Feeds:
Berichten
Reacties

Archive for maart, 2015

Het was ons eerste voorjaar hier in Frankrijk, in 2002. Een sportieve schoonzus ging met man en kind een fietstocht maken via Marignac naar St.Julien-en-Quint en St. Croix en daarna terug naar Die. Ze kwam zo enthousiast terug, dat Rien en ik dat zelf wilden aanschouwen. De eerste kilometers staan nog steeds in mijn geheugen gegrift: de stijging hield maar niet op, na iedere bocht kwam er weer een nieuwe helling. ( Let wel: bij de Drômoise, de toertocht in september is dit parcours de eenvoudige familietocht….). Net toen ik er de brui aan wilde geven, kwamen we in een lieflijke vallei.valquint

Zo dichtbij, zo mooi, en toch sloeg ik het niet op in mijn geheugen. Tot mijn oog kortgeleden viel op een artikel in een blad over natuurpark de Vercors.

 

Deze ongerepte vallei rondom het riviertje La Sure is van een verstilde schoonheid. Het landschap ziet er uit alsof de tijd er 50 jaar heeft stilgestaan. Dat komt ook door (veel van) de bewoners, die een duidelijke voorkeur hebben voor biologische landbouw en veeteelt. Zo is er in St. Croix, een dorp met 100 inwoners, een wijnboer die al vanaf 1968 op biodynamische wijze de druiven voor de Clairette verbouwt.

En Vachères-en-Quint, een gehucht met slechts 30 bewoners, kent zelfs 4 landbouwbedrijven die op die manier werken. Een ervan wordt geleid door een Nederlandse, die daar al heel lang woont. We waren daar eens, tijdens de Ferme à Ferme, een open dag op diverse boerderijen.

Haar moestuin, de kassen, de kippen die tussen de brandnetels scharrelen… alles ademt de sfeer van vroeger. Maar niet haar producten, die zijn modern en gewild: chutneys, ingemaakte groenten, gedroogde tomaten, kappertjes enzovoort. En ook haar medicinale en aromatische planten zijn populair. Gedroogd of vers geplukt worden ze afgenomen door diverse grote bedrijven hier in de omgeving, o.a. door L’Herbier du Diois, een grote kruidendrogerij die van de grond af aan is opgebouwd door Nederlanders.

Daar zit ook een geitenboerderij, waar men de beroemde Picodons maakt: een behoorlijk sterke geitenkaas. Men houdt er ook een kudde stierkalfjes, voor het biologische vlees.

Klooster van St.Croix

Klooster van St.Croix

Het dorpje St.Croix is op het eerste gezicht niet echt bijzonder, als je er zo doorrijdt. Maar het ligt wel mooi, uitkijkend op de vallei van de Drôme en die van de Sure. Op een heuveltop vindt men nog de ruïnes van een kasteel, les Tours de Quint.

Het dorpje heeft een rijke geschiedenis, vanaf de Romeinse tijd, het klooster uit de twaalfde eeuw, en ook het religieuze gebouw naast het dorpsplein, dat twee godsdiensten herbergt ( protestants en katholiek): de diensten worden gescheiden door een muur.

Klooster van St.Croix

Klooster van St.Croix

Het vroegere kasteel bestond uit 3 torens, die allemaal een andere functie hadden. De een was meer een uitkijktoren, de tweede bevatte 3 niveaus en was eigenlijk een woning. En de derde toren had de afmetingen van een echt kasteel, met een officiële aula, latrines en een appartement.

In de 12e en 13e eeuw was er –zoals op veel plaatsen- een conflict tussen de bisschoppen van Die en de graven van Poitiers, dat ging over het bezit van het kasteel. De familie Quint ( vandaar de naam Vallée de Quint) werd eigenaar van het gebouw. Maar het kasteel werd in de 16e eeuw verwoest, de torens daarna tijdens godsdienstoorlogen en de rest later op bevel van de koning.

Ook bijzonder: in het dorpje is een oud klooster, dat er in ieder geval al was in 1104.

Het werd geplunderd en in brand gestoken door de Hugenoten en later weer gerestaureerd. De bisschoppen van Die vestigden er in 1689 een seminarie in. Zo´n honderd jaar later verviel het aan de commanderij van Malta. De laatste nonnen van de Ursulines vertrokken in het jaar 1979. En tegenwoordig is het een internationaal ontmoetingscentrum. Er  komen musici, schilders, plantkundigen en wandelaars uit de hele wereld bijeen.

 

Botanische tuin

Botanische tuin

Onderdeel van die geschiedenis van het klooster is de  botanische tuin, al in de 13e eeuw aangelegd door de monniken. Rond een rosarium staat een verzameling van  270 botanische en geneeskrachtige planten. ( De tuin is vrij toegankelijk) . Op borden wordt uitgelegd wat men er kan zien. En voor de mensen die er dorst van krijgen: sinds januari 2015 is er een bierbrouwer gevestigd.

