Feeds:
Berichten
Reacties

Archive for juni, 2012

Nadat we een bod op ons bedrijf hadden gekregen, kwam de hele Franse bureaucratie op gang. Alles moest worden gekeurd en getest door mensen die zelf het licht niet hadden uitgevonden. Zo schreef een van de heren op dat de elektrische bedrading niet geaard was, simpelweg omdat hij de aardedraad niet kon vinden. Gelukkig kon Rien aanwijzen waar deze zat. Omdat het een oud huis is, vonden ze ook verfresten waarin nog lood zat. Pakweg 100 pagina’s schreven ze vol, met in onze ogen veel onzin. Als we nog maar net verhuisd zijn, ontstaat er een lekkage in een appartement. Dat wisten wij niet, anders hadden we dat natuurlijk gezegd. Maar die keurmeesters, die hadden dat toch zeker moeten zien aankomen.

Door al dat gedoe kijken we nauwelijks serieus naar een ander onderkomen. Vier keer in totaal bezichtigen we een huis en iedere keer is de afknapper weer groter. Huis nummer 1 ziet er op de foto’s schitterend uit, maar binnen is het een verzameling van kleine ruimtes.  En omdat overal de vloertegels anders zijn, breek je daar ook niet zomaar een muur tussenuit. De keuken is knalgeel en felblauw,het aanrecht  bovendien voor ons veel te laag om aan te werken.  De vraagprijs is juist veel te hoog. Als die zakt, is het huis zo verkocht. Huis nummer 2 heeft een prachtig overdekt zwembad. Maar ook hier heeft allemaal kleine vertrekken, en heel onhandig. De wc zit bijvoorbeeld onder de schuine kap, Rien kan niet eens staand plassen. Volgens de opgave is er een cabanon, een huisje voor landarbeiders, al verbouwd tot gîte. Maar ik zou er mijn logees nog niet onderbrengen… Huis nummer 3 heeft wel 3700 m2 terrein en volgens de foto een mooie toren. Die is dus met een groothoeklens gemaakt, de bolling in de muur valt nauwelijks op. En de foto met als ondertitel: Komt hier uw toekomstige zwembad?  betreft precies het enige vlakke stukje grond, voor de rest ligt alles op een helling. Volgens de advertentie zijn er al 3 gîtes, maar het zijn allemaal kamertjes van 2 bij 2 meter. Een ramp dus en dat voor veel te veel geld. Huis 4 is een koopje, denken we, en het ziet er op de foto’s prachtig uit. Maar wat een teleurstelling!  Midden in de toch al kleine woon/eetkamer staat een massale trap, overal in het huis liggen bouwmaterialen en de verbouwingen die al wel af zijn zouden wij zo weer ongedaan maken. Wat heb je nu aan luiken als ze niet dicht kunnen, omdat de dorpels te hoog zijn? Aan een badkamer waar je je kont niet kunt keren?

We worden er moedeloos van. En dan, als we met onze verzekeringsman praten over de verhuizing naar een huurhuis, krijgen we een gouden tip.  We gaan meteen kijken. Het hek zit op slot, we zien alleen een buitenkant. Maar de plek…het is liefde op het eerste gezicht.

We willen graag aan de rand van Die wonen, een huis in goede staat met een redelijk grote tuin, niet te dicht bij een doorgaande weg vanwege de poesjes. De mogelijkheid om er gîtes te maken….alles is er.

Klein probleem: het is nog niet te koop vanwege een familieruzie. Maar onze makelaar  speelt het spel slim. Zus is het niet eens met de in 2008 bepaalde vraagprijs. Die gaat omhoog en de belachelijke courtage van de makelaar omlaag. Nog vertrouwt zus het niet: als wij de vraagprijs willen betalen zal die vast wel te laag zijn…Ze schakelt een andere notaris in, die het voor haar op waarde moet schatten. Maar die kennen elkaar allemaal, de notarissen en makelaars. Volgens onze makelaar hoeven we ons geen zorgen te maken, de vraagprijs zal hetzelfde blijven.  De tweede notaris heeft het huis waarschijnlijk  van achter zijn bureau geschat, want bij het tekenen van de koopakte blijkt dat hij niet weet waar het over gaat. Vraagt: “Staan er bijgebouwen? En is de boomgaard landbouwgrond, dus levert die winst op?”’  Nou, bijgebouwen zijn er niet en de fruitbomen zijn verwaarloosd. Die moeten eerst gesnoeid worden voordat daar voldoende voor eigen gebruik afkomt..

