Feeds:
Berichten
Reacties

Archive for augustus, 2012

Geven en nemen

Geven en nemen zijn onlosmakelijk met elkaar verbonden. De Digitale Bibliotheek voor de Nederlandse Letteren  geeft de volgende betekenis van deze oude uitdrukking: in den omgang met anderen toegevendheid weten te vereenigen met de zorg voor eigen belang; meegaand zijn. Eigenlijk staat het hier al: geven en nemen moet een beetje in evenwicht zijn. Persoonlijk ben ik ervan overtuigd dat iemand die alleen maar wil nemen, ooit daarvan de rekening gepresenteerd krijgt. Het omgekeerde is ook niet goed: als je alleen maar geeft en er weinig voor terugkrijgt: ook dat gaat uiteindelijk mis. Evenwicht dus, in plaats van eenrichtingsverkeer.

Vaak ben ik in positieve zin verbaasd over hoe wij behandeld worden, wat mensen voor ons doen. Neem de vrijwilligers van de camping. Wij zijn niet meer de baas op Domaine du Mûrier en formeel hebben we vrijwel niks meer met hen te maken. Maar ze nemen boodschappen mee uit Nederland, drop, kaas, Allerhandes enzovoort. En dan bieden ze ook nog een etentje aan. Uiteraard willen ze ons nieuwe huis zien en plotseling staan er 2 grote planten in bijpassende bloempotten voor de deur. Hartverwarmend. Maar niet alles is Halleluja.

Dat iedereen benieuwd is naar ons huis, is leuk, en dat begrijp ik ook. Maar het komt niet altijd even goed uit. We zijn echte kilometervreters op dit moment: ongeveer 6 keer per week gaat Rien naar Die, ik 8 maal, telkens 60 kilometer. Iedere week gaan we wel een keer naar Valence om bouwmaterialen te halen, retourtje 80 km. In afgelopen 2 weken moesten we daarnaast 3 x naar de oogarts, ook in Valence. Rien heeft sinds vorig jaar al een grijze vlek in zijn oog en de huisarts vond dat dit weer eens onderzocht moest worden. Denk maar niet dat je zomaar een afspraak hebt! In Die worden we verwezen naar Valence en daar nemen ze de telefoon niet eens op. Doordat ik bij de Urgence moet zijn,vraagt Rien om een RDV.  Hij wordt meteen afgepoeierd, maar het toverwoord is dat je al in het bestand zit. Vrijdagmiddag om 12 uur is een rottijd, maar we hebben geen keus. Ik denk nog even: Ha, fijn, kunnen we een keertje rustig opstaan en samen een kop koffie drinken. Zover komt het niet: tijdens het ontbijt worden we gebeld dat er weer bouwmaterialen op ons wachten. Dus de kar maar weer aangekoppeld. Om half 10 verlaten we dit pand, om 16.45 uur zijn we terug. Martin, die ons als vrijwilliger de afgelopen 3 jaren wel 11 maanden heeft geholpen, had die dag langs willen komen. Mijn neef, die 3 weken in de Iris verbleef, ook. Onze klusser liet hen het huis zien, maar ik vond dat wel jammer. De mensen die 4 keer op onze poezen hebben gepast en meteen alle noten raapten, willen ons ook graag bezoeken, maar het past niet in het schema. Gelukkig begrepen deze mensen het allemaal wel, maar dat is niet altijd het geval.

Op een dinsdag zal er Iemand langskomen. Rien wacht tot 18 uur, ondertussen natuurlijk werkend, maar niemand… Bij thuiskomst is hij bekaf en deelt me mee: “Morgen ga ik met jou naar Die, in 1 auto, en ’s middags neem ik vrij. ’s Avonds ook al weer de table d’hôte, ik moet rust nemen, anders red ik het niet”.  Het bouwvakken trekt een wissel op zijn rug, wie ben ik om er niet mee akkoord te gaan? Op woensdagochtend komt Iemand in de keuken: Of we die middag in het huis zijn. Nee, maar Rien is er nu. “Vanochtend kan niet, want ik moet naar de markt”. Ik antwoord dat Rien die dinsdag de hele dag gewacht heeft. “Ja, maar toen moest ik naar de bergen. Of wij donderdag of vrijdag in het huis zijn?” Nee, we hebben andere afspraken, die niet zomaar geannuleerd kunnen worden. Nog een keer suggereer ik: “Ga dan nu”, maar dat kan niet. Mezelf kennend klinkt het vast heel geïrriteerd als ik zeg: “Dat  zijn de keuzes die je zelf maakt”. Dat loopt dus fout. Een half uur later word ik op een vol terras ter verantwoording geroepen, als een stout kind dat gecorrigeerd moet worden.  Ik voel me net een fruitautomaat: als er niet uitkomt wat je verwacht, dan schop je hard tegen de poten aan. En ik sla, net als een echte fruitautomaat, volledig op tilt.

