Feeds:
Berichten
Reacties

Archive for maart, 2013

Mijn ervaring met vooroordelen is dat ze in 90% van de gevallen gewoon niet juist zijn. Nederlanders zijn zuinig? Ja, misschien nu met de crisis wat meer dan voorheen. Maar de tijd dat mensen met zakken aardappelen in de auto op vakantie gingen, is toch wel voorbij. Of met zijn vieren op een terras 1 flesje cola nemen…Belgen zijn dom, zeggen wij Nederlanders graag. Maar ze verslaan ons wel met iedere taalquiz…En Fransen doen alles met de Franse slag, hebben een Frans kwartiertje en komen nooit hun afspraken na. Onze ervaring met die Fransen is dat dit voor 90% niet opgaat. Maar die overige 10%, daar kun je zo leuk over vertellen…

Bernd was onze eerste klusjesman. Hij deed zijn werk fantastisch, maar kwam en ging wanneer het hem uitkwam. Dat ie zijn uurloon zomaar met 20% verhoogde, merkten we pas aan het einde van een klus. Voor zijn veertienjarige zoon, die een paar keer meehielp, rekende hij hetzelfde uurtarief, want een minimumjeugdloon kent men hier niet. We gingen daarna met anderen in zee, totdat we dit huis kochten. Bernd was inmiddels een eigen klusbedrijf begonnen en had niet al te veel werk. Dus wij gunden hem wel wat.  Hij maakte 3 offertes, die er goed uitzagen. Klus 1 werd perfect gedaan, op tijd en voor het afgesproken bedrag. Met klus 2 ging er van alles mis. Hij had er 3 maanden de tijd voor, maar de laatst week moesten we echt gaan drammen: je hebt beloofd dat het voor onze verhuizing af zou zijn. Toen kwam hij ineens met een extra ploeg aan. Echt een uur voordat we met de verhuiswagen arriveerden was het werk gedaan en de troep opgeruimd. Zijn meerkosten dacht hij vervolgens op ons te kunnen verhalen. Dat werd niet een leuk gesprek. Gelukkig zijn we niet boos uit elkaar gegaan, want we komen elkaar hier overal tegen. Maar klus nummer 3 heeft ie dus niet meer gekregen…

Voordat de Portugese dames bij ons kwamen poetsen, hadden we een Française. Mathilde werkte 1 jaar heel goed,  het tweede jaar dacht ze dat ze ook wel met een stofdoek kon wapperen terwijl ze langdurig telefoneerde. Ik ben niet kinderachtig, maar als je 50% werkt en je wilt 100% salaris, dan zit er iets niet goed. Met Lenora liep het ook fout. Het eerste jaar ging het perfect, het tweede jaar was het niks meer. Voor aanvang van ieder campingseizoen was het tijd voor de grote schoonmaak: in het sanitairblok, de keuken, eetzaal en in de gîtes. Ineens stofte Lenora om de glazen heen, zonder ze op te tillen. En als ze twee planken had gedaan, vergat ze de derde. Ik begreep er niets van, tot ik hoorde dat ze door haar man gedwongen werd als stripteasedanseres te werken. Als ze ’s ochtends bij ons aankwam, was ze al bekaf. Toen ze haar salaris kwam halen, was ze al in “werkkleding” voor de nacht: de borsten bolden bijna haar decolleté uit…Dat hadden onze gasten vast mooi gevonden om te zien. Die genoten ook van de dochters van onze postbode. In augustus gaan alle Portugezen een maandje terug naar hun moederland, maar geen nood: de vervangers bieden zich zomaar aan. De postbode vertelde dat zijn 2 dochters vakantiewerk zochten. Ze waren prachtig om te zien, aardig, werkten goed en bedienden in hotpants. Wat wil je nog meer?

Eigenlijk treffen we het best wel, met onze helpers, maar af en toe denk ik terug aan die vooroordelen. Het zwembad wordt aangelegd en met de eerste ploeg verloopt alles prima. De mannen zullen hier om half negen zijn, maar om 8 uur staan ze op de stoep, met 2 vrachtwagens met aanhangers. Op de ene staat een mooie machine van het grondwerkerbedrijf. De man graaft in 5 uur tijd het hele gat uit en dat is niet een simpel klusje: aan de ene kant is het zwembad dieper dan aan de andere kant, het moet ook nog eens naar het midden aflopen, plus er moet ruimte komen voor wat ze de Romeinse instap noemen. Daar verheug ik me het meest op: onze buurvrouw aan de Perrier zat daar vaak ’s middags, met scrabble, een woordenboek, asbak en sigaretten plus een lekker drankje. Zo zie ik mezelf ook wel zitten..IMG_0166

