Feeds:
Berichten
Reacties

Archive for mei, 2014

Foute mensen

Via de media komt het bijna dagelijks bij je binnen: mensen die echt verkeerde dingen doen. Soms kun je dat nog wel een beetje begrijpen, bijvoorbeeld als een vader de verkrachter van zijn kind doodschiet. Of dat iemand zo verslaafd is, dat ie het benodigde geld daarvoor bij elkaar probeert te jatten. Ik vind het echt een andere kwestie als je heel bewust anderen “geweld” aandoet. Zoals het bericht vorige week van een koning, die zijn eigen jaarsalaris met 10% verhoogde. Het inkomen van € 40 miljoen is niet voldoende, terwijl zijn onderdanen van € 0,75 cent per persoon per dag moeten rondkomen. Hoe verzin je het!

Ook dichter bij huis zijn er foute mensen en iedereen kent er wel voorbeelden van.

In Frankrijk moet je de hele administratie gedurende 10 jaar bewaren. Kortgeleden ruimde ik “2003” op en zag bij toeval een opvallend inschrijvingsformulier van dat jaar. We gingen in oktober naar Nederland en een week voor ons vertrek kreeg ik een mail van een Nederlander, die met een aantal Franse kornuiten wilde komen kamperen. Hij informeerde naar de prijs voor 8 personen met 1 caravan en 4 tenten. Het moest voor een koopje, maar meer dan 10% korting kreeg hij niet.  Daarom hoorde ik er niks meer van en wij reisden af.  Net in Nederland aangekomen belden de oppassers op: de club was toch gearriveerd en meneer P. wilde alsnog even dealen over de prijs. Dat was nog maar het begin van de ellende: het sanitairblok werd hun ruimte om tot diep in de nacht feest te vieren, ze maakten er een heidens kabaal, overal waar ze waren werd het een zooi. Onze oppasser vond het maar niks, bovendien hadden andere gasten last van het stel. Dus hij, in het dagelijks leven politieman, sprak de Nederlander aan en vroeg hem alle namen van zijn vrienden op te schrijven, met hun geboortedata ( En dat briefje vond ik dus terug…). Die nacht ging het echt fout: 2 zuiplappen kregen buiten ruzie en dreigden elkaar aan het mes te rijgen. Gelukkig vertrokken ze de volgende dag, na betaling van de helft van wat afgesproken was. Voor ons was het leergeld. Als wij zelf thuis waren geweest, hadden we na 1 dag al gezegd: “Heel snel maken dat je wegkomt!” Want dit waren echt foute gasten.

Hier denk je over na, je trekt er lering uit en gaat verder met je leven. Meer indruk maakten de levensverhalen van andere mensen op mij. Wonen in een ander land betekent dat je je aan moet passen. Kom bijvoorbeeld bij een Fransman niet aan zijn pauze tussen 12 en 2 uur, die is heilig. Maar dat soort gewoontes hebben wij ook: ik wil absoluut een koffiemoment ’ s ochtends.

Ochtendritueel: Ipad, Wordfeud, poes met gekookte kip...

Ochtendritueel: Ipad, Wordfeud, poes met gekookte kip…

Wij nemen de aardige rituelen van beide landen over: om 10 uur koffie, om 12 uur een drankje voor de maaltijd, om half 4 een kopje thee en aan het eind van de middag weer een apéro. Onze vaste gasten kenden het ritme en zij dronken regelmatig mee. En dan kwamen hun verhalen. Soms lagen we dubbel van de lach, andere keren leefden we echt mee met wat sommigen meemaakten.  Zo kwamen twee vriendinnen met hun echtgenoten jarenlang bij ons. Toen een derde “vriendin” een plekje reserveerde, vroeg Marchien mij haar zo ver mogelijk bij hen vandaan te houden. Ze werd namelijk door haar gestalkt.

