Feeds:
Berichten
Reacties

Archive for juni, 2015

cicade1Die ligt in de Vallei van de Drôme, iets zuidelijker heet het de Drôme Provence. Daar brachten we jarenlang onze vakanties door. Vanaf die tijd hoort het geluid van de “krekels” voor mij bij Zuid-Frankrijk, bij de  zon en vakantie. En ook hier, in Die, op een warme dag, hoor ik het bekende geluid.

Maar “krekel” is de verkeerde naam voor het beestje dat ik er hoor. Het is namelijk een cigale, ofwel cicade. De echte krekels zijn hier ook wel, die zie je soms met tientallen tegelijk opspringen uit een grasveld, maar zij zijn niet de zangers.

De cigales laten alleen van zich horen als de zon hoog aan de hemel staat, meestal van eind juni tot begin september. Hoe warmer het is, hoe harder ze zingen. Dat doen ze, om vrouwtjes te imponeren, de concurrenten af te troeven of te waarschuwen voor gevaar, zoals een mens. Maar volgens mij zitten ze gewoon gezellig op een boomtak samen muziek te maken…krekelmuziek

De verwarring tussen de cicade en de krekel is veroorzaakt door Jean de la Fontaine, die in de zeventiende eeuw leefde in Frankrijk. Hij schreef de bekende fabel “la cigale et la fourmi” , maar dat werd vertaald  als de  krekel en de mier.

 De krekel sjirpte dag en nacht, zo lang het zomer was,

Wijl buurvrouw mier bedrijvig op en neer kroop door ’t gras

“Ik vrolijk je wat op,” zei hij. “Kom, luister naar mijn lied.”

Zij schudde nijdig met haar kop: “Een mier die luiert niet!”

Toen na een tijd de vrieswind kwam, hield onze krekel op.

Geen larfje of geen sprietje meer: droef schudde hij zijn kop.

Doorkoud en hongerig kroop hij naar ’t warme mierennest.

“Ach, juffrouw mier, geef alsjeblieft wat eten voor de rest

Van deze barre winter. Ik betaal met rente terug,

Nog vóór augustus, krekelwoord en zweren doe ‘k niet vlug!”

“Je weet dat ik aan niemand leen,”

Zei buurvrouw mier toen heel gemeen.

“Wat deed je toen de zon nog straalde

En ik mijn voorraad binnenhaalde?”

“Ik zong voor jou,” zei zacht de krekel.

“Daaraan heb ik als mier een hekel!

Toen zong je en nu ben je arm.

Dus dans nu maar, dan krijg je ’t warm!”

Wie leeft van kunst gaat door voor gek.

Vaak lijdt hij honger en gebrek.cigale 3

Misschien komt het doordat ik de cigale associeer met vakantie, maar ik word altijd rustig van dat geluid. En die rust in mijn hoofd heb ik nodig, want houdt onze pech dan nooit op?

De regelmatige lezer van mijn column kent de financiële en medische tegenslagen die ons  al een tijd achtervolgen. Iedere keer zeggen we tegen onszelf dat het nog erger kan, dat andere mensen minder geluk hebben dan wij. Maar soms lukt dat oppeppen even niet meer.

Begin juni kwam er weer een financiële klapper. Wij hebben een witte werkster en een witte tuinvrouw en dragen keurig de sociale lasten en belasting af. Als beloning zouden we de helft daarvan terugkrijgen via een belastingteruggave. Foutje: omdat wij deels loonbelasting betalen in Nederland, dragen we hier te weinig af om ervoor in aanmerking te komen. In plaats daarvan valt er een rekening in de bus m.b.t. de sociale lasten. Meer dan € 3000,- verschil, in de min dus…

De chirurg die Rien opereert, zegt dat hij na een dag alles weer mag doen. De man vertelt er niet bij dat hij wekenlang niks kan doen. Na drie dagen gaat zijn hele arm zwellen, die wordt zo dik als een olifantspoot, oedeem dus. Gelukkig heeft Rien het mailadres van de chirurg. Op zondag stuurt hij hem een bericht en nog dezelfde avond komt er antwoord. Maandagochtend om 6.45 uur komt er per mail een recept binnen voor een zware Prednisonkuur. Een paar uur lang denken we: Zouden we de ellende nu achter ons hebben? Maar dan komt de volgende klap en wel heel letterlijk.blikseminslag

Het is een stralende dag met een strakblauwe lucht. Rien ziet welgeteld 1 wolkje en daaruit komt onverwacht 1 keiharde klap: een blikseminslag. Gelukkig staat ons huis niet in de fik, en de gast die buiten liep, is ongedeerd. Maar wel zijn er 16 apparaten kapot. We zijn lamgeslagen, zitten er echt helemaal doorheen. Dit kan er even niet meer bij.