Het is een aparte gebeurtenis, het tekenen van de voorlopige en later de definitieve akte. De eerste keer laten broer, zus en moeder zich ieder vertegenwoordigen door een ander. De tweede keer zijn broer en zus wel aanwezig, de makelaar als een stootblok tussen beiden. Zus kijkt verschrikkelijk zuur, zegt geen boe of bah en haar gezicht lijkt op reclame voor Botox. Als de tweede notaris, die de zus assisteert bij het tekenen (???), ons halverwege het proces vraagt wanneer we willen verhuizen, breekt het ijs. “Wij gaan pas over als het huis klaar is, vanwege de poezen”. De makelaar voegt daar aan toe: “Ja, ze wilden een huis niet te dicht bij een doorgaande weg, ook vanwege de poezen” . Je ziet ze denken: Die Nederlanders, die zijn toch echt gek. Maar de sfeer is ineens anders. Door de Botox heen een lach, zomaar. De ene notaris heeft ook een poes, de ander houdt niet van honden en de makelaar weet te vertellen dat er veel poezen ergens in de Perrier worden opgevangen..het schept meteen een band.

Maar broer en zus blijven elkaar negeren, daar moet vroeger iets vervelends zijn gebeurd. Gelukkig is dat niet ons probleem, als ze die handtekening maar zetten. En ze tekenen allemaal. Zus gaat daarna meteen weg, wij drinken gezellig met broer een wijntje op een terras. Daarna gaan we op Domaine du Mûrier even vieren dat we weer een huis bezitten. En dat tekent de sfeer: alles gaat in goede harmonie met de nieuwe eigenaar, de vrijwilligers, de gasten. Het is even snuffelen aan elkaar, sommige dingen gaan anders, maar het is goed zo.

En dan kunnen we aan de slag. De nieuwe keuken is al besteld, de “oude” gaat naar de gîte. Het is een kwaliteitskeuken, maar van donker eiken. Die ga ik deze winter dus lekker verven. Ook alle binnenmuren van het huis krijgen een ander kleurtje, net als de luiken, kozijnen, garagedeuren etc. Wij zitten hier in de beschermde zone van het stadje Die en ook nog eens in het Nationale Parc du Vercors. Om beide redenen moeten we voor alles wat we aan de buitenkant veranderen, toestemming hebben van de nationale schoonheidscommissie, Bâtiment de France. Gelukkig kennen we de aardige architect hiervan, hij denkt op een plezierige manier mee. Binnen mogen we het zelf bepalen. Daar moet een muur weg en worden in totaal 4 deuren verplaatst. Ook de badkamer moet worden gesloopt. Die is typisch Frans: boven het ligbad dure tegels die samen een eiland met palmbomen vormen. In goud, dat wel…Volgens mij krijg ik daar ADHD van als ik in dat bad ga liggen, onder dat decor.

En zo moet het gaan worden..

En verder de tuin…Jaren geleden zijn er prachtige struiken en bomen geplant. Maar het onkruid is op bepaalde plekken hoger dan de rozen. Wat heb ik een zin om daaraan te beginnen. Eerst onkruid weg, dan onze kuipplanten weer terugverhuizen…Broer T. , de landschapsarchitect, mag zich vervolgens buigen over een echt plan voor de tuin. Dat is hem wel toevertrouwd, die heeft tenslotte van Domaine du Mûrier landschappelijk gezien ook een paradijsje gemaakt. Overigens samen met schoonzus K., een wandelende plantenencyclopedie.

Het is allemaal heel veel werk, maar met hulp van een aannemer, de Portugese boys, familie en andere hulptroepen wordt het een echt Drômehuis….

PS. Op verzoek van gasten weer eens het recept van een gerecht: Carbonade Flamande, voor 6 personen. Heeft niks met karbonaadjes te maken…

Carbonade Flamande

1 kilo rundvlees

100 gr. gerookt spek

3 uien

1 eetl. bruine suiker

1eetl. bloem

1 eetl. azijn

0,5 liter bier

1 bouillonblokje

2 laurierblaadjes

Snufje tijm

1 bruine boterham

2 eetl scherpe mosterd

Zout, peper en olijfolie

(Het is lekker om het vlees een dag van te voren te marineren in peper,zout en olijfolie, 3 eetl. per kilo vlees. Dat scheelt ook in bereidingstijd)

Braad het vlees even snel bruin en doe het daarna in het bier dat al verwarmd is. Bak daarna het spek uit, voeg toe. Bak daarna de uien glazig en strooi daar de bloem over. Even ( 3 minuten) meebakken en daarna ook in de grote pan. Voeg toe: suiker, azijn, bier, bouillonblokje en kruiden. Vlees moet net onder staan. Gemarineerd vlees ongeveer 2 uur zachtjes laten stoven, anders 3 uur. Het laatste half uur de boterham besmeren met de mosterd ( de Dyon) en in kleine stukjes op het vlees leggen, met de mosterdkant op het vlees.

Lekker met sla en aardappelen….

Eet smakelijk!

