Feeds:
Berichten
Reacties

Archive for december, 2012

 

Na een gezellig avondje met onze voormalige overburen krijg ik de volgende dag een SMS: Je bent een echte Cordon Bleu geworden. Even weet ik niet wat M. bedoelt. Die naam hoort volgens mij bij een gepaneerd stuk vlees, gevuld met ham en kaas. Ik ben zelf weliswaar aardig gevuld, maar niet met ham en kaas. Ook niet gepaneerd, wel eens gepikeerd…Bleu ben ik niet echt en blauw van de drank nooit. En ik heb helemaal niks met de Nederlandse Gordon, van hem gaan al mijn haren recht overeind staan. Dus maar eens op Internet gezocht. Daar kom ik een mooi verhaal tegen:

Als je als ridder onder de Bourgondische koningen verschrikkelijk je best deed, kon het gebeuren dat je een blauwe sjerp, de cordon bleu omgehangen kreeg. Maar zoals alle goede gebruiken  raakte ook deze in verval. Later kreeg iedere ambachtsman die zich onderscheidde zo’n lint omgehangen. Maar de neerwaartse spiraal ging maar door. De cordon bleu werd voortaan alleen maar uitgereikt aan verdienstelijke koks. Nog steeds ging de waardering voor de blauwe sjerp verder achteruit. Op een gegeven moment konden alleen vrouwelijke koks de sjerp omgehangen krijgen. De cordon bleu werd in Frankrijk zelfs synoniem aan een vrouw die goed kon koken.

Op Wikepedia staat een andere herkomst genoemd, nl  L’Ecole Le Cordon Bleu, een Franse gastronomische opleiding, waar men in eerste instantie deze naam aan een bepaald gerecht gaf. Later werden de topkoks, die deze school afleverde,  zo genoemd. Het Franse woordenboek geeft me uiteindelijk uitsluitsel. Een Cordon Bleu  is een bekwame kokkin. Dat M. me zo noemt , is een groot compliment. Ze heeft namelijk zelf de Hogere Hotelschool afgerond, is dus een kenner.

Ik kan deze week mijn lol op met mijn kookkunsten. Op zondag komen onze nieuwe buren kennismaken. Het zijn twee echtparen en een oudere dame. De twee oudste vrouwen ( 70 plus) zijn allebei slecht ter been. Vanwege de dikke laag sneeuw haalt Rien hen op met de auto. Wat een geluk dat we niet alleen een buitentrap hebben, maar ook een binnentrap, dus geen gladde treden. Rien neemt de ene dame mee naar de woonetage, ik takel de andere ongeveer omhoog. Het loont de moeite, het is echt gezellig met hen. Als ze weg zijn moeten we samen met onze Franse leraar een avondje eten bij vrienden die een camping beheren. Op maandag komen dus onze vroegere overburen, ook eigenaren van een camping, bij ons eten. En bij toeval die dinsdag het derde stel campingeigenaren, die ons de tijdelijke woning verhuurden.

En nu op naar het kerstmenu. Vrienden R. en M. eten bij ons, en zij is een keukenprinses, dus ik moet mijn best doen. Wat een grappig toeval: op een dag moeten we op tijd naar Valence om bouwmaterialen te halen, want ’s middags komt de eerste man voor een offerte voor het zwembad. Om te voorkomen dat het eten erbij in schiet, nemen we onderweg ergens een dagmenuutje . Het voorgerecht heet Fromage du chef  en we krijgen de indruk dat het een soort kaassoep is. De verrassing is des te groter als het gerecht arriveert. Op een bord staat een glas met daarin fondue van geitenkaas. Ernaast Mesclunsalade en gefrituurde broodstengels. Het geheel is prachtig versierd met balsamicocrème en paprikapoeder. Een gewoon puntbroodje maakt het af. Heerlijk, dat gaan we uitproberen op onze vrienden!

En dan komen de buren onverwacht weer langs. Ze zijn al enkele weken bezig met het kerstmenu.  Buurman heeft zelf bonbons gemaakt: sinaasappelschilletjes 2 weken in suikerwater laten wellen, door zelfgemaakte chocola halen en op aluminiumpapier laten uitlekken. Bij de andere buren heb ik al zelfgemaakte walnotenwijn gedronken. Vrienden nemen straks oliebollenmeel voor ons mee uit Nederland, daar zullen wij  de buurt weer op trakteren. De leuke gewoonten van beide landen uitwisselen, dat is toch prachtig?

IMG_1119

 

Hier het mooie voorgerechtje:

Fromage du chef

Ingrediënten voor 4 personen: 200 gram geitenkaas, 200 gram crème fraiche, en wat honing, peper, zout en tijm. Broodreepjes om te frituren. ( Neem een simpel geitenkaasje, niet te jong, maar ook niet te oud).

