Feeds:
Berichten
Reacties

Archive for april, 2014

Vorige week was het Nozem, onze bouwvakker, die zei dat hij ons huis het mooiste van Die vindt. Of hij het echt meent, of dat hij bedoelt dat hij het zo mooi heeft gemaakt, weten we niet precies. En nu is het onze tuinkabouter, die na 4 weken afwezigheid verwonderd om zich heen kijkt : Wat is er weer veel gebeurd. Hebben jullie wel tijd om er van te genieten? Ja hoor, we zijn nog steeds heel blij met dit plekje onder de zon en genieten van…. bijvoorbeeld auto’s.

vercors5 Toen we nog met de caravan op stap gingen, brachten we veel vakanties door in Briancon. Overdag maakten we bergwandelingen en ’s avonds deden we iets heel spannends.  Voor de caravan gezeten  keken we naar de bergen tegenover ons. Daar liep een smalle weg en het was het summum van geluk als er een auto reed. Die koplampen kon je dan wel een kwartier volgen. Soms ging de wagen een bocht om en verdween uit het zicht, dan zagen we de lampen weer.  Dat deden we iedere avond, iedere vakantie opnieuw. En wat doen we hier ??? Auto’s volgen  die richting Crest of Die gaan, of naar Ponet-St. Auban of naar Marignac.  Drie wegen maar liefst, dat is toch magnifique?

Wat niet zo magnifique is: We hebben weer pech, zo vlak voordat het toeristenseizoen begint. Op de camping waren we dat wel gewend. Ieder voorjaar, als in het sanitairblok het water moest worden aangesloten, was er iets kapot: een leiding bevroren, een kraan kapot, een douche die niet aan ging. Daarom begonnen we al weken voor de opening met dit werk, zodat we de tijd hadden om bepaalde onderdelen te bestellen.naamloos

In het huis waar we nu wonen is alles in de gîte vorig jaar gemaakt, nieuw dus. In de winter stonden er alleen een paar planten, niemand die er iets te zoeken had. Nu de eerste gasten komen, wordt alles schoongemaakt en gecontroleerd. Dan is het toch wel heel bijzonder dat er geen Nederlandse zenders te ontvangen zijn.  De televisie is niet kapot en de tuner werkt ook.  Dinges gaat voor ons het dak op om alle stekkertjes daar te controleren en te zien of de kop kapot is….niks. Rien heeft in Nederland met zijn eigen bedrijf satellietapparatuur verkocht en geïnstalleerd en is daarbij heel wat problemen tegengekomen.  Bijvoorbeeld buren die hun onderlinge geschillen oplosten door de kabels bij elkaar door te knippen. Wij hebben –gelukkig – geen burenruzies,  zouden het misschien muizen zijn die buiten ergens iets hebben doorgeknaagd? Of een glasscherf in de grond, die zich omhoog heeft gewerkt? Rien koopt 30 meter nieuwe kabel, om ook die mogelijkheid uit te sluiten. Met Dinges is ie er weer een hele ochtend zoet mee, maar uiteindelijk is het probleem opgelost. We hebben wel besloten dat er een nieuwe schotel komt, op de grond deze keer, in plaats van op het dak.

Vorig jaar hebben alle gasten meteen op de dag van aankomst meegedaan aan de table d’hôte. Koken voor  twee mensen vind ik niet echt leuk: je staat een uur in de keuken, schoffelt het eten in een kwartier naar binnen en dat is het dan. Met gasten en vrienden is het een avondvullend programma, dan heb je tenminste eer van je werk. Dus Rien vindt het fijn als er gasten zijn,  “dan krijg ik ook iets fatsoenlijks te eten”. Nou, dat valt wel mee, bovendien koken we dan vaak samen, dus dat heeft ie deels in eigen hand.

Iris_sibirica,_The_Hague,_Netherlands_-_20040527

Slechts één keer in  elf jaar had ik met de table d’hôte te weinig voedsel: toen was er een meneer die zo onwijs veel op zijn bord schepte dat het er niet eens op kon. Rien en ik leverden meteen ons eigen eten in, omdat andere gasten natuurlijk niet de dupe mochten worden van zo’n veelvraat. Sinds dat moment kookte ik altijd een paar porties extra. En dat heeft als voordeel dat je dan zelf de volgende dag de opgewarmde prak kunt eten, lekker gemakkelijk. Ook deze keer gaat het zo. Dus na al het gezwoeg van de laatste weken  doen we deze zondag echt helemaal niks. Dat voelt  magnifique.

