Feeds:
Berichten
Reacties

Archive for februari, 2014

De bekende muziekkoepel in Valence

De bekende muziekkoepel in Valence

Als we met een bouwproject bezig zijn gaan we bijna wekelijks naar Valence, enkele reis 70 kilometer, om materialen te kopen Natuurlijk doen we dat liever hier ter plaatse, maar dat is niet altijd mogelijk. Zo heeft de ene zaak in bouwmaterialen de keus uit maximaal 5 soorten tegels en de andere heeft een hele toonzaal vol. Dat laatste lijkt heel aantrekkelijk, maar ze hebben niets op voorraad. Een bestelling kan zomaar 4 weken uitblijven. En soms hebben we die tijd gewoon niet.

Afgelopen zaterdag hebben Nozem en Jojo samen de vloer van de  studio betegeld.  De komende week doen ze de wandtegels van de keuken en de wastafelhoek. Tenminste, als die tegels er zijn. Dus crossen we weer naar de stad. We beginnen in de goedkoopste zaak, maar de keus is er beperkt en het personeelsbeleid waardeloos: veel te weinig mensen die ook niet bereid zijn op een drukke afdeling even bij te springen. Als je dan eindelijk aan de beurt bent  nemen ze de bestelling op en dan staan ze, op weg naar het magazijn, nog pakweg 3 andere klanten te woord. En maar wachten, daar krijg je het heen en weer van.

Deze keer vonden we niks van onze gading, dus we waren rap weer weg..Op naar de volgende winkel, een meubelzaak. Ik wist precies welke fauteuils ik wilde hebben, maar vond ze de vorige keer niet. En nu, ineens, op Internet, zie ik dat ze gewoon op voorraad zijn. We vliegen naar binnen, bestellen en betalen en ik ga later terug om ze op te halen, met mijn eigen autootje. Dan naar de volgende bouwmaterialenzaak. Duurder, maar met een hogere kwaliteit en vooral prettig personeel. Maar liefst 3 mensen staan er om te helpen, de een kijkt in de computer naar de voorraad en de ander haalt de dozen met tegels meteen uit het magazijn. Onderwijl zoekt Rien zijn dingen op de houtafdeling. Daarna kijken we samen naar douchewanden plus een wastafel: die haal ik ook later met mijn auto op. En dan moeten we in vliegende vaart naar het ziekenhuis aan de andere kant van de stad.

Valence, een stad met 65.000 inwoners plus nog eens 65.000 in de nabije omgeving, heeft maar liefst 3 ziekenhuizen.  Le Centre Hospitalier is het algemene ziekenhuis, met alles erop en eraan, zoals bijvoorbeeld een aantal gespecialiseerde afdelingen voor Spoedeisende Hulp. Iedereen kan hier terecht, al moet je je eerst bij een aparte balie inschrijven met de zorgpas plus het bewijs van de aanvullende verzekering. Zonder dat kom je niet verder. En wij buitenlanders hadden als eerste een foto op die pas, zodat ook op die manier misbruik werd uitgesloten..

Verder zijn er 2 privéklinieken, de Clinique Géneral en Clinique Pasteur. Hoe vaak wij al niet voor de verkeerde deur hebben gestaan!  Le Centre Hospitalier wordt in de volksmond namelijk vooral Hôpital Géneral genoemd en dat lijkt wel heel erg op Clinique Géneral.

Onze huisarts stuurt ons bij voorkeur naar de Clinique Pasteur, omdat daar de beste specialisten zitten. Deze artsen hebben een speciaal contract met de ziektekostenverzekeraars. Dat betekent dat 70% van het salaris van de dokter via onze zorgpas meteen geregeld wordt. De rest moeten we zelf voorschieten. De aanvullende verzekering keert dat stuk privé aan ons uit. Wel na 3 maanden wachten en dat is precies de reden dat niet iedereen doorgestuurd wordt naar de priveklinieken.

