Feeds:
Berichten
Reacties

Archive for april, 2012

Op Internet zijn mooie lijstjes te vinden over wat en wanneer je iets moet doen in geval van een verhuizing, in een logische volgorde. Van die logica is bij ons nauwelijks sprake. We moeten een scheiding maken tussen wat bij het bedrijf hoort, wat van ons blijft, wat naar de kringloop en naar de vuilstort gaat. Onze eigen spullen moeten weer worden onderverdeeld, want het huurhuis is gemeubileerd. Je zou denken dat je dan alles opbergt in een schuur, maar zo simpel is het niet. Er staan bijvoorbeeld prachtige suède banken. Met een Abessijntje dat nog midden in de opvoeding zit, durven we dat niet aan. Ze zal maar krabben, kotsen of een plasje doen op die mooie banken.

Voor  de nieuwe campingeigenaar hebben we ook een aantal zaken laten staan. De goede man is met 2 koffers hier gearriveerd,vrouw en kinderen komen later, zijn boedel is zelfs 2 maanden onderweg. Hij is dus blij met de spullen van toen ik in de Tweede Kamer-periode een appartementje in Den Haag had. Al 18 jaar niet gebruikt, dus een half jaartje extra kan daar nog wel bij. Buiten hebben we wat gezellige zitjes gemaakt, want we hebben best met hem te doen.

Op maandag vertrekken we naar het nieuwe huis, op dinsdag vraagt ie al of we wat “problemen” met reserveringen kunnen oplossen. De informatie was teveel geweest en dus niet allemaal blijven hangen. Als we aanbellen, doet hij open en dan pas valt ons op hoe klein hij is en hoe groot ons huis…

De rest van de week mailt ie dagelijks een paar keer, over de reserveringen, de aanbetalingen en technische zaken. Op zaterdag is Rien er alweer, helpen met het aansluiten van het sanitair. Rien leert hem ook hoe hij met de grasmaaier om moet gaan. Er gebeurt dan  iets hilarisch. T. stapt op, zet de motor aan en telkens slaat het ding dan af. Onbegrijpelijk, want in februari is ie nog voor een grote beurt weggeweest. Dan ziet Rien wat er aan de hand is. T. is zo klein, dat ie nauwelijks bij de pedalen kan. Rien heeft namelijk vanwege zijn eigen lengte de stoelzitting zover mogelijk naar achteren geplaatst. Dus als T. gas wil geven, moet ie iets naar voren met zijn billen. Daardoor gaat de druk van de zitting af en schiet de machine in zijn beveiliging. Gelukkig is dit probleem snel te verhelpen. De grote tractor geeft straks hetzelfde probleem, maar Rien weet nu waar ie op moet letten.

In dezelfde tijd ben ik druk met de poezen. Die gaan elk in een kooitje, achter in mijn Nemo. Gaia, het Abessijntje,  ondergaat dat rustig. Paljas krijst moord en brand tot we bij het andere huis zijn. Koen geeft slechts 1 keer een piep, maar binnen 500 meter ruiken we het al: die heeft een verse drol gemaakt. Wat we dan nog niet weten is dat ie er de hele weg in blijft ronddraaien en ook nog eens piest. Van kop tot staart zit ie eronder, die mag meteen in de wasbak. De volgende ochtend laten we ze buiten, terwijl wij op het terras zitten. Dat lijkt heel goed te gaan, ze verkennen het nieuwe gebied in rondjes. Maar het blijkt een vergissing. De dag erna gaan we ’s middags even naar onze huurbaas. Die heeft ons de afgelopen  weken een paar keer verwend met een kant-en-klaarmaaltijd, dus we brengen er even wat lekkers naartoe. Paljas is op dat moment buiten en raakt daar volkomen over zijn toeren. Hij legt een drol op de trap en smeert er lekker mee. We snappen er niks van, totdat we ons zijn aankomst herinneren: toen was hij namelijk in de steek gelaten, kennelijk voelde dat nu weer net zo. Hij wijkt vervolgens niet meer van onze zijde. Inmiddels gaat het beter, maar een held is het nog niet. En dat, terwijl het de grootste vechtersbaas in de buurt was.