 

 

Ondertussen genieten wij van de prachtige rit. We verlaten een paar keer de doorgaande weg, om naar een dorpje te gaan, wat aan het eind van de wereld lijkt te liggen. Het zijn zogenaamde villages perchés,  hoger gelegen dorpjes, zoals St. Etienne-en-Quint of St. Andeol. Een kerk, een paar huizen…dat is het dan.

Marignac-en-Diois

Marignac-en-Diois

De smalle wegen leiden ons door dennenbossen en donzige eikenbomen, langs velden met tijm en lavendel, sleedoorn en bremstruiken. We genieten nu, in het voorjaar, van de hellingen vol met Primula’s.

En dat ligt hier zomaar naast onze deur…Quint, valleée belle et bio.

Village perchée

Village perchée

Read Full Post »

Proost!

Proost!

Proost!

In Frankrijk zegt met Santé! bij het heffen van een glas. Maar eigenlijk wordt het net zo gebruikt als bij ons: Je wenst iemand ( een goede) gezondheid toe.Wij hebben weer heel wat geproost, de afgelopen tijd. De buren van de camping kennen we inmiddels 12 jaar en het lukt hen nog steeds om ons nieuwe, Franse gerechten voor te zetten. Maar al na het voorgerecht kwam het voedsel deze keer mijn oren uit, zoveel was het. Overheerlijk en beslist eentje om na te maken: een soort casinoboterham beleggen met een plak zalm, daarbovenop een gepocheerd ei en rondom veldsla. Voor mij is dat een complete maaltijd, maar voor de “buuf” slechts een begin. Er volgde nog een heleboel en ook al nam ik overal slechts een hapje van, toch ging ik misselijk naar huis.

Het was wel weer een heel bijzondere avond. We hebben altijd het woordenboek erbij, want hoe kom je nu op paté van lijsters? Niet dat we dit aten, de paté de grives, want die vogels mogen niet meer geschoten worden. Dat kwam aan de orde door verhalen over vroeger. Zo’n avond is daardoor niet alleen gezellig, maar ook  leerzaam.

De drank vloeit uiteraard weer rijkelijk. En heel bijzonder: de huisvriendin die we er vaak ontmoeten, heeft het woonhuis van haar moeder geërfd. En ergens vond ze een kast vol zelfgemaakte drank. Eerst drinken we liqueur de mirabelles, een sterke drank gemaakt van mirabellen. Het lijkt veel op slibowitz, een Sloveense schnaps van pruimen. Oeps, wat een heftig spul. Daarna proeven we nog een ander soort, de vin de griottes, gemaakt van morel. We krijgen van allebei een fles mee.

De vorige keer dat we de buurman zagen, spraken we over kerstrozen. Ik had ze op de camping, maar ja, die zijn er achtergebleven. Ik heb het nog niet gezegd, of er staat een bakje klaar met wel 6 polletjes. Van ons krijgt hij dan weer een pindakaashuisje, in Nederland heel gewoon en hier exclusief…helleborus_x_orientalis__cinderella_

Na al dat getut met onze gezondheid gaan we ook weer eens langs bij Henri, de man die vanaf 2002 alle zware grondwerkzaamheden voor ons doet. Na 42 jaar werken is hij nu met pensioen, maar zijn uitkering is echt te weinig om van te leven. ( Maar liefst € 300,- netto per maand minder dan in Nederland) .

La retraite hangt af van de sector waarin men werkte, de functie die men had en het aantal kwartalen dat men werkelijk premies heeft betaald. Maar Henri heeft wel het formele recht om zijn inkomsten met arbeid aan te vullen. Daarom heeft hij een paar hangars gebouwd, voor de verhuur. Dat moeten we toch eens van dichtbij bekijken en het is weer een hele belevenis.

Een vorige keer vertelde hij ons dat ie een heel speciaal drankje had, nu biedt hij dat aan. Het is een Rhum Arrangé, rum met daarin diverse vruchten zoals ananas, banaan etcétera. Dat is echt veel te lekker. Rien bestelt meteen 5 flessen.

Henri laat ons proeven in zijn Yourth, een tentachtig gebouw waarin hij woont. Zelf gebouwd, met ronde ramen, een rond aanrecht, deuren in de vorm van een yin-yang teken. Het is maar een van al zijn bijzondere projecten.images

 

Toen we in 2002 hier arriveerden, bouwde hij een soort Ark van Noach, maar die belandde uiteindelijk op de schroothoop. Daarna kwam de Yourth, en  weer later een péniche, een platte woonschuit, gekocht in Nederland. Ook die werd heel stijlvol verbouwd, maar het plan om er geld mee te verdienen door de verhuur, slaagde niet.

