Feeds:
Berichten
Reacties

Archive for juli, 2013

Wat kun je een hoop leren van Internet! Naar aanleiding van een aantal gebeurtenissen in Die zoek ik naar de juiste betekenis van de term frustratie.

Dat is een hevige irritatie omdat iets niet lukt, of omdat je iets niet krijgt. Denk maar aan een klein kind, dat boos wordt omdat hij geen snoep mag. Ik herken het wel van mezelf: de benzinedop van mijn autootje krijg ik niet altijd dicht. Dan moet ik me echt beheersen om hem niet een schop te geven. Dat helpt niet, de dop sluit er niet door en óf ik heb daarna een zere voet óf er zit een deuk in de auto. Daar word je ook niet vrolijker van. Gelukkig zijn er altijd mannen in de buurt die zo’n domme gans wel even willen helpen…

Frustratie is ook een diepgevoelde teleurstelling. Een theorie is dat frustratie altijd agressie oproept en dat agressief gedrag dus altijd te verklaren valt uit eerder opgelopen teleurstelling. Ook daar kan ik me wel wat bij voorstellen.

Bij het zoeken naar de betekenis kom je ook bij frustratietolerantie: de mate waarin je teleurstellingen kunt incasseren en verwerken. Niet iedereen is daar even goed in. De ene persoon pot alles op, zegt nooit iets van wat hem dwars zit. Een ander telt eerst tot tien en mept er dan figuurlijk of letterlijk bovenop. En er zijn mensen bij wie bij het minste of geringste de stoppen doorslaan.  Kortgeleden was dat laatste een paar keer het geval in het meestal zo rustige Die.

Een paar weken geleden ontstond er onenigheid op de Camping Municipal. Een wat ouder echtpaar ondervond geluidsoverlast van een Bulgaar en er werd iets van gezegd. Hoe dat precies is gegaan, weet ik niet, maar ik kan me best voorstellen dat iemand zich heel lang ergens over opwindt en dan uiteindelijk flink uit de slof schiet. Maar de vlam sloeg daarna  letterlijk in de pan: midden in de nacht stak de Bulgaar de caravan van het echtpaar in de fik. De man en de vrouw konden hun leven alleen redden door via het raam naar buiten te klimmen. Gelukkig was meteen duidelijk wie het gedaan had en de dader werd ingerekend.  Vlak daarna kregen wijzelf te maken met enige overlast. Een “dame” met een kind van een jaar of zeven plus een hond kampeerde op Domaine du Mûrier, maar moest verkassen, omdat haar plek gereserveerd was. Ze vond het goedkoper om daarna haar tent op te zetten op één van de nabijgelegen terreintjes van ons. Daar hadden wij zelf niet echt last van, maar waar doet die dame haar behoefte? Waar pakt ze een douche? En het kind? …Op de camping natuurlijk. Dus de nieuwe eigenaar was er niet blij mee en lichtte ons in. Hijzelf nam contact op met de Police Municpal. Die kwam, noteerde de gegevens van de dame en sommeerde haar om weg te gaan. Toen ze na een paar dagen nog niet vertrokken was, werd de politie weer ingeseind. Ze bezochten de dame in kwestie en gaven haar toestemming om nog een paar dagen te blijven. De eigenaar van het terrein zou wel een briefje krijgen. He, hallo, dat is toch te gek, een illegale actie tolereren, zonder ons daarin te kennen? Dus gebeld met de baas van de Police Municipal, maar ik kreeg er nul op het rekest. Ik moest bij de Gendarmerie zijn, die ging daar over. En dat zeg je dus na 10 dagen….meldingsbord, Gendarmerie, franse, politie

Maar goed, ik naar de Gendarmerie en die antwoordde ogenblikkelijk dat zij er niks aan kon doen. Het was tenslotte een privéterrein en ik moest maar een civiele procedure starten. Dat is echt bizar: als ik bij een advocaat over de drempel stap, ben ik al meer kwijt dan wat de dame in kwestie aan kampeergeld zou moeten betalen. Gelukkig gingen de agenten wel mee naar het betreffende perceel.  Inmiddels waren er ook klachten binnen gekomen: de dame ontving heren in haar met een kleed afgedekte auto, een raar peeskamertje dus, en maakte daarbij tamelijk veel lawaai. De Gendarmerie zag de auto, noteerde het nummer, kwam een paar keer die dag terug en ineens was ze vertrokken. Rien en ik mopperden onderling nog wat na over het tempo van de actie, maar het probleem was wel opgelost.

