Feeds:
Berichten
Reacties

Archive for november, 2014

In de zomer durf ik dat niet zo goed, nieuwe gerechten voorschotelen aan betalende gasten. Stel je voor dat het mislukt, ik zou compleet in de stress schieten. Bij onze vrienden is dat anders, dan waag ik een gokje. Bij het voor- en nagerecht is het gemakkelijk om iets ter vervanging in huis te hebben. En met het hoofdgerecht doe ik niet al te wilde dingen. Deze keer vond ik een recept bij de slager: Boeuf du Diable, rundvlees van de duivel. Een Frans recept, maar met een Marokkaanse tintje. Feitelijk moet het in een tajine worden gemaakt ( ik neem de braadpan) en wordt het geserveerd met couscous of verse pasta. 

Het zag er spannend uit, dus dat moest ik eerst maar eens oefenen op ons tweetjes. Maar goed ook, want er ging nogal wat mis. Het vlees moest worden gemarineerd met “de kruiden” –waaronder piment– , olie en knoflook. In een andere schaal moesten de rode uien gemarineerd worden met poivre en de rest van de olie. Niet zo moeilijk, zou je denken, maar ik maakte  hier al 2 fouten bij. Ik las niet goed en vertaalde piment met peper, terwijl het cayennepeper is, de pittige variant. En laat ik het gerecht nou gekozen hebben vanwege de grote opbrengst aan pepers in de tuin!

Als het vlees gaar is, moet er voor het opdienen honing over. Het staat klaar, maar dat vergeet ik toe te voegen. Misschien het begin van Altzheimer of Korsakov??? Of komt het omdat ik wel vaker de puntjes op de i. vergeet?

Het wordt uiteindelijk best een smakelijke, maar toch tamelijk gewone rundvleesstoof. Met een hete saus en de honing is ie wel op te peppen, maar het kan beter. Binnenkort zijn vrienden aan de beurt voor de betere versie. En daarna kan ie op het menu voor de table d’hôte.IMG_0603

 

Het is duidelijk mijn tijd voor de experimenten. In de supermarkt vind ik een Butternut, de flessenhalspompoen. We aten hier een paar maal Soupe de Butternut in een restaurant,  en we aten onze vingers er bijna bij op. Dat wil ik ook eens maken. En weer overkomt me hetzelfde, het recept niet goed lezen. De schil gaat er moeilijk af, daarom staat er een instructiefilmpje op Internet. Dat lees ik dus als ik hem met veel gemartel in stukjes heb. Het binnenste is draderig zoals een pompoen, terwijl ik dacht dat het om een courgette ging. ´n Frans foutje: courge is pompoen, courgette is dus een courgette.

De groenten ( ook een ui en een paar aardappelen)  moeten in een cocotte, een pannetje. Ja, dat snap ik, maar dat het in 10 minuten gaar zou zijn, is toch wel een beetje vreemd. Dan blijkt dat ik weer een woordje over het hoofd heb gezien, nl. cocotte minute, dat  is een snelkookpan. Nadat een Franse “dame” die eiste bij de gîte op Domaine du Mûrier, kocht ik zo’n ding. Nooit gebruikt en daarom ook daar achtergelaten. Ik los mijn probleem vandaag op door het een uurtje te laten sudderen. Als het gaar is, gaat het geheel door de blender en per soepkom maken een paar gebakken spekreepjes het af. Laat die vrienden maar komen!

IMG_0591Het is weer eens tijd voor een afspraak met onze leraar Frans en zijn vrouw. In plaats van les hebben we nu eetafspraakjes.  Da´s ook een goeie oefening voor de taal. Al tijden geleden hebben we hen een Chinese maaltijd beloofd. Het is Riens specialiteit, nasi, met een eitje erop. Zijn moeder kon niet koken, maar aan het gebakken ei op de nasi bewaart hij goede herinneringen. Ik maak, met de kruiden die Fleur me heeft gegeven, hete boontjes als bijgerecht. Gebakken banaantjes maken het af.

