Feeds:
Berichten
Reacties

Archive for juli, 2014

In de Mas Dea Augusta hebben we 2 heel verschillende gastenverblijven: de grote gîte en de kleine studio. De prijs is daarom ook nogal anders.  En dat veroorzaakt weer dat we er een heel nieuwe doelgroep bij krijgen, de guppies zoals wij ze noemen. Vaak jonge stelletjes, bijvoorbeeld een net getrouwd paartje of een marinier met een studente. Het is heel grappig om het verschil te zien met ons en met de gasten van de gîte. Het laatste koppeltje was helemaal idolaat van de map met wandelingen. Ze begonnen bijvoorbeeld aan de bergwandeling naar het Croix St.Justin, goed voor 3,5 uur en 650 meter hoogteverschil. Maar het was hen niet ver genoeg, dus ze koppelden er een tweede wandeling aan vast, naar de Pas de Damiane, in totaal zo’n 17,7  km op en neer.

Onze gasten in de gîte zijn, net als wij, van een wat hogere leeftijd. Lekker genieten rond het zwembad is meer onze stijl. Terwijl de jonkies praten over de routes die ze hebben gelopen, zijn ziektes en kwalen meer onderwerp van gesprek met onze leeftijdsgenoten. De Tamalous noemt de buurman deze groep: Tamalou staat voor Tu as mal ou? Waar heb je pijn?pop-ink-csa-images-injured-man

 

Nou, daar kan ik over meepraten…Vorige week was ik weer eens aan de beurt. Toen we hier eind 2001 kwamen wonen, kregen we een prettige huisarts. Gewapend met een woordenboek kwamen we overal samen uit. Helaas ging de man met pensioen en werden we doorverwezen naar zijn opvolger, meneer Zwaargewicht. Voor de simpele dingen, zoals een herhalingsrecept voor mijn migraine, kon je prima bij hem terecht. Maar toen Rien er eens met schouderklachten kwam, ging het heel erg mis. Rien had vlak voor het seizoen samen met Henri een asfaltpaadje gemaakt en dat was zwaar werk. Vanaf dat moment had hij last van zijn rechterschouder. Net als zijn vader zegt Rien altijd: “Het komt vanzelf en het gaat ook weer vanzelf”, maar deze keer dus niet. Na het seizoen ging hij eindelijk naar de huisarts. De man kwam niet achter zijn bureau vandaan en kon zo zien wat het probleem was: “U moet naar de specialist in Valence voor een operatie”. Dat vonden we wel erg kort door de bocht, dus vroeg Rien om fysiotherapie. Daar kwam niks van in, als hij niet naar de specialist wilde moest ie eerst maar eens medicijnen proberen. Daar werd manlief doodziek van, dus terug naar Zwaargewicht. Die begon weer over de operatie, schreef eerst een verwijsbrief voor de specialist en gaf toen eindelijk toe aan de wens om fysiotherapie te krijgen. Dat hielp vrijwel meteen, want het was slechts een kwestie van overbelasting….

 

Vanwege deze ervaring gingen we naar een andere huisarts, wat hier gemakkelijk kan. Onze buurvrouw regelde dat we terecht konden bij de hare, dokter Borstel. Dat is een lieve vrouw, een onderdeurtje van misschien 150 cm lang, maar goed, aardig en attent. Standaard gekleed in een fleecetrui en een lange broek. Altijd geïnteresseerd in ons leven en onze gewoonten. Als de kwaal is vastgesteld gaat het vervolgens daarover, ze kletst gewoon de tijd vol, (wat gezellig is). Een spreekkamer met in de hoek kinderspeelgoed op de grond, een kast met schots en scheef de boeken erin. Haar recepten zijn alleen te lezen voor kenners, wij komen niet uit het gekrabbel. Maar ze is een goede arts en dat is wat telt.