Bertha, de vrijwilligster die alles meemaakt, zegt later: “Je hebt de naam, Jacqueline, je hebt de naam. Jij bent gemakkelijk, bij jou kan altijd alles. Bij Rien was dit niet gebeurd!” Zo, dat is duidelijk en ze heeft nog gelijk ook.

uitzicht vanuit de slaapkamer

Onze vrienden Marc en Reina treffen het ook niet. Ze bellen als we in Valence zijn, dus dat komt niet uit. Zondag misschien? Ook dan hebben we al afspraken. En dat is best vervelend, want dit zijn nou net mensen die ons heel erg hebben gesteund tijdens het lastige verkoopproces. Als wij geen tijd hebben om op Internet te zoeken naar geschikte koophuizen, doen zij dat. Als ik twijfel over de kleuren in ons huis, denken zij mee, brengen tijdschriften, verwijzen naar bepaalde websites enzovoort. Zij sturen ons ( met name mij) bij als er teveel hooi op de vork komt. Maar terwijl zij dus wel “recht” hebben op onze tijd, zijn ze de eersten die begrijpen dat het niet altijd uitkomt. Het zijn collega’s uit de toeristenbranche en zij hebben dezelfde ervaringen als wij. Soms kruisen mensen je pad, die denken dat je een catalogus bent: ik wil dit en ik wil dat en ik wil het meteen. (Iemand voegde er eens aan toe: Je bent een dienstverlenend bedrijf, dus je hebt het maar te doen….).

Zo hebben wij op 31 januari iedereen een mail gestuurd over de verkoop en later nog een bericht met het nieuwe mailadres. Het leek ons een aardige service naar onze vaste gasten.  Ik schreef al eens dat we toen tientallen lieve reacties hebben ontvangen en nog steeds zijn er leuke contacten. Maar ook hier weer een paar die het  bont maken.

Voor meneer A. regel ik 2 vakanties en tussentijds mag zijn caravan blijven staan. Het lukt hem later geheel zelfstandig om deze vakanties te annuleren. En ik krijg een mail met de mededeling dat de nieuwe eigenaar dit zo soepel heeft geregeld, of ik hem even wil bedanken. Tuurlijk, kleine moeite. Maar die eerste mail is van zaterdag, een kookdag, en ik vergeet het. Op woensdag krijg ik al een nijdige mail: door mijn tussenkomst heeft de nieuwe eigenaar een reservering voor volgend jaar genoteerd. In het vervolg zou ie het zelf wel regelen. Nou, dat lijkt me een goed idee. Ik hou er niet van om op mijn donder te krijgen voor iets dat ik niet gedaan heb. Meneer B. moet zijn appartement annuleren. Wat ons in 10 jaar nooit is overkomen, gebeurt nu: voor een annulering is alleen de kale huurprijs verzekerd. Betrokkene annuleert bij de nieuwe eigenaar, maar vraagt aan míj hoe het gaat met de andere kosten. Op de site staat vermeld dat de waarborg teruggestort wordt, over de rest hebben wij nooit na hoeven te denken. Ik antwoord dat teruggave van de toeristenbelasting mij ook billijk lijkt, maar dat je over de schoonmaakkosten van mening kunt verschillen. De schoonmaaksters hadden namelijk alvast de bedden opgemaakt.

Ik bedoelde volledig te zijn, maar kreeg meteen een minder plezierige mail terug: “Die schoonmaak is niet voor ons gedaan en bovendien verhuur je die gîte toch wel”. Het is mijn zaak helemaal niet, daarom leg ik het niet eens meer uit. Frankrijk kent geen oproepkrachten, nuluren- of flexcontracten. Op basis van het aantal verhuringen worden de uren van de schoonmaaksters bepaald. Die uren moeten ze maken en die moet je als werkgever dus betalen. Je kunt terecht de vraag stellen voor wie de kosten dan zijn bij een annulering. En als ik niet antwoord, krijg ik een paar dagen later weer een mail: ik wil niet drammen, maar wil je zorgen dat de nieuwe eigenaar de zaak regelt? (Natuurlijk had ik al wel contact gehad met T. en hem voorgesteld alles terug te betalen) .

Een derde annulering vind ik om te lachen. Ik maak in april al een basistekst voor de nieuwe eigenaar, zodat hijzelf correct op annuleringen kan reageren. Maar ik verneem dat dit niet altijd gebeurt. Dus stuur ik ongevraagd de bevestiging van de aanbetaling nog eens op, met daarin de datum van aankomst, van vertrek en het bedrag van de aanbetaling. Mij een leesbevestiging sturen is kennelijk teveel moeite en een bedankje kan er niet af. Sterker nog: een maand later krijg ik wel een verzoek om een verklaring voor de verzekering te schrijven, met niet alleen het bedrag van de aanbetaling, maar ook de som die men kwijt zou zijn als men wel had kunnen komen. Mijn mond valt open. Zal ik ook even rekeningen bijvoegen van de tables d’hôtes die men misschien wel had willen bijwonen? Of de benzinekosten van uitstapjes die men had willen maken?