Op Internet zoek ik een recept van een echte Chinese tomatensoep ….en weer ga ik de mist in. Er staat dat er sambal in moet, een theelepeltje. Ik hou er geen rekening mee dat ik 2 soorten heb en pak zonder goed te kijken daardoor de Oelek in plaats van de Manis, nogal een verschil in pittigheid. Het smaakt overigens verrukkelijk, maar de Fransen knipperen wel even met de ogen. Die zijn “scherp” eten volstrekt niet gewend. Het is kennelijk geen bezwaar, want de hele pan gaat bijna leeg.

Van de table d’hôte ken ik de standaardhoeveelheden per persoon uit mijn hoofd: 150 ml soep, 60 gram droge rijst, 100 gram droge pasta, 200 gram aardappelen, 150 gram vlees, 200 gram groente. Met die hoeveelheden hield ik toch altijd “voor een weeshuis” over. Vrijwilligers en wij hadden de dag erna dan altijd nog een opgewarmde prak, lekker gemakkelijk. Dus dat er nu 2 liter soep door 6 mensen doorgejaagd wordt, betekent dat het experiment is geslaagd. De juiste pot Sambal Manis is trouwens ook weer boven water…

We horen nu dat er een echte toko in Valence zit, waar de specifiek Aziatische  kruiden gekocht kunnen worden. Dat was wel handig geweest, want zoek in Die maar eens naar citroengras. Maar ook dat was een experiment: vervangen door citroensap en het lijkt er best op.IMG_0592

 

Gaia vindt het wel fijn, dat er geëxperimenteerd wordt in de keuken. Omdat het zo regenachtig is, blijft ze noodgedwongen binnen. Wat is er dan lekkerder dan even knuffelen? En natuurlijk valt er wel eens een stukje vlees van het aanrecht, recht in haar bekje…

een selfie

een selfie

Read Full Post »

Winterklaar

Op de camping was alles “winterklaar” maken een megaklus. Rien was bijvoorbeeld dagenlang bezig met het afsluiten van het water: in het sanitairblok, de receptie, de professionele keuken en ook alle kranen op het terrein. Mensen denken wel eens dat het hier nooit koud wordt, maar dat klopt niet. En dat echt iedere leiding leeg moet, dat leer je vanzelf. Het eerste jaar vergat Rien bijvoorbeeld 1 douchekop te ontluchten. De waterleiding zat in de muur, de douche binnen in het sanitairgebouw, maar toch was er iets kapotgevroren. En de buitenkranen aan ons huis, ook dat ging nog wel eens mis….

Ik had dan andere dingen te doen, zoals 4 koelkasten en 3 diepvrieskisten leeg en schoon maken, alle koffieapparaten ontkalken etc. En het vetvrij maken van 3 meter wasemkap, ook een lekker klusje. Ongeveer 120 stoelen moesten onderdak plus veel tafels. Gelukkig hielpen onze vrijwilligers bij de “afbraak”, al moesten zij natuurlijk nog wel gebruik kunnen maken van het sanitairblok.  Als zij vertrokken waren, namen wij eerst even rust.  En dan met frisse moed weer verder.

Omdat we rondom de receptie en op ons binnenterras niet of nauwelijks een tuin hadden, werkten we veel met potplanten. Zeker 20 grote en 30 kleinere potten moesten naar binnen voor de vorst begon. Best een heel karwei.IMG_0902

Vergeleken hierbij hebben we nu een makkie. In de studio staat een mooie plantentafel en alles is inmiddels binnen, in totaal 15 stuks, dus dat is te behappen. Ook de fuchsia’s van Theetje. Ik ben dol op die planten, maar ze kunnen slecht tegen de volle zon. En vindt dan maar eens een plek waar ze overleven. Maar die van haar hebben prachtig gebloeid en mogen daarom blijven.

Rien is wel een tijdje zoet met het zwembad. Tijdens het seizoen is het onderhoud een dagelijks karweitje, nu kost het heel wat meer tijd: er moeten weer andere poeders in zodat de kwaliteit van het water ook in de winter goed blijft. We hebben een veiligheidsluik, dat het zwembad “volledig” afsluit,maar het blad van de bomen kan nog bij de randen naar binnen. Dus heeft ie er allemaal schuimrubber tussen gepropt. Toch valt er nog blad in…

En ook de pomp en de buitendouche moeten worden afgesloten. Vorig jaar hebben we de  hivernage ( overwintering) laten doen door een bedrijf en heeft Rien het werk afgekeken, hopen dat ie het nu zelf kan.