Natuurlijk hebben we nog wel wat klusjes te doen, bijvoorbeeld voor de studio. Er komen allerlei pakjes aan, zoals  schilderijtjes, een ophangbeugel voor de televisie, een stofzuiger : je kunt niet voor elke boodschap 140 kilometer rijden. En we gaan verder met “buiten”. Nu Sylvain, de tuinman,  40 struiken rondom de nieuwe terrassen en parkeerplaatsen heeft gezet, krijg ik mijn groente- en plantenbakken. Ook boven, op de rand van het terras, moet nog iets bloeiends komen. Het zijn de krenten in de pap.10574_2

En toch rijden we weer naar Valence, nu om dekbedden en kussens te halen plus een onderdeel voor de Internetverbinding in de studio. Net als in Nederland staat er momenteel al veel meer dan andere jaren in de bloei: Blauwe Regen, Irissen, Brem, Koolzaad, wilde Tijm, Meidoorn, Seringen. Ook heel bijzonder: de  Pauwlonia, een heel decoratieve boom, nu met paarse bloemen en in de herfst met nootachtige vruchten. Die zou ik zo graag in mijn tuin willen hebben… Maar ja, boompje groot, plantertje dood…

Als we terugkomen, zien we nog een klein beetje wit op de toppen van de Glandasse. Het smelt nu  letterlijk weg als sneeuw voor de zon. We zeggen tegen elkaar:  C’est vraiment magnifique.. echt prachtig en gewoon gratis genieten…

bloemen-paulownia-tomentosa-keizersboom

Read Full Post »

We zeggen het nu iedere dag tegen elkaar: “Dit is echt, echt ons laatste grote project.” Want hemeltjelief, wat hebben we ons weer op de hals gehaald…

De studio zou een eenvoudig onderkomen moeten worden voor vrienden en familie. Maar ja, dan ga je wanden voor een douchecabine uitzoeken bij de goedkoopste zaak in bouwmaterialen en ter plekke rammelen die deuren bijna uit hun sponningen. Waaibomenhout noemen wij dat. Twee zaken verder en we hebben de duurste weer in onze auto geladen.  Daar is ook een wastafelcombinatie in de aanbieding, beslist wel aardig. Toch vinden we het mooier dat Rien dit meubel zelf maakt: 3 x zo duur, maar 10 x zo fraai. En zo gaat het maar door. Maar nu lijkt het erop dat we een meevallertje hebben…..

We zoeken nog een zonwering voor het nieuwe onderkomen.  Aan het huurhuis, waar we tijdelijk woonden, zat een zogenaamde tonnelle. Letterlijk betekent dit prieel of rondboog, maar eigenlijk is er geen goede vertaling voor. Het is een ijzeren constructie ( zoals men ziet bij een prieel), vastgemaakt aan het huis en daar spant men dan een zeildoek over om schaduw te krijgen. Bij het huurhuis kon je dit doek naar believen uit- of inrollen. En dat is handig: in het voor- en najaar wil je de volle zon graag in je kamer hebben, in de zomer mag het wel een tandje minder.IMG_1531

Op Internet zijn de tonnelles overal te koop, maar die met een oprolbaar doek is niet te vinden. Totdat Rien zich herinnert dit geheel in Crest te hebben gezien. Dus gaan we met zijn  tweetjes die kant op. De bedrijfsleidster is er niet, een collega neemt de bestelling op. En die maakt, zo blijkt later, een fout. Dat hadden we kunnen  weten, want de Tonnelle Provençale is hier veel goedkoper dan elders. ‘n Mazzeltje, denken we.

Als ik later de bestelling ophaal, ziet Rien meteen dat het niet klopt: het pakje met het doek is veel te klein, alsof er een tafelkleedje in ligt. Dus weer samen naar Crest. Gelukkig is de bedrijfsleidster nu wel aanwezig en zij ziet meteen de fout van haar collega. We mogen het ruilen en de andere is op voorraad. Bij de kassa valt het wel  even tegen: Het ene doek was € 95,-, de andere kost € 442,-. Hemeltjelief, wat een geld!

Terwijl wij in de zaak zijn, is er een peuter buiten oervervelend: alleen achtergelaten in de auto heeft hij de claxon ontdekt. Als er nog een keer heel lang en heel hard wordt getoeterd, wil ik bijna naar buiten stuiven, om dat hoofdje even andersom op de romp te zetten. Dan pas zie ik wat er gebeurd is: Rien staat naast zijn auto, samen met een oudere heer, te kijken of er schade is. Het baasje stapte net daarvoor in zijn eigen auto en reed zonder te kijken achteruit. Het getoeter van Rien hielp niks, gelukkig had die de tegenwoordigheid van geest om het stuur te draaien. Daardoor kwam het mannetje met zijn kleine auto net tegen het schuine wiel van Riens auto aan. Dat liep dus met een sisser af.