Jarenlang waren ze bevriend geweest en om de een of andere duistere reden kwam er plotseling een eind aan die relatie. De dame bleef haar achtervolgen, bewerkte de gemeenschappelijke vriendenkring, drong door tot in haar familie, haalde gemene streken uit  en liet haar zelfs na een verhuizing niet met rust en dat echt jarenlang. Nu kwam ze dus bij ons op de camping. Natuurlijk konden wij deze mevrouw niet weigeren, het is bovendien maar 1 kant van het verhaal. Maar stel dat het waar is, – dat iemand zo je privéleven binnendringt, probeert al je relaties op negatieve wijze te beïnvloeden en je daar ook nog eens frequent mee confronteert-,  het lijkt mij verschrikkelijk. Dat is dan toch een fout mens?

Studio klaar...

Studio klaar…

Kortgeleden werd het woord stalken weer eens gebruikt in mijn omgeving. In een ideale samenleving is familie de club van mensen bij wie je je veilig en geborgen voelt, waar je gewaardeerd wordt om wie en wat je bent. Waar je, binnen bepaalde grenzen, kunt doen wat je wilt, je eigen leven kunt inrichten en vormgeven. Zonder daarop aangevallen te worden. Zonder dat zij je zwart maken bij anderen of zich bemoeien met zaken die hen niet aangaan. Of die je spullen zomaar beschadigen. Zulk gedrag gaat mijn verstand te boven. Wat is eigenlijk de beweegreden van stalkers, vraag ik me af.  Ik kijk eens bij Wikepedia.….

 Stalking is het stelselmatig lastigvallen van een persoon, door die persoon te achtervolgen, steeds op hinderlijke wijze contact op te nemen, en soms ook te bedreigen. In veel gevallen gaat het om feiten die op zichzelf genomen niet strafbaar zijn, zoals het toesturen van cadeaus, achtervolgen, bespieden, opbellen of schrijven en e-mailen. Hoewel deze acties stuk voor stuk niet illegaal zijn, is het contact voor de gestalkte ongewenst en is bovendien de frequentie van het gedrag zeer hoog.

Er zijn verschillende typen stalking, maar in de meest voorkomende soort zijn de daders uit op  wraak. Vaak wil de stalker het slachtoffer in zijn greep houden door het slachtoffer te bespieden of voortdurend angst aan te jagen. Dit komt vooral voor na een afgebroken relatie. Meestal zijn stalkers psychisch of emotioneel labiele mensen, waarbij vaak een psychische stoornis of dwangmatig handelen in het spel is.

Een mooie formulering. Tot nu toe vond ik stalkers echt foute mensen. Maar emotioneel labiel zijn, een psychische aandoening hebben of dwangmatig handelen…dat verklaart een hoop en maakt het stalken misschien iets begrijpelijker.

En wat is de Dagelijkse Gedachte weer mooi:  Onrechtvaardig behandeld zijn, is niets, tenzij je het je blijft herinneren. Confucius 

Altijd weer iets nieuws om over na te denken. Bijvoorbeeld bij het zwembad: nu de studio klaar is, hebben we tijd om daar weer eens in te gaan dobberen….

 

Badmeester Rien houdt het allemaal mooi bij.

Badmeester Rien houdt het allemaal mooi bij.

Read Full Post »

Met rode oortjes zit ik achter mijn computer : ik wil een column schrijven over alle “interieurverzorgsters” die wij vanaf 1976 hebben gehad. Dat het Franse woord femme de ménage is, weet ik wel. Maar dat een huisvrouw une femme de foyer is, heb ik niet opgeslagen op mijn harde schijf. Als mijn beroep werd gevraagd heb ik mezelf talloze malen werkster genoemd. Misschien niet zo’n rare vergissing, meestal ben je als huisvrouw ook de poetsvrouw in je eigen huis…Toen ik mijn eerste baan kreeg, lag het aanvangssalaris voor een 22-jarige beneden de bijstandsnorm voor een echtpaar. Een paar maanden lang kregen we een aanvullende uitkering van zestien gulden per maand. “Toch mooi een kratje bier”, zei Rien dan. Dat was natuurlijk afgelopen toen hij zijn eerste baan kreeg. We waren de koning te rijk en hadden geld genoeg om een werkster te betalen. In die tijd lazen wij de Panorama…en onze hulp dus ook. Als we thuis kwamen, konden we nauwelijks zien dat er iemand schoon had gemaakt. We waren jong en een functioneringsgesprek voeren, dat  moesten we nog leren. Dus zagen we het een tijdje aan, tot ik mijn baan opzegde, om weer te gaan studeren: een goed argument om ook aan haar werk, of eigenlijk aan haar aanwezigheid,  een einde te maken.