Read Full Post »

Binnenkort begint het Europees Kampioenschap Voetbal en dan zitten er weer 16 miljoen kenners op de bank. Met de politiek is het eigenlijk net zo: vooral de mensen aan de zijlijn weten precies hoe het allemaal zit.

Mijn favoriete avond bestaat uit het zappen van het eerste journaal naar het laatste nieuwsprogramma. Rien daarentegen zou het liefst 24 uur per dag alle mogelijke sporten bekijken. In aparte ruimtes genieten van de eigen favoriete uitzending, dat vinden we ongezellig. Dus kijken we samen en  kunnen we over elkaars hobby’s meepraten. Ook over de onzin die er allemaal rondgaat. Natuurlijk baal ik, net als iedereen, dat wij bij moeten dragen aan de oplossing van de problemen in Griekenland.  “Eigen schuld, dikke bult”, zou je graag willen zeggen. “Potverteerders, had beter op je centen gepast. Had maar niet bijgedragen aan de corruptie. Had gewoon belasting betaald.”  Het lucht even lekker op, om dat te zeggen, maar is het zo gemakkelijk?

In 1991 moest ik mee stemmen over het Verdrag van Maastricht. Met mijn volle verstand heb ik toen  ja gezegd. Nederland is maar een speldenknop op de wereldkaart, wij drijven op de export. Zonder onze uitvoer zou de economie er heel anders uitzien. Die internationale samenwerking is dus heel belangrijk. En natúúrlijk heb ik op dat moment niet gezien hoe de Griekse boekhouding was vervalst. Want anders…Natúúrlijk hadden ook de banken niet zoveel geld aan andere landen uitgeleend, als ze de risico’s wisten.

De Fransen hebben daar een mooie uitdrukking voor:  Avec des Si, on mettrait Paris dans une bouteille : Met als…als kun je Parijs in een fles stoppen. Oftewel:  Dan wordt het onmogelijke mogelijk.

Tot voor kort was de boodschap: als je alle buitenlanders maar de grens overzet, zijn alle problemen opgelost. En nu is het: geen geld voor de  Grieken, want wij kunnen het zelf goed gebruiken.

Ik heb twee bezwaren tegen dat soort ongenuanceerder opvattingen. Wij verwijten anderen dat ze corrupt zijn, geen belasting betalen, zwart werken, en/ of een onjuiste boekhouding bijhouden. Maar wie van ons is brandschoon? Nooit iets illegaals gedaan of een klus zwart laten uitvoeren? Iedere cent belasting betaald? Nooit gelogen?  Kennen wij geen mensen die, terwijl ze een uitkering hebben, toch werken? Verklikken wij hen???  Misschien bestaan er wel perfecte mensen, ik ben het in ieder geval niet. Dus moet ik oppassen met grote oordelen over anderen uit te spreken.

Het tweede bezwaar betreft het op een grote hoop gooien van mensen. Zoals kennelijk ALLE buitenlanders slecht zijn, zo zijn ook ALLE Grieken slecht.  Maar welke keus heb je daar, als je naar een dokter moet en die wil de helft zwart betaald krijgen? Kan -ik noem maar wat- een caissière het systeem veranderen? Een leraar, een bankbediende? Maar die gaan wel allemaal het  schip in als hun economie niet gesteund wordt. En zij niet alleen. Franse banken hebben voor pakweg 600 miljard aan leningen uitstaan in Griekenland. Ook de Nederlandse  ING heeft er hoge bedragen uitgeleend. Gaat dat land failliet, dan tuimelen er verschillende banken om. En wat dat betekent weten de voormalige klanten van de DSB-bank.

Of de staat kondigt een plotselinge verhoging van de pensioenleeftijd aan, niet geleidelijk maar ineens, zoals in Italië. Wij kunnen ons daarvan de effecten voorstellen. Ons bedrijf is verkocht en Rien heeft nu recht op 10 jaar Franse AOW, niet eens genoeg voor de boodschappen. De Nederlandse AOW ( een gekorte uitkering) duurt nog 9 maanden. Van de opbrengst van het bedrijf moeten we nu dus ook leven. Door de bezuinigingen wordt mijn AOW  uitgesteld. Het pensioen vanuit de Tweede Kamer is aan die datum gekoppeld,  ook dat bedrag komt later. Wij merken de effecten van het beleid dus ook. Maar zijn we minder gelukkig? Hebben we het slecht?  Kijk gewoon eens een avondje naar het journaal, naar nieuws uit andere landen, bijvoorbeeld  Syrië, Afghanistan, Soedan, Somalië…Dan hebben wij nog heel veel om dankbaar voor te zijn.

Straks begint het voetbal weer met 16 miljoen kenners op de bank. Als Van Marwijk nou eens die speler had opgesteld, of die wissel juist niet had gedaan..Als, als…..  Avec des Si on mettrait Paris dans une bouteille.

Met als…als worden we Europees Kampioen !!!!

Read Full Post »