Feeds:
Berichten
Reacties

Archive for februari, 2016

stock-photo-shower-head-in-bathroom-with-water-drops-flowing-238339219Een bedrijf hoort niet alleen maar een product of een dienst te verkopen, maar daarbij ook de bijbehorende service te verlenen. Dat dit niet altijd goed gaat, is wekelijks te zien bij tv-programma’s zoals Radar en (de Belbus van) Kassa.

Het is werkelijk verbazingwekkend dat sommige bedrijven de negatieve publiciteit van een koude douche -die bij  miljoenen huiskamers binnenkomt- voor lief nemen. Tegelijkertijd zijn er –vaak kleinere- bedrijven die een warme douche verdienen. Ik wil hier graag een groot bedrijf noemen die van mij maar liefst twee warme douches tegelijk krijgt.

Nooit hadden we zoveel pech als in het jaar 2015. Veel staat al in mijn columns vermeld, maar veel ook niet. Zoals over de vlek die ineens in het beeldscherm van ons vijf jaar oude televisietoestel verscheen.  Dat was wel hinderlijk, maar er kwam niet meteen een nieuw apparaat. Rien had er namelijk eentje uitgezocht die hij wat prijzig vond, daar moesten we even voor sparen. Toen de beslissing tot aankoop eindelijk was genomen, kon onze witgoedzaak in Die deze kleurentelevisie van Philips Frankrijk niet leveren. Rien vond toch een exemplaar op Internet, waarschijnlijk geïmporteerd uit Nederland. We hadden het ding net drie dagen, toen de bliksem insloeg: 16 apparaten kapot, waaronder de televisie. De eigenaar van onze witgoedzaak belde persoonlijk met Philips Frankrijk en regelde dat wij het gewenste exemplaar opnieuw in huis kregen. Warme douche nummer 1.450px-TV-icon-2_svg

Vanwege de garantie moest Rien het apparaat aanmelden op hun website. Precies op zijn verjaardag kreeg hij een SMS-bericht: vanwege uw geboortedag ontvangt u vandaag 30% korting op een van de onderstaande producten. Laat daar nu de Air Fryer bij staan, die ik als verjaardagscadeautje graag wilde hebben!  (Dat is een friteuse waarbij geen olie nodig is.)

Per omgaande besteld en betaald, een paar dagen later kwam het apparaat. Prachtig verpakt, in twee dozen, met plastic stootkussens erin. Helemaal gaaf. Diezelfde avond liet Rien bij het verplaatsen de productlade  eruit vallen. Handvat kapot en dus onbruikbaar. Hij stuurde een mail naar Philips Frankrijk, zei eerlijk wat er gebeurd was en vroeg of hij een nieuwe kon bestellen. De volgende ochtend, nog tijdens het ontbijt, belde de klantenservice. Ze vonden het zo’n bizar verhaal, dat we van hen een nieuwe kregen, gratis.  Dat was warme douche nummer 2.

Een koude douche krijgt de mevrouw van een wereldwijd verzekeringsbedrijf. Op een ochtend zitten Rien en ik samen aan de eettafel. Ik heb mooi zicht op alle vogeltjes die zich tegoed doen aan het voer dat Rien er dagelijks ophangt. Gaia zit op het terras te loeren of ze zo’n beestje kan vangen. Ineens horen we allebei een doffe klap. Ik denk dat de poes een missprong heeft begaan en over de reling van het terras is gevallen. Maar niets te zien, dus ik ga weer verder met mijn kopje koffie en even later komt ze gewoon weer binnen.  Tien minuten erna moet Rien weg. De poort gaat open en daarachter ligt een auto,volledig in de kreukels. De bestuurster, komend uit de richting van Die, heeft kennelijk de controle over haar auto verloren. canstock1514649Ze is over ons muurtje en pierre geschoten en bleef hangen boven de greppel. Beide airbags waren uit, dat moet een flinke klap geweest zijn! Als wij erbij komen, is ze druk aan het bellen, gelukkig niet gewond. Ik vraag of ze koffie wil, misschien bij ons thuis wil wachten, of ze even wil gaan zitten, maar madame wijst alles af. De auto wordt weggesleept en ze geeft me haar visitekaartje met de woorden: Mijn verzekeringsmaatschappij belt u wel. Voor de zekerheid stuur ik een mail naar onze eigen maatschappij en die vertelt dat het zo helemaal niet gaat. Wij moeten een offerte vragen voor het herstel van de kapotte muur en daarna moet de dame aansprakelijk worden gesteld. Dat is toch echt vals. Zonder dat mailtje hadden we de kosten van de kapotte muur dus zelf moeten ophoesten. En dan werk je voor een mondiaal verzekeringsbedrijf. Nu horen we dat we de politie hadden moeten bellen. Dikke kans dat we het niet vergoed gaan krijgen, omdat we dit niet hebben gedaan. Een dubbele koude douche, mevrouw! U moet zich schamen.

