Feeds:
Berichten
Reacties

Archive for september, 2012

De energieboom

Ed en Thea komen weer oppassen als wij op vakantie gaan. Ze nemen als cadeau een zogenaamde energieboom mee. Hoe komen ze daar nou bij???

Zowel Nederlanders als Fransen vragen ons regelmatig: En, hoe bevalt het pensioen? Dat voelt nog helemaal niet zo. Maar het keerpunt is nu, na de laatste D-Day,  drukke dag.  We hebben logees. Riens oudste broer kom, dus de logeerkamer moet in orde  zijn. In allerijl dekbedden, kussens en overtrekken aangeschaft, alles is immers op Domaine du Mûrier achtergebleven. Die vrijdag zitten we genoeglijk aan het ontbijt als de eerste onverwachte gast binnenkomt: de keukenboer vervangt een kastdeur,  zelf hadden we de beschadiging niet opgemerkt. Daarna arriveert er aangekondigd bezoek: we hadden een uitnodiging om “moules-frites” te komen eten, mosselen met patat, maar dat is een beetje lastig te combineren met logees. Dus komen de vrienden hier, voor een kop koffie, een borrel en salade. Omdat ik zo content ben met mijn nieuwe keuken maak ik eventjes 2 taarten. De gasten zijn er nog als- ook onverwacht- Dinges komt. Hij kan zaterdag niet verven, dus doet hij deze iiddag een paar luiken. Gelukkig dat ie er is, want zo kan hij mooi helpen met het opbouwen van een steiger. Zozo gaat op zaterdag namelijk de kaders op de eerste verdieping maken en dat kan absoluut niet op een ladder. Zelf hebben we wel een steiger, maar dat is een wiebelding. We nemen geen risico’s, zeker niet omdat Zozo over een tijdje papa wordt. Maar het gehuurde kreng is verschrikkelijk onstabiel en alle remmen van de wielen zijn kapot. Het opzetten is ook nog eens een ramp. Bizar: Rien moet een waarborg betalen van € 2000,-, voor iets waar ie tweedehands nog geen € 100,- voor zou willen neertellen. Maar goed, uiteindelijk staat het ding, nu maar hopen dat Zozo het vertrouwt.

Hij kent geen hoogtevrees, zet er zelfs nog een keukentrapje bovenop….

Intussen loop ik met de familie in de tuin. Ze zijn landschaps- en tuinarchitect, de een is van de grote lijnen en de ander van de details, een perfecte combinatie. Er is nogal wat achterstallig onderhoud, dus wij hadden zelf ook al bedacht dat verschillende heggen gekortwiekt moesten worden. Maar dat is dan het oog van de meester: met de hoogte moet je de lijnen van de bergen volgen. Kom  er maar op! De ideeën buitelen over elkaar heen. Bijvoorbeeld: daar kun je een verhard stuk maken, met grind en keien, eventueel met een natte hoek. Maar eerst moet je kijken hoe het water loopt, voordat je beslissingen neemt. Nou, hij wordt op zijn wenken bediend: een paar dagen later valt er in 4 uur tijd 17 cm regen. We zien meteen hoe de afwatering gaat. Vrouwlief ziet het plantenplaatje al helemaal voor zich: hier een grote boom en daar ook een. En daar is een prachtplek voor een Roos. Mijn idee voor een Mediterrane oprijlaan ( met onze Olijven, de Oleanders, de Budleia’s) wordt gelukkig goedgekeurd.

Ondertussen letten we goed op kater Koen. Omdat hij al 2 x is weggelopen, terug naar de camping, gaat Rien iedere dag met hem over ons terrein wandelen. Dat vindt ie leuk, hij huppelt er helemaal van. Omdat Rien met de steiger bezig is, probeer ik Koen te verleiden om een rondje te maken. Maar hij blijft liggen, waar hij ligt. Dan is het tijd voor de volgende afspraak. De keukenboer heeft een feestje en ik meld ons netjes af: familie op bezoek, kan niet. Dat is in Frankrijk geen argument, die neem je dan maar mee. Dus we kunnen er eigenlijk niet onderuit. Na een uurtje smeren we hem, om thuis een late maaltijd te bereiden. Tegen de tijd dat we Koen willen roepen, is die nergens meer te bekennen: “Ik vind het hier te druk, dus ik ga naar mijn favoriete plek, de camping”. We zoeken op zaterdag en op zondag, maar vinden hem niet. Op maandagochtend krijgen we een telefoontje van de nieuwe campingbaas: hij weet waar Koen is, op het cabanonveld. Rien gaat er direct naartoe en meteen komt het beest op hem af, volgt als een hondje naar de receptie en laat zich zo weer meetronen naar ons huis. Die heeft voorlopig huisarrest….Over een paar dagen gaan we op vakantie. En ook al kennen de katten oppassers Ed en Thea heel goed, die kun je niet met een wegloopkater opzadelen.

