Feeds:
Berichten
Reacties

Archive for oktober, 2014

Wij zijn dol op de Franse keuken. Het is inmiddels traditie geworden om onze gasten specialiteiten van dit land voor te zetten. En iedere winter probeer ik weer nieuwe menu’s uit. De Fransen bij wie wij eten vinden het stuk voor stuk leuk om ons elke keer te verrassen met specialiteiten: verse zeebaars gestoofd in Pernod, oesters, spreeuw, waterkerssoep, eend, duif, konijn en wie weet wat nog meer. Want de vertaling van wat we naar binnen werken is niet altijd even simpel. En dus eten we ook een paté waarbij we begrijpen dat het van een soort rat is gemaakt. Maar ja, wij laten ons niet kennen! Alleen bij de bloedworst, dat gaat over mijn grens: de Nederlandse versie daarvan lust ik al niet, de boudin hier smaakt alsof je in puur  bloed hapt.  Zelfs als het is aangemaakt met een uitje of een appel: Dat zal me worst zijn, ik griezel er van.verse worst

Nu komen onze buurtjes met hun huisvriendin bij ons eten. Ik heb hen Hollandse pot beloofd: Drentse groentesoep ( met verse worst erin) plus gehaktballen met bloemkool en aardappelen. Dat laatste vinden zij dubbelop: een aardappel is hier een groente en niet bordvulling zoals in Nederland. Bovendien eten ze die pomme de terre gegratineerd,  als puree, als rösti, risolette of in schijfjes gebakken. Zoals wij dat doen, met een beetje jus, dat kennen ze niet. Alhoewel: laatst aten we hutspot bij hen, op de Franse manier. Dat betekent een portie klapstuk op het bord met hele wortelen en ongesneden aardappelen, plus jus. Wij Nederlanders zijn dan meteen geneigd om dat te gaan prakken, maar ja, we passen ons aan.

Als we bij hen eten is het gebruikelijk om eerst een apéro, een drankje, te nuttigen. Nou, een stévig drankje dus: als je niet oppast heb je zo een paar limonadeglazen whisky of pastis te pakken. Voor de veiligheid kies ik altijd voor wijn, maar ook dat glas gaat tot de rand aan toe vol.

Hier beginnen we ook met een drankje vooraf, maar ik maak niet teveel borrelhapjes. Buurvrouw is een kleine eter, straks zit ik nog drie dagen met de restanten. Deze keer is het anders: de soep valt heel erg in de smaak en ik moet precies uitleggen hoe die gekookt is. Gelukkig kan ik dat. Een vorige keer maakte ik een menu met Knorr Wereldgerechten en dan is het knap lastig om te vertellen welke kruiden je voor de saus hebt gebruikt. ”Gewoon uit een zakje”, dat is een tamelijk onnozel antwoord, toch? Gehakt kennen ze hier wel, chair à saucisse, maar niet de ballen zoals wij die maken. En dat er in Nederland speciale gehaktkruiden bestaan, dat is echt onbekend.

Ook de groenteschotel wordt gewaardeerd. Op de camping ben ik gewend geraakt aan een machine à vapeur, een stoomoven, gelukkig heb ik die hier ook. Fantastisch om bijvoorbeeld groenten in te bereiden. Broccoli en bloemkool uit de diepvries halen, een half uurtje stomen op 100 graden en smullen maar. En een sausje erover, niet te vergeten. Buurvrouw vindt alles even interessant. Het lijkt wel “Heel Holland bakt”, we praten een halve avond alleen over eten…Uiteraard maken we weer grappige taalfouten. Een (gehakt)bal is een boule, maar ik maak er boulot (= werk) van. Waarop Rien gevat antwoordt dat hij dat werk heeft gedaan, want hij is hier de  ballenjongen..

Het hoofdbestanddeel van het dessert bestaat uit speculaas. Speculoos noemen ze dat hier. Nee, verbetert buurvrouw mij: speculozzz. Buurman praat ook mee, en die zegt voortdurend: “Bien bon! ” Sylvain Lelarge, iemand die columns schrijft over de  Franse taal , legt  – samengevat- uit: Die woorden betekenen allebei goed, maar toch is er een verschil.  Bien is een waardeoordeel , het deugt. Bon is meer de ervaring van de mens, het is lekker.

