Feeds:
Berichten
Reacties

Archive for september, 2014

Onze vakantie dit jaar hangt aan een zijden draadje. Iedere keer heb ik een aantal dagen koorts en voordat ik naar de huisarts kan gaan, is het dan weer over. Maar gelukkig, het blijft een tijdje weg. Dan moet onze oppas plotseling afzeggen vanwege een zeer ernstig probleem. Dat is voor hen vele malen erger dan voor ons, maar ook ik ben er helemaal ondersteboven van. Overigens schommelt mijn humeur mee met de lichaamstemperatuur: koorts betekent shit en als het verdwenen is kan ik de hele wereld weer aan.

Er gebeurt een wonder: Petra en Adriaan draaien hun camper richting Die en komen op ons huis en de kat passen. Op de camping waren ze als vrijwilligers hun gewicht al in goud waard, nu dus alweer…

In Banyuls-sur-Mer is het appartement een plezierige verrassing. Er zijn prachtige kleuren gebruikt voor de meubels, wanden en het servies. Alles past bij elkaar. En er hangen mooie kunstwerken aan de muur; ijzeren vormen die ingevuld zijn met kleurrijk geglazuurd aardewerk. De salontafel is van dezelfde kunstenaar.bootje

 

Vanaf ons balkonnetje kijken we op een baai. De hele dag liggen daar mensen op het strand. Van bovenaf is het vermakelijk om te zien welke kunstgrepen mensen uithalen om de natte zwemkleding uit te doen. De een zit omzichtig te friemelen onder een badlaken, een ander staat zo in zijn blote gat zich te verkleden. Zo van: Bekijk het allemaal maar!

Na een paar dagen moeten wij toch ook maar eens gaan zwemmen. Rien loopt soepel de zee in en zegt: “Kom maar, het is niet koud. O, pas op! Er komt een grote golf aan!” Hij heeft het nog niet gezegd of ik krijg de volle laag. En voor ik overeind kan komen, spoelt een tweede golf me als een walvis het strand op. Ik zit eventjes verbijsterd te kijken en moet dan hard lachen: van top tot teen nat, ook mijn haar en dat is niet mijn favoriet…Kennelijk zag het er spectaculair uit, want een Franse dame komt op me afgerend met de vraag of het wel gaat. Zelf woont ze bij de Atlantische Oceaan, waar dit soort golven gewoon zijn, maar zoiets is abnormaal voor de Middellandse Zee.

Wat ook niet helemaal goed verloopt, is ons Spaanse etentje. We gaan de grens over, omdat we o.a. voor onze buurman drank mee zullen nemen. En Rien en ik vullen onze lekkere geurtjes weer aan. Van het uitgespaarde geld gaan we lunchen. Ik kies slakken en een Chateaubriand. Het smaakt prima, maar ‘ s nachts loop ik volledig leeg. En de hele volgende dag ben ik misselijk. Ook de koorts is terug. Getver. Gelukkig gaat ook dat weer voorbij.

Vorig jaar al hebben we de bus van € 1,- al ontdekt. Of je maar 1 halte blijft zitten of tot het eindpunt -dus anderhalf uur-, het tarief is altijd hetzelfde. Nu gaan we met de bus naar Collioure, een toeristische plaats waar je de auto nergens kwijt kunt.

Op een terras neem ik een glas Sangria. Heel wat jaren geleden stonden we met de caravan in de buurt van Lodève. Bekenden hadden gezegd dat we beslist Collioure moesten bezoeken. Het was nogal een afstand, dus we besloten in een hotel te overnachten. We aten er op een romantisch plekje en namen een afzakkertje in een bar. Helaas, de Nederlandse band daar stopte net met muziek maken en de kroeg ging dicht. Maar die muzikanten wisten nog wel een tent die tot diep in de nacht openbleef. Of we geen zin hadden om mee te gaan? Nou, zeker wel! Ik dronk Sangria in een tulpglas. Verraderlijk spul, je hebt niet in de gaten dat er alcohol inzit. Hoeveel glazen ik heb gedronken, hoe laat ik in de hotelkamer ben aangekomen….geen idee. Maar gelukkig werd ik wakker naast mijn eigen echtgenoot. Deze keer laat ik het maar bij 1 glas…

Terwijl we op dat terras zitten ziet Rien ineens een vlek op mijn t- shirt. Daarom zoeken we een nieuwe, stalletjes genoeg in zo’n toeristenoord. Daarna gaan we naar een visrestaurant. En pats, de eerste garnaal maakt 3 vlekken tegelijk in mijn nieuwe shirt….

