Feeds:
Berichten
Reacties

Archive for november, 2012

Het leven is eenvoudig, zegt onze Henri. Hij komt weer een paar dagen grondwerkzaamheden verrichten bij het nieuwe huis. Maar zo eenvoudig is het niet altijd. Het begint al met het maken van een afspraak. We wonen hier  11 jaar, je zou zeggen dat wij de Franse taal inmiddels wel beheersen. Maar sommige fouten sla je er niet uit. De lundi en de mardi  blijven voor ons heel lastig. (gewoon maandag en dinsdag). Vanwege die ma van mardi  begrijpen wij dat toch heel vaak als maandag.  Als we Henri vragen of hij kan komen werken, zegt hij volgens ons “Tot maandag”. Of zei hij toch  “A mardi”???  In ieder geval is hij er die maandag niet. Dinsdagochtend staat hij op tijd bij de poort en roept vanaf daar of het goed is dat hij ’s middags komt. Maar dan is hij er weer niet. Op dat soort momenten twijfel je echt  aan jezelf. Gelukkig, de volgende dag blijkt de reden  van zijn afwezigheid: vanwege de regen wilde hij annuleren, maar hij had  ons nieuwe telefoonnummer nog niet.

Het is weer een feestje met hem. Met zijn grote graafmachine ploegt hij de verwaarloosde borders om, maakt een moestuintje voor mij, vult grind aan, plant de grote olijvenstruiken en haalt uit zijn privetuin compost voor ons. Ook maakt hij onze eigen déviation, een rondweg(getje) rond ons huis. Zo kunnen we de lelijke aanhanger aan het oog onttrekken. We grappen met hem: de gemeente Die discussieert al  50 jaar over een rondweg, de onze ligt er binnen een halve dag…

Dat wij Hollanders ’s morgens om een uur of 10 koffie drinken en ’s middags thee, dat vinden de Fransen een rare gewoonte. Toch doen ze graag mee.  En de borrel aan het eind van de dag slaat Henri  ook niet af. De Nederlandse taal vindt hij “Japans”, dus onbegrijpelijk, maar Beerenburg…. dat spreekt hij perfect uit en hij spuugt er ook niet in. Terwijl we borrelen, gaat zijn telefoon onophoudelijk. Soms laat ie hem rinkelen,  soms neemt hij het gesprek aan. Oui, c’est bon, c’est d’accord, zegt hij. Het is goed, akkoord en  ondertussen maakt hij een wegwerpgebaar. Niet belangrijk, komt later wel.  Of niet.  Of nooit. Sa vie est simple…

Juist omdat hij zo gemakkelijk is, zijn de mensen dat ook met hem. Als ondernemer mag je een bepaald percentage rood staan bij de bank. Wij zijn ook wel eens over die grens gegaan:  De accountant was even vergeten dat er nog een forse naheffing aan zat te komen en alle reserves waren toen al weer geïnvesteerd in het bedrijf. Gelukkig kon ik met het aantal reserveringen aantonen dat die roodstand opgelost zou worden. Henri heeft behoorlijk wat geld uitstaan bij klanten die wel het werk laten doen, maar daarna niet betalen. Daarom vraag ik hem de factuur meteen te maken zodat wij kunnen afrekenen voor we naar Nederland afreizen. Op zijn beurt matst hij ons weer  met de rekening. En wij hebben nog een extra fles Beerenburg voor hem…

Het is een beetje de mentaliteit hier. Onze vorige Citroengarage is over de kop gegaan omdat hij € 20.000,- aan rekeningen had uitstaan. De beddenspeciaalzaak levert in de eerste week van september een bed, na onze vakantie in Corsica ligt de factuur er nog niet. Als ik bel zegt hij: o ja, moet ik nog doen. Als ik weer een maand later  extra  runners voor de gordijnen nodig heb, ligt er een kopie van de factuur. Die kan ik betalen, de galets krijg ik mee zonder dat hij er een aantekening van maakt. Ook zijn leven is simpel. Op de camping kregen wij wel eens als commentaar dat wij “regelneven”zijn. Misschien dat we in dit opzicht een beetje soepelheid van die Fransen zouden moeten hebben en zij iets van ons….

De afgelopen maanden zijn wij van de ene deadline naar de andere gevlogen. Door alles wat echt moest  en ook door dat wat we onszelf oplegden, hadden we nauwelijks tijd voor leuke dingen. Zelfs onze beste vrienden zagen we vrijwel niet. En ineens drong het tot ons door: niet alles hoeft binnen no time af. De laatste deadline hebben we gewoon verschoven….Toen Henri klaar was met zijn grondwerkzaamheden, zou Eli komen. De pilaren van de nieuwe poort zijn al gemaakt, het hek is klaar, nu nog ophangen. Maar de motoren van de beide deuren aansluiten, dat is een beste klus. De kans op storingen is in het begin groot. Dan ben je mooi opgesloten in je eigen tuin. Moeten we dat de oppassers aandoen?  We doen het dus niet. Wat een genot, zomaar geen deadline te hebben en het wordt nog fijner….