Dat de Gendarmerie en Police Municipal wel meteen met de maximale bezetting in actie komen als het echt dringend is, bleek een paar dagen later. Zomaar op een nacht werd in het centrum van Die eerst een container met papier in brand gestoken, waardoor 2 geparkeerde auto’s ook vlam vatten. Vervolgens gingen de vandalen naar een terras en staken daar de meubels en parasols in de hens. Een eindje verder moest een camper het ontgelden en ook daar ging een geparkeerde auto in vlammen op. De brandweer was er druk mee, maar de Gendarmerie ook, inclusief versterking uit Valence. Binnen een dag waren de aanstekers gearresteerd en ze bekenden meteen. De Serviër en de Kroaat werden binnen 48 uur voor de rechter gebracht en meteen veroordeeld tot 3 jaar onvoorwaardelijke gevangenisstraf plus een verbod om zich binnen 5 jaar waar dan ook in het departement te vertonen. Net als veel mensen was ik opgelucht toen ik dat hoorde: het gajes zit in de bajes.

( Dat het in al deze gevallen om Oost-Europeanen gaat, die met voor- en achternaam in de pers werden benoemd, vind ik prettig om te weten. Niet om alle buitenlanders over een kam te scheren – ik ben zelf tenslotte hier ook een buitenlander- , maar gewoon, om extra attent te zijn).

Voor mij is het onbegrijpelijk dat mensen zomaar spullen van andere vernielen. Dat je iets steelt, daar kun je nog een reden bij bedenken ( zonder dat overigens goed te keuren). Maar zaken vernielen, in de brand steken?? Mensen in gevaar brengen om je eigen frustraties uit te leven? Wat ligt daaraan ten grondslag? Ik snap dat echt niet. Iedereen maakt teleurstellingen mee in het leven. Problemen in relaties met familie, vrienden, de geliefde, collega’s of buren…wie herkent dat niet?  Misschien heb je in het leven niet bereikt wat je je ten doel had gesteld. Misschien had je wel een luxer leventje gewild dan je nu hebt. Misschien had je wel een beroemde Nederlander willen zijn, of een filmster, of een zanger…Maar erop los meppen, dingen in de hens steken, spullen vernielen, illegaal ergens gaan wonen en de rekening niet betalen…dat brengt je dromen niet dichterbij.

Niet waar je bent, wat je hebt of wat je doet, is wat je gelukkig of ongelukkig maakt;
het zijn jouw gedachten erover.
Dale Carnegie

Bovenstaande spreuk van Dagelijkse Gedachten is voor mij eentje om over na te denken. Ik was ook even een gefrustreerd typetje. Zelf een zwembad hebben is een heel nieuwe ervaring en het onderhoud is niet eenvoudig om te leren. Zeker niet als de bouwer verkeerde instructies op de verpakking van de onderhoudsproducten zet…

Op een dag is het zwembad spiegelglad, het blijkt het begin van algvorming te zijn. Dat moet je meteen aanpakken, anders zwem je een week later in erwtensoep. Gelukkig kennen we veel ervaringsspecialisten:  een poedertje erin en klaar is Kees. Een paar weken later dreigt hetzelfde te gebeuren. Rien waarschuwt me, maar het is al te laat: met een rotklap val ik van de trap het water in, mijn been ongeveer achter mijn rug gevouwen. Dat is dus een verrekte knie en een verrekte enkel. Plotseling moet ik op de stoel zitten en voor zo’n druktemaker is dat helemaal niks. Maar na 2 dagen gaat het al beter en ben ik blij dat het niet ernstiger is. De frustratie is dus maar van korte duur.

