Feeds:
Berichten
Reacties

Archive for februari, 2012

Een huis of een bedrijf verkopen is geen dagelijkse kost. Toch heb ik de indruk dat dit in Nederland een stuk soepeler gaat dan hier. Of komt het omdat wij de Franse spelregels niet helemaal kennen?

Toen de eerste kijker per email een bod uitbracht, waren we helemaal perplex. Het was meer dan onze bodemprijs en we hadden ons “wisselgeld” – in de vorm van een weiland van meer dan een hectare- niet eens in hoeven te zetten. We zochten de grenzen op en accepteerden het uiteindelijke bod. Vervolgens kom je in een onbekende mallemolen terecht.

In Nederland was het de makelaar die een voorlopig koopcontract opstelde en de notaris maakte de definitieve akte. Een paar dagen voor de verkoop ontving je dan een kopie, zodat je eventuele fouten nog kon verbeteren. Op de dag zelf werd, onder het genot van een kop koffie, de akte in no time voorgelezen en getekend. Binnen een half uur stond je weer buiten. Hier moeten we voor het voorlopig koopcontract naar de notaris. Er is een bijeenkomst gepland van 10 tot 12 uur, het wordt uiteindelijk een uur extra, met de jas aan, zonder een kop koffie.

Van alles moet er nog worden uigezocht. Zo bestaat ons terrein uit pakweg 8 percelen. Een ervan hebben we niet mee verkocht, op een ander rust een servitude: het recht van overpad op het weggetje dat naar de camping municipal en het stadje Die leidt. Op een derde kavel rust de servitude dat onze buurman water uit ons kanaaltje af mag tappen. Het stond allemaal netjes in onze koopakte van 2002 vermeld, dus hoeveel fouten kun je maken? Nou, 0ngeveer drie dus. Elke keer lopen we met 5 man ( notaris, makelaar, koper, Rien en ik) naar een andere kamer waar de kaarten van het kadaster hangen.

In die akte staat ook een concurrentiebeding: binnen een straal van 30 km mogen wij niet een nieuwe camping starten. Maar we willen een huis met gîtes, dat hebben we direct duidelijk gemaakt. Dus dat moet in de tekst. Bedacht wordt dat het niet binnen een vogelvlucht van 500 meter mag. Maar wat is precies een vogelvlucht? Wij weer allemaal naar de kaarten en met linialen wordt een cirkel uitgezet.

Dan moet er een onderscheid worden gemaakt tussen het privédomein en ons bedrijf. De notaris pakt de telefoon, belt met onze accountant en er wordt met een natte vinger een scheidslijn getrokken. Die pakt echter verkeerd voor ons uit. Ook al hebben we ons bedrijf zelf helemaal opgebouwd en de hypotheek al die jaren privé betaald, toch moet er over het bedrijf meerwaardebelasting worden betaald, de zogenaamde Plus Value. Wordt het bedrag te hoog? Oké, dan belt de notaris weer even met de accountant om te dealen over een andere verdeling. Wij zitten erbij en kijken ernaar, want wat de notaris zegt is in dit geval heilig. Als wij zelf een extreme verhouding voorstellen, krijgen we namelijk een landelijke inspectie op ons dak…

De koopdatum zou op 1-1- 2012 zijn, maar ook dat was voor ons nadelig, dus wordt het 31-1-2012. We hadden namelijk de boerderij zelf gekocht op 12-1-2002 en ieder volledig jaar dat je er langer woont wordt de Plus Value een beetje minder. Dat het hele systeem van de Plus Value per 1-1-2012 drastisch wordt veranderd en de belasting vele malen hoger wordt, weten we dan nog niet. Het geldt voor ons gelukkig ook niet, omdat de voorlopige koopakte van voor 1 januari dateert. Dat zou ons pakweg € 20.000 meer kosten. Ik vind belasting betalen normaal, en ook : hoe meer je verdient, hoe meer je moet betalen. Maar dit zou wel heel zuur zijn.

Als de voorlopige koopakte eindelijk klaar is, moeten we alle velletjes van een paraaf voorzien, sommige pagina’s echt signeren en voorzien van “Lu et approuvé”, gelezen en akkoord bevonden. En dat zijn er een hele hoop. Ons huis en het bedrijf zijn helemaal op de kop gezet door een keuringsinstituut. Elk “mankementje” werd opgeschreven, zoals een beetje lood in oude verflagen, of een kroonsteentje dat van een lamp naar beneden was geschoven. Tientallen pagina’s, allemaal paraferen.