IMG_1527

Er is meer dat tegenvalt. Ook de rekening van Henri is veel hoger dan we begroot hadden. Dat ligt niet aan hem, maar heeft te maken met al het meerwerk dat we hebben laten doen. Het is ook zo verleidelijk: hij is er nu, met zijn grote machines, laten we daar maar gebruik van maken. Voor hem is alles maar eventjes, voor ons zou het dagen werk zijn en bovendien protesteert ons lichaam tegen zulke zware arbeid.

Als ik naar het tuincentrum ga om nieuwe planten te bestellen, is de offerte veel hoger dan we hadden geschat: de kruiproos die ik zou willen is alleen in grote potten te koop. Meer dan € 20,- per stuk en ik had een offerte gevraagd voor 24 stuks. Dat moet dus maar even anders. Sabia matst me trouwens met de Lavendelplanten, er valt toch ook wel eens iets mee.

Nog een grappig misverstand door de taal. In de studio hebben we een alternatieve kledingkast gemaakt. Om het een beetje luchtig te houden, maak ik er een gordijntje voor. Daarvoor heb ik een schitterende lap stof gevonden. De simpelste bevestiging is met een spiraaltje.  Ik zoek het even op in het woordenboek: une spirale, un stérilet ( voorbehoedsmiddel) of un spiral ( spiraalveer). Nou, daar moeten we wel uitkomen in de winkel. Nee dus: Wil ik une tringle ( gordijnroe), une glissière ( gordijnrail), un ruban (een band) of une corde (een koord) . Ik sta er met open mond bij: hoe kun je zoveel woorden bedenken en dan niet het goede kiezen? Uiteindelijk komt het boven water: gaine de vélo noemen ze het, een remkabel voor de fiets, maar dat is niet de officiële naam…Gelukkig vinden deze ondernemers dit gestuntel ook wel grappig.IMG_1529

Met de studio zijn we nu in de fase van het afwerken en decoreren. De schilder heeft zijn werk af, ik moet de gordijnen en vitrage  nog even omzomen, er moeten nog wat plankjes aan de muur en dat soort kleine dingen. Daarna buiten verfraaien. We zijn eigenlijk wel blij met het resultaat, maar hemeltjelief, wat was het weer een karwei. Niemand gelooft dat dit ons laatste project is, maar we hebben het ons echt voorgenomen deze keer…

 

 

Read Full Post »

Tulipe sauvage du vercorsSoms gebeuren er dingen waar je helemaal blij van wordt. Op andere momenten kom je tamelijk ruw met beide benen op de grond…

Bij het zwembad komen 2 bomen, zogenaamde Mûriers Platanes. De grond is kleiachtig, de wortels kunnen zich daar niet goed in vastzetten. Dus hapt Henri met zijn machines grote gaten in de grond en ik word op pad gestuurd om tuinaarde te halen. Zakken van 70 liter, dat is best zwaar. Dus als de caissière vraagt of ik hulp kan gebruiken bij het inladen, zeg ik niet nee. Normaal gesproken komt er dan een man, maar deze keer is het een vrouw. Ze zegt het nog nét niet letterlijk, dat ze mij ermee bedoelt: we helpen wel vaker een Mamie, een omaatje. Zo, die kan ik in mijn zak steken…

De bloembollen bloeien hier wat later dan in Nederland, ongetwijfeld doordat we op 400 meter hoogte wonen. De beschermde Wilde Tulp, La Tulipe Sauvage du Vercors,  zie ik nu pas. Wij zijn helemaal idolaat van deze plant, maar ja, ze zijn superbeschermd en je kunt ze niet kopen. Toen men deze bollen een paar jaar geleden ontdekte bij een nieuwbouwproject, werd het hele bouwproces voor een half jaar stil gelegd: eerst moesten de Wilde Tulpen door gestudeerde bollebozen worden verwijderd. Het hele zooitje werd op een andere akker geplant, maar inmiddels zijn ze daar ook weer weg, want er is nieuwbouw voorzien. Fijne planning…

Maar als je de grootste werkgever van Die bent, gelden al deze regels niet. Dan bespuit je het bouwterrein gedurende twee jaren met onkruidverdelger, daar komt dus nooit meer een bolletje boven. En wij zouden € 800,- boete krijgen als wij er eentje zouden kapen! Henri weet er wel raad op: “Je pikt ze gewoon ’s nachts”.  Maar zo zitten wij niet in elkaar.