Bereiding: Alhoewel dit gerecht prima smaakt met stokbrood, is het wel luxe om reepjes brood te frituren. Doe dit van te voren, zodat het kan afkoelen.

Klop de crème fraiche een beetje soepel en klop daarna de in stukjes gesneden of verbrokkelde geitenkaas erdoor. Voeg wat peper, zout en tijm toe en maak af met honing. Voor het gemak warm ik de honing 20 seconden op in de magnetron. Volgens het recept moet het gerecht daarna in de oven, maar de magnetron gaat ook heel goed. Na een paar minuten is het warm genoeg.

Inmiddels zijn de bordjes opgemaakt: een glas om daar de fondue in te doen, een beetje aangemaakte sla ernaast, de gefrituurde broodreepjes erbij en het bord versieren met paprikapoeder en balsamicocrème.

Van al dat lekkers word ik een echte Cordon Bleu, lekker gevuld dus. Dat wordt regime, in januari…

Belangrijker dan dat: Wij wensen u toe dat 2013 u alles brengt wat u wenst! Een gelukkig nieuw jaar dus.

Read Full Post »

Wat een schitterende titel is dit! Wat een fantasie roept dit al op, zonder een letter van het inmiddels beroemde boek te hebben gelezen.

Feitelijk hebben we hier de herfst overgeslagen, qua temperatuur en regenval. Terwijl de bomen en struiken het hele palet aan herfstkleuren vertoonden, bleef de temperatuur maar tussen de 20 en 25 graden. Pas nu de meteorologische winter is begonnen, valt de regen met bakken tegelijk uit de lucht. De Drôme, in de zomer een rustig kabbelende rivier, is ineens veranderd in een woest bulderende watermassa. Maar de luchten…. die zijn echt vijftig tinten grijs. Schitterend. grijzelucht

Vijftig tinten rood werd ik door het volgende voorval. Doordat we binnen vijf maanden twee keer verhuisden, zijn we af en toe wat kwijt. Dat komt vast wel weer tevoorschijn, maar met de winterbanden hadden we toch wel een beetje haast. In Nederland kun je ook vervelend terecht komen als je met de auto van een gladde weg afglijdt, maar hier is het een stukje gevaarlijker. Vanaf de camping naar links kun je zo de Drôme inschuiven, pakweg 10 meter loodrecht naar beneden. Ga je naar rechts, dan moet je over de spoorlijn, daarna een helling op. Het is me al eens gebeurd dat ik, boven aangekomen, voorrang moest verlenen en toen helemaal naar beneden gleed, richting spoorwegovergang. Knap gevaarlijk dus. Vanaf dat moment ging ik bij sneeuwval naar links, met de winterbanden…

Maar ze waren kwijt, lagen niet in onze schuren, niet in het huurhuis, niet bij Domaine du Mûrier. Weer gebeld met onze verhuurder: Zouden de jagers, die de naastgelegen boerderij nu huren, ze misschien hebben verplaatst? Toen werden de banden gevonden: ze lagen bij het huurhuis precies op de plek waar wij ze hadden achtergelaten. Dus nu kon ik eindelijk naar de garage. Op de afgesproken tijd sta ik er, om de auto weer op te halen. Mevrouw zegt met een grijns dat ze de winterbanden er niet om hebben gedaan. Nou ja zeg, wat is dat nou voor een service? We hadden toch een afspraak? Dan komt de uitleg: “Die winterbanden zaten er al om, je hebt er de hele zomer mee doorgereden. Heb je het soms druk gehad?” En ik verschiet in vijftig tinten rood….

We vergeten meer dingen. Ik heb een bijna fotografisch geheugen voor verjaardagen, maar niet op dit moment. ( De verjaardagskalender is ook nog zoek). Als we bij vrienden gaan kijken hoe hun verbouwing vordert, weten we niet eens meer wanneer we daar voor het laatst geweest zijn, of ze wel een verjaardagscadeau hebben gehad, wie aan de beurt is om te koken enzovoort. Hoop maar dat dit door de verhuizing komt, anders zou het wel een griezelig snelle aftakeling zijn….

Gelukkig komt er zo langzamerhand wel een beetje rust in ons leven. Een van de graadmeters daarvan is het aantal boeken dat we lezen. Op de camping hoorden we vanzelf wat de tophits van dat moment waren, nu halen we onze informatie uit kranten of van de televisie. Bij Pauw en Witteman wordt ergens begin november een hele uitzending gewijd aan een boek waarover ik nog niets gehoord heb: Vijftig Tintent Grijs. De meningen verschilden nogal, ook toen ik later op Internet naar recensies keek. In cijfers varieerde dat van nul, waardeloos tot helemaal subliem, een dikke tien. Het is volgens sommige critici niet eens literatuur. Maar dat is natuurlijk net zo dubieus als de definitie van kunst: Van sommige werken heb je het gevoel dat je het zelf had kunnen maken. Maar dat is nou net de kunst, het is de kunstenaar die dat bedacht heeft. Ik heb ooit Nederlands gestudeerd, weet dus een beetje wat onder literatuur valt en wat niet. Toch hanteer ik mijn eigen definitie. Het moet allereerst boeiend zijn, iets nieuws , onverwachts,  spannends, of historisch interessant. Literatuur geeft mij stof tot nadenken, leert me iets, doet me beseffen dat ik in een bevoorrechte tijd leef,  in bevoorrechte omstandigheden.  Het lezen levert mij dus wat op, een boek uit Boeketreeks doet dat niet..