antenna-159676_960_720Precies een week later krijgt Rien een koude douche, al was dat niemand te verwijten. Hij wordt gevraagd om een satellietschotel te plaatsen bij een Nederlander. Aan de telefoon zegt Rien al dat hij het dak niet opgaat. Bij onszelf huren we daar mensen voor in, dus dan doe je dat bij anderen ook niet. Maar in dit geval gaat het om een plat dak en dat is volgens Rien niet gevaarlijk. Op de afgesproken dag rijdt hij er naartoe en gaat met een ladder het dak op. Als hij een schroevendraaier nodig heeft, klimt de opdrachtgever zelf even omhoog, reikt die aan en wil weer naar beneden. Dan glijdt de ladder weg en valt hij hard op een stenen vloer. Meneer blijft bewegingloos liggen en Rien ziet van boven de plas bloed onder zijn hoofd steeds groter worden. Maar hij kan hem niet helpen, de ladder ligt plat. Hij roept, bonst en stampt om de aandacht van de aanwezige echtgenote te trekken, maar dat lukt niet. Dan belt hij 112 en daarna komt het in hem op dat 500 meter verder vrienden van ons wonen. Rien belt hen, legt het probleem uit en binnen de kortste keren is er hulp. Godzijdank loopt het met een sisser af: een gebroken rib en een tiental hechtingen in hoofd en arm.

Als een volgende Nederlander opbelt, bij wie de schotel op het dak niet goed staat uitgericht, is Rien duidelijk: als de plaatselijke schotelboer het dak opklimt, kom ik wel uitrichten. En dat is een goede combinatie.

Tussendoor maken Rien en ik ook nog leuke plannen. Binnenkort gaan we samen naar Nederland. Omdat ons programma daar altijd zo vol zit, is de reis ons feestje: gezellig met zijn tweetjes in de auto, muziekje erbij en dan ergens halverwege overnachten. In Nederland eindigen we deze keer anders dan anders: we gaan in de Randstad zowel bij familie van Rien als van mij op bezoek en dus regelen we er twee overnachtingen in een hotel.  Dan kunnen we tegelijk eens de nieuwe gebouwen van Rotterdam bekijken, zoals het station en de markthallen.  Met de oppas die hier komt, hebben we nu de exacte  data vast kunnen stellen. Daarna regelen we de beide hotels en ik ben echt blij: ons verblijf krijgt nu vorm. Het gaat allemaal zo voorspoedig, dat ik denk: Wat zal er mis gaan? Komt er nog een koude douche?

Nou, ik word -ongewenst- op mijn denken bediend. Mijn moeder wordt onverwacht naar het ziekenhuis vervoerd. De volgende dag regel ik meteen dat er voldoende medicijnen in huis zijn, zoals voor de schildklier: die zijn in Nederland momenteel niet te krijgen. En wat een geluk dat ik net in Riens auto al naar Nederland ben geweest, als het nodig is kan ik zo weer gaan. Dat durf ik nu tenminste. Maar het gaat gelukkig een beetje beter met mijn moeder. Als het in dit tempo vooruit blijft gaan, hoef ik niet met spoed in mijn eentje naar Nederland. Dat zou allebei heel fijn zijn. Even afwachten.