Ook al is hij tuinarchitect en grondbewerker, zelf stopt hij alle mogelijke rotzooi in de grond. Zo bezorgt hij ons een portie tuinaarde, maar Rien heeft nogal wat werk aan het schoonmaken ervan: plastic flessen, glasscherven, wortels van struiken, van alles zit erin. En op de camping was hij degene die echt Romeinse overblijfselen vond. Hij vroeg: “Wat doe je daarmee?” Wij woonden pas een jaar in Frankrijk, dus wat weet je dan van die regelgeving? Hij zei dat de bouw van het sanitairblok minstens een paar maanden stilgelegd zou worden, totdat alles onderzocht was. En dan zou het alsnog onder de grond verdwijnen. Dus dat deed hij liever maar meteen…

IMG_1518

Voor het verbranden van tuinafval en andere zaken, is er een onduidelijke regelgeving. Bij vrienden lezen we dat het wettelijk verboden is, per 1 januari, maar niemand die zich er hier aan stoort. In de maanden juli en augustus was het altijd al verboden, vanwege de droogte. In februari en maart mag het ook niet, maar een ontheffing wordt zo verleend. Zelf zijn we gewend alles naar de vuilstort te brengen: tuinafval mag je gratis op een hoop gooien, de gemeente composteert het en daarna mag ieder bewoner die compost weer meenemen. Lege cementzakken doe ik netjes in de auto, maar als ik even niet oplet, steken onze bouwvakkers het zo in de fik, februari of niet. We hoorden het al voordat we naar Frankrijk gingen: niks mag, maar over alles valt te praten.  En vooral: leven en laten leven. Eigenlijk is dat wel zo prettig.

 

In een week tijd maakt Henri grote grintvlaktes rond ons huis. Mijn (echt! ) aardige schoonzus noemt dat “kattenbaktuinen”. Op haar eigen, geweldige terrein staan duizenden bloembollen en planten, er is een speciale grassentuin, ze heeft de mooiste verzameling Kerstrozen die ik ooit gezien heb enzovoort. In binnen- en buitenland staan artikelen in tuintijdschriften, dat zegt wel wat. Haar verschillende tuinen zijn van elkaar gescheiden door zandpaadjes. Echt mooi, maar in Nederland kun je onkruid schoffelen, hier is dat  niet te doen.

De vergrote parkeerplaats móet dus wel van grint. Het terras bij de nieuwe studio is al gedeeltelijk verhard, gras zaaien is onbegonnen werk. Dus vullen we ook hier het grint aan. En voor het schaduwterras bij het zwembad leg je ook niet gemakkelijk baksteentjes in de grond. Hupakee, nog een vrachtwagen grint erbij.

IMG_1523

Planten en bloemen zijn in Frankrijk schreeuwend duur: ze komen vrijwel allemaal uit Nederland, de exportkosten komen er daarom bovenop en daarna gaat de prijs nog eens over de kop. We zijn dus heel blij met Ed, die 2 x per jaar op ons huis en de poes past, en bij aankomst een auto vol met planten meeneemt. Nog leuker: hij zet ze zelf in de grond ook…Maar goed, nu willen we planten en struiken van hier, zoals de lavendel.

Bij het plaatselijke tuincentrum krijg ik goed advies, vooral als ik de bon van vorig jaar meeneem. Zelf zegt Sabia: “Zou je niet een andere soort lavendel nemen?” Of:”Je hebt de Vlinderstruik al in het paars, zou je nu niet een witte kopen? En een blauwe Hibiscus in plaats van de roze of de witte?” Ze weet ook precies waar ze op moet letten: wat is de grondsoort, staat het in de volle zon of niet, heeft de plant veel water nodig of juist niet. En belangrijk ook: kost zo’n plant veel onderhoud ( want daar ben ik niet zo van…)

Henri zegt dat we vlakbij Valence bij een kweker veel goedkoper uit zijn. Hij mag gelijk hebben, ik ga voor het goeie advies.

Als deze planten gearriveerd zijn hoop ik dat Sylvain weer komt, da’s nog niet gemakkelijk om hem weer in een vast ritme te krijgen. Met Henri is dat uiteindelijk nu gelukt: voor het eerst in de 12 jaar dat we met hem samenwerken, komt hij exact op de afgesproken dag..