We zijn altijd heel blij als we goede oppassers hebben voor de poezen. En dan is het bijzonder dat die mensen ook nog een auto vol met planten meenemen. Fuchsia’s voor in de tuin, voor op een tafel en….een echte energieboom, de Ginkgo Biloba. Nooit van gehoord, maar die schijnt energie te geven. Ook al is de werking niet bewezen, het is al jarenlang het best verkochte medicinale kruid ter wereld. “De doorbloeding wordt gestimuleerd, het is goed voor ouderdomsklachten, stimuleert, maakt potenter, vitaler, slimmer en jonger. Je voelt je opgewekter en beter.” En daar een boom vol van!!! Dat is dus een fantastisch cadeau. En wat komt dat mooi uit, op dit moment.

Het is gek, ik voel de nieuwe energie al stromen. Komt dat door ons huis, door deze plek ,omdat de verhuizingen achter de rug zijn? Of zou het toch die boom zijn?

PS. De volgende column komt na 13 oktober, eerst 2 weken Corsica.

Read Full Post »

De overgang

Persoonlijk ben ik de overgang al een tijdje voorbij. Van vrouwelijke kennissen heb ik daar de meest vreselijke verhalen over gehoord: zo erg transpireren, dat je niet meer met klanten kunt werken, midden in de nacht je bed moeten verschonen omdat je nat van het zweet bent of zelfs zwaar depressief worden. Iemand die op jonge leeftijd haar echtgenoot had verloren, noemde de periode van de overgang “de slechtste 10 jaren van haar leven”. Veel minder erg is het prikkelbaar zijn of stemmingswisselingen hebben. Ik ben er eigenlijk wel soepel doorheen gerold. Het dekbed afgooien, uitzweten en er dan weer onderkruipen en dat 10 keer op een nacht, ach, het was niet anders. De stemmingswisselingen vond ik minder prettig: blij worden om een mooi bloemetje en vervolgens helemaal verdrietig om niks. Gelukkig is dat al lang voorbij.

Alhoewel….we zitten nu allebei in de overgang, Rien en ik. Wat was het enerverend, zo rondom de verhuizing! Wie “bemiddeld” heeft, weten we niet, maar de aannemer kwam op die laatste donderdag zeer schuldbewust zijn klus afmaken, had zelfs voor de vrijdag 3 mensen extra ingehuurd. Onze Henri moest een immense hoop keien verspreiden over ons pad en zelfs dat was op de ochtend van de verhuizing klaar. De keukenboer had op woensdagochtend de hele keuken geplaatst en het wachten was op het aansluiten van de apparatuur. Vrijdagmiddag om 15.45 uur kwamen ze, terwijl wij een eetafspraak hadden om 18 uur. Met een van de mannen die dat werk doet, hebben wij geen prettige ervaringen: nog nooit is het in 1 keer goed gegaan. Dus toen hij om 18 uur de boel wilde controleren, zei Rien: “Laat maar, ik moet nu echt weg. Ik bel wel als het niet goed is”. Vijf elektrische apparaten, dat kan dus vijf keer fout gaan. Maar nee hoor, alles werkte!

Voor de zaterdag hadden we een vrachtwagentje gehuurd. De Portugese helpers namen zelf een bestelbus mee en Rien had onze grote aanhanger achter de auto. Bijna alles kon daardoor in een keer mee en om 3 uur stond de lading in Die, alles in ieder geval op de juiste etage. We brachten de vrachtwagen terug en gingen naar het huurhuis, om er de laatste nacht door te brengen. Volkomen uitgeteld hingen we in onze stoel, om er tegen een uur of negen ’s avonds ongeveer uitgeblazen te worden. Een megaknal! Ik dacht dat er een autoband geploft was, dus keek ik vanuit het raam naar beneden en zag vlak voor ons een brandende helling. Wat een schrik! Het is hier al maanden gortdroog, met een beetje wind zou alles zo in de hens kunnen vliegen. Maar gelukkig, geen zuchtje. Toen ik de brandweer belde, was die al gealarmeerd: de brand was opgemerkt voor er een gasfles explodeerde.  Maar liefst 4 grote brandweerwagens rukten uit en bleven tot diep in de nacht nablussen.