Momenteel beleven wij weer onze verwenweken, zijn namelijk even in Nederland. Alhoewel ik stapelgek ben op de slagroomtaart van de Hema, weet inmiddels iedereen dat ik niet 3 punten op een dag hoef. Maar het blijft hier verleidelijk, met die banketstaven, gevulde speculaas en allerlei specialiteiten van de plaatselijke bakker, waar mijn schoonzus ons telkens op trakteert. Ontvangen worden met een witlof-hamschotel, boerenkool eten bij de andere schoonzusjes, Slow-Cooking bij mijn vriendinnen, vis en Jamie Oliviers toetjes bij weer iemand anders, naar de Chinees met Riens schoolmakker, Hollandse bolletjes eten bij Ed en Thea…het is 2 weken echt een feest.

En dan  krijgen we her en der ook nog cadeaus voor het nieuwe huis. Een simpele opmerking dat mijn orchideeënverzameling er niet florissant bijstaat, betekent dat er per omgaande een nieuw exemplaar in ons appartement verschijnt. Schoonzus K. maakt ook nog een prachtig boeket van crepepapier. Van vrienden J. en M. kregen we, toen we in 2001 uit Nederland vertrokken, een bloembollenpakket. Ieder jaar  mailde ik hen: ze zíjn er weer, ze steken hun kopjes weer boven de grond! Ik was er al 11 keer blij mee. Met bloedend hart liet ik ze erachter, temeer daar de nieuwe eigenaresse een beetje beledigd vroeg wat ze moest “met die pollen onkruid”. Eeuwig zonde dat ik ze er niet uit heb gespit! En nu krijgen we dus opnieuw een bloembollenpakket. Van de oktoberoppassers ook bloembollen, van de oppassers die nu in Die zijn een heuse appelboom.. Life is beautiful en  la vie est simple.

Ps. Natuurlijk gaat er ook wel eens iets mis. We moeten de onroerendgoedbelasting betalen, maar we hebben een automatische incasso geregeld. Nee dus, we zijn even vergeten dat die rekening opgeheven is. Ik ben daardoor 5 dagen te laat met betalen, doe vlug een briefje bij de cheque plus de automatische incasso voor volgend jaar. Krijgen we toch een boete van 10%! Dan kun je hier hoog of laag springen, effect heeft het niet. Het leven van een belastingambtenaar is hier ook simpel…

En Gaia, onze  kleine Abessijn, neemt op haar eigen manier wraak voor het feit dat wij haar overlaten aan -fantastische en lieve- opassers. Op de dag dat we terugkomen, plast ze in het bed terwijl de oppassers er nog in liggen…De dondersteen…

lieve ondeugd…

Read Full Post »

In Frankrijk kun je nu op je 62e met pensioen, mits je 160 kwartalen premies hebt afgedragen. Die leeftijd is kortgeleden verhoogd, het was 60 jaar. Nu moeten ze hier nog een einde maken aan de belachelijke uitzonderingsregels. Zoals gendarmes die al op hun 50e mogen stoppen met werken. Misschien goed als je een gevaarlijke taak hebt, maar het geldt ook voor de politie hier in Die, die het werk met de vingers in de neusgaten kan doen. Of het spoorwegpersoneel, de cheminots: toen vroeger de treinen op steenkool liepen, waren de werklui versleten op hun 50e. Maar nu bestuurt de een de trein en de ander blaast op zijn fluitje, volgens mij kun  je daar wel 80 mee worden. Na tientallen jaren van discussie verandert er nu eindelijk wat.

ook heel oud…

Wij staan vlak voor ons pensioen en worden ook door dit soort pensioenmaatregelen geraakt, -zowel aan de Franse als de Nederlandse kant- , maar ons hoor je niet klagen. Na de verkoop van het bedrijf heeft Rien nu zijn retraite, letterlijk het terugtrekken, maar vooral gebruikt als synoniem voor pensioen. Tien jaar lang hebben we in Frankrijk premies afgedragen, dus 40 kwartalen. Het had heel wat voeten in de aarde voor de eerste betaling binnen was, want dat pensioen wordt alleen toegekend als ook de gegevens uit Nederland bekend zijn. Men weet inmiddels exact hoeveel kwartalen we daar hebben bijgedragen. Niet dat we de Nederlandse AOW al ontvangen ( Rien wordt in januari 65), maar om te beoordelen of ze ons Franse deel moeten korten of niet. We krijgen dus nu maar een klein bedrag, maar we hoeven vrijwel niks meer te betalen voor de basisverzekering ziektekosten. Gedurende een jaar teren we in op de opbrengst van het bedrijf, daarna heeft Rien recht op de Nederlandse AOW en zijn  ABP-pensioen. En dat wordt nog knap ingewikkeld….