We moeten anderhalf uur wachten op de subsidiebus. Omdat we geen zin hebben in een nieuw rondje langs de winkels, gaan we op een bankje bij de haven zitten. De zee is wild, de golven slaan prachtig tegen de pier en de rotsen, daar kan geen televisie tegenop. Er komen pakweg 10 kano’s voorbij van militairen, in volledige uitrusting. Ze doen dit duidelijk voor de eerste keer, de samenwerking verloopt niet soepel. Ik herken het:Rien en ik probeerden het ook eens en het kostte ons bijna het huwelijk. Nu zitten we dus gezapig op een bankje, te kijken hoe het bij anderen misgaat.   collioure

 

Het is alweer een tijd geleden dat we samen een bergwandeling hebben gemaakt. Hier loopt een prachtig wandelpad langs de zee. Facile noemen ze het, gemakkelijk, dus dat moet ik kunnen. In de beschrijving staat dat ie 45 minuten duurt, en 2,5 km lang is. ‘ n Peulenschil toch? Mooi niet! Na een uur zijn we halverwege, ik heb de tong al op de schoenen. Rien gaat met die lange benen 2 x zo snel. Hij wacht steeds keurig tot ik weer bij hem ben, maar loopt dan verder, zodat ik geen rustpauzes heb. Natuurlijk stom van mij, om dan door te lopen: we hebben broodjes bij ons en water, een pauze was dus voorzien. En dan gebeurt er iets wonderlijks: zomaar, tegelijk schieten beide zolen onder mijn bergschoenen vandaan. Gelukkig heeft Rien pleisters bij zich en dat blijft zitten. Bij het eindpunt van de wandeling stopt toevallig de subsidiebus…mazzeltje. Mijn hele lijf is stram, maar ik heb het gehaald.

Tijdens vakanties lezen we heel veel, vooral spannende lectuur. En dat heeft wel effect op mij: als er een stel dronken zwervers op het strand staat te lallen en te schreeuwen doe ik als een speer de deur op slot en sluit de luiken aan de achterkant. Aan de balkonkant doet Rien het luik ook dicht, lekker veilig. En als er daarna écht iets spannends gebeurt, hebben we het niet eens in de gaten. Op onze laatste volle vakantiedag gaat Rien, zoals gebruikelijk, rechtsaf naar de bakker. Daar aangekomen staan alle klanten met hun rug naar de toonbank en ze staren allemaal naar Rien. Die vraagt zich af: Heb ik iets van jullie aan? Staat mijn gulp soms open? Heb ik mijn t- shirt verkeerd om? Maar als ie zich omdraait ziet hij waar ze naar kijken: de hele helling links naast  ons appartementencomplex staat in de fik. De sterke wind waait richting zee, niet naar ons en het naastgelegen hartziekenhuis. Met groot materieel wordt het vuur bestreden en de rest van de dag blijft de brandweer ter plaatse.

 

Dan komt de dag van vertrek. Rien en ik zijn het nog niet eens over de terugreis: in 1 rechte streep ( Rien) of via een omweg ( mijn wens). Het toeval helpt mij een handje. Als we koffie willen drinken is de tent waar we stoppen dicht. Dus stel ik voor even van de tolweg af te gaan. Misschien dat we dan ook een leuk plekje vinden om een hapje te eten. Wat je langs de snelweg ziet, smaakt nergens naar en het is veel te duur. We treffen het, in een dorpje eten we de dagschotel, simpel, niet duur en echt lekker. Daarna gaan we de tolweg weer op. Rien kan daar een plank, die over de hele weg ligt,niet vermijden. Even later begint het wiel vreemd gedrag te vertonen. Rien mindert snelheid, gelukkig, want het wordt een klapband. Met de waarschuwingslampen aan rijden we langzaam over de vluchtstrook, want het (vracht)verkeer raast voorbij. Zo komen we bij een tolpoort, waar een aanwezige dame voor ons de depannage belt. De auto wordt erop getakeld en bij een Citroëngarage afgeleverd.  Na een uur zitten er voor 2 nieuwe banden onder. En dan blijkt dat de linkerachterband ook beschadigd is. Hups, ook eraf, we willen niet over een uur weer met een platte band langs de snelweg staan. Allemaal vervelend, maar het had erger gekund. Dat wordt voorlopig leven op water en brood.

aan flarden

aan flarden

Maar het was geen saaie vakantie, beslist niet.