Waarschijnlijk wordt zo’n 80% wel vergoed door de verzekeringsmaatschappij. Toch is het een heel gedoe, alleen al het opzoeken van alle facturen. Gelukkig is die echtgenoot van mij een Piet Precies. We hebben hier nog de hele boekhouding van de camping, archiefkasten vol. (Alles moet 10 jaar bewaard blijven). Daarnaast heeft Rien al die jaren mappen met facturen van privézaken bijgehouden. Maar het kost ons toch drie dagen: facturen opzoeken, alles op papier zetten, het oordeel van de experts binnen zien te krijgen, naar de verzekeringsmaatschappij gaan en weer terug.. En Rien mag zelf niet autorijden, dus ik ben de chauffeuse, ook als hij drie maal per week naar de fysiotherapeut moet. Wat een gelazer, zou mijn schoonmoeder zeggen…

Naast die ellende is er toch ook wel wat positiefs te ontdekken: je weet precies wie je vrienden zijn. Onze vaste oppassers, die nog in de regio kamperen, staan meteen weer op de stoep. Alleen samen een glas rosé drinken, dat maakt ons al  wat rustiger. Buurman is zoals altijd ook weer paraat. Vrienden bellen op en mailen, om hun steun te betuigen. Ook heel bijzonder: een collega, komt, terwijl het zijn hoogseizoen is, voor Rien een kapotte kraan in de gîte repareren. En Dinges, de man van onze hulp, klimt het dak op om de nieuwe koppen van de satelliettuners aan te sluiten. Voor niks, want we zijn immers vrienden. Daar word je wel weer een beetje blij van.

We zijn nu drie  weken verder en de rust begint weer te keren, ook in mijn hoofd. Hoor ik daarom nu de cigale?

 

Read Full Post »

Grottes de Chorange

Ik wilde helemaal niet naar Frankrijk verhuizen, in 2001, en toch was ik binnen een maand verliefd op Die. En niet veel later op het prachtige departement de Drôme. Het is hier echt overal mooi, maar het Natuurpark de Vercors vind ik persoonlijk wel een topper.

Combe Laval, Vercors

Combe Laval, Vercors

 

De Vercors is op verschillende manieren te ontdekken: te voet, per fiets,  mountainbike of met de auto. Een van onze mooiste autoritten is een dagtrip naar het noorden van de Drôme. Weides met vee, naald- en beukenbossen en steenwoestijnen wisselen elkaar af. De natuur is schitterend, met o.a. 1800 verschillende bloemen en planten en 135 vogelsoorten. En in dit landschap bevinden zich een paar wonderschone grotten.

Een grot is een (natuurlijk gevormde) onderaardse ruimte. Ze ontstaat vaak door oplossing van kalksteen in koolzuurhoudend water. Dat heet een karstverschijnsel. Dat is prachtig te zien bij Vassieux-en-Vercors. Het plateau daar is zo’n wijde kom, dat het water er doorheen sijpelt. De kalkachtige grond verandert daardoor in een gatenkaas. Veel vaker echter worden  grotten gevormd door een ondergrondse rivier. En soms hebben ze echt immense afmetingen.

 

Grotte de la Luire

Grotte de la Luire

De Drôme kent een paar van die prachtige grotten. Ongeveer 10 km na de Col de Rousset ( vanuit Die gezien) is de Grotte de la Luire te bezichtigen. Deze grootste grot van de Drôme is wel 40.000 meter lang en 547 meter diep.

Het portaal en de grot zijn door de eeuwen heen een toevluchtsoord geweest. Ze beschermde mensen tegen dieren, regen en kou en ook tegen andere mensen. Het meest markante moment was de zomer van 1944. De grot functioneerde toen als ziekenhuis voor ongeveer 60 gewonde verzetstrijders. De Duitsers fusilleerden 35 van deze maquizards en deporteerden het medische personeel. Die mensen werden vervolgens in Chapelle-en-Vercors alsnog neergeschoten.

De gids in de Grotte de la Luire, vertelt, deels bij kaarslicht, zowel over de geschiedenis als over het ontstaan van deze grot.  De geluids- en lichtbeelden zijn adembenemend, een bezoek is dus zeker de moeite waard.

 

Om de volgende grot te bereiken gaat u via Chapelle- en Vercors , Barraques-en-Vercors, de Petits Goulets ( bergengten, maar goed beveiligd) naar Pont-en-Royans en daarna naar de Grottes de Chorange. Deze liggen in het hart van de Gorges de la Bourne, aan de voet van de Coulmes en het majestueuze keteldal van de kliffen van Presles. Er zijn prachtige druipsteengrotten, waar ook sporen van de prehistorie zijn gevonden. Let vooral ook op de watervallen links en rechts!