Die activiteiten worden onderbroken door dagenlange regenbuien. Wat valt er een hoop, soms wel 10 cm per dag.  En laat nu net de wasdroger kapot gaan. Ik ontdek het pas als ik al 3 wasmachines met beddengoed heb gedraaid. Ooit moest ik eens oppassen bij iemand die de lakens over de deuren hing om te drogen, maar ik red het net, tussen de buien door, snel snel alles aan de lijn en op een wasrek…Niet piepen, mijn oma – moeder van 12 kinderen- kreeg die was ook droog en zij had niet eens een wasmachine met ingebouwde centrifuge.depositphotos_22334917-Joyful-summer-laundry

 

Ook mijn “groentetuin” moet weer ontmanteld worden. Vorig jaar was het geen succes, de grond was veel te hard en daardoor had ik aardappelen in de vorm van radijsjes. Dit jaar pakte ik het anders aan: tomaten, courgettes, pompoenen en pepers in potten die gevuld waren met speciale grond. Iedere dag gaven we ze trouw water, aan de verzorging lag het niet. En toch was het geen succes. Mijn 3 tomatenplanten gaven maximaal 10 vruchten en ik oogstte welgeteld 1 pompoen ( van de aanschafprijs had ik er een heel aantal kunnen kopen..).

IMG_0584Maar de pepertjes overtroffen alles! Vorig jaar had ik van 2 plantjes – samen voor € 1,20- 6 rode pepertjes en dat vond ik geweldig. Dus kocht ik die nu weer, dacht ik. Maar kennelijk was het een ander soort, want het werd een maxi-opbrengst, zowel qua formaat als aantal: zeker 50 joekels hingen er aan. En wat doe je daar dan weer mee? Een aantal ligt nu in een droogkamer en de rest deed ik voor de sier in een bakje. Tot buurman kwam. De verkoper had hem een paar peperplanten verkocht  en uiteindelijk bleek het om paprika te gaan. Hij had net als ik veel te veel en wist ook niet wat hij  er allemaal mee moest doen. Buurman vroeg of ik er een paar wilde en kwam een doos vol brengen…Dus ik deel nu ook kwistig paprika’s uit.IMG_0589

 

Onverwacht was er nog een andere grote opbrengst: Onze oppasser Ed neemt altijd planten en bloembollen mee en zet ze dan vaak zelf in de  grond. Dit voorjaar had hij gladiolen naast het zwembad gepoot. Geheel spontaan kwamen daar ook andere planten op. De ene struik hing vol met kerstomaatjes en de andere met grote vleestomaten. Niemand die een verklaring kan geven, maar wij hebben er lekker van gesmuld. En, dat is wel het leukste:  helemaal gratis ( we blijven toch Hollanders).

 

Onze auto’s komen nog aan de beurt, maar de winterbanden moeten even wachten. De schade aan Riens auto wordt verholpen als de autospuiter weer gezond is. “Er zijn nog 5 wachtenden voor u”. De banden kunnen dan gelijk even mee. En mijn wagentje moet voor het eerst in 4 jaar worden gekeurd. Bandjes verwisselen gaat dan in een moeite door. Laten we hopen dat het tot die tijd niet gaat sneeuwen.

Onze badkamer is inmiddels wel winterklaar, we hebben een splinternieuwe verwarming gekregen. Kennelijk was dit goedkoper dan repareren. In de zomer hadden we ook al zo’n akkefietje. Nieuwe tuinstoelen gekocht voor de studio en binnen een maand was er eentje kapot. Dus Rien reclameerde per mail, kreeg instructies de kapotte stoel in te pakken en bij een supermarkt in te leveren. Het antwoord van het bedrijf bevatte tevens een bon voor het kosteloos verzenden, een adressticker etc.  We wisten niet precies wat we konden verwachten en waren dan ook stom verbaasd toen de beide stoelen voor 100% werden vergoed. Dat is nog eens service!

De schoorsteen is inmiddels geveegd, de houtkachel kan weer branden… Als we nu nog hout kopen zijn we echt klaar voor de winter.