Rien maakt nog even een groente- en kruidenbak voor mij. En dan kan ik lekker aan de slag met het mooi maken van alles. Da’s nog een hele klus, voor een Mamie….

De kattenbaktuin, moet nog verfraaid worden...

De kattenbaktuin, die moet nog verfraaid worden…

Read Full Post »

Gewoontedieren

Hoort het bij de jeugd, dat je alles wilt in het leven, dat alles moet kunnen en dat het vooral niet saai moet zijn? Als ik nu alleen maar dénk aan ons leven van vroeger word ik al moe: allebei een meer dan volledige baan, avondstudies ernaast, bestuursfuncties en competitie badminton. In het weekend klussen in huis en tuin plus de sociale verplichtingen. Maar we waren in ieder geval geen gewoontedieren …

De wilde haren raakten we in de loop der jaren kwijt, er komen steeds meer vaste patronen voor in de plaats. Als we een mooie vakantie hebben gehad is die voor herhaling vatbaar. Treffen we een goed restaurant, dan komen we graag terug. Gaan we naar Nederland, dan kennen we de snelste route met vaak dezelfde overnachtingplaatsen. Al variëren we met die hotelletjes wel een klein beetje..

tolwegen

Net als half Nederland tanken we in Luxemburg, de prijzen zijn er een stuk lager. Mijn buurvrouw gaf me al een bestelling mee voor sigaretten, want dat scheelt bijna 50% met Frankrijk. Deze keer hebben we pech: de computers zijn kapot en dus is er geen benzine te koop. Een medewerkster geeft de dichtstbijzijnde mogelijkheid aan. De prijzen zijn er precies hetzelfde als aan de snelweg. Nu we van de autoroute zijn afgedwaald, vervolgen we de N-weg en wat is dat leuk! We drinken koffie in een café tussen alleen Luxemburgers. Het is echt vergane glorie, de wc heeft bijvoorbeeld beige gebloemde tegeltjes uit de jaren zestig. De deur is ooit eens appelgroen geverfd. Dat ze aan beide kanten 2 centimeter over de tegels knoeiden, is niet gezien of werd niet belangrijk gevonden. De Cappuccino lijkt nergens op, het is gewoon koffie met slagroom. Maar het is er gezellig en eigenlijk is dat belangrijker.

We rijden verder via de N-weg en komen in het dorp Martelange. Links van de weg staan de huizen op Belgisch grondgebied, rechts is het Luxemburg en dus zijn daar veel tankstations en sigaretten- en drankzaken. We hebben het niet echt nodig, maar slaan toch even wat flessen in. Afwijken van de gewoonte is ineens leuk.

In Nederland hebben we inmiddels ook een vast patroon ontwikkeld van bezoekjes die we afleggen. We vliegen het hele land door, overnachten normaliter zelfs in het westen van het land om daar familie en vrienden te bezoeken. In het noorden hetzelfde, al zijn de reisafstanden korter. Ook gaan we een X aantal keren naar Hardenberg, de plaats waar nog zoveel bekenden wonen.

Deze keer gaat alles anders. We zoeken een recreatiewoning, weten al welk park het moet worden, dus dat kan nooit moeilijk zijn…denken we. In totaal gaan we er 4 vier keer heen en drie keer is het gewoon niet wat we zoeken. Het eerste huisje ziet er pico bello uit. Maar beneden een slaapkamer en een badkamer met bad, douche en toilet en boven twee slaapkamers en nog eens zo’n complete badkamer. Een beetje veel voor 2 personen…Een tweede huisje heeft een eigen sauna en solarium. Mooi hoor, maar hoe vaak zouden wij daar nou gebruik van maken als we er 3 x per jaar een paar weken zullen zijn? En dan is er nog een huisje op een prachtplek, heel vrij gelegen, aan de rand van het park. Maar volledig uitgewoond. De jonge eigenaren hebben zelf de keuken verbouwd en een stuk tegelvloer gelegd…dat was kennelijk hun eerste, niet zo best geslaagde poging. Op de witte muren staan overal teksten als : “’Live your dream”. Het verfwerk buiten is ook heel slecht. De vraagprijs is minstens 25% te hoog en dan nog: ik heb geen zin in al dat werk. Sinds 2001 zijn we ongeveer continue aan het klussen en het verbouwen, dat zijn we wel gewend. Maar het wordt tijd voor kleinere projecten.