Toch moesten we nog een keer terug naar de vorige. Bij het regelen van een Frans rijbewijs moest aangegeven worden of je ook een caravan achter de auto wilde slepen. We vulden ja in, dat leek ons wel handig. Maar toen moesten we daarvoor worden gekeurd en dat mocht absoluut niet bij de eigen huisarts. Zwaargewicht had een inloopspreekuur en aan deze keuring zou hij niet veel kunnen verprutsen, dachten we. Het stelde ook helemaal niks voor: Rien en ik moesten de ogen sluiten en op 1 been gaan staan. Toen we allebei overeind bleven, was het goed. Daarna moesten we met een vinger naar onze neus wijzen: ook gelukt. Vanachter zijn bureau vroeg hij aan mij hoe mijn ogen waren. Ik wees op de bril en hij vroeg niet verder. Zwaargewicht stelde nog wat vragen die op het formulier stonden, zette wat kruisjes en dat was het dan. Vijf minuten later waren we buiten,  € 50,- lichter en goedgekeurd….

 

En nu krijg ik ineens te maken met een andere arts… Ik ben een hoofdpijnklant, dus als ik deze keer alweer 5 dagen last heb, is dat niet ongewoon. In de nacht van dinsdag op woensdag word ik wakker met een stuiterende hoofdpijn. Migrainepil erin en verder slapen, tot ik om 7 uur vrijwel tegen de vlakte ga van de douleur, de pijn. En dan voel ik het: het is de kaakholte. In een ver verleden heeft een kaakchirurg bij het verwijderen van een verstandskies grote fouten gemaakt. De hele binnenkant van mijn mond was kapot getrokken en de ontsteking die volgde was bijna niet te genezen. Het is altijd een zwakke plek gebleven. En precies daar heb ik dus regelmatig een kaakholteontsteking.

Borstel weet het en geeft me een niet al te hoge dosis antibiotica, omdat ik daar al genoeg van heb gehad.  Als ik deze woensdag bel voor een afspraak, is ze er niet. Maar ik kan wel meteen terecht bij haar associé, meneer Lichtgewicht.  Wat een wereld van verschil! Ze zitten in hetzelfde gebouw, hebben dezelfde secretaresse, maar daar houden de overeenkomsten ook mee op. Hij is keurig gekleed in een overhemd, is beleefd en op afstand. Hoeft niet te weten wie ik ben, doet zorgvuldig zijn werk en binnen 5 minuten ben ik weer buiten.

Zijn werkkamer is stijlvol ingericht, in mooie kleuren geverfd, een prachtig houten bureau, bijpassende kasten, alle boeken in het gelid. Het recept komt zo uit de computer. En wat voor recept! Dat is met een kanon een mug doodschieten: antibiotica, ontstekingsremmer, neusspray, slijmoplosser en aspirine van 1000 mg per stuk. ( Daar ga ik zelf dus wel voorzichtig mee om…). Toevallig heb ik het verlopen recept van mijn migrainetabletten bij me, omdat ik een herhaling moet vragen. Terwijl het papiertje op de kop ligt, ziet hij dat er slaaptabletten opstaan. “Moet je die ook nog?”, vraagt hij. Waarom zou ik nee zeggen? Dus met een plastic zak vol met pillen kom ik thuis en nog diezelfde dag werd de hoofdpijn heel wat minder. Die meneer Lichtgewicht kan voor mij voorlopig niet meer stuk…k3240329

 

Maar ik pas me al aardig aan bij mijn leeftijdsgenoten: ik ben een echte Tamalou

Read Full Post »

Vroeger,  tussen 1996 en 2010,  was er een televisieprogramma met die titel. Ik herinner me er weinig van, wel dat het om een prachtige villa ging, op een berghelling, met een geweldig uitzicht op zee.  Dat huis trok kennelijk veel mensen aan. Met name de exacte locatie was een boeiend vraagstuk. Op bijvoorbeeld Fok! Forum vragen mensen zoals Taraboemdijee en Lee Harvey Oswald zich af waar dit mooie huis zich bevindt en vervolgens is er wel iemand die de juiste plaats weet te noemen.  En dan is er op You Tube een filmpje te zien van een man die op zijn fiets naar de bewuste woning rijdt. Daar moet je blij mee zijn. Het hoort kennelijk bij de roem.