 

Read Full Post »

Soms verlang ik wel eens naar een saaie dag. Gewoon langzaam opstaan,  rustig ontbijten, de dagelijkse puzzel oplossen en dan koffie. kopje koffieDaarna een klusje, zoals strijken, en dan is het tijd voor een glas wijn. Lunch, siësta, kopje thee, klusje, glas wijn en vervolgens een avondje voor de buis hangen. Twee van dat soort dagen achter elkaar en dan heb ik het al helemaal gehad, maar toch…

Nu hebben we natuurlijk ook al een overdosis aan hectiek achter de rug. De onverwachte ziekenhuisopname, een klapband op de tolweg : je zou denken dat je het dan wel gehad hebt voor dit jaar. Maar nee, er komt nog meer ellende voorbij. De zondag voor we naar Nederland  afreizen gaat de ventilator van de badkamerverwarming stuk. Het is 2 weken voordat  de garantietermijn  verstrijkt, dus we brengen het hele toestel de volgende dag naar Valence, in de stille hoop dat we een nieuwe krijgen. Helaas, ze nemen hem in voor reparatie, dus de oppassers hebben geen verwarming in de badkamer. Gelukkig is de temperatuur binnen en buiten goed en kunnen ze wel zonder.

Als onze buren die zondagavond komen eten, laat ik hen vol trots de studio zien. Niks bijzonders opgemerkt. Dat is anders als onze oppassers op zaterdagmiddag arriveren: ik zie ineens een gelige smurrie in de douchebak drijven en denk even dat Rien er iets heeft weggespoeld. Maar die zou dat niet doen en hij zou sowieso de troep opruimen. Dus ik meld hem: Problemen! En wát voor problemen: de hele afvoer van de rechterkant van ons huis ( vanaf de keuken ) is verstopt! Ik race nog naar de supermarkt om ontstopper te halen, maar het baat niet. Terwijl Rien van alles probeert, bel ik buurman, al vaak onze redder in nood. Maar ook hij heeft geen oplossing. En nu? Dan maar niet naar Nederland? De oppassers pakken het probleem soepel op: in ons huis kunnen ze slapen en douchen, koken en afwassen kan in de gîte. Ze redden dat wel. En buurman zal meteen  maandag een gespecialiseerd bedrijf bellen. Die mensen komen op dinsdag en binnen no time is het opgelost.

IMG_0583Gaia, de Abessijnse poes, vindt dit allemaal maar niks. Op zaterdagochtend wordt het hele huis gezogen en ze is panisch voor de stofzuiger. Dan ontvlucht ze het huis. ’s Middags het gedoe met de riolering, ’s avonds gaan we uit eten met de oppas…je ziet haar bijna denken: Bekijk het allemaal maar. Op zondagochtend vertrekt ze, om vervolgens iedere nacht pas rond 2 uur binnen te komen. En wij maar zeggen dat het normaal zo’n schatje is…

Ondertussen rijden wij richting Nederland. In Lyon zitten we meteen in een file, rond Keulen is het één grote bouwput, maar toch komen we redelijk op tijd aan bij ons nieuwe huisje. Geweldig, dat is het enige woord dat passend is. De ontvangst bij de receptie, de parkbeheerder die ons persoonlijk komt begroeten, het huisje zelf, de omgeving…Bij de voordeur groeien een stel prachtige paddenstoelen, alsof ze er speciaal voor ons zijn neergezet. Aan de achterkant lopen de eekhoorntjes vlak voor ons raam. Wat jammer dat ons programma weer zo vol is, ik zou er dagenlang van kunnen genieten.

Maar ja, we willen onze dierbaren zien, brengen regioproducten bij de mensen die veel voor ons gedaan hebben -bij de aanschaf van dit huisje- en…we moeten op zoek naar nieuwe fauteuils voor ons Franse huis. Veel Fransen zijn kleiner dan wij en dat zie je terug in het formaat van de stoelen. Een paar jaar geleden heb ik, na heel veel moeite, toch een passend exemplaar gevonden. Die was kennelijk op maandag gemaakt, want de bekleding valt er inmiddels in stukken vanaf. We hadden ‘m gekocht bij een bevriende meubelhandelaar, die zou ons echt nooit belazeren met een slechte stoel. Maar de man verkocht zijn bedrijf en de opvolger ging al snel failliet. Bij wie moeten we  verhaal halen?  Nu ook Riens fauteuil, na meer dan 30 jaar, op instorten staat, wordt het tijd om nieuwe te gaan zoeken.

