Feeds:
Berichten
Reacties

Archive for september, 2015

orang-utan-801913__180Soms lees je iets, wat je bezig blijft houden. Zo kijk ik regelmatig op www.nederlanders.fr , een website door en voor Nederlanders die in Frankrijk een huis hebben. Daar kwam ik een onderwerp tegen dat de gemoederen nogal bezig houdt: wat doe je met alle mensen die bij je langs willen komen in je Franse huis? Is het één groot feest, om je geliefden weer te zien, of ben je zogezegd in  de aap gelogeerd? Volgens Wikepedia betekent die uitdrukking dat je in een vervelende positie zit. Men denkt dat er vroeger verschillende herbergen waren met de naam Aap. Dat had een negatieve bijklank: het was daar niet prettig vertoeven en men zei dat er verdachten van misdrijven gevangen werden gehouden.

De discussie op de website ging natuurlijk niet over misdadigers. Wel over de mensen, die al dan niet aangekondigd, langskomen. Hoe regel je dat financieel? Of vraag je niks?

Al voordat wij naar Frankrijk vertrokken lazen we een stuk van een ervaringsdeskundige. Zij en haar man hadden een bouwval gekocht en wilden dat zelf opknappen. Maar die eerste zomer kwamen ze niet aan werken toe, zoveel mensen kwamen er langs. Die mevrouw eindigde met de volgende conclusie: We hebben de hele zomer loges gehad, ik heb niets anders gedaan dan bedden opmaken en verschonen, de was doen en strijken. Naar de bakker gaan, boodschappen doen, koken, wijn halen…ik was alleen maar druk bezig met anderen. Van de verbouwing is niks terechtgekomen en een deel van het daarvoor bestemde geld is ook op.

 

Wij namen ons die les ter harte. Door een slimmigheidje kregen we een zogenaamde buitenlandhypotheek, wel schreeuwend duur, maar het was de enige mogelijkheid om ons avontuur hier te beginnen. Ons spaargeld was bestemd voor het bedrijf: het omvormen van de akkers in een camping, de bouw van een sanitairblok enzovoort. Maar we moesten er ook van leven, want we hadden geen enkele vorm van inkomen. Ieder dubbeltje dat we zouden uitgeven aan loges, ging ten koste van ons budget. We stuurden daarom  alle mogelijke bezoekers van te voren een mail met een uitleg waarom logeren niet gratis kon, en dat wij onze boterham moesten verdienen met onze verblijfsmogelijkheden. ( We kondigden wel meteen een familie- en vriendenkorting aan). De meesten hadden er begrip voor. Op een paar na dan. Zo wilde een van mijn fractiegenoten de eerste gîte huren, maar voor de halve prijs. We leerden toen meteen om onze grens aan te geven.monkey-474147_640

 

Toch is het niet altijd even simpel: niet om geld te vragen en niet om te betalen voor het verblijf, dat blijkt wel uit de discussie op de genoemde site. Ik lees er boeiende reacties.

Iemand schrijft:  Bij mij kan iedereen komen logeren, het beetje water dat extra gebruikt wordt, betaal ik zelf wel. Een ander zegt: we maken een huishoudpot en een fooienpot.

En eentje stelde een vriendenpot in, waar de gasten geld in konden stoppen. Maar dat waren kennelijk geen echte vrienden: aan het eind van hun bezoek merkten die op dat er geen geld (voor hen) in de vriendenpot zat. Was dat een verkeerd begrepen grap misschien ???

Er is ook een slimmerik die een winkel vol met boodschappen mee laat nemen uit Nederland, van satésaus tot satellietapparatuur aan toe. Die verrekent zijn logeerkosten dus op die manier.

 

Weer een ander maakt onderscheid tussen wie wie uitnodigt.  Letterlijk: Het is een hard gelag als mensen zichzelf uitnodigen, mee-eten en drinken en als betaling een fles wijn van 2 euro geven. Niet alleen deze persoon betaalde leergeld, zo lees ik in het vervolg.