Ondertussen gebeurt er nog iets spannends. We hebben steeds gezegd dat we op zoek zijn naar een huis in Die. De makelaars die wij benaderen, geven echter stuk voor stuk niet thuis. Zelfs een mail beantwoorden over een huis uit eigen portefeuille is al teveel gevraagd. Gelukkig denkt en zoekt de hele vrienden- en kennissenkring met ons mee. Een paar keer overkomt het ons dat een “interessante optie” op de dag dat wij een afspraak willen maken, wordt verkocht, zelfs panden die al jaren te koop staan.

Vanwege de verhuizing houden we even op met zoeken, we hebben wel wat anders aan ons hoofd. En dan tipt onze verzekeringsagent ons. Vlak bij hem staat een huis al een paar jaar leeg ( in Frankrijk heel gebruikelijk) en een makelaar zou het al hebben gewaardeerd. Bij toeval spreken we deze dame en zij informeert ernaar. Nee, niet te koop. Er is namelijk een complete oorlog in de familie uitgebroken over dit huis. Ook dat komt hier veel vaker voor.

We vragen om toch nog eens te bellen. Broer wil wel, zus niet, die vindt de vraagprijs te laag. Omdat we het graag willen hebben, melden we dat we wel  “iets” meer dan de vraagprijs willen betalen. Pats, meteen € 40.000,- er bovenop. Dat is niet onoverkomelijk, maar dan wil ik het huis wel van binnen zien. Tot dan kenden we alleen een glimp van de buitenkant…

Op de afgesproken dag laat broer ons het hele huis zien en geeft zoveel uitleg, dat de bezichtiging 3 uur in beslag neemt. Maar ja, zus is nog steeds niet akkoord…

In overleg met de makelaar dingen we niet meer af, en bieden de vraagprijs. Ook dat vertrouwt zus niet: er wordt een notaris ingeschakeld om het bod te beoordelen.

Dat loopt gelukkig goed af en nu hebben we een akkoord op ons bod. Maar dat zegt hier nog steeds niet alles. Zo informeerden we naar een stuk bouwgrond en de eigenaar daarvan was al 2 maal een mondeling akkoord niet nagekomen. We durven ons er daarom nog niet op te verheugen. Eerst die handtekeningen zien, dan pas geloven….

Maar ja, wat doe je nu met al die verhuisdozen, uitpakken of niet????

Gelukkig bieden onze vrienden genoeg afleiding. Iedereen komt langs, het huis staat vol bloemen. Met een beetje geluk over een paar maanden weer.

Dus is het nu stilte na de storm…. of juist voor de storm? Wordt vervolgd….

Read Full Post »

Afscheid nemen is een beetje sterven, zeggen de Fransen. Maar gelukkig kan een einde ook een sprankelend begin inluiden, van een nieuwe baan, een nieuw perspectief, of zelfs een heel nieuw leven. Of, zoals onze Franse leraar zegt: als je de ene deur achter je dichtdoet, gaan er andere open.

Wij staan op zo’n keerpunt in ons leven, maar hebben nauwelijks tijd om er over na te denken. Wat kan een mens een boel troep verzamelen in 10 jaar tijd!! Uit onze klerenkasten komen maar liefst 15 vuilniszakken -met kleding- die naar de kringloop gaan. In de afgelopen jaren kregen de mannen van onze Portugese werkneemsters  al hele stapels voor in het werk. Wat overbleef ging mee naar Portugal, naar echt arme mensen. En toch blijft zo’n hoop maar groeien..

Met de opslag in de schuren is het net zo. Vorig jaar zijn we al eens begonnen met het opruimen, daar zijn we in januari verder mee gegaan. Zeker 20 keer reed ik met mijn Nemo naar de stort, minstens net zo vaak naar het kringloopbedrijf. En hoe kom je aan al die spullen? Een voorbeeld: Toen we een paar jaar geleden bij een pottenbakker 7 soepschalen kochten, vroeg deze geïnteresseerd wat we daarmee gingen doen. Hij rook een afzetgebied en bood ons voor een habbekrats dozen vol met Provençaals porselein aan. Prachtig voor prijsjes bij de jeu-de-boulestoernooien en voor het winkeltje in de receptie. Maar na 4 jaar was de voorraad nog lang niet op. Dus ging het met de prijsstickers erop naar het kringloopbedrijf. Die mensen daar keken hun ogen uit….