PS. We hebben inmiddels wel een trapleuning besteld. En we weten nu de oorzaak van de gladdigheid: als het 30 graden is, moet het filterapparaat 15 uur aanstaan. Het was handig geweest als ze dat bij de instructie hadden meegedeeld….IMG_1350

Read Full Post »

103-0340_IMGSinds mijn 21e jaar woon ik in een paleisje, vind ik zelf. Maar neem dat gerust met een korreltje zout. Ons eerste huisje had namelijk slechts een vloeroppervlak van 6 bij 6 meter, de ramen waren verrot, het stukwerk viel van de muren enzovoort, maar wij vonden het helemaal te gek. Steen voor steen knapten we het op, maar daarin zijn we helemaal niet uniek. Wat wél uniek en enig in zijn soort is… is het Palais Idéal in de Drôme. Ieder jaar bezoeken meer dan 120.000 toeristen dit letterlijk fantastische gebouw, in 1969 geklasseerd als historisch monument..

Het is het “kasteel” van postbode Joseph Ferdinand Cheval. Het verhaal gaat dat deze man tijdens het bezorgen van de post, ergens in 1879, struikelde over een bijzondere steen. Hij raapte die op en nam hem mee naar huis. Drieëndertig jaar lang verzamelde hij zo dagelijks mooie stenen, die hij tijdens zijn ronde van 32 kilometer vond. Hij had speciaal daarvoor een mand op zijn rug, maakte stapels van 40 kilo en haalde die ’s avonds met een kruiwagen op. En in zijn vrije tijd – ook ’s nachts – maakte hij daarvan een fantasiegebouw. De hele buurt verklaarde hem daarom voor gek, maar hij ging stug door.
Deze postbode droomde van verre reizen, van culturen die samenkomen. Maar als jongetje van 13 jaar moest hij van school, werken voor de kost. Hij creëerde daarom zijn eigen droomwereld, zijn eigen sprookje. Hij begon aan de buitenmuren, met een grondoppervlak van 10 bij 14 meter en uiteindelijk 3 etages. Twintig jaar werkte hij er aan, daarna ging hij verder met gangen, binnenmuren enzovoort..
Het gebouw is een mix geworden van zeer uiteenlopende stijlen met o.a. elementen uit de Bijbel en het Hindoeïsme. Er zijn goden en godinnen te zien, inscripties, gedichten, gebeeldhouwde dieren, grotten, een waterval, een grafsteen en kolossale beelden.
Het Palais Idéal geldt als een van de opmerkelijkste vormen van naïeve kunst, of ook wel Art Brut genoemd, spontane kunst. En Cheval was met zijn bouwwerk een inspiratiebron voor veel bekende kunstenaars, zoals Picasso.103-0345_IMG

Er zijn meer mensen die hun ideale paleis creëren. Toen we in Die kwamen wonen, hadden kennissen net een royale woonkamer aan hun kleine huis gebouwd. Hun keuken -en tegelijk entree- was erg krap: als daar iemand stond te koken, kon je bijna niet binnenkomen. Maar ja, het huisje lag op een prachtige plek, dus dan doe je het er maar mee.
Ze hadden een druk bestaan, net als wij. Toch zagen we hen regelmatig in hun tuin werken. Er kwam een mooie poort ( die 2 x van kleur veranderde…), de omheining werd opgeknapt en minuscule struiken werden geplant en vertroeteld.
Deze week waren we weer eens bij hen thuis en we keken onze ogen uit. Al die miniplanten hadden inmiddels de tuin tot een park gemaakt. Drie grote terrassen hadden ze aan het huis gebouwd, waardoor hun leefoppervlak veel groter was geworden. Ze hadden zo hun eigen paleis gemaakt…

Ook wij hebben “steen voor steen”  ons huidige huis – verwaarloosd door 6 jaar leegstand- opgeknapt. We zijn nog lang niet klaar en nieuwe plannen borrelen alweer op.…maar eerst nog even sparen. Deze week was er familie over de vloer. We spraken over onze 2 riante inkomens toen we nog in Nederland woonden en daarna ons leven op of onder het minimumniveau. Sinds dit voorjaar krijgen we zomaar elke maand geld op de rekening gestort. Het is Riens pensioen, hij onderhoudt mij nu. Dat is voor een voormalig lid van de Emancipatieraad best even wennen. Maar we hebben helemaal niks te klagen. Op Dagelijkse Gedachte lees ik weer een ijzersterke spreuk:
Genoeg. Dat is pas luxe.

En dat besef ik maar al te goed.

Read Full Post »