Feeds:
Berichten
Reacties

Archive for augustus, 2013

Deze woorden stonden pasgeleden in een Frans tijdschrift waar ik veel van mijn recepten uithaal. Ik krijg daar vaak letterlijk het water van in de mond. Daarna scheur ik de recepten uit, probeer een deel ervan uit op de vriendenkring en leg de rest op een stapel. Daar wil ik deze winter toch echt eens aan beginnen, net als aan het tweede boek. Een mens moet wat te dromen hebben, niet?

L’Eau à la Bouche is ook de naam van een restaurant, zo’n 80 kilometer van Die. We bewaren fijne herinneringen aan die buurt, waar we vroeger zelf kampeerden. Een aardig terreintje, een mooi zwembad en een gezellig barretje. Verder geen poespas, maar dat hadden wij ook niet nodig. In het nabijgelegen dorp dronken we vaak koffie op een terrasje, of we aten er dus in dat piepkleine restaurant.

Als je daar binnenkwam vroeg de Belgische eigenaresse of je ook had gereserveerd. Ze ontving namelijk veel gasten uit het plaatselijke kasteel, waar in de zomer allerlei muziekuitvoeringen plaatsvinden. Maar ook als we geen tafel hadden besproken zocht ze wel een plekje. We hadden het er helemaal naar onze zin: de eetzaal stond stampvol met poezenbeeldjes, het eten was perfect en ook betaalbaar.

Nu we wat meer tijd hebben stelde ik voor om daar weer eens naar toe te gaan. Maar ja, bestaat dat restaurant nog wel? Internet geeft uitsluitsel: het is er nog, met een andere inrichting, een andere eigenaar en niet echt overtuigende recensies.

Als je wat vaker kritische opmerkingen van anderen leest, leer je zelf ook wel om daar doorheen te kijken. Hier stond bijvoorbeeld dat de Noix de St. Jacques, de Jakobsschelpen,  niet vers waren. Ja, dank je de koekoek: vers zijn die meer dan € 35,- per kilo, bevroren kosten ze nog niet de helft. Maar je mag best aangebrand raken, als die dingen nauwelijks ontdooid op je bord liggen. En of je genoeg te eten krijgt, dat is wel discutabel. Hier in Frankrijk gaan ze er simpelweg vanuit dat je naast je hoofdmaaltijd een flink stuk stokbrood wegwerkt. ( Toen wij voor de Fransen eens een stamppotfeest organiseerden wilden ze zelfs brood bij de boerenkool…). Maar goed, L’Eau à la Bouche staat dus nog op het verlanglijstje. Tot die tijd moeten we hier thuis maar smullen. En dat doen we..

Het zijn niet alleen de recepten uit dat Franse tijdschrift, soms helpt het toeval mij een handje.

Zo maakte ik eens  Méli-mélo, meloen met ham.

Foto van Smulweb...

Foto van Smulweb…

Ingrediënten voor 4 personen:

– 1 meloen

– 8 plakjes ham ( Parma- of rauw)

– slablaadjes voor versiering

– sladressing

-balsamicocrème*

(te maken van balsamico-azijn met mayonaise)

Bereiding: 1.Snijdt de meloen in plakken en verdeel over de borden. 2. Leg de slablaadjes op ieder bord, een beetje dressing erop en verdeel daarna de ham ( plakken krullen of in kleinere plakjes snijden). 3 Afmaken met een paar druppeltjes balsamicocrème over de meloenschijven en eventueel wat pijnboompitten.

Omdat het hoofdgerecht copieux is, tamelijk veel dus, snijd ik deze keer wat dunnere plakken meloen. De volgende dag vraag ik me af wat ik nu weer met het restant moet doen. Ik gooi dat in de blender en heb ineens een heerlijk bijgerecht bij het toetje, mooi in een minibokaal. Want inmiddels zijn we daar helemaal verslingerd aan geraakt: Café Gourmande.

Dat is voor de echte lekkerbekken, een dessert plus het kopje koffie tegelijkertijd. Op een groot bord worden een paar minitoetjes geserveerd, rondom een kleintje koffie. Dat is dan een Crème Brulée, een Mousse au Chocolat, un Macaron ( een speciaal koekje), een bolletje ijs en wat versiering plus een minikopje met koffie. Als ik voor 2 gasten kook is het niet te maken, maar een glaasje met sap van een meloen, abrikoos of perzik in combinatie met ijs en slagroom….dan loopt l’eau à la bouche…

En nog een van mijn favoriete desserts: Coupe Clairette

Ingrediënten voor 4 personen:

– 4 perziken ( zachte !)

– vanille-ijs, 1 bolletje pp

– Clairette de Die Tradition (max. 0,5 glas p.p.)