“C’est bien bon!”, is volgens die meneer Lelarge een manier om het eten van moeder de vrouw aan te prijzen. Hij voegt eraan toe: Dat klinkt toch leuker dan “Pas mal!”’ ( niet slecht) , of erger “Pas dégueulasse! dat je als uiterste compliment van menige Parijzenaar geserveerd krijgt! (=Niet onsmakelijk…)

 

Grappig dat zij de gekookte aardappelen patates noemen. We praten nog een tijdje door over de verschillen tussen de Nederlandse en Franse keuken. Niet iedere Nederlander is er even gek op, maar toch is het eten van niertjes of lever niet uitzonderlijk. Bij hart is dat anders, dat ervaren wij als kattenvoer. Hier niet, in Frankrijk eet men eigenlijk alle organen. Een specialiteit hier – met name in Crest-  heet Defarde. Het is een tripe -de pens of ingewanden van een koe-  maar Defarde is gemaakt van de ingewanden van lamsvlees. Ik kan er nog niet echt naar verlangen, maar de volgende keer zijn wij aan de beurt bij de buren: tripe op het menu…itripes

 

Andouillette boeit me ook niet zo. Het ziet er uit als een gewoon worstje, maar het is gemaakt van darmen van varken of rund. De smaak schijnt heel apart te zijn en veel mensen vinden het onaangenaam. Eigenlijk staat het me al tegen vanwege die slechte naam of faam. Maar Gésiers, dat vind ik wel echt een lekkernij. Het zijn spiermaagjes van eend of kalkoen. Heerlijk op een salade, zo hebben we het ook leren eten. In reepjes snijden, even aanbakken en boven op de aangemaakte salade: smullen maar!

 

Als we bij de koffie zijn aanbeland, met Rien’s zelfgemaakte likeurtjes, wordt het tijd om buurvrouw Wordfeud te leren. De buurtjes zijn vaste klant bij supermarkt 1, komen zelden bij nummer 2, waar ik dagelijks shop. Maar toch: ze komen er ook een keer, krijgen een button om in een automaat te gooien en winnen de hoofdprijs, een mooie tablette. ( Ik heb er al 10 van die munten ingestopt, maar nog geen dubbeltje gewonnen….)

Rien moet het ding aan de praat krijgen en zet er ook Wordfeud op. Buurvrouw is namelijk scrabblefanaat. In de zomer zit ze iedere dag op het trapje in het zwembad, een plank voor zich, de asbak met haar sigaretjes erop, een drankje en het scrabblebord. Wordfeud is voor zo iemand heel leuk….als je het tenminste begrijpt. Met zijn vijven zijn we ermee bezig. Buuf is duizend keer slimmer met de Franse woorden, maar ik snap het spel beter. Helaas kan zij de spelregels binnen een dag leren, terwijl ik haar nooit in zal halen met haar woordkennis. Ik ga meteen de mist in, ( étêté, ik word onthoofd…) omdat haar vriendin het spel direct doorheeft, gecombineerd met ook een aardige woordenschat. Dus dat wordt oefenen.

Laat ik het voorlopig maar houden op de Nederlandse en Franse kost in de keuken, daar ben ik wel een beetje gelijkwaardig….

 

En als deze column net af is, komt onze tuinman langs, het werk voor november bespreken. Wat hebben we weer een pret! Rien vraagt hem hoe het met de vrouwen gaat. Met glimmende oogjes antwoordt hij. “Gezien mijn leeftijd, waarom zou ik me beperken?”  Zo van: Geniet ervan, zolang het kan…Om eraan toe te voegen dat hij wel correct blijft richting de dames.

We praten over de kosten van de Franse president ( en al zijn voorgangers die nog in leven zijn en ook door de bevolking worden onderhouden) in vergelijking met de kosten van het Nederlandse Koningshuis. Het is zuur, als je 43 jaar gewerkt hebt en dan van het minimum moet rondkomen. Maar daar heeft ie wel een idee voor: hij gaat wiet smokkelen uit Nederland. En als ie gesnapt wordt is dat niet erg, dan heeft hij kost en inwoning gratis. We concluderen dat hij toch maar beter bij ons kan werken..

wiet

 

 

 

Read Full Post »

Heuglijke feiten

Heuglijk betekent volgens Mijn Woordenboek: aangenaam, blij, gedenkwaardig, onvergetelijk, verblijdend of verheugend.

ballonMijn eerste heuglijke feit is dat ik deze maand precies 10 jaar columns schrijf. Eerst voor Vitaal, een webmagazine voor  ouderen. Na 168 afleveringen van mijn kant was dit blad  niet meer zo vitaal en stierf het een zachte dood. Vanaf dat moment had ik een eigen weblog, waar inmiddels 97 berichten geplaatst zijn. Het was niet mijn eerste schrijfsel. Naar Frankrijk verhuizen was –toen- zo’n verschrikking, dat ik mijn belevenissen in een dagboek van me afschreef: 500 A-viertjes werden het , voordat men mij vroeg voor die columns… En nu lees ik alles opnieuw, omdat ik eindelijk, eindelijk de structuur van mijn tweede boek in mijn hoofd heb. Maar de presentatie daarvan is een heuglijk feit dat nog wel een tijdje op zich zal laten wachten…