Je denkt dan in rustig vaarwater te komen tot de definitieve koopakte wordt getekend, maar niks hoor. Er is continu onrust aan het front. Om een voorbeeld te nomen: Als er een akkoord met de bank is, heeft de klant nog 11 dagen bedenktijd. Het is een wet, waarvan niet mag worden afgeweken. Koper mail zijn akkoord per Chronopost, een verzekerde maildienst: het komt aan in Die, maar niet op het hoofdkantoor van de bank in Grenoble. Daardoor is op de dag van de definitieve akte de financiering niet rond. Maar wij zijn spekkoper: als de koopsom niet betaald is op 29 februari 2012 moet de koper de boete van 10% uitkeren. Dat scenario is hoogst onwaarschijnlijk, want hij kan bewijzen dat de bank fout zit…oma's oude telefoon

Ondertussen gaan wij gewoon door met de voorbereidingen van het seizoen ( reserveringen, aanbetalingen), maar ook met de verhuizing. Het nieuwe huurhuis is een verhaal apart. Het staat achter een eeuwenoude boerderij, het ouderlijk huis van de vorige eigenaresse. Tot een paar jaar geleden woonde de moeder daar nog, verstoken van alle vormen van comfort. In 2000 werd erachter een mooi, nieuw huis gebouwd. Maar tijdens dat proces ging er iets mis in de relatie van de bouwster en haar partner. De man verdween, de vrouw trok het niet meer en dat eindigde in zelfmoord. Het pand werd te koop gezet, de buren kochten het en maakten de gestarte nieuwbouw op een prachtige manier af. Maar er ontbreken wat dingen, omdat het gebruikt is als vakantiewoning. Wij regelen dat zelf, zoals een vaste telefoonverbinding, aan- en afvoer voor een wasmachine etc. Daar dachten we nogal licht over, maar sinds vorig weekend weten we beter.

Rien zoekt op Internet naar een goed aanbod voor de mobiele en vaste telefoon en een Internetverbinding. Het kost heel wat moeite om via snel ratelende doorkiesmenu’s op de juiste plek te komen. Je hoort bijvoorbeeld het woord tiejèsje, maar dat staat niet in het woordenboek. Het is dièse, een hekje dus. Uiteindelijk heeft Rien een dame aan de lijn die hem vlot helpt. Nieuwe telefoon? Geen probleem. Internet en mobiel? Kan allemaal geregeld worden. Even later volgt per mail de bevestiging: ze hebben onze oude faxlijn genomen ( die hoort bij dit bedrijf, dus onmogelijk) en er is in de nieuwe woonplaats niet eens bereik via SFR. Weer contact met de club, nu met de afdeling Opzeggingen. Geduldig legt de meneer het uit: we  hebben een opzegtermijn van 8 dagen, dus als het pakketje met informatie komt, kan alles geannuleerd worden. Als dat gedaan is zijn we terug bij af. En we vragen ons af:  In het huis zit een oude lijn, zouden we die niet kunnen activeren?

Om te vermijden dat we weer van het kastje naar de muur gaan, vragen we de Franse leraar ons te helpen. Die belt werkelijk de hele Drôme en de Ardêche door! De telefoon stond op naam van zeg maar De Vries, waar er dus duizenden van zijn. J.L. belt met de buren, de ex-, een tante. De moeder van de ex wordt gebeld, een nicht, de moeder van een vriendin, en weer een vriend. Een vriendin van J.L. zelf is ongeveer een wandelende telegraaf, die weet alles. En ja hoor, na 3 uur bellen hebben we het oude nummer te pakken en J.L. vraagt en passant ook een nieuw nummer. Nu is Rien bezig om de Internetverbinding te regelen, het mobiele nummer en een abonnement.