De AOW wordt bruto uitbetaald, daarover moeten we in Frankrijk premies en belasting betalen. Op het ABP-pensioen wordt in Nederland wel loonbelasting en premies ingehouden, dat betekent dus dubbel betalen voor ons. Daar kun je eventueel een vrijstelling voor vragen, maar ben je dan nog verzekerd voor de AWBZ?  Frankrijk is een heerlijk land om te wonen, maar in een verpleeghuis wil je hier echt niet zitten. Dat laatste is helemaal niet aan de orde, maar een brandend huis valt niet te verzekeren. Daarom moeten we nu hierover beslissen, terwijl we kerngezond zijn. Maar is goede zorg in de toekomst niet belangrijker dan geld?

Met verwondering volg ik alle rumoer in Nederland over de verhoging van de premies ziektekosten. De bedoeling is dat mensen daar naar draagkracht voor gaan betalen. Dat hebben ze hier allang geregeld: de basisverzekering is een vast percentage van het inkomen. Daarmee ben je voor  70% verzekerd, een vrijwillige, aanvullende verzekering dekt de rest.

Frankrijk is qua sociale lasten en belastingen een duur land en die sociale premies worden alleen maar hoger. We wonen hier nu 11 jaar en in die periode is de eigen bijdrage voor de huisarts van  €1,- per bezoek in stappen verhoogd naar € 5,-. Voor ieder doosje medicijnen betaal je zelf € 0,50. Zonder dat er een haan naar kraaide, is die basisverzekering voor iedereen met 10 % verhoogd. Wachtdagen bij ziekte, eigen bijdragen…niemand hoor je erover. Misschien omdat het geleidelijk is gegaan, misschien omdat de voorlichting beter was. Want dat laatste is in Nederland knap fout gegaan en de media spelen hierin m.i. echt een valse rol. Mensen ongerust maken met krantenkoppen dat ze 30% in inkomen achteruitgaan: ze zouden die journalisten zelf met dat percentage moeten korten voor dit soort opruiende berichten!

Een beetje nivelleren vind ik helemaal niet zo’n gek idee. Afgelopen zaterdag stond het nog in de Volkskrant, met prachtige staatjes erbij: Globaal genomen betaalt iedereen in totaal ongeveer hetzelfde percentage aan inkomstenbelasting en sociale premies, ik meen 41%. Maar de werkelijkheid is echt anders en dat komt met name door de aftrek van de hypotheekrente.

the happy few

Iemand die een miljoen verdient, betaalt formeel veel inkomstenbelasting. Maar een groot deel daarvan kan hij terugkrijgen via de renteaftrek van zijn hypotheek. Een duur en luxueus huis, met een hoge hypotheek, dat wordt dus door de belastingen betaald. Door u en mij… Jan met de Pet hééft geen duur koophuis. Jan met de Pet betaalt over een laag inkomen  weinig inkomstenbelasting, dus valt er ook niet veel terug te vragen. De zwaarste schouders dragen daardoor de minste lasten.

Als men wil nivelleren had men dáár iets aan moeten doen. Die hypotheekrenteaftrek – alleen in Nederland overigens- is indertijd bedacht om het voor iedereen mogelijk te maken om een huis te kunnen kopen. Maar waarom moet je vanuit de belastingen landhuizen financieren?

Natuurlijk, in Nederland heeft iedereen zijn financiële plaatje gebaseerd op de werkelijkheid van vandaag. Dat kun je niet met ingang van morgen veranderen. Maar met overgangstermijnen kan er best wat gebeuren, uiteraard met bijbehorende goede voorlichting…

Hier in Frankrijk hebben wij nooit een cent hypotheekrente af kunnen trekken, maar de fiscus wist ons meteen te vinden toen we belasting over de meerwaarde van het bedrijf moesten betalen. Het hele bedrijf letterlijk met eigen handen opgebouwd, vanaf nul, en de fiscus stond vooraan: inleveren! Dat is best zuur, maar ik heb mezelf meer te pakken als ik me daar over opwind. Het is, zoals het is…

In Dagelijkse Gedachte staat weer een toepasselijke tekst: Het zijn niet de dingen van de wereld
waardoor we van slag zijn; het zijn onze gedachten daarover. Epictetus
Ondertussen eten we niet ons huis, maar wel het spaargeld op: onze Franse AOW is niet eens genoeg voor de boodschappen. Maar wat doen we mooie dingen! Rien maakt bijvoorbeeld van oude planken en gebruikte scharnieren een meubeltje voor het toilet, ik koop een pot verf en maak het af. Een minikastje, dat we in ons vorige huis vonden, verandert nu voor de derde keer van kleur: een mens kan ook met weinig heel blij zijn.

gevonden voorwerp..

We genieten dus echt van de retraite!!!

Read Full Post »