Bereiding:

1.Pureer de perziken met schil en al. 2. Doe een bol ijs in een schaaltje, verdeel de perzikpuree eromheen en “blus” af met een scheut Clairette. Metéén serveren, dan sprankelt ie nog.

PS 1. Perziken worden ook zachter door ze niet in de koelkast te bewaren. Pureren vlak voor het opdienen, anders gaat een deel van de smaak verloren. .

PS 2: Dit recept komt van de Cave Jaillance

Als ik dit herlees loopt het water me in de mond, l’eau à la bouche zogezegd. Wat gek toch, dat ik maar niet afval…

Read Full Post »

GENIETEN, met hoofdletters, dat is wat we doen. Nadat we allebei een lichamelijke waarschuwing hebben gekregen moesten we het wat rustiger aan gaan doen. De huisarts had mij al vaker gezegd: “Repos, Jacqueline, calmez-vous.” Rust, doe het eens wat kalmer aan. Even zo veel keren zei ik haar dat die woorden niet in mijn woordenboek voorkwamen. Maar toen ook Rien het advies kreeg om nu echt het roer om te gooien, wilden we wel luisteren. Het is net alsof we onszelf sindsdien eindelijk permissie geven om te gaan genieten van het leven als pensionado’s en van alles om ons heen, bijvoorbeeld van de prachtige Drôme..

Na een te nat en te koud voorjaar barst de zomer hier ineens in alle hevigheid los. Terwijl de temperatuur normaal in juli en augustus tussen de 25 en 30 graden hoort te zijn, is het nu bijna geen dag onder die 30. In de velden schieten eerst de rode papavers omhoog, daarna het koren zelf. In een razend tempo maakt de lavendel haar bloemknoppen en worden het mooie paarse bolletjes.IMG_0933

Voor onze neus ligt een prachtige paarse akker en de tweede, nieuw aangeplant, verspreidt al een lichtpaarse gloed. Door de warmte is alles tegelijk klaar voor de oogst en de boeren rijden af en aan, tot laat in de avond. Vanaf ons terras kijken we dat aan. Rien ziet ineens een zwart beest op de pas gedorste akker en wijst mij daarop. Het lijkt een grote kei. Nou, zegt Rien, dan wel een kei op pootjes, want het beweegt toch echt. Blijkt dat een jong zwijn te zijn. Wat een geluk dat we een heg hebben met grote doornen, daar komt ie niet doorheen. Ik herinner me nog precies hoeveel schade die zwijnen op de camping konden aanrichten…

Een paar weken eerder had vriendin C. al een hert ontdekt in de bosrand. En ik hoor met dat warme weer voortdurend de cigales, een insect dat het geluid van een krekel maakt.

Dat associeer ik met vakantie: toen we vroeger in de Drôme Provence in de zon lagen te bakken, hoorden we de cigales voortdurend om ons heen. Natuurlijk hadden we ze ook wel op onze camping, maar daar ontbrak de rust om van dit specifieke geluid te genieten.

IMG_0935

Het schitterende weer is voor de toeristen natuurlijk prachtig, maar als je moet werken is het andere koek. Gelukkig hebben we een nieuwe tuinkabouter, die ons helpt met het zware werk, zoals grindpaden aanleggen.

Die eerste keer komt er een pakweg 20 jaar oude roestbak ons erf op. Een schriel mannetje stapt uit, met een paardenstaartje. Maar werken! Hij houdt niet van schoffelen, want dan komt het onkruid weer terug, dus hij doet alles met de hand. En hij doet het werk met zoveel liefde! Als ik even bij hem ga kijken zegt hij dat hij 4 bébés heeft gered. Vier stekken van de Hibiscus, in de bloedhitte geplant, maar ze overleven het.

Wat zijn we blij met hem. En hij met ons. Zwart werk is er genoeg te vinden, maar wij betalen hem met de dienstencheque. Hij ontvangt een nettobedrag en de URSSAF (een sociale zekerheidsinstelling) incasseert de premies bij ons. En aan het einde van het jaar is het een mooie aftrekpost van de belastingen. Win-win noemen ze dat.

Zo gauw A. ’s avonds weg is, duiken wij het zwembad in. Rien trekt baantjes, dat kan door de golfslag. Ik dobber een beetje rond, in de zogenaamde frites. Gasten kochten eerst twee voor zichzelf, andere gasten gaven ons er 2 cadeau. En een lol dat je met die schuimrubber slangen kunt hebben!

Als u zich afvraagt wie die maffe muts is….dat ben ik. Nat haar is absoluut verschrikkelijk, dus ik houd het onder de pet. Maak vooral geen bommetje in mijn buurt….IMG_1396

Maar verder gaat alles goed…..we genieten van de zomer in de Drôme.

Cigale ( met dank aan Karin)

Cigale ( met dank aan Karin)

Read Full Post »

Veel mensen gaan ergens tussen mei en september op vakantie, in eigen land of elders. Wijzelf waren pas na het campingseizoen aan de beurt. Door het appartement binden wij onszelf –geheel vrijwillig- alweer aan die periode.