Zichzelf voor een week uitnodigen, ik liep me het vuur uit de sloffen, want zelf koken of iets opruimen zat er niet in en dan 100 euro daarvoor krijgen.

Een ander schrijft: Van te voren hadden we per mail afspraken gemaakt over de financiële kant. Twee weken na afloop van hun verblijf kregen we een mail dat ze zich misbruikt voelden omdat ze “ineens” moesten betalen. En het was de schrijfster die zich toen schuldig voelde.

Al deze mensen waren dus mooi in de aap gelogeerd…

 

Bovenstaande voorbeelden zijn -gelukkig- niet van ons, maar ze zijn wel herkenbaar. Op een camping, met chambres d’hôtes of met gîtes moet je in korte tijd het levensonderhoud voor een jaar verdienen plus het geld voor investeringen en aflossingen. Betalende gasten gaan daarom voor en niet iedereen snapt dat, met bovenstaande pijnlijke situaties tot gevolg. Maar persoonlijk vond ik de spagaat waarin je terecht kwam met bezoek, vervelender: ik wilde graag tijd doorbrengen met de mensen die me dierbaar zijn, maar tegelijkertijd hadden de (camping)gasten ook recht op mij. Aandacht besteden aan de een betekende automatisch dat ik me schuldig voelde t.o.v. de ander. Wat heerlijk dat dit nu verleden tijd is!

Tegenwoordig wordt onze eigen boterham door de staat c.q. het ABP gefinancierd en hoeven we zelf alleen nog maar voor het beleg te zorgen. Dat scheelt een slok op een borrel.

Misschien omdat we de afgelopen maanden wat krakkemikkig waren, maar we hadden meer bezoek dan ooit. En het was genieten, dus wij waren beslist niet in de aap gelogeerd.

paspoortDaar leek het vandaag trouwens wel even op, we werden weer eens gemangeld door een stel bureaucraten. In het verleden konden wij ons paspoort verlengen bij het Nederlandse consulaat in Lyon. Helaas is die procedure gewijzigd en kunnen wij nog slechts op 5 plaatsen in Nederland een nieuw exemplaar aanvragen. Op de websites van de betreffende gemeenten staat duidelijk vermeld wat je moet doen en welke stukken je moet meebrengen. Een van die dingen is een verklaring van de  Franse gemeente dat je daar woont. Gewapend met onze paspoorten, bewijzen dat we hier in het kiesregister staan en een belastingaanslag ga ik naar de gemeente. Achter de balie zitten een allerliefste dame én een echte kenau. Toevallig treffen wij die kenau altijd. Begin januari had Rien al een aanvaring met haar: voor de AOW moet je –terecht- jaarlijks een bewijs van in leven zijn inleveren. Het formulier is in het Frans gesteld en Rien gaat het persoonlijk regelen. Wat kan er fout gaan, zou je denken. Nou, Rien moest bewijzen dat hij in leven was. Hij stond voor haar neus!! Vandaag is het simpele antwoord op mijn  vraag om ons adres te bevestigen: “Nee, dat doen wij niet meer.” En nu? Kenau trekt haar schouders op, dat is haar probleem niet.

 Ik ga naar de dames van de sous-préfect ( het departement), nooit te beroerd om te helpen. Ze zeggen: “Ja, dat is de gemeente weer. Ga maar naar de secretaresse van de burgemeester, die helpt je wel”. Ik besluit eerst met “Nederland” te bellen en leg het probleem uit. “Ach”, zegt de dame daar, “Dat weten we. Sommige Franse gemeenten doen het wel, anderen niet.” En nu?? Gewoon een afschrift van de telefoon- of energierekening meenemen, zoals hier gebruikelijk is…Heb ik me weer sappel gemaakt om niks. Maar ja, dat is beter dan in de aap gelogeerd zijn.