Villa Felderhof

Villa Felderhof

Heel wat jaren geleden kwamen wij de vroegere premier Van Agt ergens tegen, allebei op weg naar een vakantieadres. Ik was verrast, moest even goed kijken of hij het wel was en toen keek ik heel snel de andere kant op: je kunt toch niet een Bekende Nederlander zo met open mond aan staan te gapen? Hans van Mierlo zat eens op hetzelfde terras te eten als wij, ook tijdens een vakantie. Hij was fractievoorzitter in de periode dat ik Kamerlid was, min of meer een collega dus. En toch durfde ik hem niet lastig te vallen, het was tenslotte ook zijn vakantie. Rien vond dat ik hem wel even moest begroeten, wat ik kort en krachtig deed. Iedereen heeft tenslotte recht op een privéleven, tenzij je het zelf voortdurend op straat gooit.

 

Dat geldt ook voor ons. Wat in mijn columns staat, is “openbaar bezit”. Dit geef ik zelf prijs. Het wil niet zeggen dat de rest van mijn leven ook van iedereen is. Het is oprecht prettig om bekenden “van vroeger” tegen te komen, in Die, in de supermarkt of op het terras van Café de Paris. Maar het is onmogelijk om iedereen  in ons nieuwe huis te ontvangen. Vooral omdat ik dan in een driedubbele spagaat kom. Ik wil namelijk graag pleasen, aan de verwachtingen voldoen. Maar het is niet leuk voor onze betalende gasten als hier de hele tijd mensen over de vloer zijn, we beloven hen namelijk een rustig verblijf. En… wij hebben zelf een sociaal leven, afspraken waar je aan wilt of moet voldoen. Zo kregen wij eens ‘s ochtends om half 10 een telefoontje van campinggasten “dat ze er zo aankwamen, voor de koffie”. Drie kwartier later dan gezegd waren ze er. In allerijl moest ik vervolgens de fysiotherapeut afbellen, die daar niet blij mee was. En ik vergat dat ik nóg een afspraak had, namelijk een mammografie maken in het ziekenhuis. Toen ik erachter kwam, was het te laat en kreeg ik de wind van voren. Voor straf moest ik achteraan op de wachtlijst. Zo leerden we vanzelf  om wat bewuster met onze eigen tijd om te gaan. Tenminste…meestal. Vorige week was het de buurman van de camping, die vaststelde dat hij ons al een hele tijd niet had gezien. Die man is goud waard voor ons, dus we voelden ons meteen schuldig. Inmiddels hebben we er weer een heel plezierige avond op zitten met hem, zijn vrouw en 2 vriendinnen. Wat hebben we weer veel Franse uitdrukkingen geleerd, zoals patiner dans la choucroute = veel inspanningen leveren met weinig resultaat. Dat kun je toch niet verzinnen, vertaald is het in de zuurkool smeren…Die vergeten we nooit meer. En zoals altijd kookt onze buurvrouw bijzondere dingen voor ons, deze keer een taart met pralines: een zoetig omhulsel rond amandel.

Pralines

Pralines

Vanaf eind april hebben we alweer aardige en boeiende gasten in de gîte. Sommigen kennen we vanuit onze Hardenbergse periode, anderen van de camping en dat schept bij voorbaat al een band. Alhoewel nieuwe mensen ontmoeten natuurlijk ook altijd spannend is. Maar oud of nieuw: voor iedereen proberen we een goede gastheer en –vrouw te zijn.

