Feeds:
Berichten
Reacties

Archive for november, 2015

019b7d9d6cfeb9dd8fdb335734eb22ad36b6dfdc3fHet is al 28 jaar geleden dat mijn toen 22 jarige broer verongelukte. Ik weet nog precies wat de impact daarvan was, op het gezin, de familie, vrienden en de verdere omgeving. En ik herinner me ook deze  woorden van mijn ouders: Wat zijn we blij dat het niet de schuld van een ander was. Niet van de betrokken vrachtwagenchauffeur, niet van een moordenaar. En mijn broer was geen slachtoffer van zinloos geweld. Dat hadden ze namelijk nog veel erger gevonden.

 

Ineens worden we hier in Frankrijk opgeschrikt door heel veel geweld. Natuurlijk, er zijn een boel brandhaarden in de wereld en dagelijks sterven er onschuldige mensen. Maar de impact op mij is groter naarmate het dichterbij komt.  Bij de aanslagen in januari in Parijs, op de redactie van Charlie Hebdo en later op de Joodse supermarkt, is er nog een ietsepietsie van een “reden” te bedenken:  Misschien had de redactie wel een beetje minder moeten provoceren. En wat die supermarkt betreft: er is al jaren een harde oorlog tussen de Joden en de Palestijnen gaande. Maar deze keer zijn er aanslagen gepleegd met het doel om zoveel mogelijk onschuldige burgers te doden, mensen die niet in oorlog zijn, die een avondje willen ontspannen, in een restaurant, een theater of bij een voetbalwedstrijd.  Honderddertig gezinnen zijn getroffen plus alle anderen die getuige waren van dit drama. En zelfs wij, in een rustig stadje als Die, merken de gevolgen ervan. Zo heeft de plaatselijke scholengemeenschap, met 700 leerlingen, nu politiebewaking. Wat een wereld! Even zijn we bang: Wanneer komt de volgende klap? Hoe kun je die ontwijken? Wat kun je nog wel en wat beter niet doen op dit moment? Maar zo kun je niet leven. En dan zeggen de Fransen: On continue, we gaan door.

Wijzelf gaan ook weer door. Op naar Valence, naar het ziekenhuis. Rien is de vorige keer al goedgekeurd en hoeft niet meer terug te komen. Ik moest nog wel een keer op herhaling, maar nu zegt ook de handenman dat het goed genoeg is. Een paar keer fysiotherapie, de spalk nog twee maanden dragen en “travail postural”. Ik versta pastoral en dat past eigenlijk wel in de context: er zelf voor zorgen, pastoraal werk dus.  Dat klopt van geen kant. Gelukkig herhaalt de man het nog eens en dan versta ik het goed.  Postural betreft de houding,  met oefeningen moet ik de vinger recht zien te krijgen. Rien oppert nog dat hij wel een hamer heeft, maar dat vindt de handenman geen goed idee. Diezelfde middag wordt de spalk weer een stukje strakker gespannen, ik krijg er bijna spleetogen van.01ab2340a983a534e0e7c700537b137f9b7c03cecf

Tussen de handenman en de spalkmevrouw moeten we drie uur overbruggen. Daarom rijden we naar het centrum van Valence. Het winkelcentrum zelf gaan we niet in, ik vind de gewapende militairen zeer confronterend. Maar we mijden niet het mooie restaurant Victor Hugo, met de prachtige schilderijen, het lekkere eten en het prettige sfeertje. Anderen ook  niet, het zit er zogezegd bomvol. Alsof iedereen wil laten zien: Ons krijg je niet klein, on continue, wij gaan door met ons leven. Wel zien we een beveiliger, die op een onopvallende plek surveilleert. En in de bediening deze keer geen stagiaires, wel allemaal wat ouder personeel.