Onze Lieve Heer heeft rare kostgangers. Maar gelukkig zijn er nog steeds een heleboel aardige mensen bij wie het geven en nemen in evenwicht is. Die kleuren mijn meeste dagen zonnig in.

Read Full Post »

Het werk in het nieuwe huis gaat tot nu toe  voorspoedig, maar…de Portugese klussers krijgen vakantie. Jojo heeft de kaders om de ramen en deuren niet af, maar dat is niet zo erg. Nozem zorgt ervoor dat de betegeling in de badkamer helemaal klaar is voordat hij de nodige rust neemt. Maar Dinges…. het verfwerk is veel te veel voor hem. En dat is echt een probleem. Want op 12 augustus komt er een vrijwilliger,die al 5 keer op de camping assisteerde, speciaal vanuit Nederland om te helpen met alles wat met hout te maken heeft: laminaatvloeren in de slaapkamers en het kantoor, de kledingkasten en dat soort dingen. Laat dat maar aan deze Piet Precies over. Dan is het wel handig als het verfwerk klaar is. We zitten met de handen in het haar, maar het is weer onze buurman Eli die de oplossing aandraagt: “Waarom vraag je Picasso niet?” (Dit is zijn echte bijnaam…)

Toen we Domaine du Mûrier kochten, was er aardig wat achterstallig onderhoud. In plaats van behang had de woonkamer papier-maché, met grote beschadigingen. Hoe los je dat op? In de keuken zat zelfs op het plafond bloemetjesbehang. Het eraf scheuren ging gemakkelijk, alleen liet ook de kalklaag eronder los. Hoe repareer je dat nu weer? De boer opperde: “Waarom vraag je het schildersbedrijf niet, dat in deze wijk zit?” Prompt kwam Picasso en we kregen gratis allerlei adviezen, we mochten zijn steigers en andere gereedschappen lenen met als enige voorwaarde dat we het terug zouden brengen. Het plafond moest worden gerepareerd ( 7 verschillende behandelingen!) en hij zei erbij: “Het stuken moet je met een patroontje doen. Amateurs krijgen dat zelf namelijk nooit mooi”. In ruil voor alle adviezen kochten wij  het materiaal bij hem. De gewelfde woonkamer is in het midden pakweg 3,6 meter hoog, dus wij bouwden keurig een steiger op, verfden een stuk en verplaatsten dan de stelling weer. Toen we jaren later een nieuwe vloer in de woonkamer en keuken lieten leggen, was het handig om tegelijk de boel even op te frissen. Nu hadden we wel geld om een beroepsschilder te betalen. Die pakte gewoon een houten trapje, en wat wij met zijn tweetjes in een dag deden, had hij binnen 2 uur voor elkaar….

Deze schilder, Alex, wilden we nu wel weer vragen, maar die had ook vakantie. Geen probleem, Picasso biedt aan om zelf te komen. En dat is heel bijzonder, want we hebben inmiddels een “geschiedenis” met hem. Het is een schat van een man, die in de steek werd gelaten door zijn vrouw. Voor de kinderen nam hij een hond, maar ja: binnen de kortste keren had ie een nieuwe vriendin. Opletten op de hond, dat schoot er nog wel eens bij in. Die kwam dan onze camping opstruinen en pieste even tegen verschillende tenten aan. Daar waren onze gasten niet zo blij mee en wij ook niet. Minstens 50 keer pakte ik de hond –die trouw naar me luisterde- en bracht hem weer naar Picasso. De ene keer zei ik het vriendelijker dan de andere keer, maar de boodschap was elke keer duidelijk: “Hou je hond onder controle!” En dan keek de baas me weer heel schuldbewust aan, met zijn eigen bruine hondenogen en prachtige krullenkop…

Het verpeste nooit onze verhouding. In tegendeel: Al zag ik hem soms 2 x per week in de supermarkt, hij gaf altijd een hand en vroeg dan “Ḉa va?”. Een enkele keer pikte hij ergens wandelaars op, gaf ze een lift en leverde ze hoogstpersoonlijk op onze camping af. Kan toch niet stuk, zo’n man?En nu helpt hij ons weer uit de brand, dubbel zelfs. De eerste dag komt ie een uur later dan gepland, drinkt genoeglijk koffie met ons en heeft dan in anderhalf uur zowat het hele huis 1 x in de basisverf gezet. .De tweede dag wacht ons een onaangename verrassing: door een stortbui hebben de bruine luiken buiten strepen gemaakt op de nieuwe kaders. Weer heeft hij de goede adviezen, ook over hoe dit soort ellende in de toekomst te vo

oceaanblauw

orkomen.