Ook het varen zelf gaat niet altijd goed. De laatste keer, op de Rhône, viel het hem al op dat er geen andere boten voeren. De aankondiging, dat het verboden was om te varen vanwege de grande crue, de hoge waterstand, was hem even ontgaan. Zijn maat kon nog net op tijd schreeuwen: “Reculez!!” Achteruit, vol in de remmen! Door de sterke stroming dreigden ze namelijk tegen een brug aan te klappen. Het ging maar net goed…

De boot staat inmiddels te koop, het volgende project is al uitgezocht. Henri gaat zelf een vliegtuigje bouwen. Z’n vliegbrevet heeft ie al. Zijn maat, die regelmatig meevaart, ziet het –net als wij- niet zitten. Straks land je in een maïsveld, waarschuwt hij en dat is niet ondenkbeeldig.

En ondanks al ons gedokter de afgelopen maanden hadden we ook nog een paar bijzondere ontmoetingen. In het algemene ziekenhuis in Valence moet je je eerst inschrijven voor je überhaupt een arts kunt bezoeken. Dat is altijd een hele wachtkamer vol. Rien en ik praten wat met elkaar en dan vraagt een dame aan ons: “Zijn jullie Nederlanders?” Ja, waarom zouden we anders in het Nederlands met elkaar praten? Er ontwikkelt zich een leuk gesprekje en de dame –wat een toeval- blijkt de koper van een camping te zijn waarvan wij de voormalige eigenaar kennen.

Nog zoiets bijzonders. Als Rien in Valence Cortizoninjecties krijgt, moet hij eerst die vloeistof bij een apotheek gaan halen. De pharmacien vraagt of we toeristen zijn. Nou, die hebben toch geen pas voor de Franse ziektekostenverzekering? We leggen uit dat we in Die wonen en er een natuurcamping hadden. Laat hij nu bridgen met onze overburen en met onze wijnleverancier. Wat is de wereld soms klein…

Voor een nieuwe filter in het zwembad rijden we naar Montelimar. Dat doen we met liefde, want er zit een fantastisch Aziatisch restaurant. Dankzij TomTom verdwalen we drie keer en als we te voet verder gaan, vinden we het nog niet. Dus vragen we aan een slungelige jongen, die met een Iphone loopt, de weg. Hij zegt meteen: “Ik spreek geen Frans”. Geen probleem, dan gaan we over op het Engels. Boy zoekt het restaurant op en biedt meteen aan: ”Ik loop wel even met jullie mee.” Blijkt het een man uit Macedonië te zijn, die als prof speelt bij een volleybalclub in Montelimar. Dat verwacht je toch niet?

En als we op woensdag even naar de markt gaan, komen we onze leraar Frans tegen. Tijdens een kopje koffie vragen we of hij nog iemand weet die onze tuin wil onderhouden. Op vrijdagochtend staat daardoor onze tuinvrouw van de camping op de stoep. We moesten haar ontslaan, toen we naar een huurhuis gingen, 30 km verderop. En nu komt ze dus terug!

Zou het geluk ons weer toelachen? We drinken er alvast op! Proost!IMG_0722

Read Full Post »

naamloosNormaal denk je helemaal niet na over een lichaam dat gewoon werkt. Pas als er iets aan de hand is, besef je hoe gemakkelijk het is als alles functioneert.

In het ziekenhuis lag ik de eerste 24 uur aan allerlei slangen en dus moest ik letterlijk de pot op. In eigen huis kun je jezelf goed verzorgen, nu ging dat wat minder gemakkelijk. Ogenblikkelijk had ik het gevoel te stinken als een beerput. Niet fijn, om zo afhankelijk te zijn. Gelukkig was dat maar kort…

In Frankrijk word je alleen gewassen als je het zelf echt niet kunt. Washandjes en handdoeken moet je zelf van huis meenemen, het zit niet in de service hier. Toen een dag na de operatie de meeste slangen eraf gingen, kon ik letterlijk aan de hand van een verpleegster naar mijn eigen badkamer. Ik heb er tijden zitten prutsen met  washandjes, op een stoel, om niet te vallen. Het ergste was mijn haardos: de helft was aan elkaar geklit, omdat er een heleboel jodium geknoeid was. Zie dat er maar eens uit te krijgen!

De dag erna, toen ook de drains voor het wondvocht eruit waren, mocht ik al zelf douchen, vanaf de kin. Het haar moest gewassen worden boven de wastafel,  maar iets is beter dan niets.

Door overdag mijn kleren aan te doen, probeerde ik de arts te verleiden om me eerder te ontslaan, maar daar trapte hij niet in. Er stond 3 tot 4 nachten verpleging voor, over 2 wilde hij niet eens nadenken.

