Feeds:
Berichten
Reacties

Archive for oktober, 2012

Toen ons bedrijf eenmaal in de steigers stond, hadden we per jaar pakweg zo’n 1000 verschillende mensen op de camping en in de gîtes.  Gasten denken wel eens dat ze voor ons  “zomaar iemand”  zijn, 1 in het rijtje, niks bijzonders dus.  Dat is niet zo, ik onthoud vaak veel.  Op mijn mail over de verkoop van Domaine du Mûrier schreef iemand : je zult wel niet weten wie ik ben. Nou, zeker wel, schreef ik terug, ik vond je geruite zomerbroek namelijk echt heel mooi…

En wie is nou precies bijzonder? De schoolinspecteur, de directeur van een bierbrouwerij, de eigenaar van een drogisterij,  van een vakantiepark of administratiekantoor? Ja,  ze hebben veel interessante verhalen te vertellen. Maar dat geldt ook voor de buschauffeur, de havenwerker, de verzorgster in de thuiszorg. Gaat het niet om hoe je in de wereld staat, hoe je kijkt naar de werkelijkheid en welke zaken in het leven echt belangrijk zijn???

Ook buiten het bedrijf om ontmoeten wij voortdurend bijzondere mensen. Ons favoriete restaurant in Die is “Mazel”. Het eten is er altijd goed, de bediening helemaal prima en het sfeertje perfect. Wij kennen de eigenaar, de kok en de ouders van de kok, dat schept meteen al een band. Regelmatig stellen zij ons voor aan andere gasten, vanuit het idee dat wij die wel leuk zullen vinden. Tijdens een campingseizoen is het ons bijvoorbeeld volledig ontgaan dat er in onze wijk een zeepfabriekje  is gevestigd door een paar Belgen. “Mazel” stelt ons voor. Een paar weken later horen we weer Nederlands spreken aan een tafeltje bij ons in de buurt. Zonder bril, zo kippig als wat, denk ik dat het die Belgen zijn. Dus knopen wij een praatje aan. Blijkt het om Nederlanders te gaan, die in de bergen rond Die een prachtig huis “en pierres””, van keien, hebben en daar een paradijsje van maken.  Een topfunctie hebben in de Nederlandse bouwwereld en dan “gewoon” blijven, dat vind ik bijzonder. Nóg zo n aardige ontmoeting, alweer bij “Mazel”. De serveerster wijst ons op de man achter ons, een Nederlands  sprekende  Corsicaan. We gaan de dag erop naar Corsica, dus we zijn hevig geïnteresseerd in hem, wat ie doet en waar hij woont. Hij organiseert concerten van de polifonische zanggroep Barbara Furtuna, in 2011 ook in de kathedraal in Die. Het is een leuk gesprek,  jammer dat we de volgende dag allebei een andere kant op gaan. Hij nodigt ons uit om een keer zijn olijvenboomgaard te bezichtigen. Vaak zijn dit van die dooddoeners, je zegt het, maar je denkt er nauwelijks meer aan terug. Niet deze keer. Voor onze vakantie dit jaar mail ik hem, zeg er voor de zekerheid bij dat wij onszelf niet uitnodigen voor een logeerpartij en dat we hem ook niet lastig willen vallen. Maar samen ergens wat drinken, dat zouden we wel heel leuk vinden, als het uitkomt. Nog net zo enthousiast reageert hij: hij wil met liefde ons zijn bezit laten zien.  Midden in het prachtige landschap van Corsica heeft hij een terrein met 1400 olijvenbomen, allemaal vol met vruchten, bijna klaar om te plukken. Als hij alles heeft laten zien, staat er een thermosfles koffie klaar, met o, zo Hollands, een koekje bij de koffie. We zijn helemaal verbouwereerd om zoveel hartelijkheid, voor noppes, want we kunnen niet eens een fles olijfolie van hem kopen: voorraad uitverkocht.

In het begin, toen er geïnvesteerd moest worden voordat er inkomsten kwamen, had hij een”adopteer een olijvenboom”project. Als dat programma een doorstart maakt, adopteren wij een boom, zeker weten. En volgend jaar is er weer een serie concerten in de Drôme. Hij is nu al uitgenodigd om dan bij ons te logeren.