In ons gastenboek lezen we een boel mooie woorden, maar deze bijdrage was wel heel bijzonder:  Het was weer heerlijk! Zoals we regelmatig zeggen: We hadden weer ons Villa-Felderhofgevoel!

Volgens mij gaat het daarbij niet om hoe groot het is, of hoe luxe, maar om het fijne gevoel op een bepaalde plek. Wij hadden dat vroeger op twee campings, waar we vaak kwamen: bij binnenkomst je meteen thuis voelen. En waarom precies? Daar kan ik niet de vinger opleggen..

En nu hebben we – samen met de bank….- nóg een Villaatje Felderhof. In november bezochten we 4 recreatieparken en bij de laatste dachten we meteen: Dit is het, dit is ons plekje. Daarna gingen we er in maart 4 huisjes bekijken en daar voelden we niks bij. Brochure nummer 5 kwam binnen…en we waren verkocht. Maar toen begon het gedoe pas echt.

Type het woord hypotheek in op Google en je krijgt de indruk dat het gisteren nog geregeld is. Mooi niet dus, als het om een recreatiewoning gaat. Inmiddels heb ik een hechte band met de Rabobank opgebouwd,  en pakweg 50 mailtjes later is het voor de bakker. Een opstalverzekering kun je gemakkelijk en goedkoop regelen, volgens de reclames. Maar Independer vergeet even te melden dat er voor mensen die in het buitenland wonen, andere voorwaarden gelden. Dat we een Nederlands inkomen hebben, een Nederlandse bankrekening, een Nederlands paspoort…het maakt niet uit, regels zijn regels. Na een aantal pogingen lukt het gelukkig toch.

Dit is grote broer..

Dit is grote broer..

Volgend probleem: je moet je zelf aanmelden voor gas, water en elektra. Da’s lekker simpel vanuit Frankrijk… Het vakantiepark neemt dat gelukkig voor zijn rekening, net als de volledige inrichting. Maar naast al dit gedoe hadden we ook wel een paar gelukjes. Zo ontstond er een heel plezierig contact met de verkoper. De aardige man gaf antwoord op iedere vraag: Zoek je een verzekering? Ik heb dat daar geregeld, zoveel kost het, dit is mijn polisnummer, en hier heb je een telefoonnummer van de maatschappij. Nutsvoorzieningen nodig? Een soortgelijk compleet antwoord. Fantastisch, zulke mensen. De makelaar, de bank, de notaris, de parkbeheerder, de verzekeringsagent…allemaal chapeau!

Na heel wat hoofdbrekens en honderden mailtjes is het allemaal geregeld. In oktober gaan we voor het eerst naar ons Villaatje Felderhof, hopen maar dat het net zo goed voelt als het lijkt…

 

PS. Het is volop hoogseizoen en dat brengt toch wat vreemde snoeshanen naar Die. Even een half uurtje boodschappen doen betekent dat ik 4 x de neiging moet onderdrukken om op mijn voorhoofd te wijzen. Bij de supermarkt kruipt een man met zo’n rotvaart voor in de rij, dat de vrouw die daarachter staat uit lijfsbehoud een flinke stap opzij moet doen. Ook ik kan het vege lijf net redden. Voor de volgende toerist is dat de kans om onverwacht ook door het ontstane gat te sprinten. Als ik daarna uit mijn parkeervak wil rijden, doe ik kalm aan, want vanuit mijn ooghoek zie ik een voetganger. Dat weerhoudt een Nederlander er niet van om achter mij langs te scheuren, waarbij de voetganger aan de kant moet springen en ik boven op de rem moet. Even later moet ik alweer een noodstop maken,  terwijl ik op een voorrangsweg rijd. Hebben die mensen geen vakantie? Zijn ze nog helemaal gestrest? Of hebben ze gewoon hun verstand thuis gelaten? Maar ik had mijn korte lontje keurig in bedwang…

Read Full Post »