Vijftig Tinten Grijs ( van E.L. James) biedt mij heel veel: een liefdesverhaal over een studente en een jonge, aantrekkelijke miljonair. Een les in sadomasochisme, waarvan ik wel eens hoorde, maar weinig wist.  Een alter ego van de hoofdpersoon, die reageert zoals ik dat misschien ook zou doen. “Oh, holy shit!”. Bepaalde dingen eng vinden, maar je gewoon in het diepe storten, hoe vaak deed ik dat niet? Nieuwe media gebruiken, zoals e-mails waarbij ook de afzender, geadresseerde en onderwerp onderdeel zijn van het verhaal…

En ook al bijzonder: De  daaropvolgende boeken zijn niet méér van hetzelfde, maar juist minder. Zoals je vaak leest bij moeizame verhoudingen, beginnen die eerst normaal en komen de afwijkingen pas later in de relatie. Hier lijkt het omgekeerde het geval. Ik vind de boekenserie dus één en al verrassing.

Wat nog leuker is: ik peil de reacties onder mijn vriendinnen. A., jurist en echt een dametje, antwoordt: ”Nou, ik vond er niks aan”. Als ik reageer dat ik met stijgende verbazing alle informatie over sadomasochisme heb gelezen, mailt ze terug: “Dat wist ik allemaal al”. Mijn mond klapt open, dat is een mij onbekende kant van haar….Vriendin B. geeft zich niet bloot, terwijl ze met dat laatste, als naturist, daar zelf geen moeite mee heeft. Bij onze collega’s komen we via een omweg op dit onderwerp. Ze hebben hetzelfde badmeubel als wij gekocht en daar zitten 2 wastafels in. Ik vind het reuze gezellig om samen met Rien ’s ochtends de tanden te poetsen. C. moet er niet aan dénken, dat vindt ze zó privé! Met afschuw spreekt ze het uit. Ik vraag of ze dan wel eens een windje of een boertje laat in aanwezigheid van haar man. Ja, dat weer wel, maar tanden poetsen?? Alsof ik haar een oneerbaar voorstel doe….Het boek Vijftig Tinten Grijs is dus niks voor haar. Gelukkig mag iedereen dat voor zichzelf bepalen, mag iedereen dit boek wel of niet mooi vinden.

Na Vijftig Tinten Donkerder en Vijftig Tinten Vrij is het nu vijftig tinten over en uit…. weer aan het werk. Er komt nog veel kijken bij de bouw van de eerste gîte, naast de echte bouwwerkzaamheden. Het inschrijven bij de Kamer van Koophandel bijvoorbeeld. Via Internet leek het een makkie, maar al snel ben ik de kluts kwijt. Overleg over de vergunning voor de table d’hôte: niet meer bij de douane aanvragen, maar bij de burgemeester ( die er nog nooit van heeft gehoord). Bekijken of er subsidies mogelijk zijn, omdat we rural wonen, in een landelijk gebied. Een afspraak met het Office de Tourisme maken, i.v.m. het aantal sterren: we kunnen nu nog rekening houden met alle –soms belachelijke- eisen. Het ontbreken van een vaste telefoonlijn of een snelkookpan kostte in het verleden een ster. Voor 4 sterren (ons streven) moet je bijvoorbeeld een hoofdeinde aan het bed hebben. Gescheiden afval levert nu wel punten op, net als een sfeervolle inrichting, eerder niet. Een déclaration de travaux ( lichte bouwvergunning) aanvragen voor het zwembad en een aparte voor het veranderen van de garagedeuren in een glazen pui… we  hebben nog steeds ADHD, alle dagen heel druk. Maar wél in ons eigen tempo.

En ondertussen zijn we in een afrondende fase met de nieuwe website. Nog eventjes….en dan kunnen we bij de kerstboom gaan zitten, met een goed boek. Maar geen Vijftig Tinten Grijs….IMG_1094

PS: Terwijl we een nieuwe poort plaatsen – zodat de poesjes niet bij de doorgaande weg kunnen komen- passeert de Abessijn Rien, onder de struiken door richting straat en zo te zien niet voor de eerste keer

Read Full Post »