Chorange is absoluut uniek vanwege zijn zeer lange ( 1 tot 3 meter) en dunne ( 3 à 4 mm) stalactieten, qua vorm een meterslange ijspegel. Deze grotten behoren tot  de meest bekende van Europa. Eén zaal is 16 meter hoog met duizenden naalden die aan het “plafond” hangen. De verlichting, tegelijk met mooie muziek, maakt er een sprookjesachtig geheel van. Deze grotten zijn ontstaan door de combinatie van water dat erodeert op kalk.

Grottes de Chorange

Grottes de Chorange

Grotte de Chorange

Grotte de Chorange

 

Op de terugreis weer bij Chapelle-en-Vercors liggen de Grottes de Draye Blanche. In 1918 ontdekte een natuurliefhebber deze ondergrondse “kathedraal”, die door regen en erosie is uitgebeiteld. Duizenden stalactieten hangen aan het “plafond” van de zaal en verlichting maakt het ook weer prachtig om te zien. In 1990 werd er een tunnel gecreëerd, om de entree voor bezoekers gemakkelijker te maken. De werklieden stuitten bij toeval op een toevluchtsoord van dieren: er werden 15.000 beenderen gevonden van 45 verschillende diersoorten, zoals van de holenbeer, bizon en de wolfsarend. De gids staat hier uitgebreid bij stil. Om het voorstelbaar te maken zijn prehistorische dieren op ware grootte nagemaakt. Deze grot is, vanwege de dieren, vooral leuk om met kinderen te bezoeken.

Er zijn nog veel meer van die grotten en spelonken, de Vercors lijkt echt wel een gatenkaas….

 

waterval vercorsPS. Voor als u nog een overnachtingsplek zoekt, op weg naar Zuid-Frankrijk, kijk dan eens naar http://www.tussenstop.com/hotels-onderweg/  Ik heb geen aandelen hierin, maar zoek zelf wel altijd naar leuke adresjes voor onderweg, dus misschien is dit iets???

 

 

Read Full Post »

Lintjesregen

1a_nl_ridder_grootkruis_sjerpRond Koningsdag, voorheen Koninginnedag, regent het jaarlijks lintjes. Niet alleen bobo’s krijgen zo’n onderscheiding –bijvoorbeeld na 12,5 jaar lidmaatschap van de Tweede Kamer, wat op zich een verdienste is -, maar ook gewone burgers. Dat zijn vooral bekende zangers, sporters en zo en ook mensen die zich hebben ingezet voor een bepaalde organisatie. Maar een individu, die zich bekommert om een medemens, die krijgt zo’n lintje niet. Terwijl zijn of haar inspanning toch ook volkomen onmisbaar kan zijn.

 

Als koningin van mijn eigen weblog wil ik dit systeem doorbreken en een symbolisch lintje uitreiken. Aanstaande woensdag is het een hectisch dagje voor ons. Rien moet voor een kleine operatie naar de privékliniek net buiten Valence. Er is geen openbaar vervoer naar Guilherand Granges, dus ik ga hem brengen. Aan het eind van de middag of het begin van de avond mag ik hem weer ophalen. Dat is dus 2 x 140 kilometer met de auto. In de ochtend vertrekken onze eerste gasten van dit seizoen. Normaal zouden we ze uitzwaaien, maar dat lukt nu niet. In de loop van de middag komen hun  opvolgers. Die heb ik al geïnstrueerd hoe ze de poort kunnen openen, als ik er niet ben. Mijn belofte om die avond voor hen te koken, moeten ze maar op hun buik schrijven, dat gaat nu even niet. Al beloof ik ze wel een pannetje van Oma’s kippensoep ( zo heet het recept echt!).Tussen gast nummer 1 en nummer 2 moet de gîte ook nog schoongemaakt worden. Onze schoonmaakhulp is verhinderd, dat wordt dus een zwaar dagje.

Minimaal 2 x per week mail ik met onze vaste oppassers Ed en Thea en uiteraard wordt het bovenstaande ook uitgewisseld. We schrijven over de camping, waar zij naartoe willen en het weer in die hoek van Frankrijk. Zonder enige bijbedoeling stel ik voor: Kom eerst deze kant op en wacht dan tot het beter weer wordt  in het gebied waar je naartoe wilt. Dan kook ik een keer voor jullie ( Mijn nieuwste experimenten op dat gebied zijn natuurlijk ook al besproken…) Of bel even vlak voordat je weggaat, dan kijkt Rien op Meteo hoe het weer in heel Frankrijk is voor de komende week. Dus als er een bericht van hen op het antwoordapparaat staat, krijgt Rien opdracht om dat eerst uit te zoeken, voordat ik terugbel.