En nu moet alles naar het volgende huis of in de opslag daar. Gelukkig hebben we fantastische hulp. Onze oppassers Ed en Thea blijven nog 2 weken langer om ons te assisteren.  Wij denken in onze naïviteit dat we een heel eind zijn als zij ons helpen met het overbrengen van alle potplanten. Wat hebben we ons daarop verkeken, het is vele, vele  malen meer werk. Dus gaat Rien iedere dag met Ed, een auto en een aanhanger naar de nieuwe woonplaats, zet alles op zijn plek of legt dingen aan. Ik rijd met Thea telkens met een volle Nemo die kant op: planten, stoelen, tafels….Ondertussen kwekken wij heel wat af en dat geeft  bijzondere verrassingen. Ed pakt 4 stoelen in mijn auto, ik laad ze “aan de overkant” uit en dan begint de discussie: stonden die stoelen niet op de overnamelijst?? Ik bedenk me geen seconde en pak de stoelen weer in. Thuis ontdekken we dat ze niet op de lijst voorkomen en dus gaan ze opnieuw richting het nieuwe pand. Zo gaat er ook een zak met Oranjespullen heen en weer: dat is eigendom van gasten van ons en we hebben ze weer nodig met de voetbalwedstrijden. Die keer gaan we met 3 personen terug in de tweepersoons Nemo. Ik zit opgevouwen achterin, tussen de vaten met vuil. Het andere huis heeft namelijk 4 schuren en er ligt nog heel wat rotzooi, dus we rijden elke keer volle bak terug.In de haast ligt ook bijna de zak met Oranjespullen in de vuilcontainers….

En tussen al die werkzaamheden door maakt Ed me verschrikkelijk blij met een kippenhokje, zodat ons koppeltje ook mee kan verhuizen. Als Rien geen goede ontvangst krijgt voor zijn schotel ( en dus problemen met Internet, telefoon en televisie), zaagt Ed op een ochtend even 6 dennenbomen om. En als wij bekaf thuiskomen, maait hij nog de hele camping.

Want ook dat gaat gewoon door, die grassprieten houden geen rekening met een verhuizing. Dat geldt ook voor de SFR. Rien regelde een telefoon bij hen voor het nieuwe huis en vervolgens bleek hun dubbele vergissing: ze gaven het nummer van onze afgesloten faxlijn, terwijl ze bij het nieuwe huis niet eens dekking hebben. We stuurden meteen, dus binnen de bedenktermijn van 8 dagen,  een aangetekende brief, waarin we alles annuleerden. De volgende dag kwam er al een pakketje van hen, maar de postbode –vader van onze zomerhulpen- nam het mee terug en schreef erop: geweigerd. Hoe duidelijk kun je zijn? Nou, niet genoeg dus, want vandaag is er voor 3 maanden abonnementsgeld van de rekening afgeschreven…

Dat is mijn klusje voor de volgende week. Maandag verhuizen, dinsdag dit huis schoon, woensdag in de weer met de SFR  en dat soort zaken. Zondag komt Thierry aan, dan hebben we een dag voor de overdracht en op 9 april verlaten we ook dit huis. ( We zitten nu even in een appartement). En dit is ons nieuwe plekje, voorlopig….

Het zal een hele overgang zijn. Ons machtig mooie plekje verlaten, dat doet best zeer…

Wat een toeval, op Dagelijkse Gedachte lees ik deze week:

De gelukkigste mensen hebben niet het beste van alles.
Maar zij maken van alles het beste.
Tat Svam Asi  

Dat gaan we doen, er het beste van maken: een sprankelend begin, een nieuw perspectief, een nieuw leven.….

PS. Voor de mensen die niet in ons adressenbestand zitten: over een week zijn we per mail alleen te bereiken via jacq.beijlen@wanadoo.fr

Read Full Post »