Het is, zoals de Franse leraar zegt: een jeu de piste, een echte hindernisbaan…

P.S.: Ook al hebben wij de camping verkocht, wij (met Thierry) hebben nog vrijwilligers nodig (in blokken van 4,6 of 8 weken) van ongeveer 1 juli tot 23 september. Dat is belangrijk vanwege de contacten met onze Nederlands gasten. Meer weten? Mail dan naar jacq.beijlen@wanadoo.fr 

En voor de liefhebbers: onze nieuwe schoonmaakster.

 

 

Read Full Post »

 

Iedereen maakt het in zijn leven mee, een gebeurtenis waardoor het lijkt alsof je wereld op zijn grondvesten trilt. Je partner of kind krijgt een levensbedreigende ziekte, je wordt ingeruild voor een jonger exemplaar, vrienden blijken het tegenovergestelde te zijn en soms wordt je vertrouwen volledig beschaamd. Rien en ik zijn gelukkig en gezond. En dat inruilen…als je elkaar 40 jaar kent is het bijna antiek en automatisch waardevol.

Een totale omslag kan ook het gevolg zijn van een verandering van werk- en woonomgeving.  En dat hebben we al vaak meegemaakt. Ik moest nog een half jaar studeren toen mijn eerste sollicitatiebrief werd verstuurd. Ik dacht daar  wat ervaring mee op te doen – zou wel een paar keer afgewezen worden- ,  maar het was meteen raak. We gingen toen naar een heel andere wereld, van een studentenmilieu naar een achterstandsgebied.  Met een nieuw huis hadden we geluk: op de avond dat we voor het eerst informeerden, verviel er een optie en werden wij de jonge bezitters van een gesubsidieerd koophuis. Achteraf volkomen idioot: als 22-jarige kostverdiener ontving ik minder dan een echtpaar met een bijstandsuitkering. De helft van mijn salaris ging meteen naar de bank en van de rest konden we krap aan rondkomen. Gelukkig kreeg ik een verhuiskostenvergoeding, zodat we vloerbedekking en een paar gordijnen konden kopen. Onze zitbank bestond uit 2 deuren, met matrassen erop, we hadden jute aan de muur, maar het deerde ons allemaal niet.

Vanwege een andere baan was het handiger om in Hardenberg te gaan wonen. Het subsidiehuis verkochten we vlak voordat de woningmarkt instortte. Tijdelijk zaten we in een tot zomerhuisje verbouwd kippenhok, totdat het casco van ons volgende huis klaar was. Ik had mijn fulltime baan ingeruild voor een kleine deeltijdbaan, om een carrièreswitch te kunnen maken. Toen kwam de oliecrisis en verdubbelden de energieprijzen. Geld voor een lampje aan het plafond in het nieuwe huis was er nauwelijks…Maar het kon onze pret niet drukken.

We droomden jaren van een boerderij en vonden die uiteindelijk. Daar woonden we 2 jaar, toen ik werd gevraagd om me kandidaat te stellen voor de Tweede Kamer. Dat durfde ik niet, maar men stelde me gerust: “De kans dat je op een verkiesbare plaats komt is nihil”. Het tegendeel was waar. En als je op die eerste vraag ja hebt gezegd, is er geen weg meer terug. Een paar weken had ik nachtmerries over wat me te wachten stond. Toen drong het tot me door: Als je in het diepe wordt gegooid, moet je zwemmen, want anders verzuip je. 

Dinsdagsochtends om half acht zette Rien me op de trein naar Den Haag, donderdagavond om half een kwam ik weer thuis. De andere dagen waren voor werkbezoeken, vergaderingen in het land, het lezen van stukken en het schrijven van speeches of reacties op wetteksten. Alleen de zondagavond echt vrij. Hoe boeiend zo’n baan ook is, je privéleven ligt volkomen aan duigen. Bovendien: de sfeer daar paste niet bij mij.

In die periode had ik een appartementje in Den Haag. Dat kun je met goud behangen, maar het is gewoon niet “’thuis”. Dan ga je dingen missen waar je in het gewone leven niet eens over nadenkt. Bijvoorbeeld: je kijkt naar het journaal en je bent hogelijk verbaast over iets. Normaal zou je dat meteen ventileren bij je partner, maar in dit geval kun je  het tegen de muur zeggen: er is immers niemand.  Dus toen ik werd benoemd als lid van de Emancipatieraad, was het snel bekeken: met de trein op en neer, ook al kostte dat per  dag 5,5 uur…Niet gek dat ik voor de volgende job een bestemming dichter bij huis zocht, slechts 2 uur reizen per dag. Hier had ik voor het eerst van mijn leven een baan waar ik mijn pensioen wilde halen. Maar ja, ook Rien heeft wat te willen in onze relatie. 

