Feeds:
Berichten
Reacties

Archive for maart, 2014

In dezelfde week zijn er in beide landen verkiezingen. In Nederland op 19 maart, in Frankrijk de eerste ronde op 23 maart  en de tweede op 30 maart. Er zijn opvallende verschillen en opvallende gelijkenissen.

Via de Nederlandse media vernemen we dat er deze keer nog meer lokale partijen meedoen dan voorheen.  Bij programma’s van landelijke partijen als PVDA,VVD en  CDA kan ik me wel iets voorstellen. De vertaling naar lokaal beleid kost ook niet veel fantasie. Maar wat te denken van de partij “Leefbare Wijken & Dorpen”? Ik denk dat iedereen daar wel voor is, maar wat betekent het precies? Vinden we een wijk leefbaar als er veel winkels zijn, veel disco’s, veel wegen, veel scholen, veel…noem maar op? Wat heeft dan prioriteit?  En de partij “Teleurgestelde Burgers”: waar zijn ze eigenlijk in teleurgesteld? Heeft iedereen dezelfde frustratie??? De “Sprookjespartij voor Geluk”, da’s  ook wel een hele mooie….

Er bestaat geen enkele partij die voor 100% voldoet aan alle verwachtingen, tenzij je een eigen partij opricht. En dat laatste doen kennelijk veel mensen. Dan krijg je Partij Jansen, met 1 lid. En Partij Klaassen, ook met 1 lid. Vervolgens bestaat de helft van de gemeenteraad uit dit soort eenlingen. De vraag is, wat je dan bereikt. En kan een eenling al het werk wel aan, is hij in staat alle stukken te lezen, elke vergadering van verschillende raadscommissies te bezoeken?  Kortom, kan hij zijn werk dus wel goed doen?

Mijn vriendin S.  werkt bij Jeugdzorg en zij maakt zich ernstig zorgen, omdat die taak naar de gemeenten wordt overgeheveld. Wat weet 1 raadslid nou van die lastige materie? Bijvoorbeeld of een kind met spoed uit huis geplaatst moet worden of dat de begeleiding van de ouders in dit geval beter is? Daar heb ik echt een hard hoofd in. Wat minder partijen, dat zou volgens mij voor de burger gemakkelijker zijn, maar ook voor de raadsleden. Dan kan men taken verdelen en is het beter mogelijk om zich in een onderwerp te verdiepen.

In Frankrijk mag iedereen een lijst opstellen, net als in Nederland. Maar…er moeten sowieso  voldoende leden op staan. Officieel geldt er geen kiesdrempel, maar als je niet 5% van de stemmen haalt, moet je de kosten van de campagne – zoals folders en affiches- helemaal zelf betalen. In Die – en dat zal afhangen van het aantal inwoners- moet men 27 mensen op een lijst hebben om mee te mogen doen aan de verkiezingen. En verplicht: om en om een vrouw. In totaal doen er 4 partijen mee, dat maakt het een stuk overzichtelijker dan in Nederland.

lekker overzichtelijk, maar 4 partijen...

lekker overzichtelijk, maar 4 partijen…

Voor ons zijn de namen van die partijen een crime.  Waar staat Futur à Die voor, behalve de letterlijke vertaling van  “Toekomst voor Die”? Over de toekomst kun je namelijk heel verschillend denken. Bij deze partij komt onderwijs, cultuur en recreatie op de eerste plaats, daarna gezondheid en sociale activiteiten en dan economische ontwikkeling en werkgelegenheid. Een buurvrouw noemt het een middenpartij, een beetje van dit en van dat, maar eigenlijk is het gewoon extreem rechts..

En dan Poursuivons notre action pour Die. Van zo’n naam snap je toch helemaal niks ? Het is de partij van de zittende burgemeester, rechts dus en die “wil doorgaan met regeren”.  De vorige keer kwam hij onverwacht aan een meerderheid omdat de bevolking de invloed van de communisten helemaal beu was. De socialisten waren een lijstverbinding met die communisten aangegaan. Dat werd dus  afgestraft. Wij hebben het huidige College niet echt kunnen betrappen op beleid voeren. Toch twee pluspunten: De discussie over de rondweg rond Die is van tafel.( Een van de tracés liep dwars over onze camping, met een rotonde…dag camping!).  Toen Die er na de zoveelste discussie alweer niet uitkwam, zette het Departement een forse streep door alle plannen en het gereserveerde geld werd anders besteed. En het tweede punt: met het vorige College hadden we altijd gedoe over de vergunningen. Deze keer worden alle bouwplannen meteen goedgekeurd, zelfs als een tekening niet deugt.