En nog iets wat voor mij als een warme douche werkt: de bloembollen komen weer op, het voorjaar staat voor de deur.

Cadeautje van oud-collega B.

Cadeautje van oud-collega B.

Read Full Post »

Het is eindelijk zover: mijn tweede boek is er! 9200000055608755

Hier een samenvatting.

Precies tien zomers waren wij eigenaar van een kleine natuurcamping, Domaine du Mûrier. Van te voren was het Riens droom en mijn nachtmerrie.  Dat het zo boeiend werd, zo fijn, zo leuk, zo interessant -en een enkele keer ook irritant -,… dat kon ik niet vermoeden. En al die buitengewone gasten leverden ook nog eens een schat aan verhalen op.

Rien was niet de enige die een camping wilde beginnen. Vanaf ons tweede seizoen meldden zich al mensen die het bedrijf wilden kopen. Meestal waren dat fantasten, zonder enig benul van de realiteit. Een Fransman, zonder werk en zonder geld, een Nederlander die dacht dat alles in Frankrijk nog voor een appel en een ei te koop is …We konden er wel om lachen.

Met de eerste kampeerders was alles nog nieuw voor ons.  Zoals een van hen in het gastenboek schreef: Jullie moeten nog heel veel leren. Maar jullie weten donders goed wat gastvrijheid is.  Wat dat leren betreft had hij echt gelijk.

Met het verhuren van een campingplek verdienden we ons brood, maar het was echt een cadeautje dat de gasten zo leuk waren.  Ze gaven ons veel tips en hielpen zomaar een handje mee. Het was bovendien reuze gezellig. Maar er waren ook meteen –zeldzame- uitzonderingen, zoals een gezin dat eerst zonder te betalen wilde vertrekken en vervolgens niks zei toen ik de elektriciteit vergat in rekening te brengen. Dan zeiden we tegen elkaar: “Dat was weer leergeld.

Les Halles, Place du Marche

Les Halles, Place du Marché

De groep met vaste kampeerders groeide gestaag.  De pubers van de familie M. waren voor ons geweldige hulpjes. “Is je auto nog net zo’n zwijnenstal als vorig jaar?”, luidde de begroeting door zoon R.. Dan werd die “zwijnenstal” even uitgemest, in ruil voor een ijsje.  De jongste van het gezin B. vond het leegkiepen van de flessenbak bij de vuilstort – vanwege het lawaai-  het summum van geluk. Er was ook eens een knulletje dat fossielen vond in de rivier. Het jaar erop stuiterde hij bij aankomst uit de auto: “Heb je ze nog?”  Ik kon ze hem gelukkig meteen laten zien…

Niet alle gezinnen waren leuk, zo hadden we eens echte Tokkies die voor nogal wat spanning zorgden. Bij hun vertrek haalden we opgelucht adem: “Het zullen je buren maar zijn.” Soms waren mensen ook helemaal alleen op de wereld. Hoe bestaat het dat je, met campingplaatsen van 400m2 toch de 2 tentjes midden op het pad plaatst, zodat niemand er meer in of uitkan. We vielen af en toe echt van de ene verbazing in de andere.