 

 

 

Read Full Post »

Ons tweede seizoen op Mas Dea Augusta is bijna voorbij en wat hebben we weer bijzondere mensen ontmoet. Net zijn er een paar aardige Vlamingen vertrokken. Die zijn sowieso leuk vanwege hun taalgebruik ( al kan dat ook leiden tot grappige misverstanden) .

Eigenlijk ben ik met mailtjes altijd op mijn hoede, door ervaringen op de camping, door waarschuwingen van de campingfederatie of van de politie. Eerder als campingeigenaar, maar nu ook met de gîte, zijn wij opgenomen in een bestand van de Gendarmerie. Vrijwel wekelijks worden waarschuwingen verzonden voor oplichters die weer een nieuwe truc bedacht hebben. Ik ben meteen alert als er een onverwachte rekening binnenkomt van de INSEE. Dit is een registratiesysteem, waarin ik als micro-ondernemer opgenomen ben. Een mooie regeling: ik hoef geen boekhouding bij te houden, alleen een lijstje van inkomsten, per kwartaal op te geven. De belasting en sociale zekerheid is vaste prik samen 30%. Als er daarbovenop ineens een rekening binnenkomt van de Info-Insee van € 200,- is dat én hoog én vreemd. Op de factuur staat geen adres, telefoonnummer, website of mailadres, geen enkele manier om inlichtingen te vragen. Dus Google ik het even. Eerste woord: ARNAQUE !!! = zwendel.

En Rien krijgt een mail van een instantie die lijkt op gouvernement. Het is de tijd waarop de aanslagen van de inkomstenbelasting worden verstuurd. Wij hebben die van ons al binnen. Leuk om dan een mail te krijgen dat de staat zich vergist heeft en dat we nog een bedrag van € 54,83 terug krijgen. Je moet alleen even op een knop drukken en dan de gegevens invullen. Rien vraagt mij wat dat is ( omdat ik die waarschuwingen van de Gendarmerie ontvang) en ik weet het, weer een  Arnaque!

Als de eerste mail van Anne, de Belgische, binnenkomt, ben ik ook een en al argwaan. Ze vraagt hoeveel mensen wij kunnen herbergen en of ze een camionette mag meenemen. Een camionette is een kleine vrachtwagen. Hier in Die zie je ze veel, als woonwagen gebruikt door hippies en zwervers. Altijd hebben ze een verzameling honden bij zich en ze zien er meestal niet echt fris uit. De voorliefde voor allerlei genotsmiddelen spat er vanaf. Ik heb geen last van hen, maar wil ze ook niet in mijn buurt.

Het woord camionette roept die associatie meteen bij me op, dus ik wil daar eerst meer van weten. Bovendien: met hoeveel mensen wil ze eigenlijk hier komen? We willen hier geen minicamping beginnen… Anne geeft me per omgaande antwoord: het is een auto om hun motor te vervoeren. Als ze aankomen blijkt dat wij het een bestelbusje noemen. Prachtig vind ik dat, het verschil in taalgebruik tussen Nederlanders en Vlamingen.

We boffen echt met het feit dat we alleen maar aardige gasten hebben. Toch heeft iedereen – net als wij- zijn eigenaardigheden.  Mensen die net aankomen hebben vaak een vermoeiende reis achter de rug en op de zaterdagen in augustus ook nog wel eens een file. Een koel welkomstdrankje doet dan vaak wonderen….maar niet bij iedereen. Wat te denken van een keurige mevrouw die helemaal opgewonden de auto uitkomt:” GVD, dit doe ik dus nooit meer! “ Gewoon doodmoe van de reis, want later was ze dus echt wel een echte dame…