imagesEen tijdje later verhuisden we en mijn parttime baan nam toe, dus de behoefte aan iemand die onze rotzooi wilde opruimen groeide ook. Spontaan bood iemand zich aan, maar ze wilde wel graag haar peuter meenemen. Dat leek mij geen belemmering en het huis was ook steeds spic en span schoon. Tot ik een keertje ziek thuis bleef en zag wat het knulletje allemaal deed: onophoudelijk alle knopjes in het huis aan- en uitdrukken. Toen ik zei dat het misschien niet zo goed was voor de apparatuur, vond zij ook zelf dat dit niet de juiste combinatie was.

Vervolgens kwam er een oudere dame, haar kinderen waren het huis al uit. Dat had weer andere consequenties. Ze zat in de overgang, dus regelmatig lag er een briefje ”dat het vandaag niet zo goed ging”. Of sterker nog: “ Ik heb vanochtend koffie gedronken bij mijn dochter”. Maar gek, het geld dat we op tafel legden was wel altijd voor 100% weg. Dus ging ik zelf maar weer aan het poetsen.

Door stemproblemen werd ik in die periode afgekeurd voor het onderwijs. Gelukkig bood mijn werkgever me een andere baan aan, 40 uur per week plus verplicht een pittige avondstudie volgen. Daar ruilde ik de huishouding graag voor in en  er kwam een nieuwe interieurverzorgster. Die mevrouw kon geweldig poetsen, echt, maar regelmatig kwam ze niet opdagen. Na een aantal gesprekken kwam het hoge woord eruit: haar man zou een alcoholprobleem hebben. Dat verzon ze ter plekke, maar goed..

Een tijd hielp een  leuke jonge vrouw ons, maar na een jaar vond zij de combinatie met het moederschapte te zwaar . Haar zus volgde haar op en jarenlang werkte zij bij ons, tot volle tevredenheid. Het was in de jaren van mijn Kamerlidmaatschap. Annie nam 2 x per week ook de was mee naar huis en die kwam gestreken en eventueel gerepareerd terug in de kast. Absolute luxe was dat. Helaas kreeg ze gezondheidsproblemen. Toen kwam Thalia, alweer zo’n goeie. Zij bleef bij ons, tot we naar Frankrijk verhuisden.

De eerste jaren hier hadden we helemaal geen geld voor een hulp. Naast de schoonmaak van het sanitair van de camping en de gîtes, moest ik ook ons eigen huis doen. Mijn aandacht was duidelijk op het bedrijf gericht: als mensen een plek of een appartement huren, moet alles superschoon zijn. En daardoor ging het in ons huis niet altijd even goed, dan kwam ik er bijvoorbeeld na weken achter dat ik de lampen een hele tijd niet had schoongemaakt. Of dan vielen me ineens de stofwebben op.