Twee stellen met een eigen bedrijf kookten niet in hun vakanties. Geen table d’hôte sloegen ze over, eentje bestelde zelfs dubbele porties voor de dag erna. Met de meeneemmaaltijd, de pizza en twee maal per week frites hadden ze helemaal geen pannen nodig. Echtpaar D. was ook grappig. De vrouw had last van overbeharing in haar gezicht. Toen een aanwezige doktersassistente suggereerde dat Nivea wel eens de oorzaak kon zijn, begon de echtgenoot stiekem de inhammen van zijn schedel ermee in te smeren. Het was dolle pret, toen we dat hoorden. We adviseerden daarna veel mannen om ook dat product te gebruiken…

Warhoofd was ook zo leuk. Met hem had ik van te voren een gezellig telefoongesprek, o.a. over de nieuwe aanplant die dagelijks besproeid moest worden. Hij had de website bekeken en wist dus wat hij bij aankomst kon verwachten. Hij reed per abuis naar de camping van de overburen, vond dat de eigenaren toch helemaal niet leken op de foto’s op de website en dat er wel heel veel grote bomen stonden. Toch installeerde hij  zich daar. Toen hij zijn vergissing ontdekte, kwam hij zich verontschuldigen. Warhoofd wilde ons een fooi geven voor het ongemak en gooide die vervolgens in ons koffiezetapparaat. “Het is hier nooit een saaie dag”, zeiden we dan.

Toen ons sanitairblok net af was en de struikjes nog van miniformaat waren, kreeg ik precies op tijd Fleur en Bruni in het oog. Ze wilden eigenlijk omkeren, want de zogenaamde prairie vonden ze maar niks. Ik liet hen het tentenveld zien en ze waren meteen verkocht. Er kwam door hen een brok gezelligheid binnen. Vooral Fleur maakte iedereen enthousiast voor de table d’hôte, de stadwandeling en jeu-de-boulestoernooien, alsof ze zelf aandelen had. Deze meiden werden de spil in een groep die elkaar ook in Nederland nog steeds ontmoet. Enige tijd later ontstond er nog zo’n vaste club, met  “Tante Klaasje” als middelpunt. Gelukkig waren het geen kliekjes, iedereen kon bij hen aanschuiven.

Dat leek  “Meneer V.” ook wel wat, hij kende een lid van die laatste groep. Maar na aankomst deugde er niets van onze “oudelullencamping. ’s Avonds na 22.00 uur was het er zo dood als een pier.”  Wij merkten er zelf weinig van, maar tegenover de andere gasten misdroeg deze Meneer de Verschrikkelijke zich. Het leidde aan de rivier bijna tot een vechtpartij. Er was wel eens vaker commentaar op ons, de camping of de gîtes.  Huurders van de Zonnebloem eisten een snelkookpan en die van de Iris een aspergepan. Deze laatste huurder had iedere dag wel iets aan te merken. Toen hij  ook nog kritiek had op hoe het beddengoed gestreken werd, was het genoeg. Toch moest hij het laatste woord hebben: “Ik wist wel dat je niet tegen commentaar kon.”  Op zo’n moment kreeg ik echt wurgneigingen!

Rue Voltaire

Rue Voltaire

Gelukkig was er veel vaker iets te lachen over en met al die buitengewone gasten. Met name de vrijwilligers bedachten bijnamen voor de meest bijzondere onder hen. Bijvoorbeeld Suske en Wiske, die niet helemaal spoorden.  De Pater en de Non waren voor vakantiegangers nogal apart gekleed: zij in een lange bloemetjesrok, hij in een keurige pantalon. En Jozef en Maria hingen in ons sanitairblok een briefje: “Als u wilt weten hoe de Heer ons leven heeft veranderd, kom dan naar plek X.

Code 83-90 kreeg die naam vanwege hun leeftijden. Doodmoe was dit echtpaar van de reis en vlak voor Die raakten ze letterlijk en figuurlijk de weg kwijt. Vrijwilliger Martin ging hen zoeken en installeerde het stel op de camping. Meteen kreeg hij  een vervelende opmerking naar zijn hoofd geslingerd.

Jut en Jul kwamen ook een beetje nors binnen, ’s avonds vlak voor het sluiten van de poort en moe van de reis. De volgende dag bleken ze alleraardigst te zijn. Onze eerste indruk was wel eens vaker onjuist: zo ontdekte ik dat niet alle motorrijders Hell’s Angels zijn. Degene die wij ontvingen waren stuk voor stuk hypercorrect en superaardig.