Zelf gaan we ook wel eens de mist in, bijvoorbeeld omdat we niet duidelijk zijn. Zo geven we op de website precies aan wat er bij de prijs is inbegrepen, o.a. het aantal handdoeken per persoon per week. Het is compleet een raadsel waarom en wanneer dat aantal van de website is verdwenen. Verbaasd registreer ik dat sommige mensen iedere dag een schone handdoek willen.  Een misverstand is zo geboren en dit is echt onze eigen schuld. ( Gelukkig is het niet ernstig…). Maar schone gasten zijn het dus wel…

Ons “EHBO”-pakketje leidt soms ook tot verwarring.  Soms nemen gasten boodschappen mee vanuit Nederland of ze gaan hier snel naar de supermarkt. Toch vergeet men nogal eens wat. Daarom staat er een beetje koffie, wat suiker, een paar theezakjes, enige koffiefilters. En er hangt een rol wc-papier. Eerste Hulp Bij Ongemak  noemen we dat. Toch is het niet helemaal helder. ( ook dat moeten we beter toelichten). Zo telde een gast meteen bij binnenkomst het aantal filters: “O, dat zijn er zeven, precies genoeg!” En maakt de ene persoon het bakje met de koffie helemaal leeg, een ander vult hem juist weer tot aan de nok. Eigenlijk wel grappig, die verschillen tussen mensen, toch?

Voor toeristen is het ook bepaald niet simpel. Als je alleen al naar de appartementen kijkt die door Nederlanders worden verhuurd, dan is er een wereld van verschil: wel of niet beddengoed inbegrepen, idem met handdoeken, of apart te huur, eindschoonmaak verplicht betalen, of dat zit in de prijs inbegrepen. Toiletpapier, afwasmiddel, afwaskwast, vaatdoekjes, keukenlinnen …het verschilt per huiseigenaar. Wijzelf huren een appartement van Fransen. Dat is veel gemakkelijker, want niks van dat alles in inbegrepen in de prijs. Men geeft op de website simpel aan welke afmeting het bed heeft en dan zoek je het verder maar uit. En wc-papier vergeten? De verhuurder is gewoon niet in de buurt. Als je dat weet, houd je er rekening mee.

We hadden nóg een paar “schone”gasten. Als ik in het ziekenhuis lig, verblijven er al een week een paar leuke dames in de gîte. In augustus is onze femme de ménage op vakantie, het schoonmaken moeten we daarom zelf doen. Rien en ik zijn prima op elkaar ingespeeld, dus normaal lukt dat best. Nu moet hij de studio in zijn eentje kuisen. Ik maak een lijst van wat met welk middel opgepoetst moet worden en de aardige dames helpen hem. Terwijl Rien mij opzoekt in het ziekenhuis, doen zij de hele was, hangen alles aan de lijn en leggen het gevouwen terug. En hij leert van hen een trucje hoe je gemakkelijk dekbedovertrekken kunt verschonen. Dubbele winst dus.

En juist helemaal niet schoon zijn de volgende mensen ( géén gasten van ons !!!)… Bij de supermarkt zie ik een megagrote, splinternieuwe camper, opvallend geparkeerd over 3 plekken. Pa en Moe happen in een paar typisch Hollandse boterhammen. Bij het passeren ga ik bijna over mijn nek van de stank: staan ze daar hun chemische toilet op een regenput te lozen!  Dat gaat dus regelrecht de Drôme in, lekker voor de andere toeristen die daar zwemmen. ( Dat wordt wel dagelijks gecontroleerd, maar toch…). Net op dat moment komt de Police Municipal voorbijrijden. Zal ik klikken?

Ik besluit het niet te doen, maar kijk ze wel even vernietigend aan. Zouden ze daar wakker van liggen? Binnen een mum zijn ze verdwenen, maar de stank niet. Op de camping maakten we dit ook een keer mee. Mensen hadden geen speciaal product gebruikt voor de  afbraak van de uitwerpselen in hun chemisch toilet. Ze gooiden de hele handel bij ons in de daarvoor bestemde pot en reden toen snel weg. Het was mijn klusje om daarna het overvolle en stinkende toilet te ontstoppen, echt fijn!  Het jaar erop kwamen ze met een caravan en dachten waarschijnlijk dat we hen niet zouden herkennen. Mis! Voordat zij bij de receptie waren, had ik Rien al ingelicht en uiteraard waren we complet. Want wij houden namelijk van schone gasten….

Read Full Post »