis nooit buiten gezet, het ongedierte kroop dus overal. Zijn kat en cavia hadden alle meubels en het bed vernield. Eerst is de Ongediertebestrijding uitgerukt, die heeft het huis letterlijk uitgemest. Nu komen er allemaal nieuwe meubels. Huurder uiteraard met de noorderzon verdwenen. Gelukkig staat de organisatie die de student uitzond, garant voor de schade. Buurman vertelt dit alles doodkalm, de volgende huurders komen immers pas half juli. En dat is dus het verschil met Nederlanders: wij hadden ons beslist wel druk gemaakt. Sterker nog, ik had al hoog en breed in de hoogste boom gezeten. Eens te meer vinden we dat wij niks te klagen hebben over onze eigen gasten.

studio Justin

studio Justin

Dat zij ons leuke cadeautjes geven verbaast ons zeer, ze betalen immers voor de huur?? Een fles Clairette, een bloemetje, een pak stroopwafels…. het is allemaal even leuk. Maar 1 cadeau kwam wel heel goed van pas. Iemand nam een rol beschuit mee, dat is hier namelijk niet te koop. Laat Rien toevallig nu de gastro krijgen, een nare combinatie van buikloop en griep. Die beschuiten waren zo op!

Dat we in maart 2012 een tip kregen over dit huis was ook al zo’n geluk. Het was officieel niet te koop, vanaf de weg nauwelijks te zien en niemand wist dat het onbewoond was, behalve onze verzekeringsagent. Met man en macht werd na de koop het achterstallige onderhoud aan het huis weggewerkt. De tuin kwam in 2013 aan de beurt. Die was vroeger prachtig  geweest, maar na 6 jaar verwaarlozing waren er alleen nog een paar bomen en wat zielige rozen over. Dus daar moest heel wat aan gebeuren.

Vorig jaar een woestenij

Vorig jaar een woestenij

Per jaar pakken we nu een nieuw stuk aan. Dan maak ik foto’s van de bestaande situatie en geef die aan de adviseuse bij het tuincentrum, bespreek de wensen en kleuren alsmede de stand van de zon op die plek en vervolgens stuurt zij me een offerte. We hebben geluk met haar en met wat ze uitzoekt. Nu vergeet ik nog alle planten die onze vaste oppasser Ed meeneemt uit Nederland, dat zijn er inmiddels ook wel een paar honderd. Alles groeit en bloeit en na 3 jaar kun je echt mooie plaatjes schieten in de tuin.

Onze gasten vragen wel eens of we zelf nog genieten van het mooie uitzicht en al die bloeiende planten, of dat het inmiddels voor ons gewoon geworden is. Nee hoor, we zien de schoonheid van iedere plant. Maar niks voor niks: iedere dag staan Rien en allebei 20 minuten lang de nieuwste aanplant te besproeien.

Eind mei, begin juni was het toevallig regenachtig op de woensdagen, waardoor onze tuinvrouw 2 x niet kon komen. Er was dus meteen wat achterstand. Geen nood, vaste oppassers Ed en Thea, op weg naar het zuiden voor vakantie, kwamen even langs. Terwijl ik weer eens naar de handenspecialist moest en Rien elders ging klussen, pasten zij een dagje op. Nou ja, oppassen?? Toen ik om 12 uur terug was, zag ik een rood aangelopen Ed: die had in een paar uur het achterstallige onderhoud even weggewerkt Ja, toen moesten we ‘ s avonds wel uit eten met hen, dat kon niet anders, toch?016909eca1570f595f7911751bc5570b6a6f9d466f

Het is overigens niet uitsluitend rozengeur en maneschijn. Bij de reumatologe kreeg ik het voor elkaar dat ze me een recept gaf voor een injectie in de hand, want ik kan ’s ochtends de theepot niet oppakken, zo pijnlijk is het. En bij de stadswandeling krijg ik soms zo’n ferme handdruk dat ik dat de hele dag blijf voelen. Dus jens er maar Cortizone in, denk ik. Helaas, de handenman weigert het: geen behandeling zonder diagnose, zegt hij. Daar zit wat in, maar wees dan een beetje sneller met die diagnose! Nu weer 2 maanden wachten op een MRI. Ik heb hem ook al voorgesteld die ene pijnlijke vinger er maar af te halen, want dan zijn er nog 9 over. Het is een aardige man, maar de humor van zo’n grapje ziet hij niet. Riens arts is veel leuker en veel doortastender, maar ja, die is van de schouders en het is haat en nijd tussen die 2 dokters…

En nog een gelukje. Dit is het dertiende jaar dat ik de stadswandeling doe met de toeristen. Ik volg daarbij de route van het Office de Tourisme, lees alles wat los en vast zit over Die en haar historie en ben zo eigenwijs dat ik denk alles wel zo’n beetje te weten. Binnenkort ga ik met de geïnteresseerden van La Pinede op stap en dus loop ik een keer met eigenaar D. mee, met zijn eigen gasten. Wat ontzettend leuk!! Een heel andere benadering – het opdelen van de stad in tijdzones- en heel veel dingen die ik niet weet en nooit gezien heb. Als ik thuiskom stort ik alle informatie over Rien heen. D. heeft net een nieuw boek, in het Frans, over de geschiedenis van Die aangeschaft, meer dan 1200 pagina’s. Ik weet nu al wat ik deze winter ga doen….

Het zijn de kleine dingen die een dag leuk maken. Of is dat geluk hebben?

PS. Misschien ook geluk voor u? Onze royale tweepersoons gîte de Desse, 55 m2, is nog vrij van 13 tot 27 augustus. Misschien wat vroeg voor een last-minute, maar we doen het toch: in die periode 1 week huur met 10% korting, bij 2 weken huur 15%. ( Resp. € 675,- of € 1275,-, excl. borg, schoonmaakkosten en toeristenbelasting). Interesse? Mail me even privé: jacq.beijlen@wanadoo.fr012c89759c4b5670ab04a271938c62eec09a3334e501c1a0751f718de4a2e289065652009b195968998c

Read Full Post »