Feeds:
Berichten
Reacties

Archive for maart, 2016

Writers Block

160_F_73380801_UkbrKNdppG1CgCEBP64wjjA1xgcP0W0KEen writers block is het tijdelijke onvermogen van een schrijver of een componist om iets te creëren. Het moet dan wel gaan om een langere periode. Ik ken het niet. Na het opschrijven van alle verhalen in het Gastenboek ben ik niet in een zwart gat gevallen. Maar wel vraag ik me af: waarover zal ik nu eens een boek schrijven? Eindelijk die ene reisgids die nog nooit over de Drome is geschreven? Ik heb nog steeds een meter toeristische informatie liggen, het zou best wel kunnen. Of misschien, als liefhebber van spannende verhalen, een thriller bedenken? Dat lijkt me echt een onmogelijke opgave.  Of zal ik, wat ik als veertienjarige al deed, romantische verhaaltjes gaan schrijven? Zo van: neem een man en een vrouw, je schetst een paar problemen en aan het eind krijgen ze elkaar toch. Maar dat boeit me niet meer.  Nou ja, ca ne presse pas,zeggen de Fransen: er zit geen druk op de ketel. En verhalen zijn er in overvloed.

Zo gaan Rien en ik naar Montelimar, dé nougatstad van Frankrijk. De stadswandeling hier is volkomen veranderd, dat wil ik zien en daarna opnieuw vertalen. Vrienden van ons hebben de stadwandeling van Valence nog nooit gedaan, we vinden het geen straf om met hen mee te gaan. En ik kom nu drie teksten tegen van de zogenaamde kanalenwandeling van Valence. Die had ik al eerder vertaald, maar Rien en ik verdwaalden volledig in de stad.

Kanaaltjes in Valence

Kanaaltjes in Valence

Wandelingen zijn nogal eens met de Franse slag beschreven. Dan geven ze aan hoe je van punt A naar B moet lopen, maar vergeten ondertussen dat er drie kruispunten zijn waar je moet beslissen of je links of rechts af zult slaan. Wij Nederlanders zijn van de drie cijfers achter de komma: elke bocht in de weg moet worden aangegeven.Dat is ons bekend, dus hebben we een gedetailleerde plattegrond van Valence bij ons. Het helpt niet, we vinden de route niet. En nu ineens komen we drie verschillende beschrijvingen van dezelfde wandeling tegen. Ik knip, plak en vertaal en hoop dat “Valence, het kleine Venetie” een mooie route gaat worden. (We moeten hem nog controleren). Ter informatie:

Met de Vercors als een immens waterkasteel profiteert Valence van de talrijke bronnen die opwellen in de helling waarop de stad is gebouwd. Dwars door een deel van de stad vervolgt dit frisse en pure water zijn loop naar de Rhône via een complex netwerk van 17 km. aan kanalen. Vanaf de Romeinse tijd werden deze bronnen gebruikt  voor de landbouw, publieke baden en wasplaatsen en veel later als energiebron voor de molens, zagerijen en andere spinnerijen. Te vaak gebruikt naar de smaak van iedereen en beoordeeld als ongezond, zou dit erfgoed bijna verdwijnen. In 1996 werd  een heilzame operatie van rehabilitatie van de kanalen gelanceerd, met een parcours voor wandelaars. Wilgen,vlierbomen en wateririssen vergezellen kikkers en eenden, forellen en stekelbaarsjes.  Een andere manier om Valence te ontdekken.

Mooi taalgebruik toch?

We gaan nu voor de zeventiende keer naar Nederland en toch beleven we altijd weer wat nieuws. Vrienden geven ons het adres van een schitterend hotel in Mettlach, bij Luxemburg net over de grens. Rien typt per ongeluk een verkeerde naam in, herstelt de fout, maar print toch de boeking voor dat eerste hotel uit. Prompt staan we dus voor de verkeerde deur. Gelukkig is het wel hetzelfde stadje. Het is een luxe hotel, met overdekt zwembad en in de kamers liggen badjassen en badslippers. Foutje: de zwemkleding zit in een koffer, maar we weten niet in welke…Toch genieten we van het hotel, het eten en de prettige bediening. Na een prachtige rit langs de Moezel vervolgen we de reis naar Nederland.

Schitterend station

Schitterend station

Deze keer verbazen wij ons hogelijk over het reizen in Nederland. Voor buitenlanders wordt het zo langzamerhand onbegrijpelijk: de snelheden variëren van 30 tot 130 km per uur. Soms staan de kleine bordjes rechts van de weg, soms links. In dat laatste geval zijn ze nauwelijks leesbaar. In Overijssel maken ze het nog ingewikkelder. Daar heb je autowegen met een dubbele streep in het midden. Is die tussenruimte zwart, dan mag je niet harder rijden dan 80 km per uur. Is het groen, dan geldt er een maximumsnelheid van 100 km. Dat staat nergens aangegeven. Knap lastig.

En dan het openbaar vervoer!

Aan het eind van ons verblijf gaan we naar Rotterdam, om de stad te bekijken. We hebben alle bagage al in de auto, inclusief sloffen met sigaretten voor vrienden in Frankrijk. Dus veilig parkeren is een voorwaarde. Als ik de VVV van Rotterdam daarnaar vraag, komt er niet een helder antwoord. Kennelijk branden ze hun vingers daar niet aan.

Dan gaan we toch met het openbaar vervoer? Dat is echter gemakkelijker gezegd, dan gedaan. Bij Albert Heijn in Hardenberg regelen we eerst een ov-chipkaart. De aardige dame van de klantenservice ziet ons gestuntel bij het opladen en komt spontaan even helpen. Als we de bus nemen, gaat dat soepel: inchecken en later weer uitchecken. Daarna gaan we met de trein verder. We houden onze kaart tegen zo’n instappoortje en vliegen er bijna overheen, omdat het onverwacht niet opengaat. Gelukkig staat er personeel van de NS, een aardige jongeman loopt mee om eerst de treinreis te activeren. Hoe moet je dat nu weten?  Maar het lukt tenslotte allemaal.

In Rotterdam staat het prachtige stationsgebouw als eerste op ons lijstje. Daarna gaan we naar de Markthallen. Schitterend! De markt zelf interesseert ons niet zo erg, wel het gebouw en de mooie beschilderingen. Bij het theater later zien we nog een prachtig kunstwerk in aanbouw, ter gelegenheid van 75 jaar wederopbouw. Dat zie je toch niet in een stadje als Die.

Markthal

Markthal

De volgende dag gaan we met de auto naar familie in Krimpen aan de IJssel. Het is een uiterst gezellig besluit van ons verblijf in Nederland. En dan weer terug naar Frankrijk. We boffen opnieuw: onze oppassers hebben niet alleen goed voor de poes gezorgd, maar overal staan verrassingen in het huis, zoals rozen op de vaas en in een pot, hyacinten in de tuin, een extra zak vogelvoer, omdat ze zo genoten van onze vogels enzovoort. En dan nemen ze ons ook nog mee uit eten.  Buiten het seizoen is alles op maandag gesloten, behalve de Marokkaan. We eten daar simpel, maar erg lekker.

En dan weer terug naar het gewone leven, tenminste, dat denken we. Want de volgende ochtend worden we opgeschrikt door de bommen in Brussel. Wat is dat gepiep over het reizen in Nederland dan ineens relatief. Het geweld maakt een diepe indruk op ons, maar het leven gaat wel door.

Dus blijf ik gewoon schrijven, over ons leven van alledag. Geen Writers Block dus.

IMG_0575

Read Full Post »