De krantenman wist op zondag te vertellen dat het jagershonk in de fik was gestoken, waarschijnlijk door iemand die als lid van de club geweigerd was. Lekker dier! Terwijl wij op zondag onze laatste spulletjes in de aanhanger deden, kwamen de eerste jagers “ons” terrein al op, vergezeld van hun honden. Voorlopig kunnen ze terecht in de oude boerderij pal naast ons huurhuis, tot ze weer een eigen plek hebben. Jachthonden zijn redelijke druktemakers, wij houden er niet echt van, maar onze poezen al helemaal niet. Toen we dus weg wilden gaan, was onze grijze kater Koen ineens vertrokken. Met 2 katten in de auto zijn we naar Die gegaan en Rien reed later die avond terug. Daar zat de boef al te wachten met een blik van: En, waar bleef je nou?

Na een verhuizing mag even alles, ook op het keukenblok zitten..

Op maandag heeft Rien eerst het 2 meter hoge hek op het terras geplaatst, daarna mochten de beesten de eerste buitenlucht inademen. Het duurde geen 5 minuten, toen sprong Koen er hoog overheen….Gaia was het niet eens met het feit dat hij wel de vrijheid kreg en zij niet. Ze wiebelde een paar keer met haar kontje op en neer en sprong toen zo van de eerste etage naar beneden. We dachten met een hek van pakweg 70 meter lengte een goede scheiding met de buren te hebben gemaakt, maar ook daar vond Gaia binnen een paar minuten een opening. Gelukkig was die tuin niet zo interessant, dus ze was rap terug.

Daarna kwam de volgende schrik: Riens portefeuille was weg, met bankpassen, rijbewijs, ziektepas, geld… de hele rataplan zat erin. Het duurde even, maar toen wisten we waar die was: bij het terugbrengen van de vrachtwagen neergelegd en vergeten. Met de schrik vrijgekomen, heet dat. s’ Avonds zaten onze 2 ex-katers gebroederlijk naast elkaar op het terras. Om 10 uur ging ik nog even kijken en zag Koen vertrekken. Die maakt wel vaker een rondje, blijft ook regelmatig een nachtje weg, dus geen zorgen. Toen hij er op dinsdagavond nog niet was, maakte ik me wél ongerust: Zou hij verdwaald zijn, of terug naar het andere huis, op 30 kilometer afstand? Mijn vriendinnen vroegen: “Is hij niet naar de camping teruggelopen?” Hoe kan dat nou, we hebben 5 maanden op een andere plek gewoond. Toch maar een mail naar de nieuwe eigenaar van Domaine du Mûrier gestuurd. En ja hoor, op woensdagochtend een telefoontje: daar zat ie al sinds dinsdagochtend. Hij is waarschijnlijk in één rechte lijn teruggelopen, over drukke wegen en een spoorweg. Toen we hem kwamen halen, zat hij midden op het terrein en keek koninklijk om zich heen: Zien jullie me wel? Ik ben terug hoor! Toen hij Rien zag, dacht ie waarschijnlijk: He, leuk ben jij óók terug gekomen? De dondersteen. Op vrijdag flikt ie het weer… Hij vond het altijd schitterend op de camping en kwam pas ’s nachts binnen als er geen gasten meer waren. Binnenkort sluit  Domaine du Mûrier, misschien dat ie dan hier blijft.

We hadden eerder verwacht dat de andere kater problemen zou geven. Die had veel moeite met de vorige verhuizing. Maar het is net of hij voelt dat het goed is nu: hij is innig tevreden. Het is bij katten kennelijk net als bij vrouwen in de overgang: de een heeft er meer last van dan de ander….