Gigolo heeft het graafwerk duidelijk vaker gedaan: voortdurend zet hij lijnen uit met een spuitbus, graaft een stuk en spuit dan weer nieuwe lijnen. Hij ziet in een oogopslag dat er hoogteverschillen in ons terrein zitten en bedenkt daarvoor mooie en simpele oplossingen zoals de keienmuur verlengen en daar een bankje plaatsen. Leuk voor bij het zwembad, erachter kunnen we dan de grond kwijt die we over hebben en het hoogteverschil is meteen opgelost. Hij zegt het en nog geen 2 weken later heeft Jojo het muurtje al gemetseld…

De andere vrachtwagen heeft al het materiaal aan boord plus een eigen kraantje om alles op de plek te leggen. Vervolgens moet er een nieuwe equipe komen om het echte zwembad op te bouwen. Terwijl de eerste club een half uur te vroeg kwam, arriveert deze een uur te laat. Op dat moment staat er een laagje regenwater in de bouwput. Je zou denken dat zoiets wel vaker gebeurt, maar deze jongens willen meteen rechtsomkeert maken. Zo kunnen ze niet werken, zeggen ze. Nou, dan regelen wij toch een pomp? Binnen een uur is het water weg en dan kunnen ze verder. Die dag wordt er alleen een betonnen rand gestort als fundering. De volgende dag gaan ze de panelen opbouwen, tientallen leidingen leggen, alles waterpas stellen enzovoort. En daarna komen er alweer 2 grote vrachtwagens voorrijden: een betonwagen plus een kraanwagen waarmee het beton met een lange slurf ter plekke kan worden gestort. Om 8.15 uur zullen ze er zijn, maar dat wordt gewoon een uurtje later. Ach, het went. En eerlijk is eerlijk: het werk wordt puik afgeleverd.…IMG_1193

Wat ook heel bijzonder is: toen we de vergunning voor de camping indertijd aanvroegen en later die voor de appartementen, hadden we achter elkaar problemen met de gemeente en met het departement. Keer op keer kwamen er weigeringen binnen, zelfs als de redenen aantoonbaar onjuist waren. Zo vonden ze bijvoorbeeld dat we te weinig drinkwater hadden, terwijl we al een extra waterleiding door diezelfde gemeente hadden laten aanleggen. Of dat de Franse slag was, de bureaucratie, het feit dat wij buitenlanders zijn…we zijn er nooit achter gekomen. Gelukkig hadden we goede hulp van de voorzitter van de campingfederatie, die trok desnoods de ambtenaren over het bureau heen of dreigde met de “landsadvocaat” van de landelijke federatie. Uiteindelijk kwam het wel in orde, maar altijd na een flinke dosis stress. En nu we een gewone burger zijn, zonder bedrijf,  rollen alle vergunningen zomaar in de bus, keurig op tijd, zonder commentaar.

Dus eigenlijk hebben wij niet echt wat te klagen, met die Galliërs.IMG_1195spieg

PS. De foto’s betreffen de bouwvorderingen. Het werk ligt perfect op schema, in de slaapkamer en  badkamer gaat het alleen nog om decoratie en details, zoals kledinghaken, bedlampjes, nachtkastjes, wandversiering en een hoofdsteun achter het bed. De schuifpui staat klaar bij de timmerman. De kledingkast zit na 3 pogingen in elkaar: eerst kon hij niet door de deur en moest Rien hem weer afbreken, toen bleken er minimale verschillen te zijn tussen de scharnieren en moest ie opnieuw gesloopt. Maar nu zit alles “pile”, exact.  

Read Full Post »

Zo’n 35 jaar hadden we kippen, echte bofkippen. Behalve een doorvoerbak -waaruit ze ieder moment van de dag graan konden pikken- kregen ze ook dagelijks een bakje maïs. En in de eerste jaren dat ik kookte voor de campinggasten kregen ze daar bovenop nog de restanten van de table d’hôte. Niet om ze te verwennen, maar omdat ik in het begin geen flauw idee had van hoeveelheden. En uit angst te weinig te hebben, kookte ik dus dubbele porties. Boeuf Bourgignon kan prima in de diepvries en na het seizoen een tijdje niet koken is best fijn. Maar de aangemaakte sla, gekookte aardappelen en rijst, dat ging dus rechtstreeks naar de kippen. Tijdens het toeristenseizoen verkochten we de eieren aan onze gasten. En of de duvel ermee speelde: dan legden ze maar matig. Het seizoen was nog niet afgelopen  of ze produceerden iedere dag een ei. Ook als ze van de leg af waren, mochten ze blijven. Het waren dus echte bofkippen.

Dat is heel wat anders dan de zogenaamde plofkippen, waarbij een kuikentje in 6 weken tijd opgefokt wordt tot een kip van meer dan 2 kilo. Dat moet zo snel, omdat het dan weinig kost. En dat willen -veel- consumenten kennelijk. Als ik zoiets hoor, besef ik des te meer dat wij hier in dé bio-regio van Frankrijk wonen. In het hele departement is 13% van alle landbouwgrond voor biologische teelt, maar hier in de vallei van de Drôme is dat percentage heel veel hoger. En dat gaat veel verder dan scharrelkippen of lammetjes die lekker in de wei mogen grazen. Heel veel groenten worden biologisch geteeld, de markt staat vol met kraampjes van kleine keuterboertjes. Maar ook kruiden worden hier biologisch verbouwd.