 

016d15eaf2ce83d609b50e7ee8af8a9ed6b97f6139We genieten er van een heerlijk menu voor weinig geld.  Omdat de Fransen gewend zijn om tussen de middag in een restaurant te eten, is het er druk. De omzet is dus relatief hoog en de prijzen zijn daardoor meer dan redelijk. De dagschotel is een blanquette de veau, een stoofschotel van kalfsvlees, eekhoorntjesbrood en wortel in een roomsaus. Het toetje van de dag is iets om na te maken: een bodem van frangipane, een soort amandelspijs, een gepocheerd peertje erop en daar overheen warme chocola met veel slagroom. Een calorieënbom, dat wel, maar het is echt smullen. Een glas wijn erbij, een kopje koffie na en een rekening van € 36,- voor twee personen.

 

Nog even via een bouwmarkt en dan weer terug. Rien is, nu het lichamelijke ongemak achter de rug is, weer alle dagen aan het klussen. En ik “rommel” in huis.  Ruim 11 meter nieuwe gordijnen heb ik gezoomd, alle koffieapparaten en waterkokers ontkalkt, de  vaatwassers gereinigd…allemaal klaar voor het nieuwe seizoen. On continue, ondanks de aanslagen in Parijs gaan we gewoon verder.

 

 

 

 

Read Full Post »

Dit wordt geen politiek betoog over of een land al dan niet vluchtelingen op zou moeten nemen. Het gaat wel over respect voor mensen die elders een nieuw leven proberen op te bouwen.

Toen wij in Frankrijk aankwamen, was een verblijfsvergunning nog verplicht. We moesten daarom aantonen dat we in ons eigen inkomen konden voorzien. Gelukkig werd het ondernemersplan goedgekeurd, ook al was het gebakken lucht. We investeerden meteen in de mensen om ons heen: contacten leggen, de taal leren, alle materialen hier kopen, bouwvakkers uit de omgeving inschakelen, Fransen vragen om bij ons te komen eten enzovoort. Dat alles hielp om te integreren in een andere samenleving.

We hebben ook nooit een cent subsidie gehad en hoefden bij niemand onze hand op te houden. En toch worden we nu volkomen onverwacht getrakteerd op een bijna racistische behandeling.

 

Vriend Pierre nodigt ons uit om bij hem te komen eten. Als we aankomen, zitten er twee dames die we niet kennen. Ik -echt even een Hollandse*- steek mijn hand uit ter begroeting, maar die wordt geweigerd: “Ik wil je een zoen geven.” Oké, ook goed. Dat is echt Frans: Jouw vrienden zijn mijn vrienden, die zoen je dus. We zitten nog maar net aan tafel, als Geraldine losbrandt:

“Ik heb een ontzettende hekel aan Hollanders!”

Even zijn we perplex, dan willen we er wat meer van weten.

“Nou, die Hollanders kopen al onze huizen, zodat er voor ons geen woonruimte is.”

Dat moet ik even recht zetten:  We hebben een Franse vriendin die dezelfde mening is toegedaan, maar in volgende zin daaraan toevoegt:  “Als ik mijn huis verkoop, zoek ik ook een Hollandse koper en doe dan meteen € 100.000,- bij de vraagprijs op.” Dat is nogal hypocriet, lijkt me. En de boerderij die wij hier kochten stond al drie jaar te koop. Alle kans dus voor iedere Fransman die geïnteresseerd was.

Dan komt het volgende schot: “En ze kopen ook alle campings hier.”

Dat is complete onzin: Wij zijn in de hele regio de enige Nederlandse eigenaren van een camping en die hebben we zelf gecreëerd, niet ingepikt van een Fransman.( Grappig detail: Wel weer verkocht aan een Franse eigenaar.)

“La Pinède is ook al van Hollanders.” “Nee dus, dat zijn Belgen.”

“O, nou ja, aan Belgen heb ik geen hekel. En die Hollandse toeristen op de weg, dat is ook waardeloos. Ze rijden 60 km per uur en staan zomaar stil om een foto te maken, alsof ze alleen op de wereld zijn.”

Nu komt Rien in het geweer:

“Neem dan die Fransen in het verkeer. Waar je 90 km mag, rijden zij 120. Ze kleven aan je bumper en gaan vlak voor de bocht inhalen.”