Ineens hebben we een mazzeltje: zomaar in het hoogseizoen, terwijl de gîte verhuurd is, kunnen wij er 2 dagen tussenuit. Vriendinnen C. en R. komen op de terugreis van hun vakantie even langs en zij nemen de honneurs waar. Het belangrijkste is dat ze goed op onze poesjes passen. Vanwege de hitte “moeten” ze ook de buitenplanten water geven. En dan zou het ook nog aardig zijn als ze wat aandacht zouden willen besteden aan onze gasten. ( Die vermaken zichzelf uitstekend, maar wij vinden dat er een goede gastheer en/of gastvrouw aanwezig moet zijn).

Koen waakt over de huurders…

Koen past op de huurders...

Nou, wat boffen wij met die meiden! Terwijl wij onze koffer pakken, staan zij al op hun kop in de tuin. Overal wordt onkruid gewied, mijn rotstuin-in-wording wordt afgemaakt enzovoort. De huurders krijgen het schone beddengoed dat ik al klaar had gelegd. Ongevraagd wordt de andere set gewassen en gestreken. Ons huis is schoon als we weer thuiskomen en we kunnen zo aan de gedekte tafel aanschuiven. Terwijl zij hier de hele dag bezig zijn, knijpen wij er tussen uit. Even lekker bijtanken dus.

Er gebeurt nog wel iets grappigs. Als ik weg wil rijden met mijn autootje, laat ik me soms afleiden door de gasten in de gîte: over hun tenen rijden is immers niet echt plezierig. Maar als ik let op links, vergeet ik de rechter hoek wel eens. En rechts staan nog een paar potten met planten. Helaas, soms zie ik die over het hoofd en daardoor begeeft de een na de andere sierpot het. Er liggen nog een paar scherven en een plastic pot met ogenschijnlijk alleen maar gras. Tijdens het onkruid wieden gaat die ook in de vuilcontainer. Zo, opgeruimd staat netjes! Ja, dat wel, maar het was wel iets bijzonders…

In het bos bij ons huurhuis hadden we een orchidee gevonden, eentje die hier veel voorkomt, maar in onze ogen heel speciaal was. Door de verhuizing vergat ik in welke pot deze zat, dus heb ik maandenlang 3 potten “gras” vertroeteld. En waarachtig: uit 1 kwam weer een orchidee, de rest was bagger. Die ene had ik dus aangereden en hij bleef gewond achter. C. gooide de pol weg, in de vuilcontainer aan de overkant. Toen we erachter kwamen ging zij met Rien tot de ellebogen die bak in en ze vonden hem terug. En wij zullen er nu beter voor zorgen….IMG_1273

Maar eerst dus even  un Petit Pause. Voor ons uitje van 2  dagen kiezen we ervoor om in de Drôme te blijven, in een deel dat we nog niet kennen.

In een eenvoudig hotelletje hebben we een kamer gevonden. Het is in alle opzichten typisch Frans. In de badkamer bungelt een douchekop ergens aan de muur. Eronder staan kan niet, afspoelen wel. Het bed is prima, maar de ruimte is zo smal, dat je er zijdelings langs moet lopen om er in te kruipen. Aan het plafond hangen witte schrootjes met zwarte randen. Gelukkig kan ik zonder bril niet zien of het schimmel is of niet. Het past ook niet allemaal, er zitten naden op plekken die je niet verwacht. De “kledingkast” is heel alternatief: twee staanders met een dwarsbalk en daaraan een paar ijzeren hangers die je gratis bij C & A krijgt. Om televisie te kunnen kijken zou je een verrekijker moeten hebben. Bij het boeken staat aangegeven dat er WIFI is op de kamers. Als we aankomen blijkt echter dat het soms wel en soms niet functioneert. Nou, meer niet dan wel. Maar…. toch is het echt gaaf! De bazin is uitermate vriendelijk en niets is haar teveel. Het hotel ligt in een soort stadsmuur van een eeuwenoud dorp. Dikke muren, kleine raampjes, smalle trappetjes, oude plavuizen…’n mooi sfeertje dus. Voor de aankomstdag heb ik alvast een tafel gereserveerd in hun auberge. Het lijkt me gemakkelijk, al eten we frite met doperwten… Blijkt het een toprestaurant te zijn, waar je zonder reserveren niet binnenkomt. En de prijzen zijn onevenredig laag.

Die ene volle dag dat wij daar zijn, verkennen we een beetje van de omgeving, maar we zijn lui: boekje lezen, tukkie doen, veel verder komen we niet. Maar we zijn er echt even helemaal uit, kunnen dus lekker bijtanken. En gaat het daar niet om, in je vakantie?

Read Full Post »