Gemengde gevoelens hadden we wel bij echt zuinige mensen. Iedereen is baas over zijn eigen geld, maar soms ging de zuinigheid ons te ver. Bijvoorbeeld door bij aankomst te soebatten over de overnachtingprijs. Bij de bakker discussieer je toch ook niet over de prijs van een brood? Of men wilde in ons woonhuis telefoneren, omdat bellen met de prepaid kaart te duur was.

Die zuinigheid was ook wel eens heel grappig, zoals bij de Belg die 60 flessen water mee had genomen van huis, omdat hij dacht dat het water hier duur was. Vrijwilliger Peter zei ad rem: “Zo staat je camper wel meteen waterpas.”

Gelukkig stonden tegenover deze voorbeelden vele, vele  andere. Zoals de onbekende man, die meteen na aankomst een Edammer kaas kwam brengen. Dan denk je in Nederland dus al na over een cadeautje voor de campingbaas. Dat deden wel meer mensen: Beerenburg, Fries suikerbrood, droge worst, drop, van alles kwam er binnen.  Vaak waren we met stomheid geslagen door zoveel gulheid.

Drôme, bron van plezier

Drôme, bron van plezier

Een apart hoofdstuk betreft de reserveringen. Men vulde simpelweg een formulier in, verder niks. Of men vroeg per mail of er plaats was in een bepaalde periode. Soms stonden er bij de opmerkingen of in de mail al een heleboel wensen, met als topper: graag een plek half in de zon en half in de schaduw, met de avondzon in de tent. Niet op grind en de temperatuur boven de 20 graden. Pardon? Als die meneer zijn tent andersom zet heeft hij de avondzon er niet in en is het mijn schuld…

Nog een bijzondere: bij het onderwerp van de mail stond info. Daaronder mvrgr en een adres. Dat betekende kennelijk dat ik een brochure moest sturen. Of: We gaan met al uw reserveringsvoorwaarden akkoord, maar een aanbetaling doen we niet. Ja, doei!

Er stonden ook wel heel leuke dingen bij, zoals. We hebben er zin in, in alle mogelijke variaties. Of : Meteen noteren voor alle keren table d’hôte. Of een lang verslag van hoe leuk het was bij ons, het jaar ervoor.

In de loop der jaren werd het steeds drukker, maar gelukkig hadden we veel helpende handen, zoals personeel voor de schoonmaak en de tuin en vrijwilligers voor alle andere voorkomende werkzaamheden. Ook hier zat –zeldzaam-  een misser tussen, maar alle toppers maakten dat ruimschoots goed. Met die laatste vormden we echt een team, de werkzaamheden werden soepel verdeeld en het belangrijkste: het was een heerlijk sfeertje. Wat hadden we ongelooflijk veel pret samen. Als Adriaan bijvoorbeeld de telefoon opnam in de receptie en de ander vroeg: “Spreekt u Nederlands?”, dan antwoordde hij: “Ja, ik red me er aardig mee.” Het  grapje bleef elke keer weer leuk. En steeds als Gea en ik in de keuken werkten, huilden we van de lach over het piemeltje van Rien ( = een onderdeel van de vaatwasser…).

Iedere dag samen met hen koffie en thee drinken en later een glas wijn, het was altijd even genoeglijk.

Al met al waren het tien onvergetelijke jaren. We hebben zoveel geleerd, zoveel gelachen, zoveel genoten! En al die buitengewone gasten leverden prachtige verhalen op. Bedankt allemaal. Bedankt ook, alle helpende handen: zonder jullie was het nooit zo’n mooi bedrijf geworden.

Bedankt, jullie zitten in mijn hart!  En dat zegt degene die helemaal geen camping wilde…

Gastenboek: 162 pagina’s,met zwart-wit foto’s van het oude Die  te vinden via deze link http://www.masdeaaugusta.com/boek2.html

 

 

Read Full Post »