Op het laatste huisje ben ik al verliefd als ik de brochure per mail ontvang. We zijn nu in onderhandeling. Gelukkig hebben we verder weinig afspraken gemaakt, want op de heenreis krijg ik al een stevige bronchitis. In januari stak Rien mij aan, nu neem ik wraak: een paar dagen later blaft ook hij als een hond. We kunnen dus niet iedereen bezoeken die we zo graag hadden willen zien. Maar precies op de dag dat er een familiereünie is, voelen Rien en ik ons kiplekker…

Het wordt tijd om weer naar Frankrijk te gaan. De terugreis zal heel anders verlopen en dat begint al met het reserveren van een hotel. Als we iets zoeken, krijgen we meteen een melding dat 76% van de hotels in Nancy volgeboekt zijn. Nog nooit meegemaakt, maar gelukkig vinden we toch een kamer, aan de rand van de stad. Als we de betreffende wijk inrijden is het een drukte van belang: overal staan auto’s in de bermen geparkeerd. Plotseling zien we bordjes “Coupe Davis” staan. Hebben wij weer: wordt er precies nu, precies in de wijk waar wij moeten zijn, gespeeld om de Davis Cup… Als we ’s avonds wat willen eten, nemen we de bus naar het centrum. Ook dat is weer een hele belevenis. Je stapt in en hebt geen idee waar je eruit moet. De buschauffeur zet ons als een stel schoolkinderen op de eerste rij en houdt ons verder in de gaten. Op dezelfde manier komen we ook weer terug. Het retourtje voor 2 personen heeft ons € 6,- gekost, daar kun je de auto nog niet voor parkeren. En of we het centrum ooit zelf gevonden hadden???Coupe Davis

 

Die middag beleefden we nog iets grappigs. Rien gaat op een parkeerplaats bij Arlon naar het toilet, ik blijf in de auto zitten. Een ouder echtpaar dat naast ons geparkeerd staat, drentelt wat heen en weer met een hondje, zo dat ik onze auto niet uit kan zonder hen te storen. Als Rien terugkomt, stap ik toch uit en vraag iets aan hem in het Nederlands. De man schiet ons onmiddellijk aan, hij had gedacht dat wij Fransen waren, vanwege ons Franse nummerbord, maar nu durft hij: “Weet u waar ik ben?” Hij is zielsgelukkig als wij hem in het Duits antwoord geven. Dan begrijpt ie trouwens nog niet waar hij is beland, dus we pakken de kaart erbij. De man valt helemaal stil… Hij is voor een tochtje uit Aken vertrokken, kwam bij Houfalize in België, 103 kilometer verderop, bij een wegomleiding terecht en raakte toen de draad kwijt. Hij bleef gewoon doorrijden, tot wij hem tegenkwamen in Arlon, dat was 61 kilometer verder. Omdat hij ook geen kaart bij zich had, hebben wij hem de terugreis aangewezen, hij was inmiddels 158 kilometer van huis…Wij zijn echte gewoontedieren en hebben daarom altijd kaarten bij ons.

Onderweg boeken we niet al te dure slaapplaatsen. Met de kamerprijzen concurreren de hotels, verdienen doen ze op het ontbijt, dat minimaal € 7,- pp kost, maar soms ook € 12,-. Wij Hollanders hebben daar geen zin in, we nemen wel een broodje met thee langs de snelweg. Maar wat krijgen we spijt van dat besluit!!!

We zitten meteen in de file, het is het begin van schoolvakanties in België en Engeland en beide landen lopen leeg, zo te zien. Bij de tankstations is er op de parkeerplaatsen geen plekje vrij. We bemachtigen toch een kop thee met een verbrande croissant. De toiletgang slaan we maar over: 30 wachtende voor u… Nog boven Dijon bedenken we dat wij de A 39 gaan nemen, een rustige autoroute die ook naar Lyon leidt. Helaas hangen de bazen van de tolweg dat advies boven de weg, dus ook die zit bomvol. Maar het is echt prachtig, dat wel. Omdat het zo druk blijft, slaan we nog een keer van de route naar het zuiden af en kiezen nu voor Grenoble. Het blijft erg druk, want kennelijk gaan er nog mensen skiën. Dus nu gaan we echt van de tolweg af, via Villard-de-Lans en de Vercors naar huis. Wat een schitterende tocht is dit! Rien zegt: Het lijkt wel vakantie, dat we zo’n mooie route kunnen rijden. Worden we toch iets minder gewoontedieren???

 

Read Full Post »