De derde partij heet Une gauche citoyenne pour Die. Wat je er ook van vindt, die naam is tenminste duidelijk : “Een linkse burger voor Die”. Deze club bestaat uit socialisten, communisten en “politieke militanten”. Ze willen een links beleid, met het accent op werkgelegenheid en activiteit en vooral de ontwikkeling van publieke diensten. Bouw meer sociale woningen, maak ontmoetingsplaatsen voor mensen en kleedt pleinen aan, daar creëer je –volgens hen- werkgelegenheid mee.

Alhoewel mijn eigen hart ietsje links van het midden zit, pieker ik er niet over om op de communisten te gaan stemmen. Dus de vierde partij is een aardig alternatief: Pour Die Naturellement. “Voor Die Natuurlijk” is een schitterende naam, omdat het een club van progressieve milieubeschermers is. Wat mij aanspreekt is dat ze de waarde van het toerisme erkennen  in relatie met het milieu. De genoemde rondweg is een mooi voorbeeld. Deze partij had een alternatief plan ingediend: alle knelpunten in het verkeer oplossen op zo’n manier, dat de sfeer van het historisch stadje niet aangetast wordt. Waarom een weg met een geluidswal van 1400 meter aanleggen in Die, terwijl de verkeersdrukte –met name van half juli tot half augustus-  ook te reguleren is met tijdelijk eenrichtingsverkeer. Het plan kostte een vijfde van de andere alternatieven, maar door bureaucratische rompslomp werd het niet in stemming gebracht. Partij Beijlen bestaat hier niet, dus dit is wel een aardig alternatief.

In de eerste ronde kunnen we onze stem nog net uitbrengen voordat we die dag naar Nederland afreizen. Voor de week erna moeten we een volmacht regelen. En dat is niet zo eenvoudig als in Nederland. Ik ga naar de Gendarmerie om te vragen hoe het moet. Daar krijg ik een formulier waarop ik iemand moet invullen die in het kiesregister van Die staat. Dan met mijn paspoort terug naar de Gendarmerie en onder toezicht daar het formulier verder invullen. Met een stempel daarop mag de gevolmachtigde dan voor mij stemmen.

Rien en ik moeten allebei een andere persoon vragen, want hier geldt maximaal 1 volmacht per persoon. Ronselen, zoals in Nederland gebeurt, kan dus niet. Voor goedwillenden is dat lastig, want wij hadden onze buurman van de camping willen vragen. Helaas, hij heeft al een volmacht. We zoeken dus nog even verder.

Na de eerste ronde zijn er 2 partijen over. De bevolking kiest nog een keer en dan kan de winnaar het volledige College vormen. De tweede partij zit ook in de gemeenteraad, maar die slaan nog geen deuk in een pakje boter.

Net als in Nederland is het afwachten wat de uitslag zal zijn. Soms win je en soms niet. Maar als je niet stemt, verlies je zeker.

PS. Hiernaast een foto van de studio-in-wording, met de bouwvakkers in de spiegel…IMG_1484

Read Full Post »

De tuinkabouter

tuinkabouter-met-kruiwagen_694031Het is al weer jaren geleden dat onze Henri bij de camping een jeu-de-boulesbaan aanlegde. Wijzelf zouden de aanplant verzorgen, maar dat was een tamelijk ondoordachte actie. Zo’n 45 struiken waren rap gekocht, maar toen…Rien en ik namen allebei een spa in de hand en na een kwartier spitten hadden we nog geen fatsoenlijk gat in de kleiachtige grond. Dus belden we Henri en wonder boven wonder kwam hij direct: normaal duurt het een paar weken voor je een afspraak hebt, nu was hij toevallig vrij. Met zijn kraan hapte hij grote gaten in de grond, ik haalde een zak speciale potgrond, samen zetten we de struiken erin en binnen een uur stond alles op zijn plek.

Toen we een paar jaar later “de bult” gingen aanleggen, waren we iets verstandiger. Henri groef met zijn kraan hele banen slechte grond uit en vulde dat met mooie losse aarde weer aan.  Ik ging met de planten aan de slag, zocht ze mooi op kleur bij elkaar en legde ze naast de banen. Inmiddels hadden we via onze leraar Frans een jardinière, een tuinvrouw,  leren kennen. Nathalie zag mijn indeling en maakte meteen een andere. Ik was namelijk even vergeten dat de ene plant groter wordt dan de andere. Het moet gezegd: nog nooit groeiden onze planten zo voorspoedig. Ze onderhield daarna al onze verschillende tuintjes totdat we de camping verkochten.

Die zomer woonden we in een huurhuis en toen we terugkwamen in Die, waren we Nathalie kwijt: ze had inmiddels ander werk gevonden. Maar ze wist wel iemand die wij namens haar konden vragen, Sylvain.

Toen ik opbelde voor het eerste contact kreeg ik iemand aan de lijn met een prachtige warme stem. Op de dag dat we hadden afgesproken kwam er een heel oud autootje het erf op getufd en er stapte een kleine tuinkabouter uit.