Wij zitten nu in de eindfase van onze eigen overgang. De afgelopen maanden waren hectisch en heftig. Met bloedend hart namen we afscheid van Domaine du Mûrier en tegelijkertijd bleven we er met 1 been instaan. We wilden namelijk de nieuwe eigenaar helpen waar we konden. Dat was dus heel dubbel.  Ondertussen woonden we vijf maanden in een prachtig ingericht huurhuis, en toch voelden we er ons geen moment thuis. Dat kwam vooral door onszelf: het was immers maar tijdelijk, dus maak je er ook niet je eigen stek van.

Nu we terug zijn in Die, hier in het nieuwe huis, valt alles op zijn plek. Figuurlijk dan, want her en der is het nog een absolute chaos. Maar wat ben ik blij met dit huis!  Het zijn de simpele dingen waar ik gelukkig van word: al jaren wilde ik een schilderij in de slaapkamer, maar het kwam er gewoon niet van. Nu hangt er een zeefdruk van Ton Schulten, weer in ere hersteld. De salontafel van kloosterhout, onze eerste aanschaf 40 jaar geleden, wordt door mij opgeknapt: dat kost niks. Net als een designlamp: likje verf erover en dan wordt ie weer als nieuw.  Eerlijk is eerlijk: de lamp op de foto is wel net aangeschaft. En ook dat vind ik dan weer helemaal prachtig: er zitten gele flikkertjes in ( de kleur van een muur) en dieprode ( net als de eetkamerstoelen).

Zijn het de stemmingswisselingen van de overgang? Dat mag zo zijn, maar ik geniet er zeer van…..

Read Full Post »

Pfffft, we hebben het zwaar, maar het gaat gelukkig om de laatste loodjes. We voelen het nu in ons hele lijf, dat twee verhuizingen binnen 6 maanden er flink inhakt.

Toen de eerste kijker een bod deed op Domaine du Mûrier, was dat nog simpel. Het was een totaalprijs voor het huis en het bedrijf. Daarna werd het dag na dag ingewikkelder. Alle spullen die nodig zijn om het bedrijf gaande te houden waren inbegrepen. Maar vervolgens moesten al die losse dingen op een overnamelijst, met een prijs erbij. De eerste lijst werd afgekeurd door de accountant: te laag, teveel dingen vergeten. Dus weer was ik 3 dagen bezig met een inventarisatie. Dat betekende tellen en opnieuw tellen. Tot op de dag van vandaag denk ik: Oh, dat stond er ook niet op….Daarna kwam de eerste verhuizing en het volgende probleem diende zich aan: wat staat er nu precies op de lijst, welke tuinstoelen zijn voor de nieuwe eigenaar en welke hebben we niet mee verkocht omdat het privé is?

We regelden een gemeubileerd huurhuis, dus moesten we beslissen wat we hier wel zouden gaan gebruiken en wat in de opslag zou gaan. Dit huis is prachtig ingericht, maar vanwege de jonge poes hebben we toch een aantal meubels gewisseld. Het zou doodzonde zijn als Gaia aan de suède bank zou krabben of er een plasje op zou doen. Of ’s nachts een vaas zou omgooien op de houten eettafel. Van een verhuizing zijn beesten vaak wat van streek, ook daar moet je rekening mee houden. Gaia zocht het trouwens knap uit: ze plaste 2 x in ons  “onderbroekenkastje” en 1 x in het bad. Toen was het over. Ze heeft inmiddels wel een nieuwe hobby: als wij ’s avonds een glas water drinken, is het haar sport om dat om te gooien. En ze is er goed in….

Terwijl we nog volop met de voorbereiding van deze verhuizing bezig waren, diende de volgende zich al aan. Toen op 3 maart de verkoop van Domaine du Mûrier definitief was, stapten we meteen even binnen bij de verzekeringsagent. Hij wees ons op een al  jaren leegstaand pand. Op 27 april tekenden we het voorlopig koopcontract, half juni het definitieve. Het achterstallig onderhoud was behoorlijk en de inrichting –zoals keuken en badkamer- volledig gedateerd. Op 30 juni werd het huis van binnen gestript, toen kon de wederopbouw beginnen.

Vanaf dat moment is er heel veel werk verzet. Buurman Eli, de Portugese mannen, een aannemer, de schilder, Henri de grondwerker en onze tuinvrouw van Domaine du Mûrier, ze hielpen allemaal mee. En de afgelopen 2 weken was Adriaan er. Petra en Adriaan hebben in totaal 5 keer bij ons als vrijwilliger gewerkt. Nu de camping niet meer van ons is, komt Adriaan dus vanuit Nederland even met zijn camper om alle ochtenden te helpen. Wat gaat het dan hard!