 

 

 

 

Read Full Post »

De slimste mens ben ik echt niet, al heb ik dit jaar weer veel bijgeleerd. Voor de schildklieroperatie in februari bijvoorbeeld moest ik me de avond van te voren en de ochtend van de operatie thuis douchen met Betadinescrub, een soort jodium. Ook in het haar. En daarna geen mousse of lak erin, echt verschrikkelijk! Mijn haar hangt zonder dat soort toevoegingen steil naar beneden. Na iedere wasbeurt is het vaste prik: een vuistvol mousse erin en na het föhnen een halve bus haarlak erover. Gedurende een half uurtje ben ik dan een suikerspin, daarna zakt het in een vorm die ik acceptabel vind. En nu mocht dat niet. Grrrr.images5DY9FPGK

Volgens de voorschriften moesten ook alle sierraden af. De avond voor de operatie kwam ik erachter dat een van de ringen niet meewerkte. Nou ja, dan maar niet, daar hebben ze in het ziekenhuis vast wel een oplossing voor, dacht ik. Ook stond er dat ik à jeun , nuchter, moest verschijnen. Bij het laboratorium in Die betekent het dat ik wel een kopje thee mag drinken, zonder suiker. Dus nu nam ik dat ook.

Bij aankomst in het ziekenhuis werd ik geïnspecteerd. Alles gewassen? Schone kleren aan? Ringen af? Nee? Dat is fout! A jeun? Kopje thee gehad??? Héél erg fout! En waar zijn de medische stukken, zoals de echo’s? ( Die lagen bij Rien in de auto..)

Er werd een heleboel misbaar gemaakt, maar ik had gelukkig het pilletje om rustig te worden al gehad. Deed mijn ogen dicht en dacht: Dit zal mijn tijd wel duren. Daarna werd ik weggereden naar de jongens die me voorbereidden op de operatie en ook daar hoorde ik dat ik bêtises had begaan, stommiteiten, meervoud dus. Oogjes gewoon weer dicht, mijn probleem opgelost…

Zou je die pilletjes ergens kunnen kopen? Die kan ik wel vaker gebruiken…

670px-Remove-a-Stuck-Ring-Step-1-previewMaar ik ben intussen slimmer geworden. Nu mijn rechterringvinger geopereerd wordt, ga ik op tijd naar de juwelier. Zij snijdt de trouwring er met een soort blikopener af. Mijn vinger gaat bijna mee, zoveel moeite kost het. Couper les mains, de vingers eraf snijden: het was een van mijn eerste taalblunders hier. Ik kwam bij de kapper, wilde dat mijn haren geknipt werden, couper les cheveux, maar vergiste me. Bij toeval hing net mijn buurvrouw boven de wastafel daar.  Ze vroeg: “ Ça va?” en ik had een doeltreffend antwoord: “Oui. Ça va.” Veel verder kwam ik toen nog niet.

Rien ging daar in de overtreffende trap overheen, bij dezelfde buurvrouw (figuurlijk dus he?) . Hij vroeg de keer erop: Kussen wij al? Tenminste, dat was zijn bedoeling, maar hij gebruikte het werkwoord baiser.  Dat betekent kussen, maar meer als je íets kust ( de paus kust de grond). Anders is het plat taalgebruik voor neuken. Het zijn toch onze beste vrienden geworden, een grote steun en toeverlaat ook in de afgelopen periode.

Misschien is het de goden verzoeken, misschien moet ik het niet opschrijven, maar het lijkt erop dat ons pechjaar –bijna- achter de rug is. ( Ik klop het meteen af…). Er gaan nog steeds dingen kapot, maar nu valt het meer in de categorie ongelukjes die iedereen wel eens heeft. Zo zakte Rien ( nee, niet ik, met mijn kilo’s teveel…) door een ligbed bij het zwembad. Het was een kleine scheur, maar we bestelden meteen twee nieuwe. Die zaten nog in de doos, toen een van de gasten “ons” hoekje bij het zwembad koos. Zij ging dwars door de stoel en sliep er een nacht slecht van. Het was het eerste wat ze de volgende ochtend zei: “Ik heb iets stuk gemaakt.”  We konden haar geruststellen, het was namelijk al kapot, sterker nog: dat hadden we zelf gedaan..