Leuk detail: tegenover Domaine du Mûrier wordt een groot pand tegenwoordig gebruikt als kringloopbedrijf. Toen wij in Die kwamen, in 2001, stond het net leeg, daarvoor was er een kruidendrogerij gevestigd. De eigenaren waren Nederlanders, die in 1979 al naar de Diois waren gekomen om als eersten aromatische en medicinale kruiden en planten te kweken. Ze hebben inmiddels 350 verschillende, ook bijvoorbeeld theesoorten en oliën.

Het departement neemt dat biologische heel serieus en ondersteunt  dit niet alleen met subsidies. Leerlingen kunnen hier op school tussen de middag een driegangen maaltijd nuttigen. Een kwart van de producten die daarvoor gebruikt worden, moeten biologisch geteeld zijn. De bewoners van deze regio vinden dat belangrijk. De grote supermarkt moet hier niet alleen qua prijs concurreren met de goedkopere Lidl, maar ook met 2 supermarkten die uitsluitend biologische producten verkopen. Dus de Intermarché heeft 3 soorten groenten: de goedkopere producten van het eigen merk, de middenklasse en de biologische producten. Bij haar slager zie je hetzelfde: de gewone kip en de kip van de boer. Overigens is ook die “gewone” kip verantwoord gefokt en dat zie je in de prijs: hier kost een kilo minstens € 10,-. Met de eieren is het al net zo: er liggen vrijwel alleen scharreleieren op de plank. Een beetje in een hoekje verstopt liggen de eieren van een legbatterij. Eerlijk gezegd gaat mij dat laatste steeds meer tegen de borst stuiten. Het mag dan goedkoop zijn, maar als ik denk aan die op elkaar gepropte beesten, dan vergaat me toch wel de lust. Bovendien heb ik er slechte ervaringen mee, met die opfokcultuur. Toen Gea en Hans, later jarenlang vrijwilliger op de camping, in ons eerste jaar langskwamen, kookte ik Coq au vin. Ik zag een hele kip van € 2,- in het koelvak en vond dat ik bofte met zo’n koopje. Maar goedkoop was duurkoop: het leek wel rubber. Zonde van de tijd en eigenlijk ook zonde van die € 2,-. Dat doen we dus nooit meer.

**************************

Als ik begin aan een column heb ik vaak een verhaallijn in gedachten. Het vervolg moest gaan over hoe zo’n bofkip ik ben: ‘n mooi huis, op een prachtige plek, en de bouw van de gîte die goed op schema ligt. Maar dan gebeuren er dingen waardoor ik me even helemaal geen bofkip meer voel. Eerst ben ik een ontplof-kip. Begin januari bestelden we een mooie keuken voor de gîte, met bijbehorende apparatuur. De meubels werden bezorgd op de afgesproken dag, maar dan blijkt dat de apparaten niet geleverd kunnen worden. Na 6 weken is dat toch wel gek.….Mails worden pas beantwoord als ik het hoofdkantoor met klachten bestook. Als ik mijn ingeleverde cheque opeis, is dat ineens de gemakkelijkste oplossing. Gelukkig kan het keukenbedrijf in Die alles leveren, binnen een week…

Op de laatste dag in oktober lopen we tegen een prachtige douchecabine aan. Pas als de badkamer betegeld is, komt alles uit de verpakking, met een beschadiging. We nemen meteen contact op met het bedrijf en vanaf dat moment gaat er van alles mis: de verantwoordelijke man neemt zijn verantwoording niet. Maar wat doe je eraan?  Na exact 2 maanden neem ik de hele correspondentie mee en ben van plan hoog van de toren te blazen. Zover komt het niet. De baliemedewerkster ontvangt ons uitermate vriendelijk, belt met de sous-chef en die vangt ons op. Ligt het onderdeel gewoon op ons te wachten, maar dat hebben ze even niet gemeld…Maar gelukkig, ook dat hoofdstuk is weer goed afgesloten.

Nóg een afgesloten hoofdstuk: Onze rode kater is er niet meer. Terwijl het vroeger een grote, dikke kater was die voortdurend om eten en om aandacht blèrde, verschrompelde hij onder onze ogen. At mondjesmaat en zelfs dat de laatste dagen niet meer. Bleef de hele dag op dezelfde plek en kwam zelfs niet binnen als het ging regenen. Verstopte zich onder het bureau. Krabde mij tot bloedens toe als hij medicijnen moest hebben. En kokhalsde die er meteen weer uit als ik er uiteindelijk toch in geslaagd was om ze achter in zijn keel te duwen. Het was alsof hij zei: Het is genoeg geweest.

Onze nieuwe dierenarts heeft hem zo lief, zo vredig laten inslapen, dat wij er wel vrede mee hebben. Maar nee, ik ben even geen bofkip….

PS> De volgende column laat iets langer op zich wachten.

Read Full Post »