De anderen  mengen zich in de discussie. Als zij zeggen dat haar zoon echt een gevaar op de weg is, gaat dit onderwerp ineens van tafel. Maar opnieuw zegt ze dat ze een bloedhekel aan Hollanders heeft:

“Die zitten maar op een camping en verteren helemaal niks”.

Waar haalt ze dat nu vandaan? Rond een uur of elf ’s ochtends kun je een kanon op iedere camping afsteken. Mensen maken tochtjes, gaan naar de markt, doen boodschappen. Of ze zitten op terrasjes, eten in restaurants. In ieder geval verhogen ze overal de omzet.

De andere dame, Henriette, die wat stilletjes is, geeft ons gelijk, maar dat stopt Geraldine niet. Ze heeft een hekel aan Hollanders. En zo is dat!

“Die profiteren van alles, ze hebben ook van alles.”

Dat slaat natuurlijk nergens op, die toeristen betalen overal voor. Na een uur is het helemaal genoeg. Ik had al een paar keer gevraagd om van onderwerp te veranderen, maar dat komt niet binnen in het door alcohol benevelde brein.

“En nu kappen! Arrêtez! Stop!

Even is ze perplex, dan snapt ze het en biedt haar excuses aan. Ze zegt:

“Ik zeg altijd precies wat ik denk.”  Ze heeft ook niks tegen ons persoonlijk, maar een nare ervaring in haar privéleven heeft haar zo gemaakt. Waar wij natuurlijk volstrekt buiten staan.

Rien legt haar een bekend gezegde uit de politiek uit:

Alles wat je zegt, moet waar zijn. Maar je hoeft niet alles te zeggen wat waar is.

Als iemand een lelijke jurk draagt, hóef je niet te zeggen dat je die lelijk vindt. Zelfs als diegene om je mening vraagt, is het niet nodig om dat zo hard te zeggen. Het kan ook best een onsje minder.

 

Het onderwerp “hekel aan Hollanders” komt verder niet meer aan de orde, maar de discussies blijven fel. Pierre wordt diverse keren vals genoemd, hij op zijn beurt komt wel vijf keer met hetzelfde voorbeeld om aan te tonen dat de beide dames niet zo snugger zijn. Henriette neemt hem vervolgens weer te grazen. En alles gaat in erg felle bewoordingen, met wilde handgebaren en vuistslagen op de tafel. Nadat er een glas om is gekieperd, ben ik steeds bezig om volle glazen en flessen te redden. Maar desondanks krijgt Rien toch nog een lading rum in zijn kruis. We moeten samen af en toe wel een beetje lachen om het geheel.

Het is wel bijzonder dat juist Geraldine een paar keer tijdens de discussies vraagt om een beetje respect. Rien vraagt aan haar:

“Je kent dat woord? Je weet wel wat dat betekent? Een beetje respect?”

Het dringt niet tot haar door….

 

In de vorige column schreef ik dat we hier nooit naar het theater gaan. Nou, dit was wel een avondje theater. Maar eigenlijk is het heel bedroevend, dat mensen zó ongenuanceerd en ongefundeerd oordelen over anderen en zó hele volksstammen over een kam scheren. Die zich ook volstrekt niet schamen om dat zomaar te fulmineren.

Als we thuiskomen, kijken we nog even naar een opname van de Kwis. En zien daar een spandoek met de tekst: “Een asielzoeker met een volle zak, pakt je dochter met groot gemak”

Dat was een nieuwsfeit, geen woordgrap, echt iemands mening. Wij Nederlanders kunnen het dus ook.

Het lijkt wel of het respect voor de medemens ver te zoeken is tegenwoordig. Maar kennelijk is het van alle tijden, want deze spreuk is al heel oud:

Wat Gij niet wilt dat U geschiedt, doe dat ook een ander niet.

 

*De discussie ging over Hollanders, de term Nederlanders wordt minder gebruikt, al bedoelt men hetzelfde.

Read Full Post »