Al maanden kijken we op Internet, om uit te zoeken wat we willen.  Prominent adverteert prominent in de Volkskrant, dus dat bedrijf kan niet aan onze aandacht ontsnappen. Als we bij vrienden zijn, vertellen die ons over een aantrekkelijke aanbieding, namelijk een leeftijdskorting. Dan is zestigplusser zijn ineens een voordeel!

charlestonDe verkoper verdient een tien met een zoen van de juf: hij biedt ons een kop koffie aan en praat eerst over onze wensen. Maakt een schets van onze woonkamer ( het waarom ontgaat me eigenlijk) en neemt ons mee naar een passtoel. Legt precies uit waar hij op let en pas dan neemt hij ons mee naar de fauteuils die volgens hem voldoen aan onze wensen. Nou, in 1 x goed dus. Rien en ik zijn snelle beslissers, maar hier moeten we toch even over nadenken.  Precies 1 dag hebben we, dan vervalt de leeftijdskorting. Binnen 10 minuten zijn we eruit, maar dan zitten we al in de auto, voor een “overval”. Riens jongste zus is jarig en de afgelopen 13 jaar waren we op die dag nooit in Nederland. Dus hebben we nu samen met een andere zus die overval voorbereid. Nietsvermoedend doet de jarige de deur open, die verraste blik vergeten we voorlopig niet meer. Niemand was verder  op de hoogte, zelfs de derde zus – de familietamtam-  weet van niks. Ook zij is confuus als wij voor haar neus staan : “Zijn jullie in Nederland?”” Nee”, zei Rien, “we zijn nog in Frankrijk…”

In ons huisje moeten we zelf een paar klusjes doen: een slot maken op een kast, waar we privéspullen kunnen opruimen, en een stelling in diezelfde diepe kast. Het materiaal zoeken we in Hardenberg. Het is een feest van herkenning. Normaal komen we nooit een oude bekende tegen, nu achter elkaar. Da’s echt leuk.

Nu we het huisje hier hebben, nemen we een beetje afscheid van de familie bij wie we 13 jaar een eigen optrekje hadden. Ook al is het een vrijwillige keus, toch stemt het een beetje weemoedig: einde aan een tijdperk. Wij zullen “het warme bad” bij hen missen en zij hoeven niet meer te “zorgen”, zoals  ’s avonds – als wij thuiskomen- de lampen en de verwarming aan doen.  Om af te kicken  gaan we daar een dag naartoe en zij komen een keer bij ons. Ook de vriend die ons wees op dit park komt eerst bij ons eten met zijn vrouw en wij gaan daarna naar hen. A. neemt een megagroot boeket bloemen mee, en dat is zo’n geweldig cadeau: In Frankrijk zijn de bloemen  echt 3 x zo duur en de kwaliteit is 3 x minder dan hier.

Dan volgt er weer een down: elke keer als we in Nederland zijn gaan we met een vriend naar de Chinees. We moeten nu een nieuwe route volgen en ik vergis me in het donker op een rotonde. Geen probleem: er is een grote parkeerplaats, waar ik wel even kan omdraaien.  In de bocht komt een stroom auto’s me tegemoet en ik word gedwongen naar rechts uit te wijken. KRAK !!! Daar lag dus een grote zwerfkei en de auto zit er bovenop. Gelukkig is het maar blik…

En dan is het tijd om naar Frankrijk te gaan. Ons huis is blinkend schoon, mijn auto ook, het poesje innig tevreden, er staat een prachtige orchidee op tafel, de oppassers bieden ons een etentje aan plus de belofte dat ze volgend jaar weer terugkomen. Ieders leven kent ups en downs, maar dit is toch weer een toppertje???

Met mijn vriendinnen gaan we nog even naar de Wassenaarse Slag: óók een toppertje!IMG_0574

IMG_0573

Read Full Post »