Feeds:
Berichten
Reacties

Archive for april, 2015

Rendez- Vous

Het is een bekende uitdrukking: in tijden van nood leer je je vrienden kennen. Nou was er bij ons niet sprake van echt grote nood, maar de laatste maanden behoren ook niet tot de leukste van ons leven. Iedereen heeft het wel eens, zo’n periode dat er van alles tegelijk kapot gaat. Als het allemaal gerepareerd of vervangen is, dan ben je dat zo weer vergeten. Maar gezondheidsproblemen hakken er toch wat steviger in. Je merkt dan- via mail, telefoon of lijfelijk-  wie je echte vrienden zijn. Als we even naar ons moederland gaan, willen we graag een Rendez- Vous met het Nederlandse deel ervan.

Je hoeft van mij niet weg, hoor

Je hoeft van mij niet weg, hoor

We crossen nu eens niet het hele land door, vrijwel iedereen komt naar ons huisje. Behalve  het eerste stel, dat woont bijna naast “ons” vakantiepark. Rien leerde H. in 1976 kennen bij een sportclub. Ze waren toen allebei leraar en leerlingbegeleider van beroep. Later haalden de mannen tegelijk het horecadiploma: een kroeg beginnen leek hen wel aardig, maar het kwam er uiteindelijk nooit van. Beiden droomden van een eigen camping. Terwijl Rien nog les gaf, legde H. al de basis voor zo’n natuurterrein op zijn eigen landgoed. Wij vertrokken in 2001 naar Frankrijk voor onze onderneming en hij begon in diezelfde tijd ook. We hebben inmiddels al heel wat ervaringen uitgewisseld, van beginnersfouten tot “beste methodes”. En het is altijd even fijn met hen. Volgend jaar kunnen we 40 jaar vriendschap vieren.

Dat geldt ook voor R, die 40 jaar vriendschap in 2016.Het is vaste prik geworden: ik zet Rien af bij hem en ga daarna heerlijk shoppen. De hele HEMA afstruinen bijvoorbeeld. Of bij de Xenos een zak met rommeltjes kopen, voor een habbekrats. Als de tassen vol zijn ga ik terug naar R. en R.. Die hebben tegen die tijd hun ” mannen-onder-elkaar” gesprekken net afgerond en dan gaan we met zijn drietjes naar de Chinees. Ook daar altijd diepgaande gesprekken, bijvoorbeeld over relaties en hoe die in de loop der tijd kunnen veranderen. Daar vullen we zo een hele avond mee, onder het genot van drank. (Of is dat borrelpraat?)

Kort daarna komen mijn hartsvriendinnen met hun camper bij ons. Ik ben wel een beetje jaloers, want zij hebben hun prachtige poes bij zich. De mijne zit te boeven in Frankrijk: als er oppassers zijn, gaat Gaia altijd even puberen. Ze laat zich weinig zien en komt pas rond middernacht binnen. Dat acclimatiseren kost een paar dagen, dan is ze gewend aan de nieuwe verzorgers. Pluis, de mooie poes aan een lijntje, gedraagt zich  voorbeeldig. Met de dames maken we een prachtige wandeling rond het meer dat naast het vakantiepark ligt. En met hen hebben in de zomer ook wat te vieren. Dus de volgende Rendez-Vous is al opgenomen in de planning.IMG_0729

We slaan geen keer over: ook J. en M. moeten we zien. Toen Rien in 1976 solliciteerde als leraar, stond de directeur van die school onverwacht op onze stoep. Ons nieuwbouwhuis was een typische studentenwoning: jute aan de muren, geen gordijnen, maar veel bladplanten in het raamkozijn en overal macraméwerkjes van eigen hand. De misser van de maand was wel ons wijnrekje met welgeteld 5 flessen wijn. Wij waren apetrots op een fles die al 10 jaar oud was. De kenner zag meteen dat het bocht was, maar –heel keurig- zweeg erover.  De directeur kwam hoogstpersoonlijk langs, omdat hij eerst wilde zien wat voor vlees er in de kuip lag. Dat beviel kennelijk, want hij en zijn vrouw werden meteen vrienden. En elk jaar komen ze bij ons in Die. Volgend jaar dus ook met hen 40 jaar vriendschap.