De regio Diois heeft nogal wat alternatieve inwoners. Het is alweer jaren geleden dat mensen hier gemakkelijk een uitkering konden krijgen. Daarom kwamen kunstenaars en zwervers massaal naar Die. Tegelijkertijd trok het mensen aan die in de ongerepte natuur op ecologisch verantwoorde wijze wilden leven en werken.  De ene groep is aangepakt met strengere regelgeving, de biomensen krijgen –terecht- alle hulp om hun inkomen zelf te verdienen. Er zijn nog een paar “vaste” zwervers over, die zo’n beetje bij de inboedel van Die horen. Als ze bedelen, doen ze dat wel op een heel vriendelijke manier,  door beleefd te groeten. Deze week zei zo’n vaste gast me dat ie € 200,- kon gebruiken. Ja, ik ook wel. Zijn alcoholverslaving ga ik echter niet subsidiëren.

 Sylvain is indertijd ook vanuit Parijs naar deze regio gekomen, omdat het platteland hem meer trok. In zijn geboortestreek moest hij op jonge leeftijd al werken voor de kost, zonder enige opleiding. Maar het is een slimme man, een autodidact die een brede interesse heeft voor de natuur. Daar leeft hij van en daar leeft hij ook voor. k3992270

Bijna alle mensen die met ons werken trekken een vies gezicht als wij ze ’s middags een kop thee aanbieden. Dat is voor bij het ontbijt en voor kinderen, niet voor echte kerels. Maar Sylvain houdt er wel van. En dan vertelt hij ons over zijn leven, elke keer een stukje.

Zo heeft hij een varkenskop gekregen van een slager. Daar maakte hij paté van en hij vertelt uitgebreid hoe hij dat doet. Het is een proces dat dagen in beslag neemt. De hele kop wordt gekookt in witte wijn, daarna gaat het vel eraf. Dan weer koken, nu met allerlei groenten en kruiden. Vervolgens wordt het vlees eraf gepeld, met de handen, want dan voel je goed of er nog botsplinters inzitten. De hele handel wordt gemalen en dan gaat de paté in potjes. Zijn 50 kilo aan kersen heeft hij op sap gezet, van andere vruchten maakt hij jam en dan gaat hij ruilen met vrienden die andere producten hebben..Hij heeft een uitgebreide “veestapel”, met kippen, konijnen, eenden en duiven, twintig van elk en alles voor eigen consumptie. Voor het slapen gaan controleert hij zijn beesten en of alles wel goed op slot zit. Voor de jonkies heeft hij gemalen graan- meel dus-  nodig, maar dat vindt hij te duur. Daarom maalt hij alles zelf met een machientje.

Sylvain werkt om te kunnen leven, luxe heeft ie niet nodig. En dat merken we. Wij Nederlanders houden van regelmaat en orde, daarom willen we graag een vaste afspraak met hem maken, bijvoorbeeld iedere week op dezelfde middag. Daar doet hij niet aan. In het beste geval kunnen we afspreken voor de volgende week en anders belt hij wel als hij tijd heeft. En op woensdag werken, dat is uitgesloten, dan moet hij met zijn vrouw naar de markt. Ik waardeer het wel, als je zo in het leven staat.

Door zijn levendige ruilhandel met Jan en Alleman bezorgt hij ons gratis verse paardenmest. Onze tuin was jarenlang verwaarloosd. Ed, onze oppasser, is inmiddels al 3x rond geweest om heggen en bomen weer in de vorm te snoeien. Maar Sylvain vond het nu nodig om mest bij de fruitbomen te doen. En dat is dan weer de expert: wij zouden een emmer rondom de stam gooien, hij maakt een cirkel van een meter rondom elke boom vrij van gras en daar gaan dan 3 scheppen van onze sneeuwruimer met mest omheen. Daarna woelt hij het in de grond, met zijn handen. Het werk is nog net niet klaar, als het begint te regenen ( wel goed voor de mest…). Hij stopt, maar is buiten nog zeker een kwartier bezig om alle materialen goed schoon te maken, regen of geen regen.

Tussendoor worden we voortdurend getrakteerd op allerlei levenswijsheden. Zijn vrouw noemt hem PJP, professeur, jardinier et philosophe, professor, tuinman en filosoof. Misschien een wat ongebruikelijke combinatie, maar ze heeft wel gelijk. Hij leert ons veel, over de tuin, de planten, de grond enzovoort.

En toch – vooral vanwege zijn kleine gestalte en zijn prachtige paardenstaartje-  noemen wij hem de tuinkabouter. Niet geringschattend bedoeld overigens, want voor ons is hij uiterst waardevol..

designer-karl-lagerfeld1

Read Full Post »