Zijn droom, een camping beginnen in Frankrijk, was echter mijn nachtmerrie. Alles wat je dierbaar is, achterlaten en alweer in het diepe springen…Ook nu was er geen keus: wie A zegt, moet ook B zeggen. Je kunt maar één ding doen en dat is het beste ervan maken. Maar een aardverschuiving is het wel.

Toch heb ik me met volle overgave gestort op het nieuwe avontuur. Gelukkig zie ik overal een uitdaging in. Toiletten schoonmaken mag dan niet mijn hobby zijn, als iedereen langs komt voor een praatje wordt het toch een heel gezellig klusje. En, al zeg ik het zelf, ik ben toch heel erg vooruitgegaan als kokkin: van macaroni naar een 3-gangenmenu is een hele stap. Ook deze winter heb ik alweer nieuwe gerechten voor de table d’hôte op onze vrienden uitgeprobeerd. Met succes, ze leven nog. Maar de volgende aardverschuiving dient zich aan. Domaine du Mûrier is verkocht….

 

We zaten hier nog maar 2 jaar, het bedrijf stond nog in de kinderschoenen, toen we voor het eerst – en niet voor het laatst- de vraag kregen of we de camping wilden verkopen. Vaak waren dat fantasten, mensen die denken dat je in Frankrijk nog voor een appel en een ei iets kunt kopen. Echt serieus namen we dat niet. Bovendien zijn de financieringsregels hier altijd al veel strenger geweest dan in Nederland: maximaal 50% hypotheek, dus 50% eigen geld meebrengen ( tenzij je ervaring hebt in de branche, dan kan men tot 75% hypotheek gaan).

We hebben hierdoor al veel voorbeelden om ons heen gezien, waarbij een voorgenomen koop op het laatst niet doorging: er was nog iets te verhapstukken met een ex, men leverde verkeerde cijfers in, twee broers wilden toch maar niet samenwerken, ruzie om een extra stukje grond enzovoort. Van collega’s weet ik dat ze 3 x bij de notaris waren, de laatste keer was hun hele inboedel al verhuisd en toch werd de koop geannuleerd.  Op basis van die ervaring dachten wij aan de toekomst: als we het nu eens aanbieden bij een makelaar, misschien dat er over 2 of 3 jaar dan een serieuze koper voorbij komt. De ingeschakelde makelaar was een jonge vent met een vlotte babbel. Dit paradijsje verkoop ik binnen een half jaar, zei hij. Grootspraak, dacht ik.

Maar warempel, 17 dagen later stond hij op de stoep met de eerste gegadigde. Een week erna hadden we een mooi bod en 3 dagen later nog eens 3 kijkers. Die laatste 3 werden door ons meteen afgekeurd: 2 van hen zagen al een park vol chalets aan de horizon en het derde stel, Parijzenaars, vonden het wel stil, zo op het platteland. De eerste kijker daarentegen stal meteen ons hart: die zag dat wij een goede formule hebben en dat je die niet moet veranderen.

Met ons verstand weten we dat we hier goed aan doen, dat we met een gerust hart ons bedrijf aan hem kunnen overdragen. In verband met het tekenen van de aktes heeft hij een week bij ons gelogeerd. Iedere dag hebben we minstens 3 uur overleg gehad over de werkzaamheden, over hoe wij het doen. Nog steeds hebben we geen seconde twijfel aan hem. Niet aan hem….

Maar o, wat is dit weer een aardverschuiving! Gelukkig hoef ik niet in 1 keer afscheid te nemen van onze gasten: ik blijf nog koken. De Portugese meisjes blijven hier werken, een aantal van de vrijwilligers komt terug. En wij? Wij blijven in de buurt, willen niet weg uit dit prachtige gebied, met die aardige bewoners. Dus in dat opzicht valt de aardverschuiving nog een beetje mee.

 

En voor alle mensen die zich afvragen of deze column nu stopt: nee hoor, er blijft voldoende om over te schrijven.

Read Full Post »