In de afgelopen 4 maanden zijn we er 4 keer geweest. Twee keer naar de chirurg, gespecialiseerd in handen. Een neuroloog had na uitgebreid onderzoek vastgesteld dat Rien aan 2 handen last had van het carpaartunnelsyndroom. De handenchirurg zei echter na een paar minuten zeer beslist: “Het is een ontsteking en dat kunnen we met een spuit verhelpen”. Die spuit zat er zo in en daarna moesten we zelf met een recept de vloeistof van de apotheek gaan halen en terugbrengen bij de arts. Al na een paar dagen was het effect merkbaar, dus daarna de andere hand ook maar.stock-photo-funny-image-of-a-doctor-listening-to-a-man-s-snoring-through-her-headset-159086513

En 2 keer moest Rien naar de KNO-arts. Ik ben altijd al een moeilijke slaper geweest en Rien begint steeds meer te snurken. Oordopjes in, slapen in de logeerkamer en desondanks geregeld wakker worden… toch maar eens een arts opzoeken. Inmiddels is de diagnose gesteld: poliepen zorgen voor dit ongemak. Een neusspray helpt wel een beetje, maar niet afdoende. Dus de volgende stap is een kleine ingreep, onder verdoving. Daarom moet Rien wel een hele dag in dat ziekenhuis blijven. Maar ik vergezel Rien graag en ga dan de hele dag op de gang kijken naar de jonge honden van die maatschap: wat een mooie mannen! Ja, echt een heel stuk jonger, dus mij zien ze niet staan….

Rien had de laatste keer echt pret met zijn arts. Die had tussen de middag waarschijnlijk net iets te uitbundig getafeld, want bij het onderzoek waren de sporen van alcoholgebruik duidelijk waarneembaar. Kennelijk had hij samen met zijn collega gegeten, want ook de ander kwam bulderend van de lach zijn spreekkamer uit, had praatjes voor tien, riep een volgende patient op en toen die niet meteen reageerde, wees de KNO-arts naar zijn oor: zeker doof….Gelukkig wordt Rien op een ochtend geholpen, dus dan zullen de heren nog geen last hebben van hun alcoholgebruik….

De cabrioletjes, gekocht in het wit

De cabrioletjes, gekocht in het wit

Als ik de volgende keer naar Valence ga om weer een lading materialen te halen, pak ik nog een paar extra winkels mee.Sommige dingen kun je echt niet uitzoeken op Internet. Zoals de fauteuils, Cabriolets genaamd. Met name de zitting van Franse stoelen moet je echt zelf even proberen: die gasten hier zijn meestal een stukje kleiner dan wij en dus zijn de poten lager en de zitting is minder diep. Voor langbenigen zoals wij is dat uiterst ongemakkelijk. En de ligstoelen die we vorig jaar bij het zwembad hebben gekocht, zijn schitterend en ze zitten  heerlijk. Maar op je buik liggen gaat niet. Dus de volgende die ik aanschaf moeten beslist voor 100% verstelbaar zijn. Daarom ga ik eerst kijken, niks kopen, thuis overleggen en dan ophalen. Heen en weer, almaar heen en weer…

Als straks de eerste gasten komen, op 26 april, dan blijven we een hele tijd in die lekker ligstoelen zitten, zeker weten….

Read Full Post »

Toen we eind 2001 naar Frankrijk vertrokken was ons verteld dat de temperatuur in de winter niet onder de min 5 graden zou komen. Nog geen maand later werd het onverwacht ’s nachts min 16. Mijn prachtige verzameling Fuchsia’s, weggezet in een schuur, was compleet naar de knoppen. Maar dat was beslist uitzonderlijk. Toch maakten we wel meer extremen mee.  In de zomer van 2003 had heel Europa last van een hittegolf en bij ons kwam de  temperatuur op 43 graden. Voor de campinggasten was dat niet echt leuk, maar wij stonden in die periode hele dagen onze 2300 struikjes water te geven. En omdat we helemaal bezweet raakten, werden we ook nog eens lek geprikt door steekvliegjes. Wat een geluk dat dit eenmalig was!

Meestal is de herfst hier redelijk stabiel: droog, zonnig en met aangename temperaturen. Maar op het voorjaar valt echt geen peil te trekken.  Het is net als in Nederland: maart roert zijn staart en april doet wat ie wil. Vaak is het hier in maart al schitterend weer en kun je echt al zonnebaden. Maar vorig jaar was het één lange  natte periode. Dat hadden de Fransen in 30 jaar niet meegemaakt. Het is nu half februari en nog steeds hebben we nauwelijks een echte winter gehad. Komt het nog? Of gaan we ongemerkt de Franse lente in??