Vive la France

Toen de wereld werd gemaakt, stond Frankrijk vast en zeker vooraan, tenminste,  wat natuurschoon betreft. Het land kent echt veel variatie: gebieden die vlak zijn, of heuvelachtig of juist met hoge bergen en diepe dalen. De temperatuur is in het noorden beduidend lager dan in het zuiden. En zelfs de 2 zeeën zijn heel verschillend: de Atlantische Oceaan aan de westkant  zou ik typeren als azuurblauw met hoge golven, terwijl de Middellandse Zee gematigder is en zichtbaar smeriger. Misschien is mijn herinnering gekleurd, maar toch…

Overigens kent ook Nederland schitterende gebieden. Toen ik  eens meedeed aan de campagne voor de Tweede Kamerverkiezing, bedacht men in Overijssel 12 fietstochten van 50 km per dag. Of we veel kiezers zagen, was wel de vraag, maar het was een fantastische ontdekkingsreis.

Ik ben niet de enige die Frankrijk een mooi land vind, dat is te zien aan de stroom toeristen ieder jaar. Het is net als met eb en vloed: zo eind april druppelen de eersten binnen, de vloedgolf komt tussen half juli en half augustus en daarna ebt het langzaam weg. Half oktober is de rust meestal weergekeerd. Die drukte vind ik om verschillende redenen –meestal- heel leuk. Het betekent dat we voortdurend gasten over de vloer hebben, dat vrienden en familie voor korte of wat langere tijd hier zijn en ook dat er van alles wordt georganiseerd.

Ferme en Ferme

Ferme en Ferme

Het begint eind april al met het feest van de Ferme en Ferme, een weekend waarop verschillende agrarische bedrijven Open Dag houden. Een geitenboerderij, een wijnbouwer die uitlegt hoe de Clairette de Die wordt gemaakt, een distilleerderij van medicinale kruiden, een Nederlandse die van haar eigen groenten allerlei chutneys maakt…er is heel veel te zien.

 

In september was hier vroeger het Fête de la Clairette, een geweldig feest. Met een ossenkar werden de eerste druiven binnengehaald, geperst en aangeboden aan het publiek. Voor € 5,- kocht je een speciaal glas en vervolgens mocht je overal de echte Clairette proeven. Met al die stalletjes naast elkaar leerde je wel het verschil kennen tussen een topwijn en zeepsop. Vanwege de toeristen werd het feest eerst verschoven naar augustus, daarna naar een ander dorp… en het was volledig om zeep geholpen. Vorig jaar voor het eerst was er in mei het feest van de Espiègleries, het feest van de bubbels. Toen vond ik het drie keer niks: een paar kraampjes op een grote parkeerplaats, dat was het. Maar dit jaar pakte men het beter aan: alle stalletjes stonden in de winkelstraat, echt een gezellige proeverij, overal was muziek, er was een marktje met streekproducten….beslist voor herhaling vatbaar.

affiche-fete-de-la-transhumance-2014-pays-diois-f02e2164

Rond het derde weekend van juni is er altijd de Transhumance, het moment waarop pakweg 2500 schapen door de straatjes van Die naar de hoger gelegen bergweiden worden geleid. Altijd was het ’s ochtends rond half negen, vorig jaar speciaal voor de toeristen om 5 uur s’ middags en ja, dan krijg je het probleem van dit jaar: het was snikheet en niet verantwoord om de beesten in die warmte naar boven te jagen. Ik begrijp dit niet zo goed: uitsluitend voor de toeristen worden die schapen door de stad gejaagd en omdat die mensen een beetje willen uitslapen worden de tijden ook nog eens aangepast. Ik zou bijna lid worden van de Partij voor de Dieren…

 

Van half juli tot half augustus zijn hier de Vendredis de Die.  Overal, maar minimaal op alle pleinen, is er muziek : oubollige Franse muziek, mooie chansons, moderne jazz, Ierse rock, blues en de plaatselijke drumband ( vals, maar wel folklore) , een nachtmarktje, animatie,… allemaal reuzengezellig.