Het was een mooi moment in een verder waardeloze zaterdag. Die ochtend bellen de oppassers al vroeg, dan weet je meteen dat het foute boel is. Ed staat op het punt om met de Abessijn naar de dierenarts te gaan, haar pootje is weer ontstoken. En de hele benedenverdieping staat blank, de boiler is kapot gegaan. We bellen eerst buurman Eli, maar die is er niet. Dan “Mazel”, ook onbereikbaar. Daarna Nozem. Twee van de Portugese boys  werken die zaterdag bij ons, Nozem niet. En die heeft juist de contacten met loodgieters etc.  Ondertussen krijgen we een telefoontje van “Mazel” en als we het probleem hebben uitgelegd, belooft hij direct actie te ondernemen. Als Nozem net ter plekke is, komt ook buurman  Eli aan. Samen constateren ze dat de boiler “mort” is, hartstikke kapot en niet te repareren. Eli zorgt er verder voor. Wat een geluk dat we veel van onze zaken met plaatselijke ondernemers regelen: op  maandag wordt er actie ondernomen en dinsdag staat er een nieuwe. Dankzij Eli, want die vond het “dramatique” voor onze oppassers.  Dezelfde zaterdag slaat ook de wasmachine op tilt. Als Rien ’s avonds telefonisch alle mogelijke oorzaken doorloopt met Ed, krijgt hij die machine weer aan de praat. Plotseling nog een vervelende piep in huis. Dat blijkt de rookmelder te zijn, waarvan net op dit moment de batterij leeg gaat..

300 liter roestwater in de verhuisdozen…chaos!

Terwijl wij het allemaal heel vervelend vinden voor onze oppassers, zijn die er laconiek onder. Ze maken met de waterkoker voldoende heet water om toch een bad te kunnen nemen. En eigenlijk vinden ze het erger dat Ed een dag kwijt is, zodat hij misschien niet de zelf opgelegde taak ( het snoeien) afkrijgt. Thea  maakt zich zorgen over de was, is bang dat wij bij thuiskomst geen schoon bed aantreffen. Zoals Rien zegt: Het breken van een been is veel erger.

Op zondag krijgen we van hen een foto: de boys hebben alle kaders rond de ramen af en de luiken hangen weer. Met Gaia gaat het ook beter.  Dus zoals altijd: nooit alleen maar akeligheid.

De vrijdag voor deze “ongeluksdag” was  overigens ook heel bijzonder. Corsica ligt rondom in de zee, dus overal  vis op de menukaart. We gingen op zoek naar een plek waar we mosselen konden eten. Het was stilletjes in het restaurant waar we plaats namen, maar de eigenaar zat er niet mee. Even later begrepen we waarom hij wel tevreden was: er kwam een groep van ongeveer 40 man binnen. Hij kwam meteen bij ons om te vertellen dat er ook muziek zou zijn. Twee dikbuikige, morsige oudere mannen  kwamen binnen, met een gitaar. Ze zagen er volstrekt niet uit, maar een stemgeluid! Van alle kanten kwamen de toeschouwers binnenstromen  en ze speelden de hele zaal plat. Wat een onverwacht leuke avond.

Een laatste bijzondere ontmoeting. Het is een goede gewoonte geworden om met onze oppassers te gaan eten. “Mazel” is dicht, dus gaan we naar de Auberge in Barnave. Ik reserveer  voor de  zekerheid, als “voormalig eigenaar van Domaine du Mûrier”, met 4 personen. Dat is voor die Fransen gemakkelijker dan onze Nederlandse naam. We komen binnen en worden hartelijk ontvangen. Even later arriveert  de huidige eigenaar van DDM, die had ook gereserveerd met 4 man, onder dezelfde naam. De kok had het niet geloofd, die dacht dat er een vergissing in het spel was. Gelukkig was er voor ons allemaal plaats in de herberg…

Eenmaal thuis in Die is de tuin veranderd in een oase van licht en ruimte. Ed heeft vrijwel al het achterstallige snoeiwerk gedaan en Thea  heeft meegeholpen met het verbranden van al het afval. Natuurlijk moeten we daarom weer met hen uit eten en we gaan alweer naar de Auberge.  Deze keer reserveer ik onder onze eigen naam , die ze niet kennen…Bij binnenkomst schalt ons de muziek van Barbara Furtuna tegemoet. Toeval??? Toeval bestaat niet, dit is dus echt bijzonder.

Hieronder een idee van hoe het verandert. De bruine garagedeur verandert nog in een glazen pui met blauwe luiken, voor de eerste gîte. Dat staat nu op het lijstje…

zo was het in april

Read Full Post »