Al in 2003 hadden we een schoolmeisje van 16 jaar dat in juli en augustus het sanitair werkelijk fantastisch schoonmaakte. Het jaar daarop kwam ze niet terug, want ze ging studeren. ( Inmiddels is ze biochemisch ingenieur…)   Een van de toenmalige bouwvakkers kwam met een oplossing, zijn vrouw wilde wel wat bij verdienen. Dat ging het eerste seizoen perfect, het jaar erop had ze in de ene hand een telefoon waarmee ze onophoudelijk in contact bleef met haar vriendin, en met de andere hand wapperde ze met een poetsdoek. Het volgende seizoen kwam Marianne. Zwanger geraakt van een buitenlander volgde ze hem naar zijn vaderland. Daar ontpopte hij zich tot een ware tiran. Pas toen de kinderen groter werden durfde ze hem te ontvluchten. Voor ons was het niet simpel om goede krachten te vinden: we konden ze in het begin slechts een minibaan aanbieden, van 1,5 uur per dag plus een paar uren extra. Maar Marianne pakte het met beide handen aan. Helaas, ze kreeg verkering met een man die 150 kilometer verderop woonde en daar een prachtbaan had. We gunden haar het geluk, maar vonden het wel spijtig om haar kwijt te raken.

Leona kwam, een Afrikaanse, die het eerste seizoen ook weer geweldig werkte. Het jaar erop ging het volstrekt niet. Na een paar weken bleek dat ze ’s nachts als stripteasedanseres werkte. Die was dus bekaf als ze bij ons aankwam. Haar proeftijd was inmiddels verlopen, maar gelukkig ging ze zelf akkoord met ontslag. Je zult toch een half jaar vastzitten aan iemand die niet functioneert? Dan kun je als kleine werkgever wel inpakken.images

Ella kwam, die had elders ervaring opgedaan op een Franse camping, maar dat moest beter. Voor Nederlanders moet het echt blinkend schoon zijn. Sommige  gasten kijken namelijk eerst naar het sanitair, voor ze besluiten of ze willen blijven of niet. Daar moesten we wel rekening mee houden. Overigens vinden wij het zelf ook prettig als je een douche kunt binnenlopen zonder te griezelen van de smerigheid. Maar Ella leerde snel. In de winter kreeg ze echter elders een baan met meer uren en dan verlies je het, begrijpelijk. We hadden ook nog eens 2 weken een bloedmooie meid, Rien was er lyrisch van en ze werkte ook goed. Maar binnen de proeftijd nam ze ontslag, ze bleef liever bij haar werkloze vriendje thuis.. En de 2 dochters van de postbode hadden alles in huis: een mooi lijf, goed gebekt, vriendelijk en heel hard werkend. En voor de gasten bij de table d’hôte ook de moeite waard, ze bedienden namelijk in korte broekjes…

Ongeveer in 2007  kwam R., met later in haar kielzog 4 zussen. Wat een werkers zijn dat! Ze doen het meer dan goed, werken hard, denken mee en denken vooruit. Bijvoorbeeld: Vergeet niet dit materiaal aan te vullen. En dat moet nodig eens een extra beurt hebben. Als wij straks vakantie hebben, zou je die dame eens kunnen vragen… Ook in de keuken waren ze onbetaalbaar: allemaal ervaring in de horeca en dat zag je niet alleen aan het tempo, maar ook aan het opmaken van de borden. Daar kon ik nog een boel van leren.

Eentje kreeg huwelijksproblemen en verdween van de radar. Een ander kreeg een baby en geniet nu van haar moederschapsverlof. Nummer 3 is nog steeds bij ons. De Benjamin van het stel was indertijd 16 en eigenlijk te jong om naar Frankrijk te emigreren. Ze ging terug, werd volwassen en werkt nu opnieuw in deze regio. En nog steeds is het zo dat de dames meedenken bij problemen: is het hier een keertje spits, dan springt er zo weer een andere zus bij.

Nu we geen camping meer runnen heb ik eigenlijk best tijd om zelf weer te poetsen. Maar eerlijk gezegd ben ik liever femme de foyer dan femme de menage..

En dan heb ik leuk tijd voor mijn hobby, koken. Eindelijk is mijn verjaardagscadeau binnen: een nieuwe bordenset. Mooi wit, dat serveert zo leuk. Vrienden zijn meteen weer proefkonijn….                                                                                    IMG_0440

IMG_1564

Read Full Post »