De maand erop is hier de Dromoise, een fietstocht waaraan zo’n 1500 fietsers meedoen, van gezinnen, amateurs tot professionals. De 4 routes variëren dan ook van redelijk simpel tot een ware uitputtingsslag: 70 km steil de bergen op en dan weer steil naar beneden.

Tot slot eind september nog het Festival Est Ouest, een cultureel feest waarbij men een culturele verbinding probeert te leggen tussen Oost en West Europa.

En dan de “tussendoortjes”, zoals het muziekfeest van de brandweer, of de rugbyclub en niet te vergeten de kermis. Dat laatste is niks voor mij en sinds deze week al helemaal niet meer…De Fransen klagen wel eens over de invasie van de plaques jaunes, daarmee bedoelen ze de auto’s met de gele nummerborden, Nederlanders dus. Het is ook knap irritant, als je naar je werk moet en er rijdt een toerist voor je met de snelheid van een slak. Maar duizend keer erger zijn de Franse campers. Die gaan dus nóóit even aan de kant, zelfs niet als ze een hele sleep auto’s achter zich hebben. En in de stad is het helemaal een wanhoop, dan rijden ze maximaal 25 km per uur. Ga zo’n bakbeest maar eens voorbij!

Op weg naar het Office de Tourisme zit ik weer eens achter zo’n kreng. Ik heb haast, moet de stadswandeling gaan doen. Uiteindelijk kan ik links passeren, de parkeerplaats op. Tegenvaller nummer 2: die  is afgezet met een hek, maar daar kan ik wel om heen, net als zo’n 100 andere auto’s al gedaan hebben. In het Journal de Diois, het weekkrantje las ik al dat er in het komende weekend kermis zal zijn. Maar wie rekent er nu op dat die gasten op maandagochtend aankomen? Voor de zekerheid vraag ik het nog even na bij het Office: “Nee hoor, geen zorgen, die komen vandaag nog niet”. Als de stadswandeling gedaan is, wacht me een nare verrassing: precies mijn auto is helemaal geblokkeerd door een kermiswagen. Het is een aanhanger, zonder trekker, de wielen zijn al verzegeld met houtblokken, alles is aangesloten op elektriciteit. Kom daar maar eens weg. Ik vraag het netjes aan zo’n opgeschoten kermisjong, maar die is al helemaal aangebrand: de Police Municipal had dit op moeten lossen. Bij het Office de Tourisme bellen ze speciaal voor mij even heel nijdig naar de politie. Die zegt toe te zullen komen, maar doet dat mooi niet. En daar zit je dan. Natuurlijk kan ik Rien bellen om me op te halen. Maar moet ik mijn auto een week achterlaten? Ik besluit om geduldig te wachten, wat best moeite kost, want geduld is niet mijn sterkste eigenschap…kleurplaat-Paardemolen-s5665

Na 3 kwartier komt er een Fransman aan, druk babbelend met een knappe jonge vrouw. Ik ga als een speer op hem af en vraag of de auto tegenover mij van hem is. Ik wijs hem op de blokkade en hij ziet dat ik alleen kan ontsnappen als hij wegrijdt. Maar ja, hij geeft zijn leuke gesprek met zijn verovering niet zomaar op: “Over 5 minuten vertrek ik.” En geen seconde eerder stapt ie in zijn auto. Opgelucht rijd ik naar huis. De Police wens ik naar de maan, deze geüniformeerde oversteekvaders. Dat ik een nieuwe deuk in mijn auto erbij heb, zonder naamkaartje eraan, neem ik op de koop toe. Dat hoort erbij,  Vive la France….

PS. Rien is helemaal in de wolken, hij heeft een gast die hem vergezelt naar de Col de Rousset…

Rien in de wolken...

Rien in de wolken…

 

 

Read Full Post »