En dan krijgen we de volgende boodschap: We zijn vandaag kletsnat geregend op de fiets en hebben dus geen zin in slecht weer tijdens de vakantie. Daarom gaan we eerst naar een camping vlakbij jullie. En als we dan toch in de buurt zijn, komen wij woensdag even assisteren met de werkzaamheden. Zeg nou zelf, dat soort mensen is toch een lintje waard?2a_nl_commandeur_dame

Zoiets is al eerder gebeurd. Een paar jaar geleden zouden zij in oktober komen oppassen. De week ervoor stonden ze met hun caravan 30 km verder op een camping. Toen ze even bij ons langskwamen, was Riens moeder net overleden. Rien zou in zijn eentje met de trein naar Nederland gaan en ik zou op de katten passen. Daar kwam niks van in, zij beëindigden hun vakantie, zodat Rien en ik samen afscheid konden nemen. En toen zij op hun beurt vorig jaar in september plotseling niet konden komen, stond er een ander gouden koppel klaar. Die veranderden op slag hun eigen plannen, zodat wij een geboekte vakantie niet hoefden te annuleren. Ook een lintje voor hen!

Onze relatie met onze “tuinkabouter” hebben we vorig jaar in goede harmonie beëindigd. We waren heel content met Sylvain, maar vaste afspraken waren er niet te maken met hem. Hij werkt namelijk alleen als hij geld nodig heeft en niet als wij dat graag willen. Omdat hij ook plannen had om te verhuizen naar Spanje, kwamen we weer terug bij degene die ons met hem in contact had gebracht, Celine die op de camping al de tuinen bijhield. We zijn dolgelukkig met haar, maar het zwaarste werk in de tuin blijft nu liggen: op een helling staan en dan de bosmaaier hanteren, daar moet je echt sterk voor zijn. Rien kan en mag het momenteel niet doen, dus ja, wat dan? Is het geluk, of het lot? Op de markt komen we Sylvain tegen, die is niet verhuisd vanwege ernstige ziekte van zijn vrouw. Maar hebben wij een probleem? Nou, dan komt hij toch helpen? Die krijgt ook 3_nl_ridder_heereen lintje van mij!

 

Voor Ed en Thea kunnen we bij toeval iets terugdoen. Het moet in september 2010 of 2011 geweest zijn dat wij samen met hen bij ons favoriete restaurant aten. De eigenaresse wees ons op de jongeman die achter ons zat, een Nederlander die op Corsica woonde. Hij was in Die, als manager van de groep Barbara Furtuna, die de volgende avond een concert in de kathedraal  zou geven. Dat was nou jammer, die ochtend gingen wij al vroeg op vakantie. Hij beloofde ons een DVD te brengen van de groep en dat deed hij ook. Toen ik een bedankje mailde, nodigde hij ons uit om een volgende keer zijn olijvenboomgaard op Corsica te bezoeken. Dat deden we, hij gaf ons een uitgebreide rondleiding, terwijl wij daar niets tegenover konden stellen: zijn hele voorraad olijfolie was al uitverkocht.

Afgelopen oktober nodigde hij ons uit voor een concert in Crest en we waren lyrisch, zo ontzettend mooi!  Toen M. een paar weken geleden mailde dat Barbara Furtuna deze vrijdag weer optreedt in de kathedraal van Die, waren wij echt blij. Ed en Thea ook, want die krijgen naast het symbolische lintje kaartjes voor het concert.

En heet van de naald: hierboven schreef ik dat woensdag een stressdag zou worden met twee maal de afstand Die-Valence en weer terug. Omdat Rien in een privékliniek wordt geholpen, moesten we een verklaring van de aanvullende verzekering ophalen, zodat ons eigen voorschot terugbetaald wordt. De alleraardigste man van de EOVI vroeg me of ik ook het déplacement had geregeld. Déplacement, wat is dat nou weer?

Op basis van zijn verzekering zou Rien misschien met een taxi heen en terug gebracht kunnen worden, maar daar moesten we zelf maar even naar informeren. Bij wie dan? Ja, dat wist hij ook niet. De secretaresse van de opererende specialist zei dat we een VSL moesten bellen, alweer een onbekende term. Via onze onbetaalbare buren van de camping –die moeten zeer beslist óók een lintje hebben- hoorden we dat dit de ambulancedienst is. (Wat wij in Nederland een ambulance noemen, is hier een onderdeel van de pompiers, de brandweer. Het vervoer van niet ernstig zieken gaat met de Franse ambulance of een gewone taxi). Meneer wordt dus luxueus vervoerd.

En na de operatie gaan we de zwarte markt op: voor de eerste dagen heeft Rien morfine, die zal hij wel nodig hebben. Maar de hoeveelheid pijnstillers met codeïne??? Bij 5 doosjes zeiden we: Ho maar. Eerst maar eens zien of ze wel nodig zijn….

 

Read Full Post »