Eenmaal in huis viel het allemaal nog niet mee. Een paar vierkante meter vloer vegen en de wereld draaide alle kanten op. Maar ook dat ging iedere dag vooruit.

Precies na een week moest ik voor controle naar de chirurg. Die begon meteen met het goede nieuws: geen kwaadaardige gezwellen. En de wond zag er zo mooi uit, dat de agrafes, de nietjes, er wel uit mochten. De verpleegster wierp nog tegen: Is dat niet wat vroeg? Ze zitten er net een week in. Maar dat vond de arts geen bezwaar.

Eenmaal thuis duurde het nog geen 5 minuten voor de wond open sprong. En dat is het fijne van Die: er is hier een fantastische Eerste Hulp in het ziekenhuis. Zelfs de chirurg was aanwezig en kwam even kijken. Maar het was de hoofdverpleegster die instructies gaf aan een leerling: Geen Betadine gebruiken, dat mag nooit bij schildklieroperaties. En deze mevrouw is er allergisch voor, dat zie je aan de wond.

Daar hadden ze in Valence nog wat van kunnen leren…Maar goed, met 5 verticale en 1 horizontale hechtpleister ging ik weer naar huis, met een veilig gevoel.  In de zomer hebben ze veel werk, daar bij de Spoedeisende Hulp, maar nu is er niet zoveel te doen. Dus  ze lieten me nog een keertje terugkomen en toen nog een keer om de pleisters eraf te halen.  Nu wachten tot het litteken mooier wordt.

 

Het zijn vooral de kleine dingen die het ‘m doen, in zo’n periode. Aandacht van je vrienden en familie komt niet onverwacht, tijdens ziekte,  maar dat het ook van onverwachte kanten komt, is wel heel bijzonder. In 2 van de 3 huizen om ons heen wonen oudere mensen die allemaal krakkemikkig zijn. De buurvrouw direct naast ons is 79 jaar en slecht ter been. En die belt ons op met de vraag of ze iets voor ons kan doen. Geweldig toch?

Nou was er wel iets te doen, maar zij was wel de laatste die dat kon

wilde Primula's

wilde Primula’s

Rien kwakkelt ook al een tijdje met zijn gezondheid. Eerst had hij klachten die leken op een liesbreuk, maar het bleek om een cruralgie te gaan, zoiets als een Ischias. Om lies, been en rug te ontzien heeft hij daarna teveel kracht op zijn armen en schouders gezet, met als gevolg een pees- en een slijmbeursontsteking aan beide kanten. Dat wordt binnenkort behandeld met Cortizon, maar tot die tijd zijn we samen nog even Jut en Jul. Natuurlijk gaat er precies op dit moment een plafondlamp kapot. Ik kan er net niet bij en Rien krijgt zijn armen niet omhoog. Buurvrouw vragen??? Die kan zonder krukken niet eens overeind blijven, laat staan op een trapje een lamp vervangen….

Wie niet sterk is, moet dus wel slim zijn: ik kan Rien zijn arm omhoog drukken, die draait de kapotte lamp eruit en de nieuwe erin. En iedereen die het hoort, zegt: Had even gebeld, dan was ik gekomen. Maar dat doe je toch niet voor een lampje???

Als je dit zo meemaakt, ben je ineens heel blij met al die onderdelen in je lijf die het allemaal wel goed doen..

en die van de Lidl

en die van de Lidl

 

Gelukkig lijdt ons humeur er niet onder. Er valt ook nog genoeg te beleven en genoeg te lachen. Onze poes is een enorme jager. Niet zo leuk, maar het is wel haar natuur. Haar buit komt ze telkens bij ons boven brengen: verschillende muizen per dag, soms een vogel,  2 x een konijn en 1 x een eekhoorn. Ze verorbert ze gelukkig niet. Normaal ruimt Rien de kadavers op, maar ineens verdwijnt de buit steeds : de kat van de buren vindt het wel gemakkelijk, bij ons ligt het vreten al klaar. En Gaia heeft voor binnen een nieuwe hobby: ze ontdekt op Riens bureaublad van de computer mooie vogels. Ze gaat er echt voor zitten, wachten tot ze wegvliegen….

 

Ondertussen nadert ook hier het voorjaar. Omdat we op 400 meter hoogte wonen, zijn de bloembollen altijd later dan in Nederland. Maar wij hebben de wilde Primula’s, die zomaar boven komen. En helemaal bij toeval zie ik bij de Lidl een aanbieding “gewone” Primula’s: 10 plantjes voor € 2,62 Ons hele terras kunnen we ermee opvrolijken. Het zijn de kleine dingen die ‘t ‘m doen….

PS VOOR DE LIEFHEBBERS: DE TOUR DE FRANCE 2015 KOMT OP 20 JULI DWARS DOOR DIE !!!

op 20/7 in Die !

op 20/7 in Die !

 

Read Full Post »