 

Ik wil een Provençaalse tintje in en rond het huis en daarom krijgt iedere ruimte 1 kleur die eruit mag springen: helder geel, lavendelblauw of steenrood. Dat denk ik tenminste. Als de verf op kleur gemaakt is, schrik ik alleen van het rood: het lijkt wel een zuurstok en dat blijkt ook zo te zijn. Dat is dan het voordeel van een beroeps: die mengt het zelf wel even op de goede kleur. Het blauw van de slaapkamer is ook vele malen feller dan ik heb uitgezocht. Oceaanblauw is het geworden, in plaats van lavendel. Ik knip nu stukjes van de stof van de gordijnen: laat ie er maar passende kleuren bij uitzoeken. En ook dat komt weer prima voor elkaar…

 

 

Nóg een tegenvaller. Ik pak elke keer mijn autootje vol met verhuisdozen. Op een vrijdag wil ik even echt opschieten: 12 dozen met boeken en daarna andere lichte spullen. Eenmaal “aan de overkant” breng ik 6 boekendozen naar boven, enkele reis 34 treden, en dan wordt het ineens zwart voor mijn ogen, letterlijk. Ik heb weer last van “mouches voulantes”, zwarte vlekken in het oog. Ik heb geen zin in dat getut, maar op maandag ga ik toch maar even naar de huisarts. Krijg meteen onder uit de zak: “Dit is hoogst onverantwoord, het kan een scheur in het netvlies zijn en dan kun je blind worden. Onmiddellijk naar de Urgence in Valence!” Oeps!

Om geen tijd te verliezen worden in Valence beide ogen tegelijk verdoofd.  Als een blinde kip loop ik achter de oogarts aan. Rien maakt nog een grap: Pas maar op dat ze je verkeerde been  niet afzetten. Maar het loopt allemaal goed af: het juiste oog wordt minutieus onderzocht. Er zijn wel troebelingen waarneembaar, maar er zit geen scheur. Een week rustig aandoen, niet tillen, veel water drinken en daarna voor controle terugkomen.

Ook dat is weer reuze onhandig: ik moet op maandag naar de oogarts, en Rien, die al maanden probeert een afspraak te regelen, kan er nu ineens ook tussendoor, maar wel op vrijdag. Gelukkig kunnen we het beide keren combineren met het verzamelen van bouwmaterialen. Ik had een dressing uitgezocht, volgens de verkoper is alles op voorraad en dat blijkt dan weer niet zo te zijn. De tweede kastenwand komt van een andere zaak, dus weer een ritje. De poort naar ons huis is niet hoog genoeg voor de katten: nóg een keer naar Valence, om die te bestellen. Eli maakt trouwens een noodoplossing, want onze katten kunnen nu gemakkelijk over de bestaande poort springen, zo de straat op. Zeker na een verhuizing is dat niet handig, dan houd ik ze graag “binnenboord” .

Maar ook al loopt er af en toe iets fout, het gaat gestaag de goede kant op. Nog een maandje, dan gaan we voor de tweede keer binnen een half jaar verhuizen…maar wel naar een heel mooi plekje!uitzicht vanuit de slaapkamer

En toepasselijk, weer van Dagelijkse Gedachte: : Met dankbaarheid zul je merken dat de kleine dingen groot worden. David Dewulf, uit Kleine momenten van Mindfulness  

&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&

Voor de liefhebbers nog een toppertje, de Boeuf Marocain

Benodigdheden: 1 kilo rundvlees, 4 eetlepels olijfolie, 2 grote uien, 2 vleestomaten, 1 teen knoflook, 1 theelepel gemberpoeder, 0,5 eetlepel kaneel, sap van een halve citroen, 0,75 liter runderbouillon, 250 gram dadels

Bereiding: Marineer het vlees een dag van te voren in peper,zout,knoflook en olijfolie. Braad het vlees even aan en doe het in een pan met runderbouillon ( voorzichtig, begin met een halve liter bouillon).Bak de uien, voeg de grof gesneden tomaten toe. Doe kaneel, gember en citroen in het mengsel en voeg toe aan het vlees: het vlees moet net onder de bouillon staan. Gemarineerd vlees 2 uur laten pruttelen, ongemarineerd 3 tot 4 uur. Voeg het laatste half uur de ontpitte dadels toe. Om het helemaal af te maken: voor het opdienen een paar muntblaadjes erover, in piepkleine reepjes gesneden…om van te watertanden.

Erbij: gekookte aardappelen.

Lekker ook met een mediterrane salade: sla, sinasappels grof gesneden, zwarte olijven en rode ui in ringen.

Read Full Post »