In 5 dagen hebben de mannen al het laminaat in de slaapkamers en het kantoor gelegd en met plinten en drempels afgewerkt. De kastenwand van de slaapkamer wordt als bouwpakket afgeleverd. Geen nood: Adriaan zet hem in elkaar. Een tweede kastenwand van hetzelfde systeem is daarna een eitje. Rien is ondertussen met de meubels van de badkamer bezig. Twee kasten gaan prima, de spiegelkast is kennelijk op maandag gemaakt: wat een ramp! Dat kost een dag extra, maar daarna is het ook klaar. Als Petra met de TGV arriveert, denken wij dat het gedaan is met de hulp. Niks hoor, we krijgen 2 voor de “prijs” van 1. Petra lapt alle ramen in het hele huis en samen maken wij op de knieën alle vloeren schoon. En ondertussen is iemand bezig om alle gordijnen voor het hele huis te naaien….Toch zijn er geregeld momenten dat we het even niet meer zien zitten. Dan springt de  vriendenkring bij. Dorus helpt Rien een halve dag met het overbrengen van een grote kastenwand. En mijn “ex” helpt  met het verhuizen van onze 3 bureaus en de bijbehorende bureaukast. Voor die tijd hebben Rien en ik dan die ruimtes en kasten al helemaal leeggemaakt En dan hebben we al eerst  een dag geklust in Die.

Als ik deze column schrijf, hebben we nog een paar dagen voordat we weer gaan verhuizen. Op maandag komt eindelijk de aannemer de verlenging van het terras afmaken. Typisch Frans: hij komt alleen als Rien per SMS vraagt: wanneer kom je nou? En morgen blijft steeds morgen…

Ik vlieg die dag eerst op en neer naar Valence, om ontbrekende onderdelen van de kastenwand te halen. Bij aankomst in Die, om 10.30 uur stel ik voor om koffie te drinken. Doe mij maar een biertje, zeggen de bouwvakkers. Het is hun tweede die ochtend, maar zolang ik  zelf niet mee hoef te doen….Gelukkig houdt de jongste het hoofd koel: als het afwerklaagje met beton al gestort is, vraagt hij: “Hoe zit het met de waterdichtheid?” Oeps, even vergeten. Dus het beton er weer afgeschraapt, ’s middags een soort asfaltpapier ertussen en vervolgens een nieuwe laag beton.

Op dinsdag komt, zoals afgesproken, de keukenboer, de nieuwe keuken plaatsen. Op woensdag maakt de buurman met Rien de tuin nu echt “katdicht”: een hekje plaatsen, de poort provisorisch verhogen en boven op het terras een noodhek. Dat is wel nodig voor die kleine kat. Vanaf half 4 ’s ochtends begint ze te klieren dat ze naar buiten wil. Om een uur of 6 geven we het op, dan mag ze. Op een nacht lost ze het zelf op: ze gaat dwars door een hor naar buiten…

Met de meeste Franse ondernemers hebben we prettige ervaringen, maar een paar bevestigen toch alle vooroordelen. Zo staat het door ons bestelde bed al weken in de opslag, hebben we gevraagd om dat bed voor 1 september te leveren, maar er gebeurt niks. Als we de al weken geleden bestelde rails voor de gordijnen nodig hebben, staat er een snotneus in de winkel: Rails, nee, niks van gehoord. Al weken geleden besteld? O, weet ik niks van. Zou mijn moeder u bellen? Weet ik ook niks van….Ik ontplof zowat, maar door vermoeidheid kan ik niet zo gauw in het Frans mopperen. Eigenlijk wil ik zeggen: Laat dat bed ook maar zitten, maar ik verzin het niet, loop gewoon nijdig weg. In de auto denk ik: Daar word je toch Gallisch van, van die Galliërs? Meteen moet ik lachen om die grap.

En dan kom je daarna in het nieuwe huis, is de keukenboer daar zo hard aan het werk, doet het allemaal zo netjes, sjouwt gratis de bij een ander gekochte Amerikaanse koelkast ( 120 kilo) naar boven….dan kun je toch niet boos blijven?

Nog een paar dagen doorbijten, dan zitten we op de nieuwe stek. En daar ga ik de eerste jaren niet meer weg!!!!

Read Full Post »