En precies op dit moment komt er een mail van hen binnen: Nu het gewone leven terug aanvatten met een zalige gedachte over de fijne vakantie die we gehad hebben bij jullie.

Ons koffiezetapparaat ging ondertussen ook naar de filistijnen. Na meer dan 20 jaar trouwe dienst is dat niet ongewoon. Wel dat je daarna een absolute miskleun koopt. Je weet immers wat je wilt.…Toch niet dus. Het apparaat gebruikt 50% meer koffie, doet er veel langer over, stopt soms halverwege het proces, soms ook niet. Je kunt niet schenken zonder te knoeien, de laatste kopjes komen er niet uit, zonder het deksel op te lichten. Vanaf het begin staat er op het scherm dat het kalkfilter gewisseld moet worden. Tot nu toe kunnen we ons beheersen, maar er komt een moment dat we deze miskoop het raam uitkieperen. Niet slim gedaan dus.

Niet alle keuzes lopen verkeerd af. Door de blikseminslag zijn beide computers van Rien kapot. ( Hij gebruikt er echt twee, o.a. voor het maken van websites.) De ene wordt niet vergoed, want al veel te oud. De 3 jaar oude Imac kan gerepareerd worden voor € 850,-. Maar daardoor wordt ie niet jonger en niet sneller, dus komt er een nieuwe. En de verzekering betaalt haar deel aan ons. Voor de kapotte Imac kent Rien een slimmigheidje: Hij vindt op Internet een USB ethernetadapter, gemaakt in China, voor £ 2,22 zonder verzendkosten. Dat is ongeveer 4 à 5 Euro. Inmiddels functioneert het, na dagenlang prutsen, knutselen en zoeken.7358931-gelukkig-jonge-man-voor-computerscherm

Met de kapotte mediaspeler verdwenen er ook talloze films, die we nog wilden bekijken. Maar ook daar heeft hij iets voor gevonden: een nieuwe printplaat met elektronica voor de harde schijf. Het kost € 25,-, ook uit China. Even afwachten of het wel aankomt en of het werkt. Garantie 0,0 dus een gokje. Maar Rien is beslist de slimste, van ons tweeën. Dat lukt hem wel.

Slim zijn ze hier ook bij de apotheek. Rien gaat voor controle naar de schouderspecialist en krijgt eindelijk eens goed nieuws: de rechterschouder gaat heel goed vooruit, zij het langzaam. Hij krijgt er wel weer 2 maanden fysiotherapie bij, nu moet ook de hand worden behandeld. Maar waarschijnlijk hoeft de linkerschouder niet geopereerd te worden. En ook al stribbelt Rien tegen, hij moet doorgaan met de medicijnen. Bij de apotheek aangekomen worden we geholpen door de baas zelf. Hij komt terug met 6 dozen pijnstillers die Rien niet slikt en waarvan hij thuis nog een pakhuis vol heeft liggen. De apotheker is heel verbaasd dat we ze niet willen hebben. Nou ja, we mogen ze altijd later nog halen, suggereert hij. Als we weggaan, krijgen we zelfs een hand. Rien vindt dat niet gek: De aardige man heeft al een boel aan ons verdiend…

3010861__061716100_1400_18072013Het zijn soms ook onbegrijpelijke regels. Zo hebben we inmiddels 4 flacons met Betadinescrub in huis. Een al aangebroken fles mag namelijk niet worden gebruikt voor een ziekenhuisopname. Maak er dan kleine flesjes van, goed voor eenmalig gebruik, zou ik zeggen. Met de flacons ontsmettingsmiddel gaat het net zo: er staat op dat het bewaard kan blijven tot 2018, maar wij krijgen iedere keer een nieuwe fles. De hoeveelheden verbandmateriaal die voorgeschreven worden, zijn ook absurd. Regelmatig zeggen we: Hoeft niet. Hebben we nog. Komen we wel halen als het op is.

 

Op deze manier wordt de gezondheidzorg ook hier op termijn onbetaalbaar. Of ben ik niet slim genoeg om dat systeem te doorzien?

 

Read Full Post »