Vanaf januari kijk ik regelmatig of de bloembollen al opkomen, ik zou ze letterlijk wel uit de grond willen stampen. En dan ineens ziet Rien zomaar een polletje sneeuwklokjes…De vorige eigenaar van dit huis heeft op de Franse manier wat bollen in de grond gestopt. Dat betekent hier 1 tulp en een paar meter verderop 3 narcissen. En kennelijk dus een paar sneeuwklokjes, dat is echt een zeldzaamheid.. Op ons terrein staat ook de wilde Primula alweer in de bloei. Hoe beter je kijkt, hoe meer je er vindt.

Primavera

Primavera

Maar om echt in de voorjaarsstemming te komen heb ik Narcissen gekocht voor op ons terras. En zo warm is het al: de bijen vliegen af en aan. Dit betekent dat de temperatuur overdag boven de 16 graden is.  Blijft het zo??  Volgens de –meestal zeer betrouwbare-  weersvoorspellingen wel. Ik kijk eens op Internet. En dat begint al goed:Blazen de muggen in februari alarm,

houdt dan in maart de oren warm.

of deze:

Komt februari met goed weer,

dan vriest het in het voorjaar des te meer.

Of is dit waar?

Ligt de wind in februari stil,


dan komt hij zeker in april.

Nou, dan zitten we goed: we hebben ondanks de zonnige dagen best veel wind.

IMG_1465

Hoe dan ook, het duurt nog even voor het echt voorjaar is.  Volgens Wikepedia begint de astronomische lente als de dag en nacht even lang zijn, en dat is rond 20 maart. Om praktische, maar ook klimatologische redenen begint de  meteorologische lente op een vaste datum op 1 maart op het noordelijk halfrond en op 1 september op het zuidelijk halfrond.

Nou, ik richt me dan maar op 1 maart, dat is al tenminste al snel….

We gaan daarmee de mooie tijd van het jaar tegemoet. Niet alleen qua weer en temperatuur, ook het nieuwe toeristenseizoen staat voor de deur. Onze eerste gasten komen op 26 april aan en op 20 mei moet ook de studio echt bewoonbaar zijn. Dat  werk ligt mooi op schema, zelfs als we alles alleen zouden moeten doen, is er nog genoeg tijd. Toch is het prettig dat de boys ons regelmatig helpen. Er is in de beginfase veel werk te doen waar je nooit iets van terugziet, zoals de vloer egaliseren of het stuken van de muren en het plafond. Nu dat klaar is, begint het leuke werk. Terwijl de Portugezen het betegelen en het verfwerk nog af moeten maken, kan Rien al beginnen met de lambrisering. En het wordt tijd om onze Henri in te plannen voor de buitenwerkzaamheden.

Wij en de gasten hebben het afgelopen jaar genoten van ons zwembad, maar het ligt pal in de zon. Dat is  heerlijk, maar een beetje schaduw erbij is nog fijner en ook beter voor het lijf. Dus moet hij er 2 bomen planten. Dan een paar lekkere ligstoelen eronder…ik zie het voor me. Verder moet Henri een terras bij de studio maken. Hij heeft niet alleen de grote machines voor dat werk, maar als tuinarchitect ook leuke ideeën. En die kan ik wel gebruiken. Zo wil ik daar een paar bakken met bloemen, kruiden en groente.

Het afgelopen jaar was mijn “echte” moestuin niet zo’n succes. Ik had wel een slim idee, dat dacht ik tenminste: aardappelen poten met de bollenplanter. Maar de aardappeltjes vonden hun weg niet in de keiharde grond, dus oogstte ik in de herfst een soort radijs i.p.v een aardappel. En mijn buurman zei me al dat ik op het verkeerde moment had gezaaid, want ik hield geen rekening met de stand van de maan. Flauwekul, dacht ik, maar hij kreeg gelijk. Geen enkele pompoen kwam op en de courgettes moest je ook met een vergrootglas zoeken.  Dat moet dus anders, maar hoe? Dat gaat Henri me hopelijk vertellen.

Hij moet ook een nieuwe parkeerplaats maken. Pas toen vorig jaar de werkzaamheden in de gîte vorderden, zagen we hoe mooi het uitzicht daar was. Dan moet je er geen auto’s voor parkeren, dat is een beetje zonde. Maar dat is allemaal werk voor hem, wij zijn dan alleen opperman en oppervouw. En genieten dan van de Franse lente….

PS. De informatie over de studio Justin op onze website is alleen te openen met een code.  Meer weten? Stuur me privé even een mailtje….

IMG_1461

Read Full Post »