Nog iets leuks: Eind september 2011 aten we met onze oppassers in restaurant Mazel. Het was de dag voordat we op vakantie zouden gaan naar Corsica. De serveerster, moeder van de kok en vriendin van ons, wees ons op de man aan het tafeltje naast ons: Dat is een Nederlander die op Corsica woont. Wat een toeval! Er ontstond er een leuk gesprek. M. vertelde dat hij in Die was om afspraken te maken voor een concertreeks van Barbara Furtuna in de Drôme. Van hun website:BBB

Barbara Furtuna is een Corsicaans vocaal ensemble bestaande uit 4 mannen. Het kwartet beheerst op uitzonderlijke wijze de Corsicaanse traditionele polyfone zangstijl, maar weet hierbinnen een eigen, uniek geluid te creëren. Het repertoire van Barbara Furtuna bestaat uit traditionele religieuze en wereldlijke liederen, eigen composities, nieuwe arrangementen en hernemingen van oude gezangen uit het collectieve geheugen.

Sinds tien jaar is de groep veelvuldig aanwezig op de internationaal scene, in Europa, Noord-Amerika of Australië op gerenommeerde podia, zowel solo als in verschillende onverwachte samenwerkingsprojecten zoals met het Barok ensemble l’Arpeggiata en met de oude muziek van het trio Constantinople. (en binnenkort met Placido Dominco)

Maar ja, wij gaan op vakantie. Het is wel bijzonder als je iemand maar heel even spreekt en er meteen een klik mee hebt. M. belooft de volgende ochtend een paar Dvd’s te brengen en doet dat ook echt, niet alleen voor ons maar ook voor de oppassers. En hij nodigt ons uit om hem op te zoeken op zijn olijvenboomgaard, dat doen we een jaar later. Daar leidt hij ons rond, vertelt de hele geschiedenis van de plantage en na afloop heeft ie koffie in een thermosfles en op zijn Hollands een koekje erbij. Een warme herinnering.

Heel af en toe hebben we contact, maar eigenlijk verwatert het een beetje. En dan, ineens komt er een mail:  Even een kort berichtje dat Barbara Furtuna in Crest optreedt op 1 oktober en in Valreas op 2 oktober. Als jullie zin en tijd hebben………………………… Groetjes et à la semaine prochaine.

Natuurlijk hebben we zin! Op de vraag hoe we aan kaarten kunnen komen, antwoordt hij: Jullie zijn hierbij uitgenodigd. Wel heeft hij weinig tijd voor ons, want voor hem is het gewoon werk en het is een drukke tour: elke dag een andere plek.

Ruim op tijd staan we op de stoep van de prachtige kerk Saint-Sauveur, midden in het centrum. Een monumentaal pand, in 1836 ingestort en weer opgebouwd in klassieke stijl. De 4 mannen van Barbara Furtuna komen op en zingen vrijwel uitsluitend a capella. Anderhalf uur lang, zonder pauze. De zaal luistert ademloos om iedere keer na afloop van een nummer “Bravo!” te roepen of heel luid en heel lang te applaudisseren. Ook wij krijgen er kippenvel van, zo mooi, zo goed gezongen. Neem een kijkje op www.barbara-furtuna.fr, daar zijn een paar songs te beluisteren.

Ook na afloop van het concert heeft M. nauwelijks tijd voor ons: iedereen koopt het nieuwste album en laat het signeren door de artiesten. En toch: het was een geweldige avond! Niet alleen vanwege de muziek, maar ook om weer eens wat cultuur op te snuiven.

Si vita si

Si vita si

 

En nog een heel ander heuglijk feit: ik ben aan de pil! Om wilde fantasieën te voorkomen even een toelichting… Vanaf de pubertijd ben ik al een hoofdpijnmeid. Pakweg 50 keer had ik een kaakholteontsteking, soms waren te drukke werkzaamheden de aanleiding, spanning ook wel eens, het derde glas wijn was meteen foute boel, een verkeerde werkhouding ook…elke keer was het raak. Op de camping viel ik natuurlijk in de prijzen: altijd druk, soms spanning en te vaak een verkeerde belasting van mijn lijf. In het hoogseizoen kon ik dan met een migrainepil maximaal 36 uur vooruit, daarna moest er een nieuwe tablet in. Vanaf de verkoop van de camping was ik soms 3 tot 5 dagen vrij van hoofdpijn, een ongekende luxe. En nu heb ik een nieuw pilletje… De schildklierproblemen veroorzaken heftige hartkloppingen en daarom krijg ik een bètablokker, 2 x een half tabletje dagelijks, 10 cent per dag ( ter vergelijking: een migrainepil kost € 5,- per stuk) . En voor de neveneffecten hang ik de vlag uit: nauwelijks meer hoofdpijn! Een beste die me deze pil weer afpakt! Dat vind  ik nou een heuglijk feit!vlag

 

Read Full Post »