Toen we eind 2001 naar Frankrijk verhuisden, gaven ze ons een bloembollenpakket. Ieder jaar keek ik die bolletjes in januari bijna de grond uit. Helaas bleven ze bij de verkoop van het bedrijf met /in de grond achter. En wat krijgen we nu als cadeautje??? Nieuwe bloembollen!

Een andere verrassing wordt ons bezorgd door familie. Op een ochtend drinken we net ons kopje koffie als we een SMS-je ontvangen: “We vertrekken nu”. Geen afzender erbij en wij verwachten ook geen gasten. Gelukkig kunnen we achterhalen dat de broer -die de volgende dag op het programma stond- nu al onderweg is. Ik ga als een speer naar de supermarkt en als ik thuiskom, zit de familie er al. Was het berichtje dus ook een half uur onderweg. Onverwacht en misschien daarom dubbel gezellig.

Bijna 38 jaar duurt de vriendschap al met het volgende stel. Eerst waren ze overburen in een nieuwbouwwijk, tot wij verhuisden naar een woonboerderij. Zij volgden ons een paar jaar later. Onze contacten varieerden met de drukte van ons bestaan: carrières, kinderen… soms is er gewoon niet genoeg tijd voor iedereen.  Maar het deed niks af aan onze relatie.

Al het eerste jaar kwamen ze kamperen in Die. A. was dierenarts en regelde zelfs vanuit Nederland medicijnen  voor een ziek huisdier. En inmiddels passen ze alweer een paar jaar op ons huis en de poes als wij in Nederland zijn. Altijd in het najaar, deze keer kunnen we hen eens in Nederland ontvangen.

En dan nog een heel bijzondere Rendez- Vous. In alle vroegte haal ik mijn moeder op, zodat zij ons huisje ook eens kan bekijken. Van de andere kant van het land komt een neef met zijn vrouw en dochter 2 tantes brengen.  Met de ene tante speel ik Wordfeud en daardoor wisselen we dagelijks berichtjes uit. De vraag of ik een Pandora-armband heb, ( nee, een Trollbeads) verbaast me daarom niks. En als ze wil weten welke bedeltjes ik al heb, gaan er geen belletjes rinkelen. Het is dus een hele verrassing als ik van de beide tantes 2 zilveren bedeltjes krijg. Aan die armband hangt ook al een poes , gekregen van mijn hartsvriendinnen. De rest gaf Rien me, ik ben nu dubbel waardevol voor hem..

Het is een leuke familiedag, we lachen heel wat af. Er worden foto’s gemaakt en meteen verstuurd. Een vriendin reageert daarop: de nieuwe K3. Mochten ze willen, de dames van 85, 83 en 71 jaar oud…

De nieuwe K3 met hun manager

De nieuwe K3 met hun manager

Ze hebben de bombardementen in Rotterdam meegemaakt, ook het voedselgebrek, en ze halen veel herinneringen op. Niet alleen de indringende verhalen, over de oorlog, maar ook over de pret die ze vroeger hadden. Door het halen en brengen ( dat kost alleen al 4 uur) is het een lange dag, maar het verveelt echt geen seconde.

En naast al die afspraken met onze dierbaren, is er ook nog tijd om simpelweg te genieten van met zijn tweetjes zijn, buiten op het terras of binnen met een boek. Na 2 weken is het weer genoeg geweest, we gaan met plezier terug naar Frankrijk. Nog eventjes en dan begint het nieuwe seizoen. De meeste gasten kennen we al, dus dat wordt een hernieuwde Rendez-Vous.

Ik heb er zin in. De tuin is er in ieder geval al helemaal klaar voor. Onze oppasser heeft, misschien ook vanwege onze lichamelijke mankementen, deze keer nog harder gewerkt dan anders. De tuin is een plaatje! En als we thuiskomen, is de poes door het dolle heen: ze blijft maar rondjes rennen alsof ze wil zeggen: Kijk mij eens leuk zijn, je hoeft niet weg te gaan, hoor….

Read Full Post »